αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
23 Οκτωβρίου 2015, 17:37
Μια φωνή μοναδική...


Είναι από τις λίγες φωνές, στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού, που κατάφεραν να διαβούν το κατώφλι της ερμηνείας και να γίνουν συνώνυμό της…

Είναι από τις λίγες φωνές που, τόσο εύκολα και αβίαστα, βρίσκουν τα μονοπάτια της ψυχής, ξεκλειδώνοντας πόρτες ερμητικά κλειστές εντός της…

Είναι από τις λίγες φωνές που καταφέρνουν να σε ταξιδέψουν σε άλλα μήκη και πλάτη, κάνοντάς σε να βλέπεις τη ζωή, τον Άνθρωπο και τον εαυτό σου τόσο αλλιώτικα…

Είναι από τις λίγες φωνές που νιώθεις ευγνωμοσύνη που έτυχε να γνωρίσεις και που κατάφεραν να χαϊδέψουν με τόσο βασανιστικό αλλά, συνάμα, και απέραντα τρυφερό τρόπο την ψυχή σου…

Ευλογημένος και αθάνατος να παραμείνεις Νίκο Δημητράτο…


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


21 Οκτωβρίου 2015, 16:00
ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ: Κάποιες, επιπλέον, απλές σκέψεις…


Κάθε άνθρωπος, ως κοινωνικό ον που είναι, χρειάζεται άλλα άτομα ώστε να μπορέσει να επιβιώσει. Ως εκ τούτου, γεννιέται με μια θεμελιακή ανάγκη να αισθανθεί ασφάλεια, εγγύτητα και πως ανήκει κάπου, δηλαδή σε μία οικογένεια, ομάδα, κοινωνία κ.ά.

Ο καθένας μας, ανάλογα με τα βιώματα και την προσωπικότητα που διαμορφώνει, εκφράζει τις ανάγκες του αυτές με το δικό του μοναδικό τρόπο. Με άλλα λόγια, κάποιοι με περιέργεια και ενδιαφέρον για το οτιδήποτε ξένο ή άγνωστο, με συναίσθηση για την ενδεχόμενη ευαλωτότητα ή ανημπόρια του ξένου αυτού, άλλοι βιώνοντας μια μικρότερη ή μεγαλύτερη απειλή -με τις συνακόλουθες αντιδράσεις, συμπεριφορές και αισθήματα-, και, στο ενδιάμεσο αυτών των δύο, εκ διαμέτρου αντίθετων, στάσεων απέναντι στο κάθε τι ξένο ή άγνωστο, τα εκατομμύρια διαφορετικής  απόχρωσης και έντασης αισθήματα, στάσεις και αντιδράσεις των υπολοίπων…

Το τι σημαίνει εγγύτητα, αγάπη και εμπιστοσύνη, τόσο προς τον ίδιο μας τον εαυτό όσο και προς τους άλλους, αρχίζουμε να το μαθαίνουμε από την πρώτη στιγμή της ζωής μας και σε σχέση πάντα με αυτούς που μας φροντίζουν. Όταν αυτά τα αρχικά μας βιώματα, από αυτούς με τους οποίους είμαστε απόλυτα εξαρτημένοι -βιολογικά και συναισθηματικά- εμπεριέχουν συχνές ματαιώσεις, ασυνέπεια, απρόβλεπτες αντιδράσεις, εγκατάλειψη, αντιφατικότητα, απόρριψη, απόσυρση ή απειλές για απόσυρση της «αγάπης» κ.ά., τότε τα αποτυπώματα που αφήνουν εντός μας είναι ανεξίτηλα και, δυστυχώς, έχουν την τάση να γενικεύονται, δημιουργώντας ανάλογα των βιωμάτων μας αισθήματα και προσδοκίες για οποιαδήποτε μελλοντική στενή διαπροσωπική μας σχέση…

Ένα παιδί που έχει αναπτύξει μια βασική σχέση εμπιστοσύνης με το φροντιστή/γονιό του, νιώθοντας πως αυτός θα είναι διαθέσιμος, προσβάσιμος και πως θα το προστατέψει οποτεδήποτε τύχει να τον χρειασθεί, μπορεί και εμπιστεύεται τους άλλους, προσδοκά πως θα τύχει της αποδοχής, της στήριξης ή της αγάπης τους, αποκτά αυτοεκτίμηση και την απαραίτητη εκείνη αίσθηση ασφάλειας, αλλά και την περιέργεια και διάθεση να θέλει να ξεδιπλώσει τα φτερά του, να αυτονομηθεί και να εξερευνήσει τον «άγνωστο» κόσμο γύρω του, όχι απλά χωρίς να τρομοκρατείται αλλά, αντίθετα, ακόμα και να γοητεύεται από τη συνάντηση με οτιδήποτε νέο, άγνωστο ή «ξένο»…

Αντίθετα, το οτιδήποτε άγνωστο φοβίζει, ακόμα και πανικοβάλει, ένα άτομο που δεν έχει βιώσει επαρκώς ή καθόλου τη συναισθηματική σταθερότητα και αυθεντική εγγύτητα, που δεν διαθέτει εκείνη τη βασική αίσθηση ασφάλειας που θα του επέτρεπε να έχει και να δείχνει πραγματικό ενδιαφέρον για καινούργια πράγματα ή να εμπιστεύεται και να θέλει να γνωρίσει νέους ή/και διαφορετικούς ανθρώπους στη ζωή του…

Έχει αποδειχθεί πως οι πρώιμες αυτές σχέσεις δεσμού με τους γονείς μας είναι πολύ σταθερές και ανθεκτικές στο χρόνο, τείνοντας, σχεδόν πάντα, να επαναλαμβάνονται και στις ενήλικές μας σχέσεις, εγκλωβίζοντάς μας κυριολεκτικά σε αυτές, όσο ψυχικό πόνο, αδιέξοδο ή τρόμο και αν προκαλούν…

Έτσι, λοιπόν, παρατηρούμε το «παράδοξο» πως τα παιδιά εκείνα, που έχουν γονείς αυταρχικούς, ασυνεπείς συναισθηματικά, απρόβλεπτους, σκληρούς, τιμωρητικούς κ.τ.λ., εγκλωβίζονται συνήθως σε ένα τέτοιο είδος παραλυτικής σχέσης μαζί του καθώς το άτομο, που έχουν απόλυτη ανάγκη ώστε να επιβιώσουν φυσικά και συναισθηματικά, είναι το ίδιο που τους προκαλεί, δέος, τρόμο, ανασφάλεια και μια μόνιμη αίσθηση απειλής.

Στις περιπτώσεις αυτές, η φροντίδα απέχει από την αμείλικτη σκληρότητα όσο η πολύ λεπτή μεμβράνη που τις διαχωρίζει και η οποία, ανά πάσα στιγμή, μπορεί να διαρραγεί. Έτσι, τουλάχιστον, το βιώνει το παιδί, γιατί αυτό έχει, κατ΄επανάληψη, εισπράξει. Μια συνήθης «στρατηγική επιβίωσης» είναι η πλήρης υιοθέτηση ενός ολοκληρωτικού τρόπου σκέψης, ιδεολογίας, ιδεοληψίας ή ολοκληρωτικής ομάδας/κόμματος ή ακόμα και η προσχώρηση σε αυτά. Αυτή η πλήρης υποταγή δημιουργεί μια ψευδαίσθηση ασφάλειας, εγγύτητας και κοινότητας που είναι το απόλυτο ζητούμενο για ένα άτομο με ανάλογες εμπειρίες ζωής, ως παιδί.

 «Παράδοξο», επίσης, είναι πως τα άτομα αυτά, ενώ αναζητούν απεγνωσμένα την ασφάλεια, μπορούν και τη βιώνουν, με έναν ιδιότυπο τρόπο, στερώντας την από άλλους που την έχουν το ίδιο πολύ -αν όχι περισσότερο- απόλυτη ανάγκη…

Η ύπαρξη ή η εφεύρεση ενός κοινού εχθρού ή κοινής απειλής ενώνει, στρέφει την προσοχή μακριά από το ανεξέλεγκτο εσωτερικό χάος των ανθρώπων αυτών που τρέμουν την πολυπλοκότητα και αναζητούν «απλές λύσεις και απαντήσεις» εδώ και τώρα. Μια ολοκληρωτική αντίληψη των πραγμάτων δημιουργεί μια ψευδαίσθηση ασφάλειας πως έχουμε κατανοήσει τον κόσμο γύρω μας καλύτερα από τους άλλους οι οποίοι μετατρέπονται, ως εκ τούτου, σε εχθρούς που πρέπει με κάθε τρόπο να αφανισθούν…

Έχουν γίνει εκατοντάδες μελέτες σε ολόκληρο τον κόσμο για το πόσο γρήγορα εμείς οι άνθρωποι, γενικώς, -πολύ περισσότερο δε, ειδικώς- μπορούμε να δημιουργήσουμε μια συμπαγή ομάδα -ασχέτως των όποιων προσωπικών ή άλλων διαφορών μας- αν καταφέρουμε να εφεύρουμε ή αν μας προκύψει ένας κοινός εχθρός. Για παράδειγμα, έχει διαπιστωθεί πως σε έναν χώρο εργασίας, όπου η ομάδα εργαζομένων σπαράζεται από τεράστια προβλήματα μεταξύ των μελών της, που την καθιστούν δυσλειτουργική, αυτή η ομάδα εργαζομένων μπορεί να μετατραπεί, σε λίγες μόνον ώρες, σε μια συμπαγή και λειτουργική ομάδα, εάν τους προκύψει ένας σκληρός και χωρίς κατανόηση διευθυντής ή προϊστάμενος που ανάγεται, για τους λόγους αυτούς, σε κοινό εχθρό…

Τέλος, λίγες σκέψεις περί ρατσισμού και ξενοφοβίας. Συχνά, στο δημόσιο διάλογο, οι δύο αυτές έννοιες ταυτίζονται και χρησιμοποιούνται ως συνώνυμα, δίνοντας στην ουσία άλλοθι στους απανταχού ρατσιστές ή στις ρατσιστικές ομάδες και κόμματα να καλύπτονται πίσω από έναν φυσιολογικό, ως ένα βαθμό, και με την έννοια της επιφυλακτικότητας, ψυχολογικό μηχανισμό -αυτού της κάποιας επιφυλακτικότητας απέναντι σε κάτι ξένο ή άγνωστο-, ενώ πρόκειται για μια καθαρά πολιτική θέση και επιλογή άσκησης βίας.

Ο ρατσιστής δεν είναι ξενοφοβικός, γενικώς, αλλά επιλεκτικά εχθρικός και αμείλικτος απέναντι σε πολύ συγκεκριμένες ομάδες ατόμων, π.χ. εβραίους, αθίγγανους, μαύρους, μουσουλμάνους, ομοφυλόφιλους, κομμουνιστές και σε όποιους διαφωνούν ή αντιτίθενται στην ιδεολογία τους. Αν επρόκειτο απλώς για «ξενοφοβικούς», τότε γιατί δεν έχουν πρόβλημα για «ξένους» ή μετανάστες από Γαλλία, Η.Π.Α., Αγγλία κ.τ.λ.; Γιατί δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τις Σβετλάνες ή Ρουσλάνες -που πολλοί από αυτούς έχουν παντρευτεί ή έχουν ως συντρόφους- ή με την Πολωνικής καταγωγής «ευκατάστατη» σύζυγο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Έχουν τεράστιο πρόβλημα, όμως, με τον Αλβανό αριστούχο μαθητή, που γεννήθηκε στην Ελλάδα και νιώθει σε μεγάλο βαθμό έλληνας, επειδή του δόθηκε -όπως δικαιούνταν- να κρατά την ελληνική σημαία στη μαθητική παρέλαση, ή με τον Αντετοκούμπο -επίσης, γεννημένο στην Ελλάδα και νιώθοντα έλληνας- λόγω του χρώματος της επιδερμίδας του…

Ο ρατσισμός, πλέον, δεν εστιάζεται στην υπεροχή μιας συγκεκριμένης ράτσας έναντι άλλων υποδεέστερων, αλλά σε πολιτισμικές και θρησκευτικές, κυρίως, διαφορές. Δεν είναι μόνον ατομικός αλλά, μεταξύ άλλων, ακόμα και κρατικός ή μειντιοκρατικός. Βλέπε, την απαγόρευση της μαντίλας από κοπέλες μουσουλμάνες στη Γαλλία. Πολλοί από εμάς το επικροτήσαμε ως πρέπον. Φαντασθείτε, όμως, τι θα γίνονταν και πως θα αντιδρούσαμε εδώ στην Ελλάδα, αν σε κάποιον μετανάστη έλληνα, κάποιας ευρωπαϊκής χώρας, του απαγορεύονταν να βγει από το σπίτι του φορώντας -επειδή έτσι θα γούσταρε- φουστανέλα ή τσαρούχια…

Μας πείραξε, όμως,  και έθιξε την εθνική μας αξιοπρέπεια ο σχηματισμός με τα χέρια του συμβόλου της αλβανικής σημαίας από έναν αλβανό ποδοσφαιριστή, όταν πέτυχε γκολ στον αγώνα με τον Ολυμπιακό στο «Καραϊσκάκης»…


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης