αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
05 Αυγούστου 2013, 23:59
Ανθρωπόμορφα τέρατα.....


Έρχονται στιγμές που οι λέξεις αδυνατούν να περιγράψουν συναισθήματα και καταστάσεις που βιώνουμε. Στιγμές που μας κάνουν να αναρωτιόμαστε σε τι κόσμο ζούμε και ανάμεσα σε ποιους «συνανθρώπους» μας κινούμαστε και με ποιους συνδιαλεγόμαστε…

Ανθρωπόμορφο τέρας  Νο 1

Συνέβη πριν από δύο περίπου βδομάδες, τη μέρα που ετοιμαζόμουν να αναχωρήσω για ολιγοήμερες διακοπές στην Κρήτη. Είχα μόλις μπει στο αυτοκίνητο για να πάω στο αεροδρόμιο, όταν ο Πίπης, από το συνεργείο της γειτονιάς, με πλησιάζει και με ρωτά αν μπορώ να μάθω, πηγαίνοντας στο νοσοκομείο, για την κατάσταση της υγείας ενός πολύ καλού του φίλου, 48 ετών, που έπαθε βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο πριν από δύο ημέρες. Του εξηγώ πως είμαι σε άδεια και φεύγω αλλά θα κάνω κάποια τηλεφωνήματα και, αν σταθούμε τυχεροί, ίσως μάθουμε κάποια πράγματα για την κατάσταση του φίλου του.

Μετά από κάποιες προσπάθειες, μαθαίνουμε πως ο φίλος του είναι κλινικά νεκρός…

Επιστρέφοντας από Κρήτη, έφυγα σχεδόν αμέσως για Πήλιο και δεν συνάντησα τον Πίπη για να μάθω τι απέγινε με τον φίλο του. Επιστρέφοντας χθες, είχα μια έγνοια και ήθελα να μάθω πως εξελίχθηκαν τα πράγματα για τον άτυχο άνδρα. Σήμερα το πρωί, λοιπόν, πριν φύγω για κάποιες δουλειές, κατέβηκα στο συνεργείο του Πίπη όπου και έμαθα πως ο φίλος του κατέληξε…

Δεν τελειώνει, όμως, εδώ το τραγικό της ιστορίας. Η οικογένεια του άτυχου άνδρα, φτωχοί άνθρωποι, δανείστηκαν 500 ευρώ που τα έδωσαν σε έναν από τους θεράποντες γιατρούς για να κάνει ό,τι είναι δυνατόν για τον άνθρωπό τους, θεωρώντας πως υπάρχει ελπίδα. Και αυτός τα πήρε, γνωρίζοντας, όμως, πως η κατάσταση του ανθρώπου τους είναι μη αναστρέψιμη και τίποτα απολύτως δεν μπορούσε να γίνει. Την επόμενη μέρα κατέληξε…

 

Ανθρωπόμορφο τέρας  Νο 2

Το θέαμα που αντίκρισε η ανιψιά μου σήμερα το μεσημέρι στα Μουδανιά, όπου είχε πάει για μπάνιο με τον καλό της, ήταν φρικιαστικό. Από τα κλαδιά ενός δένδρου, ήταν κρεμασμένη μια θηλυκή εγκυμονούσα σκυλίτσα που σπαρταρούσε, ανήμπορη ακόμα και να γαυγίσει. Τα κουταβάκια έβγαιναν από μέσα της το ένα μετά το άλλο, πέφτοντας νεκρά στο χώμα. Μέχρι να την ελευθερώσουν, το άτυχο ζώο είχε ήδη γεννήσει επτά άψυχα κουταβάκια. Μόλις κατάφεραν να τη συνεφέρουν κάπως με τεχνητές αναπνοές, και ό,τι άλλο τους πέρασε από το μυαλό τη στιγμή εκείνη, η άτυχη σκυλίτσα γέννησε και ένα όγδοο που, ω του θαύματος, ήταν (είναι) ΖΩΝΤΑΝΟ!!!

Κανείς, φυσικά, δεν θα μπορούσε να αρνηθεί ένα τέτοιο δώρο ζωής. Το κουταβάκι χαίρει άκρας υγείας και, όπως είπε η κτηνίατρος, θα επιζήσει, τη δε σκυλίτσα, την υιοθέτησε ένας κύριος που έσπευσε να βοηθήσει, ακούγοντας τις κραυγές της πανικοβλημένης ανιψούλας μου που με τη σειρά της υιοθέτησε το τυχερό κουταβάκι.

 

Δεν είμαι σίγουρος αν υπάρχει ακριβής διάγνωση για τέτοιου είδους ανθρωπόμορφα τέρατα, και αν είναι πιο επικίνδυνη και ανελέητη η ζωή στο βασίλειο των άγριων ζώων απ΄ό,τι στον «πολιτισμένο» μας κόσμο. Το σίγουρο είναι πως στο πρώτο η ζωή είναι δικαιότερη και με αδιατάραχτες ισορροπίες, εκτός και αν υπάρξει…ανθρώπινη παρέμβαση…


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης