αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
21 Αυγούστου 2019, 17:18
Αύγουστος...


Θεσσαλονίκη, Ιούνης του ΄78. Ένας φοβερός σεισμός αφήνει, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, τα ανεξίτηλα αποτυπώματά του πάνω στην πόλη. Ερείπια, χαλάσματα και τρομοκρατημένες ψυχές που προσπαθούν να βρουν την περπατησιά τους και το κουράγιο ν΄ αντιμετωπίσουν και ν΄ανταμώσουν, πίσω από τον κουρνιαχτό και την καταστροφή, ένα μέλλον δυσδιάκριτο και αβέβαιο…

Ένα από τα σπίτια που σημαδεύτηκε για τα καλά από τη βιαιότητα των στοιχειών της φύσης ήταν κι αυτό του Νικόλα που δεν ήταν πλέον κατοικήσιμο. Σύζυγος και νεογέννητη κορούλα έφυγαν για Αμερική, αναζητώντας την ασφάλεια δίπλα σε συγγενείς τους εκεί.

Δεν πέρασε πολύς καιρός και έφθασε ο Αύγουστος με τις αποπλανητικές ομορφιές του, που διεγείρουν τόσο γλυκά σώμα και ψυχή, σε σημείο που να θέλεις να τις τρυγήσεις , αλλά και να τρυγηθείς από αυτές...

Ο Νικόλας αποδέχθηκε, τελικά, την πρόταση του Νιόνιου να φιλοξενηθεί στο εξοχικό του στο Πήλιο. Το αντίδοτο του Θανάτου λέγεται πως είναι ο Έρωτας. Έτσι, λοιπόν, κι ο Νικόλας, φεύγοντας από το Θάνατο και την καταστροφή, ήταν πλέον πιο «ευάλωτος» και «ανυπεράσπιστος» απέναντι σ΄αυτά που τα ξορκίζουν, δηλαδή στην ορμή που αντιπροσωπεύει τον Έρωτα και τη διάθεση για Ζωή. Αυτά τα βρήκε στο πρόσωπο μιας πανέμορφης κοπέλας που συνάντησε εκεί και για την οποία ένιωσε τόσο δυνατά αισθήματα, από αυτά που στην κυριολεξία πανικοβάλουν καθώς θέτουν διλήμματα που φαντάζουν μη διαχειρίσιμα  και που  νιώθουμε πως μας ξεπερνούν…

Ένιωσε πως η μόνη επιλογή που του απέμεινε ήταν αυτή της φυγής. Το «πρέπει» νίκησε το «θέλω» και οι λάτρεις της όμορφης και αυθεντικής μουσικής έμπνευσης κέρδισαν ένα από τα ωραιότερα δείγματά της. Έτσι εντελώς αυθόρμητα, μέσα σε είκοσι λεπτά και μέσα από τη χαρμολύπη και το σμπαράλιασμα μιας ψυχής, γεννήθηκε ο «Αύγουστος», ένα από τα τραγούδια που πάντα θέλεις να ακούς, που σε ταξιδεύουν, που σε κάνουν να ονειρεύεσαι και να λες κρυφά στον εαυτό σου: «Κάτι τέτοιο θα ΄θελα να ΄χα την τύχη να ζήσω κι εγώ…».

Απολαύστε το!!!


- Στείλε Σχόλιο


13 Αυγούστου 2019, 10:50
Η αύρα του καλοκαιριού...


Η καλοκαιρινή αύρα δεν είναι μόνον αυτή που σου χαϊδεύει απαλά το πρόσωπο, κάνοντάς σε να κλείνεις τα μάτια και να ταξιδεύεις νοερά μαζί της για να συναντήσεις κι άλλες ομορφιές, ν΄αγγίξεις κι άλλα πρόσωπα, να χαϊδέψεις κι άλλα βελούδα…

Η καλοκαιρινή αύρα δεν είναι μόνον η καλοκαιρινή ανάσα της θάλασσας, η δροσερή αναζωογονητική πνοή της καθώς κοιτάς το απέραντο γαλάζιο, το άγγιγμα που ζωντανεύει ήρεμα τα πανιά κι αυτά, με τη σειρά τους, το όμορφο σκαρί που θέλει να ξαναπαίξει με τα κύματα…

Η καλοκαιρινή αύρα δεν είναι μόνον αυτή που έδωσε έμπνευση σε χιλιάδες ποιητές και στιχουργούς να σκαρώσουν όμορφες εικόνες και νοσταλγικές ιστορίες. Είναι και η μοναδικά βελούδινη φωνή της Νένας Βενετσάνου που σε παίρνει απ΄το χέρι για να σε περπατήσει σε όμορφα νησιώτικα καλντερίμια του Αιγαίου, σε δρομάκια με ατμοσφαιρικά ρετρό-καφέ του Παρισιού, σε στενά σοκάκια της Σεβίλλης και απέραντους ελαιώνες της Κόρντοβα, σε χωματόδρομους και έρωτες των παιδικών σου χρόνων αλλά και σε δικαιωμένες και αδικαίωτες αγάπες της ενήλικης ζωής…

Θέλω να μου μιλήσεις

για κείνη τη μάντρα του μικρού μας σχολειού

Θέλω να μου μιλήσεις

για τον πετροπόλεμο στην κάτω γειτονιά

 

Τ’ όνομά σου είχα γράψει ανορθόγραφα

σε τοίχο ολόλευκο στον Άγιο Τίτο

Τ’ όνομά σου είχα γράψει ανορθόγραφα

σε τοίχο ολόλευκο στον Άγιο Τίτο

Κι έφαγα της χρονιάς μου τότε

όχι για τα λάθη μα για την αγάπη μου…

Μουσική: Νένα Βενετσάνου

Στίχοι: Στέλλα Χρυσουλάκη


- Στείλε Σχόλιο


10 Αυγούστου 2019, 18:22
«Θέλω να ΄μαι ελεύθερη», είπε…


Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό. Καθόμουν σ' ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει, καθώς καθόταν στην καρέκλα  απέναντί μου: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ" και, βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ.

Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θα ΄θελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος, χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, μη περιμένοντας για ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος".

Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι. Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα  στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβολωμένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν: "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει, κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε: "Θέλω να 'μαι ελεύθερη".

Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένα. Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου, κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ.. 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Αυγούστου 2019, 12:26
Ανδρισμός και αντριλίκι...


Τι είναι, στ΄αλήθεια, ο ανδρισμός; Αυτό που βρίσκεται ανάμεσα στα αυτιά ή αυτό που κατοικοεδρεύει ανάμεσα στα σκέλια; Είναι περισσότερο άνδρες αυτοί που έχουν μεγαλύτερη μυϊκή δύναμη, που αθλούνται, που βρίζουν δυνατά, που δεν «μασάνε», που θεωρούν ως αδυναμία την οποιαδήποτε έκφραση συναισθημάτων -πλην του θυμού- και που υπερηφανεύονται, δηλώνοντας πως δεν ξέρουν ούτε ένα αυγό να τηγανίζουν;

Όλοι δε οι υπόλοιποι που δεν διαθέτουν ΤΑ μπράτσα, που δεν αθλούνται, που δεν μαλώνουν για το ποδόσφαιρο, που δεν ντρέπονται ακόμα και να δακρύσουν μπροστά σε άλλους -αν υπάρχει λόγος σοβαρός- και που τους αρέσει να ετοιμάζουν πρωινό ή  gourmet δείπνο για την καλή τους, αποτελούν, μήπως, υβρίδια ανδρισμού;

Ήταν, μήπως, ακόμα πιο αυθεντικοί ΑΝΔΡΕΣ εκείνοι που παλαιότερα χαστούκιζαν άνετα τη γυναίκα ή την καλή τους, όταν αυτή τολμούσε να διαφωνήσει σε κάτι ή να τους αμφισβητήσει, που δεν έδιναν λογαριασμό για το που θα πάνε, πότε θα επιστρέψουν, με ποιους θα βγούνε, για το που ξόδεψαν όλα τους τα χρήματα και που τους έτρεμαν τα παιδιά τους;

Υπάρχουν, αλήθεια, κριτήρια ανδρισμού; Μήπως ένα από αυτά είναι και η…μεζούρα; Αν ναι, μα τότε γιατί αυτά αλλάζουν; Ήταν λανθασμένα τα προηγούμενα κριτήρια ή απλά υπάρχει και σε όλα αυτά μόδα; Τα ερωτήματα ατέλειωτα…

Όταν σκεφτόμαστε γύρω από τον ανδρισμό -ή και τη θηλυκότητα- και  έρχονται αυθόρμητα στο νου διάφορες συγκεκριμένες ιδιότητες, εικόνες ή χαρακτηριστικά, τότε να είμαστε σίγουροι πως λειτουργούμε με βάση συγκεκριμένα στερεότυπα -που ίσως χωρίς  καν να το γνωρίζουμε- γιατί ο ανδρισμός, ως αφηρημένη έννοια, δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα στερεότυπα ενός συγκεκριμένου ανδρικού ιδεώδους. Με απλά λόγια, όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που μια συγκεκριμένη κοινωνία, σε μία συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, θεωρεί πως  χαρακτηρίζουν τον ιδανικό άνδρα: πως πρέπει να είναι το σώμα του, ποιες οι αγοραστικές του συνήθειες, ποιο το λεξιλόγιο, το ντύσιμό ή η οικονομική του κατάσταση, ποιες οι κοινωνικές του σχέσεις κ.τ.λ. Το ίδιο αφορά και στη θηλυκότητα.

Τα πράγματα, όμως, έχουν αρχίσει να αλλάζουν. Πολλοί είναι αυτοί που μιλούν για μια κρίση του ανδρισμού. Η παλιά και ασφαλής άποψη, πως ένας άνδρας είναι απλά άνδρας και πως αυτό είναι μια παγκόσμια και αυτονόητη αλήθεια, δεν ισχύει πλέον. Το να είσαι απλά ετεροφυλόφιλος, επιθετικός, macho ή bodybuilder δεν αρκούν από μόνα τους ως διαπιστεύσεις ανδρισμού. Ο παραδοσιακός ανδρικός ρόλος εξαφανίζεται ολοένα και περισσότερο, προσαρμοζόμενος στα νέα κοινωνικοοικονομικά και πολιτισμικά δεδομένα, και δεν είναι  πλέον το ίδιο απλός και σαφής, όπως μερικές δεκαετίες πριν.

Ένας άνδρας που σπρώχνει ένα παιδικό καροτσάκι στο δρόμο ή ένας που πάει για αποτρίχωση δεν θα χαρακτηριστούν αυτόματα ως ομοφυλόφιλοι ή θηλυπρεπείς σήμερα, κάτι που σίγουρα θα συνέβαινε μερικές δεκαετίες πριν. Αντίθετα, αν βλέπαμε σήμερα δύο έφηβους να περπατούν στο δρόμο, έχοντας ο ένας περασμένο το χέρι του στον ώμο του άλλου, -κάτι πάρα πολύ συνηθισμένο πριν από κάποιες δεκαετίες- το πρώτο που θα σκεφτόμασταν θα ήταν πως πρόκειται για ομοφυλόφιλους…

Ως άνδρες έχουμε, δυστυχώς, εγκλωβιστεί σε στερεότυπα που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε και που, ενώ, αρχικά, μας βόλευαν, τελικά έγιναν ασφυκτικός βρόγχος που μας εμποδίζει, ολοένα και περισσότερο, να αναπνέουμε ελεύθερα. Ο άνδρας πρέπει να είναι πάντα δυνατός, να μην κλαίει ποτέ, να μη φοβάται, να μπορεί να αντιμετωπίζει τα πάντα, να μη δείχνει συναισθήματα, και άλλα πολλά που αλλοτριώνουν την ανθρώπινή του υπόσταση, μετατρέποντάς τον σε κάτι που δεν είναι, που δεν θα ήθελε -ενδεχομένως- να είναι και για το οποίο ούτε καν ρωτήθηκε…

Ο αυθεντικός ανδρισμός είναι παντελώς απαλλαγμένος από «στρατηγικές» και συμβουλές γελοίων εντύπων, ψηφιακών μέσων και τηλεοράσεων που ασχολούνται κάθε φορά με 100 άτομα της εκάστοτε επικαιρότητας, αναπαράγοντας μια αισθητική και ένα ύφος, για το πως ΠΡΕΠΕΙ να είναι ένας άνδρας (αλλά και μία γυναίκα), που αγνοούν εντελώς τον Άνθρωπο και τις πραγματικές του ανάγκες, εστιαζόμενα στο «φαίνεσθαι». Μόνον ο κλόουν επιζητά την προσοχή και όχι το λιοντάρι…

Είναι πολύ συνήθη τα συνειδητά ή υποσυνείδητα αισθήματα ζήλιας πολλών ανδρών απέναντι στην άνεση των γυναικών να μπορούν να κλαίνε, να εκφράζουν αισθήματα αδυναμίας, φόβου αλλά και χαράς ή αμεσότητας, για παράδειγμα, στις φιλικές τους σχέσεις.

Αντί, λοιπόν, να ταξινομούμε και να αξιολογούμε τους ανθρώπους βάσει συγκεκριμένων χαρακτηριστικών -που βασίζονται, συνήθως, σε στερεότυπα, όπως ανδρικό/γυναικείο, λευκός/μαύρος, καπιταλιστής/κομμουνιστής κ.ά.-, προϊδεάζοντάς μας για το ποιόν των ατόμων αυτών, πριν καν τα γνωρίσουμε, και εμποδίζοντάς μας να τα γνωρίσουμε πραγματικά, ας μιλήσουμε για ανθρώπινα χαρακτηριστικά που μπορεί να είναι τόσα όσα και οι άνθρωποι γύρω μας και που μπορούν να μας βοηθήσουν σε μια πραγματική συνάντηση με τους Άλλους…


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven








Tags




Επίσημοι αναγνώστες (37)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης