αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
18 Σεπτεμβρίου 2015, 17:48
Ο παράδεισος κάπου ανάμεσά μας βρίσκεται...


Ήταν από τις στιγμές που δεν θέλεις ποτέ να τελειώσουν, που έχουν κάτι το απόκοσμο και συμπαντικό, που η αίσθηση του χρόνου και του χώρου είναι σαν να χάνονται, που οι αισθήσεις -λες και έχουν μεθύσει- λειτουργούν σε άλλη διάσταση. Ήταν αυτό που λέμε «κάτι το μαγικό»…

Το δειλινό, κατάκοπο από το στόλισμα του ουρανού με ονειρικές αποχρώσεις, έγειρε να ξαποστάσει, παραχωρώντας τη θέση του στο σούρουπο για να γαληνέψει το χρωματικό οργασμό με τις απόκοσμες απαλές φωτοσκιάσεις του. Στον πανέμορφο ερημικό ορμίσκο βασίλευε μια σχεδόν απόλυτη σιγαλιά που μόνο κάποιες στιγμές διακόπτονταν είτε από το θρόισμα των φύλλων κάποιου δένδρου δίπλα στην κατάξανθη μικρή ακρογιαλιά, στην προσπάθεια κάποιου πουλιού να βολευτεί για τον βραδινό του ύπνο είτε από κάποιο γέλιο από το δικάταρτο που ξαπόσταινε κι αυτό περίπου εκατό απλωτές μακριά από εμάς.

Κρατούσα στο χέρι τη μικρή δαχτυλήθρα -σχεδόν ξέχειλη από το βελούδινο τσιπουράκι του αγαπημένου φίλου Ηλία, φτιαγμένο με μεγάλο μεράκι και αγάπη από καθαρό σταφύλι Νάξου- κόντρα στον ορίζοντα του σούρουπου, προσπαθώντας να το χρωματίσω με τα χρώματά του, όταν ξάφνου η Χ. σηκώνεται αργά από το μαξιλαράκι της δίπλα στο τιμόνι και, κατευθυνόμενη προς την πλώρη, λέει: «Θάθελα ν΄ακούσω το τραγούδι μου»…

Γνωρίζοντας τι σημαίνει αυτό, κατέβηκα χαμογελώντας τα σκαλιά που οδηγούν προς τις καμπίνες και, αφού έβαλα το cd με τις αγαπημένες επιλογές παραδοσιακών να παίζει, ανέβηκα γρήγορα και πάλι στο κατάστρωμα για να μην χάσω το μοναδικό θέαμα που ήταν βέβαιο πως θ΄ακολουθούσε…

 Οι νότες από το ούτι πετάρισαν αμέσως, κάνοντας το γύρο του μικρού ορμίσκου και, χαΐδεύοντας τους τριγύρω βράχους, δημιούργησαν έναν απόκοσμο αντίλαλο που σε καθήλωνε, δίνοντας ταυτόχρονα το έναυσμα στο υπέροχο κορμί να αρχίσει να λικνίζεται λιτά και αργά, λέγοντας, όμως, τόσα πολλά…

Έβλεπα τη σκοτεινή σιλουέτα της να γλιστρά με υπνωτικές κινήσεις πάνω στο κάδρο του ορίζοντα του σούρουπου, γινόμενη ένα μ΄αυτό και συνθέτοντας μια εικόνα μαγική. Οι φιδίσιες κινήσεις των χεριών ζωγράφιζαν περικοκλάδες που αγκάλιαζαν στοργικά το αλαβάστρινο κορμί μην τυχόν και σπάσει…

Απολάμβανα εκστασιασμένος τη μοναδική αυτή σύνθεση όταν το πάφλασμα κουπιών με έκανε να στρέψω το βλέμμα  δεξιά μου. Στο μικρό φουσκωτό που πλησίαζε υπήρχαν τρία ζευγάρια. Ένας έκανε κουπί, κάποιος άλλος κρατούσε μια δάδα και οι υπόλοιποι είχαν στα χέρια δίσκους που, απ΄ότι αποδείχθηκε μετά από λίγο, ήταν γεμάτοι από ανατολίτικες λιχουδιές, ρακή και γλυκίσματα. Οι άγνωστοι «απρόσκλητοι» έλεγαν κάποιες λέξεις τούρκικες που ήταν, όπως διαπιστώθηκε αργότερα, ο τίτλος του συγκεκριμένου τραγουδιού που ακούγαμε στα τούρκικα!

Το τι επακολούθησε δεν περιγράφεται. Ενώσαμε σκάφη και καρδιές, φάγαμε, ήπιαμε, τραγουδήσαμε και χορέψαμε σαν να γνωριζόμασταν από χρόνια. Κάποιες απρόσμενες στιγμές και εντελώς αυθόρμητα, κλείναμε στην αγκαλιά μας ο ένας τον άλλον σαν αδέλφια που ξαναντάμωναν μετά από πολλά χρόνια.

Ακόμα κοιτώ καθημερινά το υπέροχο μικρό καραφάκι με τα τέσσερα ποτηράκια ρακής που μας δώρισαν, ως ευχαριστώ για τις μοναδικές στιγμές που μοιραστήκαμε εκείνο το υπέροχο δειλινό στον πανέμορφο ερημικό ορμίσκο κάπου στην Ικαρία, και αναρωτιέμαι: τι παραπάνω μπορεί κάποιος να επιθυμεί πέραν των όσων μοιράζεται αυθόρμητα, χωρίς περίσκεψη και υστεροβουλία η καρδιά…;


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης