αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
03 Νοεμβρίου 2013, 19:36
Η βία στην πολιτική και η πολιτική της βίας...


Δεν είναι μόνο η πολιτική και πρακτική βίας της Χρυσής Αυγής που οδήγησε στην πρόσφατη δολοφονία των δύο μελών της αλλά και η ξαφνική και πομπώδης σταυροφορία εναντίον της με έναν σπασμωδικό, άκομψο και λαϊκίστικο τρόπο, μετά τη δολοφονία του Π. Φύσσα, λες και χρειαζόταν να γίνει (και) αυτό για να καταδειχθεί το πραγματικό πρόσωπο του νεοναζιστικού αυτού μορφώματος.

Το καθολικό αυτό πογκρόμ -που θα έπρεπε να είχα γίνει εξαρχής με εντελώς διαφορετικό τρόπο και για κάθε ξεχωριστή χρυσαυγήτικη πράξη βίας, καταπάτησης των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της δημοκρατικής λειτουργίας, ρατσισμού, κ.ά.- έδωσε τροφή, άλλοθι και δημιούργησε το κατάλληλο πολιτικό κλίμα για αντεκδίκηση και τρομοκρατικές ενέργειες.

Αν η δολοφονική αυτή ενέργεια αποτελεί επιλογή κάποιας φούχτας ατόμων που αυτοαναγορεύονται σε υπερασπιστές των λαϊκών συμφερόντων και αγωνιστές μιας κοινωνικής αλλαγής δικαίου και ισοτιμίας, τότε φαίνεται πως είναι -πέραν από κοινοί φονιάδες- πολιτικά αδαείς και άκρως επικίνδυνοι. Κατάφεραν μέσα σε μια στιγμή να μετατρέψουν τους θύτες σε θύματα και τους απανταχού πατριάρχες της βίας και ασυδοσίας -τύπου Κασιδιάρη- σε αγγέλους και κήρυκες «εθνικής ομοψυχίας και κοινού μετώπου κατά της απειλής του δημοκρατικού μας πολιτεύματος». Αυτό και αν είναι πολιτικό έγκλημα…

Όταν «είδωλα» της νεολαίας τύπου Μουζουράκη καταφέρονται με τον γνωστό εμετικό, απαξιωτικό και «βίαιο» τρόπο κατά ενός συμβόλου, όπως η σημαία, νομίζοντας πως αυτό αποτελεί «επαναστατική πράξη», δεν πλήττουν μόνο το συγκεκριμένο σύμβολο αλλά βάλλουν και στοχοποιούν έμμεσα και τον καθένα που την αγαπά και τη σέβεται, αναγάγοντάς τον σε έναν απεχθή «εθνικιστή» που ίσως και μην έπρεπε να υπάρχει…

Πολιτική και βία είναι δύο θεμελιακά διαφορετικές μεταξύ τους έννοιες που, όταν συμβεί να διαχυθούν η μία στην άλλη, το μείγμα αυτό γίνεται εκρηκτικό και απρόβλεπτα επικίνδυνο. Το θέμα δεν τίθεται φιλοσοφικά -δηλαδή, εάν είναι καλή ή κακή η χρήση βίας- αλλά τι και ποιους εξυπηρετεί. Δεν τίθεται, όμως, ούτε και μέσα από μία φιλελεύθερη οπτική διαχωρισμού πολιτικής και βίας που αρχικά αγνοεί τους κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες, κατόπιν ψυχολογικοποιεί τη χρήση βίας και τελικά απορρίπτει τόσο τη χρήση βίας όσο και την ανάλυση των αιτιών της, θεωρώντας την ως ρομαντισμό της βίας.

Η παρωχημένη έννοια του «ταξικού μίσους» όχι μόνο μούχλα μυρίζει αλλά -για όσους συνεχίζουν να την ασπάζονται- είναι σαν να πιστεύουν πως μπορούν να δώσουν σε ένα παιδί να παίζει με μια απασφαλισμένη χειροβομβίδα χωρίς να κινδυνεύει να σκοτωθεί. Αυτό και αν είναι πολιτική αφέλεια, αν όχι πολιτική αρτηριοσκλήρωση…

Ο μοναδικός τρόπος να δημιουργήσουμε έναν κόσμο δίχως βία είναι να συνειδητοποιήσουμε την άμεση σχέση ανάμεσα στη βία και στην πολιτική, όταν η τελευταία δεν ασκείται με γνώμονα την ευρύτερη κοινωνική ευημερία και όχι αυτήν συγκεκριμένων προνομιούχων κοινωνικών ομάδων, συμφερόντων ή ατόμων…


- Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης