αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
01 Ιουλίου 2015, 14:01
Διακρατικό bullying και εγχώριοι υποτελείς…


Μεγάλωσε στην υποτέλεια, υπηρετώντας αυτούς που απλά τον συντηρούσαν -για όσο δέχονταν αδιαμαρτύρητα τις όποιες απαιτήσεις τους- βαδίζοντας πάντα με σκυμμένο το κεφάλι και συνηθίζοντας, με τον τρόπο αυτόν, τη λάσπη και λησμονώντας πως υπάρχει ουρανός. Κάποιες φορές, βρήκε το κουράγιο και τη δύναμη να το σηκώσει, να κοιτάξει στα μάτια αυτούς που θέλησαν -για μία ακόμη φορά- να τον τσαλαπατήσουν και κατάφερε να γίνει ο Δαβίδ της ιστορίας που κατατρόπωσε θεριά…

Μα, κάθε φορά, κατάφερναν και πάλι να τον εξαπατήσουν και να τον χειραγωγήσουν, δίνοντάς του λίγα ψίχουλα και μύριες υποσχέσεις που, όμως, ποτέ δεν πραγματοποιούσαν. Πώς γίνεται, όμως, ένας λαός να εξαπατάται τόσο εύκολα, ξανά και ξανά, όταν η ίδια του η σοφία λέει πως το «Πάθημα γίνεται μάθημα»;

Η συνταγή απλή και δοκιμασμένη επανειλημμένα σε ολόκληρο τον πλανήτη:

-  Σε ένα μπωλ που το έχουμε γεμίσει, κατά τα 2/3, από φόβο, απειλές και τρομοκράτηση για επερχόμενες καταστροφές, ρίχνουμε δύο γενναίες πρέζες εσωτερικού διχασμού -βάσει του «Διαίρει και βασίλευε»-, μία κούπα «εμείς θέλουμε πραγματικά το καλό σου, να σε βοηθήσουμε αλλά κάνε κι εσύ κάτι» και, τέλος, δύο κούπες υπονόμευσης και κατασυκοφάντησης αυτών που ανθίστανται.

 

-  Αφού ανακατέψουμε  καλά, και μέχρι οριακού χρονικού σημείου, το μείγμα, το τοποθετούμε σε ένα πυρίμαχο σκεύος και κατόπιν σε προθερμασμένο, στους 200 βαθμούς, φούρνο μέχρι να ροδίσει.

 

-  Αφού ψηθεί καλά και αποκτήσει μια λαχταριστή εξωτερική χροιά, το περιλούζουμε με άφθονες υποσχέσεις για καλύτερες μέρες και μελλοντικούς «μικρούς παραδείσους

 

SOS!!!  Το σημαντικότερο στοιχείο επιτυχίας της ανωτέρω συνταγής είναι να εγγυηθούν την επιτυχία και τελειότητά της οι γνωστοί εγχώριοι «άρχοντες-υπηρέτες», με πείρα από ανάλογες καταστάσεις και στη διαχείριση τρομοκρατημένων «κοπαδιών» τα οποία εμπιστεύονται εύκολα τους γνώριμους «ποιμένες» τους, ελπίζοντας πως, τη φορά αυτή, δεν θα τους (ξανα)οδηγήσουν στου λύκου το στόμα…


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης