αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
28 Νοεμβρίου 2016, 13:48
Μια «μέθη» διαφορετική από τις άλλες…


Έχετε νιώσει ποτέ εκείνην τη γλυκιά ευφορία, σαν να ήπιατε 2-3 ποτηράκια καλό κρασί ή κάποιο άλλο ποτό της αρεσκείας σας, μετά από το διάβασμα κάποιου λογοτεχνικού βιβλίου; Νιώσατε ποτέ κάποιου είδους θλίψη επειδή ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που διαβάσατε έφθασε στο τέλος του; Για αυτά και άλλα παρόμοια ερωτήματα, η επιστήμη έχει πλέον απαντήσεις.

Κάθε αθλητής, μετά από μία πολύ σκληρή προπόνηση ή έναν δύσκολο αγώνα περιέρχεται σε μια ιδιαίτερη ψυχοσωματική κατάσταση, το αποκαλούμενο «runners high», που δεν είναι παρά η επήρεια των ενδορφινών, που παράγονται μετά από κάθε επίπονη σωματική άσκηση, οι οποίες είναι μια μορφή φυσικών οπιοειδών που η χημική τους σύνθεση προσομοιάζει αυτή της μορφίνης. Με άλλα λόγια, θα μπορούσαμε να πούμε πως πρόκειται για το παρασκευαζόμενο, από τον ίδιο τον οργανισμό μας, ναρκωτικό που αποσκοπεί στη μείωση του αισθήματος σωματικού πόνου σε έναν καταπονημένο αθλητή ή σκληρά ασκούμενο άτομο.

Η σύγχρονη έρευνα δείχνει πως ένα ανάλογο φαινόμενο μπορεί να εμφανιστεί και όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο που μας αγγίζει, συναισθηματικά, βαθειά. Έτσι, λοιπόν, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε, κατ΄αντιστοιχία,  για ένα «readers high», δηλαδή, για μια «μέθη των αναγνωστών».  

Από τότε που ο Αριστοτέλης διατύπωσε τη θεωρία του περί καθάρσεως, έχει χυθεί πολύ μελάνι γύρω από την ψυχολογία της τραγωδίας, χωρίς, όμως, να γνωρίζουμε τον τρόπο που η διαδικασία αυτή  αποτυπώνεται και στον εγκέφαλο. Τώρα πλέον γνωρίζουμε πως το σύστημα των ενδορφινών, που αποτελεί τμήμα του κέντρου πόνου του εγκεφάλου, ενεργοποιείται κάθε φορά που αγγιζόμαστε ιδιαίτερα από το οποιοδήποτε είδους αφήγημα. Το εντυπωσιακό είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι επιστρέφουν, με κάποιον τρόπο, ξανά και ξανά σε τραγικές ιστορίες. Παρακολουθώ δύο νέα άτομα που το ένα βλέπει συστηματικά μία σειρά ντοκιμαντέρ  για αεροπορικές τραγωδίες, ο δε άλλος για πολύνεκρες μάχες και καταστροφές του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου…

Γιατί, όμως, επιλέγουμε να υποφέρουμε και να κατακλυζόμαστε από αγωνία και φόβο ξανά και ξανά; Γιατί πολλά άτομα πηγαίνουν πολλές φορές για να παρακολουθήσουν , για παράδειγμα, τη θεατρική παράσταση «Ο βασιλιάς Ληρ» ή κάποια αρχαία ελληνική τραγωδία; Η ερμηνεία που δίνεται, βάσει των ερευνητικών αποτελεσμάτων που προέκυψαν, είναι ο «γλυκός πόνος» που προκαλεί η έκκριση ενδορφινών που, όπως και κάθε άλλο ναρκωτικό, μπορεί να οδηγήσει σε εθισμό. Με άλλα λόγια, ψυχοσωματικά, συμβαίνει κάτι το ανάλογο, όπως και στην περίπτωση του συμφιλιωτικού σεξ στο οποίο αναφέρθηκα στην προηγούμενή μου ανάρτηση, και, όπως και κάθε είδους εθισμός, μπορεί να δημιουργήσει ψυχολογική εξάρτηση και, ως εκ τούτου, στερητικό σύνδρομο…

Έτσι εξηγείται και το αίσθημα κενού που αρκετοί περιγράφουν, μετά την ολοκλήρωση ενός πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου, το τέλος μιας πολύ καλής ταινίας ή τηλεοπτικής σειράς. Το κέντρο πόνου του εγκεφάλου είναι το ίδιο τόσο για τον ψυχικό όσο και για τον σωματικό πόνο. Αυτός είναι ο λόγος που αρκετές φορές νιώθουμε και σωματικό πόνο εξαιτίας επώδυνων συναισθημάτων που βιώνουμε, αλλά και το αντίστροφο.

Αυτό, όμως, που, προσωπικά, βρίσκω ως το πλέον σημαντικό είναι η διαπίστωση πως το διάβασμα ενός πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου εξασκεί την ικανότητά μας να μπορούμε να μπαίνουμε στη θέση των άλλων, από τη στιγμή που, όταν σαγηνευόμαστε από ένα βιβλίο, ταινία, παράσταση κ.τ.λ., ταυτιζόμαστε με τους διάφορους ήρωες τους. Όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο, σκεφτόμαστε τις σκέψεις κάποιου άλλου, θεωρώντας τες ως δικές μας. Αυτό μας υπενθυμίζει την πραγματική μας ζωή. Έχουμε, δηλαδή, μια αίσθηση πως μοιραζόμαστε τον κόσμο με τους άλλους, την ίδια στιγμή που κανένας μας δεν μπορεί να γνωρίζει τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Είναι αυτό ακριβώς κάνει και ο Προυστ με τη Βιτζίνια Γουλφ. Κάνει, δηλαδή, τη λογοτεχνία να παίζει με τον εγκέφαλό μας…

Ως αναγνώστες, λοιπόν, είμαστε συμμετέχοντες συνδημιουργοί της υπόθεσης του μυθιστορήματος που μας ταξιδεύει καθώς συμβάλλουμε συνεχώς με δικές μας σκέψεις, προβληματισμούς και μνήμες, σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει με την εικόνα (TV, ταινίες), όπου είμαστε πιο παθητικά συμμετέχοντες. Το πιο σημαντικό κέρδος από το διάβασμα είναι η μεγάλη ώθηση που δίνει στον αφηρημένο τρόπο σκέψης μας, το μεγαλύτερο πρόβλημα του σχεδόν ενός δισεκατομμυρίου αναλφάβητων ανά τον κόσμο.

Η αίσθησή μας για τη θέση που έχουμε στις σύγχρονες κοινωνίες που ζούμε  βασίζεται στην κατανόηση του τρόπου που λειτουργεί μια κοινωνία, του τρόπου που λειτουργούμε οι ίδιοι ως άτομα σε μια ομάδα και του πως, έχοντας επιλύσει ένα πρόβλημα, μπορούμε να επιλύσουμε και ένα επόμενο. Όλα αυτά είναι αφηρημένος τρόπος σκέψης που, όταν ΔΕΝ υπάρχει, μας μετατρέπει σε εύκολη λεία όλων όσων θέλουν να μας διαφεντεύουν. Δεν είναι τυχαίο που όσο πιο αγράμματος είναι ένας λαός τόσο ευκολότερα τον διαχειρίζονται οι έχοντες και κατέχοντες πλούτο και εξουσία. Για το λόγο αυτό, όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα φοβούνταν τους εγγράμματους και ήθελαν να ελέγχουν το είδος και το μέγεθος της γνώσης, διαμέσου της παιδείας κυρίως…

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν πως μια πραγματική οικονομική ανάπτυξη σε μια χώρα δεν είναι εφικτή, πριν το 40% των γυναικών της μάθουν να γράφουν και να διαβάζουν, όπως,  επίσης, ο σημαντικότερος παράγοντας που ο μέσος όρος ζωής αυξήθηκε από τα 35 στα 75 χρόνια είναι η δραστική μείωση του αναλφαβητισμού.             

Δυστυχώς, το διάβασμα και η λογοτεχνία δεν κατέχουν περίοπτη θέση στην Ελλάδα του σήμερα, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων. Η επικράτηση των οπτικοακουστικών μέσων σε βάρος του διαβάσματος έχει σημαντικές συνέπειες στην ικανότητα ανάπτυξης του αφηρημένου τρόπου σκέψης, κυρίως των παιδιών, της ικανότητας αυτοσυγκέντρωσης και της ανάπτυξης της δημιουργικής τους φαντασίας. Άλλο το διάβασμα και άλλο η παθητική ακρόαση ή/και παρακολούθηση στο ρυθμό και τον τρόπο που καθορίζουν άλλοι…                          


20 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Νοεμβρίου 2016, 19:35
"Make up" ή "συμφιλιωτικό" σεξ...


Οι λέξεις που εκτοξεύει ο ένας στον άλλον έχουν τέτοια αιχμηρότητα που θα μπορούσαν να σκοτώσουν, αν ήταν στιλέτα. Ίσως να εκτοξεύονται και διάφορα αντικείμενα που να γίνονται κομμάτια στους απέναντι τοίχους ή στο πάτωμα. Η οργή είναι τόσο έντονη που μοιάζει σαν να θέλουν να κατασπαράξουν ο ένας τον άλλον. Κάποια στιγμή, όμως, μετά από μια τέτοιου είδους ξαφνική καταιγίδα, η ένταση δεν φαίνεται πως αρχίζει να κοπάζει, όπως συμβαίνει συνήθως. Εδώ, απλά, αλλάζει μορφή, θέση και στάση…

Πνιχτά βογγητά, άναρθρες κραυγές πόνου και πάθους, κάποια πρόστυχα λόγια, ανείπωτα, ίσως -μέχρι τη στιγμή εκείνη- ερωτικά σενάρια, σίγουρα μια τουλάχιστον «πολιτισμένη» βία, πάνω στο τραπέζι, στον πολύπαθο καναπέ του καθιστικού, στον τοίχο, στο πάτωμα και ενίοτε -αν προλάβουν ή καταφέρουν και το βρουν- στο υπνοδωμάτιο. Και ύστερα, δύο εξουθενωμένα από την υπερένταση και υπερδιέγερση κάθιδρα και ποικίλως σημαδεμένα από τα ένσημα του πάθους κορμιά, να βαριανασαίνουν το ένα δίπλα στο άλλο, μη μπορώντας να εκφράσουν αλλά και να κατανοήσουν αυτήν την έκρηξη και έκπληξή τους…

Κυρίες και κύριοι, καλωσορίσατε στον κόσμο του «make up» ή  «συμφιλιωτικού» σεξ…

Αυτό είναι, σε γενικές γραμμές, το σενάριο που, λιγότερο ή περισσότερο συχνά, εκτυλίσσεται και αφορά στη σχέση αρκετών ζευγαριών ή εραστών, νεότερης συνήθως ηλικίας…

Αυτού του είδους το σεξ μοιάζει να λειτουργεί ως ένα αυτόματο αντανακλαστικό που αποσκοπεί σε μια προσπάθεια γεφύρωσης του τεράστιου χάσματος που φαίνεται πως έχει δημιουργηθεί στη σχέση του ζευγαριού. Πόσο στέρεα είναι, όμως, αυτή η τόσο ιδιότυπη ψυχική κατασκευή; Μήπως έχει ημερομηνία λήξης; Μήπως θα έπρεπε να ακολουθείται μία αντίστροφη πορεία που να επιλύει πρώτα τα προβλήματα και μετά να έχει το λόγο το κρεβάτι, το πάτωμα, ο πάγκος της κουζίνας ή ο καναπές; Θα λειτουργούσε, όμως, αυτή η αντίστροφη πορεία με τρόπο ανάλογο, προκαλώντας το ίδιο πάθος και προσφέροντας την ίδια ηδονή; Θα επρόκειτο και τότε για συμφιλιωτικό σεξ;

Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα είναι για άλλα «Ναι» και για άλλα «Όχι». Πριν συνεχίσετε, όμως, κάντε μια προσπάθεια να απαντήσετε μόνοι σας στα ερωτήματα αυτά, χωρίς πολλή σκέψη…

Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν υπάρχουν πατενταρισμένες λύσεις για τις διαπροσωπικές συγκρούσεις των ανθρώπων. Η καταφυγή σε αυτού του είδους το σεξ αποτελεί εκδοχή μιας τέτοιας προσπάθειας επίλυσης σοβαρών προβλημάτων που, όμως, έχει σύντομη ημερομηνία λήξης, όπως και κάθε τι εκλεκτό, μοναδικό και σπάνιο…

Η σύντομη ημερομηνία λήξης, όμως, δεν είναι το μοναδικό μειονέκτημα. Το συμφιλιωτικό σεξ μπορεί να έχει τις επιπτώσεις ενός ισχυρού παραισθησιογόνου. Είναι σαν ενός είδους drug (κάτι σαν την coca, ας πούμε) που πολύ δύσκολα μπορείς να του αντισταθείς, και, ως τέτοιο, μπορεί να προκαλέσει σοβαρό εθισμό…

Το συμφιλιωτικό σεξ δεν αποτελεί λύση επιλογής για τα περισσότερα ζευγάρια. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν την παραμικρή διάθεση να έρθουν σωματικά κοντά, εάν πρώτα δεν έχει δημιουργηθεί μεταξύ τους κάποιου είδους συναίνεση. Αρχικά, λοιπόν, θα πρέπει να επιλυθούν τα όποια προβλήματα υπάρχουν στο ζευγάρι και κατόπιν θα αρχίσουν να καταλαγιάζουν οι αλληλοκατηγορίες και οι απαξιωτικές ή βίαιες συμπεριφορές. Εάν συμβεί αυτό, τότε ανοίγει ο δρόμος της εγγύτητας και της εμφάνισης ερωτικής διάθεσης. Προϋπόθεση είναι, όμως, να μην αργήσει η όποια προσπάθεια συναίνεσης και επίλυσης των προβλημάτων. Η συναισθηματική προσέγγιση εμβαθύνεται από τη σωματική εγγύτητα. Εάν αυτή η σωματική εγγύτητα πάρει τη μορφή του σεξ, θα φανεί στο…χειροκρότημα. Πολλές φορές, αρκούν οι διάφορες εκδηλώσεις τρυφερότητας (αγκαλιά, φιλιά κ.ά.).

Φυσικά και είναι λυτρωτικό το συμφιλιωτικό σεξ, αμέσως μετά από μια έντονη σύγκρουση, αφήνοντας συνάμα μια πολύ έντονη, σχεδόν μεθυστική, επίγευση. Ίσως είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος απαλλαγής από τις έντονες επιπτώσεις της αδρεναλίνης. Άγριο και αχαλίνωτο σεξ! Τι γίνεται, όμως, εάν δεν υπάρχουν λόγοι σύγκρουσης, την ίδια στιγμή που κάποιος επιθυμεί λίγο αχαλίνωτο σεξ;

Την απάντηση αυτού του ερωτήματος νομίζω πως ίσως τη βρείτε στην ταινία Γαλλικής παραγωγής με τίτλο «Mes  séances de lute» ή «Love Battles» στα εγγλέζικα. Αξίζει, πραγματικά, να τη δείτε…

Φυσικά, όμως, το συμφιλιωτικό σεξ δεν είναι απόρροια μόνο της αύξησης αδρεναλίνης στο αίμα. Πιστεύω πως αναζωπυρώνονται, ταυτόχρονα, πρωτόγονα ένστικτα και διαθέσεις (όπως π.χ. το ένστικτο του κυνηγού), διάφορα σημαντικά παιδικά βιώματα και τρόποι διαχείρισης εντάσεων κ.ά. Ως ένα υποκατάστατο των έντονων διαπροσωπικών συγκρούσεων, που λειτουργούν για κάποιους ως καταλύτης ενός αχαλίνωτου σεξ, μπορεί να είναι η σωματική επαφή, ο ιδρώτας και η έντονη σωματική κίνηση. Βρείτε τρόπους που εμπεριέχουν αυτά τα συστατικά…

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το ότι τα ερωτευμένα ζευγάρια κυνηγιούνται, συχνά και για λίγη ώρα γύρω από κορμούς δέντρων σε κάποιο δάσος ή γύρω από άλλα φυσικά εμπόδια πριν πέσουν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, με τα κορμιά τους να κυλιούνται σφιχταγκαλιασμένα πάνω στο καταπράσινο γρασίδι, πριν αρχίσουν να φιλιούνται παθιασμένα…


20 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης