αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
17 Απριλίου 2015, 07:36
Ν. Παπάζογλου - 4 χρόνια ενός δυσαναπλήρωτου κενού.....


                                                                                                                         

Όταν η θύμηση γίνεται σπαραγμός, είναι γιατί κάποια νότα σου έχει σκαλώσει στην καρδιά μου, ματώνοντάς την…

Όταν κάποιο λευκό περιστέρι, που καντιλιάζεται στον ουρανό ή που σεργιανά διστακτικά  παραδίπλα μου, αποσπά την προσοχή μου, καθώς αναπολώ, με το βλέμμα χαμένο στον απέραντο θαλάσσιο ορίζοντα, καθισμένος σε ένα παγκάκι της παραλίας, είναι γιατί η ψυχή μου έχει συντονιστεί με την απουσία σου…

Όταν το τσιπουράκι έχει πάψει πια να είναι το γιατρικό που θεραπεύει ακόμα και τα αθεράπευτα, είναι γιατί άξαφνα συνειδητοποιώ πως ο λατρεμένος φίλος, με εκείνο το παιδικό χαμόγελο, δεν θα ξανατσουγκρίσει το ποτήρι του με το δικό μου…

Όταν το κρασί από το αμπέλι σου μοιάζει να μην έχει πια τη γνώριμη εκείνη  πορφυρή αστραποβολιά, τη γεύση του Διονύσου και το οικείο άρωμα της μουλιασμένης γης, είναι γιατί το χώμα του δεν σκάβεται πλέον από τα ροζιασμένα, από την πάλη μαζί του, στιβαρά χέρια σου…

Όταν η μυρωδιά του καπνού του τσιγάρου, που άλλοτε με μεθούσε, με αφήνει πλέον αδιάφορο, είναι γιατί αυτό δεν έχει ανάψει από τον φτηνό πλαστικό αναπτήρα στο προτεταμένο αντρίκιο χέρι σου…

Όταν οι αφηγήσεις δεν με ταξιδεύουν πια, είναι γιατί δεν σμιλεύονται από τη σπάνια μαεστρία του λόγου και της γνώσης σου…

Όταν τα ανέκδοτα δεν με κάνουν πλέον να γελώ, με τον τρόπο που τόσο σου άρεζε, είναι γιατί τώρα δεν ακούγονται από το δικό σου στόμα…

Όταν η φράση «Τι γίνεται καρντάσι;» ηχεί πλέον κοινότυπη, σχεδόν αδιάφορη, είναι γιατί δεν έχει τη ζεστασιά και το ηχόχρωμα της φωνής σου…

Όταν ακούω, τώρα πια, το «Μια συννεφιασμένη μέρα», αλλάζω σταθμό, γιατί δεν ακούγεται από τα χείλη σου με εκείνον τον μοναδικό τρόπο που έκανε, κάθε φορά, τα μάτια ολόκληρης της παρέας μας αλλά και πολλών θαμώνων του καπηλειού, όπου γίνονταν οι Σαββατιάτικες τσιπουροκατανύξεις μας, να βουρκώνουν από συγκίνηση και το λυγμό της φωνής σου…

Όταν η αρμύρα της θάλασσας δεν με μεθά πια, όταν τα αγριεμένα κύματα δεν με προκαλούν να θέλω να σκαρφαλώσω στην αφρισμένη ράχη τους, όταν το χάδι του Γαρμπή  δεν το νιώθω πλέον σαν το ερωτικό άγγιγμα αγαπημένης γυναίκας πάνω στο κορμί, είναι γιατί δεν είσαι πια συνταξιδιώτης στο απέραντο γαλάζιο και δεν καρτερούν, όπως παλιά, προορισμοί μοναδικοί και στιγμές ανεπανάληπτες…

Κοιμήσου, λατρεμένο καρντασάκι, εσύ ησύχασες από το μαρτύριό σου που τόσο καρτερικά και με απίστευτη αξιοπρέπεια υπόμεινες. Οι εφιάλτες είναι πλέον δικό μας προνόμιο, καθώς «…όλα σε θυμίζουν, απλά κι αγαπημένα…»

Με απέραντη αγάπη και ευγνωμοσύνη για όσα ζήσαμε μαζί και εξαιτίας σου…

Ο παντοτινός σου φίλος

Σάββας 



21 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης