αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
17 Απριλίου 2013, 17:05
Νικόλας Παπάζογλου - δύο χρόνια μετά...


Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια, δύο χρόνια απουσίας, που, όταν γίνονταν δυσβάσταχτη, γαλήνευε κάπως εκεί δίπλα σου στο πεζουλάκι, με θέα ολάκερο τον αγαπημένο μας κόλπο του Θερμαϊκού, με τη νοερή ρότα για Σποράδες και ακόμα νοτιότερα, με τον μεγαλόπρεπο Όλυμπο απέναντι, με πολλές βασανιστικά υπέροχες αναμνήσεις και στιγμές, με σκόρπιες λέξεις και ερωτήσεις που δεν περίμεναν απάντηση, και πότε-πότε με κάποιο βουβό λυγμό…

 

Όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν… Πόσο με εξέφραζε κάποτε αυτός ο στίχος… Τώρα, σχεδόν δεν θέλω να τον ακούω. ΤΙΠΟΤΑ δεν παραμένει ίδιο μετά από μια δυσαναπλήρωτη απώλεια. ΠΟΤΕ δεν επαρκούν οι όμορφες αναμνήσεις για να καλύψουν το αβυσσαλέο κενό. Απλά, το κάνουν να φαντάζει κάπως λιγότερο τρομακτικό και χαώδες, συντηρούν τη φλόγα μιας χαμένης σχεδόν αίσθησης και μιας ασθμαίνουσας ψευδαίσθησης…

 

Πόσο πολύ σε θυμίζει η εποχή αυτή!!! Θες οι αναμνήσεις από τα γέλια όλων μας από τα πειράγματα, τα ατέλειωτα ανέκδοτα και τα διάφορα ευτράπελα που μας διηγιόσουν, θες τα τραγούδια και τα εβδομαδιαία γλεντάκια μας στα δικά μας στέκια, θες τα σχέδια για τα καλοκαιρινά μας ταξίδια, θες η ολάνθιστη ομορφιά της φύσης που συντόνιζε και συντονίζονταν με τη διάθεσή μας, θες η αύρα και η χαρά της ζωής που αντιπροσώπευες…;

 

Λατρεμένο καρντασάκι, «Εγώ δεν είμαι ποιητής» μα θάθελα να σου πω, πως αν και χάθηκες «στη ρωγμή του χρόνου», αν και «…πάει καιρός που έφυγες / μα τα σημάδια μέσα μου, ούτε το ότι είσαι μακριά ούτε ο καιρός θα σβήσει..»…

 

Μπορεί να μην ολοκλήρωσες το κάδρο της ζωής σου αλλά, παρόλ΄αυτά, αυτό που πρόλαβες να μας αφήσεις είναι ανεκτίμητο κι ευλογημένο. Σ΄ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για ΟΛΑ όσα μοιράστηκα μαζί σου και γι΄αυτά που αντιπροσώπευες και μας ενέπνεες…

 

Πλησιάζοντας η σημερινή μέρα, ένιωθα όλο και εντονότερα το κενό της απουσίας σου. Ως μία ελάχιστη συμβολική προσπάθεια μετρίασης αυτού του δυσαναπλήρωτου κενού είναι το παρακάτω βιντεάκι που θέλησα να σου αφιερώσω…

 

ΥΣ. Αξίζει τον κόπο να το δείτε σε fullscreen καθώς είναι ανεβασμένο σε ΗD, η εικόνα δεν παραμορφώνεται και δίνει άλλη αίσθηση.

video 


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης