αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Το μπλόγκ μου.
No slogan
Home

27 Ιανουαρίου 2008, 23:11
Αραγε επανερχόμαστε ? απολογισμός ένα χρόνο μετά.
Ιστορίες  

Το κειμενάκι αυτό το έγραψα στις 27 Νοεμβρίου 2006 ... Και τώρα "αναμετριέμαι μαζί του". Ηταν ένας διάλογος - πραγματικός, με ένα φωτισμένο πρόσωπο του εργασιακού μου περιβάλλοντος -.

"Φοβάμαι πως αφήνω μία για πάντα την περίοδο της αθωότητας με αυτές τις επιλογές, τις προτεραιότητες που μπαίνουν στη ζωή μου."

"Δεν θα την αφήσεις, δεν θα την χάσεις. Θα ξαναγυρίσεις, θα την ξαναβρείς"

"Και που το ξέρεις εσυ ; Δεν έχεις βιώσει τέτοιες καταστάσεις. Εδώ ειναι δύσκολα τα πράγματα. Μια χαρά είναι δηλαδή, για καλό γίνεται, αλλά θα αλλάξω. Εγώ γι' αλλού πήγαινα"

"Το ξέρω. Κι εγώ, πρόσφατα, επί δύο χρόνια, έπεσα με τα μούτρα, έκλεισα κάθε διακόπτη ευαισθησίας, δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου. Μετά όμως, επανήλθα."

"Δεν άλλαξε τίποτα ;"

"Δεν ήμουν όπως με είχα αφήσει ακριβώς, αλλά τα βασικά μου είχαν παραμείνει... Σάμπως δεν αλλάζουμε έτσι κι αλλοιώς ;"

"Αρα δεν με φοβάσαι ;"

"Μπα, στην αρχή για λίγο θα κλονιστείς, μέχρις ότου νοιώσεις πως πατάς σταθερά σε αυτό που κάνεις. Μετά δεν θα έχεις ανάγκη να πιεστείς, και θα μπορέσεις να αφεθείς σε αυτό που πραγματικά είσαι. Ο φόβος και η αβεβαιότητα γι αυτό που ζούμε μας κάνει να παραδινόμαστε άνευ όρων."

"Αρα όλα θα πάνε καλά;"

"Βέβαια και θα πάνε. Δές το θετικά και κόκκινα χαλιά θα σου έχουν στρώσει να πατήσεις."

"Λες πως θα ξαναβγώ ε ?

"Και βέβαια θα ξαναβγείς. Γιατί, κρίνοντας από μένα, αν πατάς γερά και πιστεύεις, δεν θα μπείς ποτέ εκεί που νομίζεις."

"Το λές με τόση βεβαιότητα, αν και η δική σου εμπειρία δεν ήταν τόσο ζόρικη και τόσο απαιτητική."

"Και που το ξέρεις πως δεν ήταν ; Επειδή οι δικές σου εξωτερικές συνθήκες φαίνονται πιο δύσκολες ; Ήταν και παραήταν. Λοιπόν όλα θα πάνε τέλεια."

Και τώρα … ένα χρόνο και κάτι μετά …ας κάνουμε τον απολογισμό.

Δεν πήγαν όλα τέλεια. Ακόμα τουλάχιστον. Εγιναν και κάτι βουτιές προς τον πάτο ... αδιανόητες.

Άλλαξα. Ίσως και να με άλλαξαν οι νέοι κόσμοι αναγκαστικά, ίσως απλά να λειτούργησαν ως επιταχυντές αλλαγών που αναζητούσα. Η αθωότητα, όση είχε μείνει, άλλαξε και αυτή, δεν βρίσκω όνομα που να της αρμόζει, μπορεί και δοκιμαζόμενη να έγινε ευαισθησία δοκιμασμένη – καθόσον στις γαληνεμένες μέρες, η ευαισθησία εκδηλώνεται πιο εύκολα.

Αλλά σίγουρα, αυτό που λένε σκληρότητα, έστειλε – τουλάχιστον – πρέσβεις καλής θελήσεως. Και οι δυνάμεις της ευαισθησίας δεν τους έστειλαν πίσω με τις κλωτσιές. Τους φίλεψαν και τους κοίμισαν όπως αρμόζει σε έναν χρήσιμο επισκέπτη. Μετά, χάθηκαν, κάπου εδώ γύρω μένουν. Νοίκιασαν και σπίτι.

Βέβαια, κανείς δεν ξέρει τι θα γινόταν, αν τα πράγματα είχαν πάρει διαφορετική τροπή. Μπορεί να ήταν καλύτερα, μπορεί και χειρότερα. Μπορεί δηλαδή, χωρίς κάποιες ξαφνικές αλλαγές στο εργασιακό περιβάλλον, με την ίδια πορεία που είχα μέχρι τότε, οι εκπλήξεις να ήταν πιο δύσκολες.

Από την άλλη, έγινα «σοφότερος». Μπήκα σε καταστάσεις που δεν είχα διανοηθεί προηγουμένως, έμαθα απίστευτα πράγματα για την κοινωνία και πρακτικά θέματα, κατάλαβα πόσο δύσκολο είναι και πόσο μη δεδομένο, αυτό που όλοι θεωρούμε δεδομένο. Από το νερό που πίνουμε, μέχρι τους δρόμους που οδηγούμε, μέχρι τα συστήματα προστασίας περιβάλλοντος. Και τόσα άλλα.

Συμπέρασμα. Δεν είναι κόκκινο το χαλί, ούτε και στρωμένο. Μάλλον σαν αυτά τα μαγικά, τα ιπτάμενα, των παραμυθιών της ανατολής. Με πολλά χρώματα, παιχνιδιάρικο, επικίνδυνο, ξεκούραστο, βαρετό, συναρπαστικό, μονότονο.

Έτσι είναι πάντα τελικά.


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από neerie (28.01.2008)
Να ταξιδεύεις έτσι στις εμπειρίες σε ιπτάμενο χαλί, να αλλάζουν όλα και να να μαθαίνεις, αυτό είναι από τα καλύτερα που μπορούν να μας συμβούν πιστεύω. Ένα ταξίδι επίπονο, όμορφο, παράξενο και συνάμα διδακτικό. Τα είπες όλα.
Καλημέρα Θάνο :)


Σχόλιο από uNick (28.01.2008)

Το χαλί ποτέ δεν είναι κόκκινο, φίλτατε.
Ούτε το βρίσκεις στρωμένο, έτοιμο.
Οι εμπειρίες σε κάνουν σοφότερο, και μέσα από αυτήν τη σοφία μπορείς να βρεις τους τρόπους να αλλάξεις τα πολλά χρώματα του χαλιού σε πολλές αποχρώσεις, πολλούς τόνους του κόκκινου.
Η αθωότητα, πάντως, δεν χάνεται στις διαδρομές του ταξιδιού. Ίσως περιορίζεται ή τροποποιείται, αλλά δεν χάνεται. Κάπου εκεί δίπλα είναι. Κι αυτό γιατί στην πραγματικότητα δεν αλλάζουμε. Οι μικρές λεπτομέρειες μόνο αλλάζουν, αλλά ο βασικός άξονας παραμένει ο ίδιος. Στην ουσία, δεν γίνεσαι κάποιος άλλος. Μια άλλη μορφή του εαυτού σου γίνεσαι. Ένας ελαφρώς διαφορετικός εσύ. Ένας ελαφρώς διαφορετικός Θάνος... μα πάντα ο Θάνος!
Καλημέρες.




Σχόλιο από Kerato (28.01.2008)
Το χαλί είναι πάντα στρωμένο και κοκκινίζει από το αίμα όσων θυσιάζουμε για να το διαβούμε. Με πρώτη και καλύτερη θυσία, αυτήν της αθωότητάς μας. Γιατί όσο μαθαίνεις, χάνεις κι ένα κομμάτι της. Γιατί μόνο έτσι αποκτάται η γνώση. Απαρνούμενος της έμφυτη, ίσως, αθωότητά σου κι αναγνωρίζοντας το μερίδιο της ευθύνης που σου αναλογεί. Παραδεχόμενος ότι από τη στιγμή που ξέρεις, είσαι ένοχος και συνένοχος.

Και δε μπορεί να γίνεσαι "σοφότερος" χωρίς να αποστασιοποιείσαι από τα πράγματα. Και για να το κάνεις αυτό απαιτείται σκληρότητα, ένα είδος συναισθηματικής αποκοπής, νηφαλιότητα κι απομάκρυνση από τον ίδιο σου τον εαυτό, ώστε να μπορέσεις να "δεις".

Άλλωστε, το λες και μόνος σου, Θάνο. Οι πρέσβεις της σκληρότητας ήτανε χρήσιμοι επισκέπτες. Δεν έχω καμία αμφιβολία γι' αυτό. Μόνο που η έννοια της χρησιμότητας είναι ένας από πιο πολυσχιδείς όρους της εποχής μας κι ίσως η αιτία για το δρόμο που τραβά η ανθρωπότητα.

Τόσο η πολική αρκούδα, όσο κι η αθωότητα, χάνουν τη χρησιμότητά τους καθώς περνάνε τα χρόνια.


Σχόλιο από thank (30.01.2008)
λοιπον, ναι κάπως έτσι είναι ή οποιαδήποτε εξέλιξή μας. Αλλά είναι παράδοξο κάποιες φορές. Ενώ ξέρουμε για τις αντιθέσεις τις αντιφάσεις, αυτά που χάνουμε και αυτά που κερδίζουμε, εγώ προσωπικά ώρες - ώρες προτιμώ το κόκκινο χαλί με τις μουσικούλες να παίζουν γύρω γύρω, καμπανάκια να κάνουν γκλιν γκλιν και όλα τα σχετικά. Οπως και τον ορθολογισμό. Ανάλυση. Ξετίναγμα των πάντων και αναδιάταξή τους. Και τα δύο είναι τελικά φοβερές εφεδρείες. Αρκεί να ξέρουμε να τις προστατεύουμε και να τις εκθέτουμε σε χώρους που τους αρμόζουν. Γενικότητα λίγο, αλλά αν το ψάξει κανείς .. έχει αντίκρυσμα. Πάντως, σοβαρά το λέω, εμένα όλα τα σχόλια με βοήθησαν επί της ουσίας. Δεν ειναι μέρος του savoire ecrire. (διαδικτυακή ερμηνεία του savoire vivre):):)



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog



Συγγραφέας
thank


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/thank

Τα γνωστά που έχουν τα περισσότερα μπλόγκς.








Tags

Αναφορές Ιστορίες Μουσικές Σινεμά Σκέψεις




Επίσημοι αναγνώστες (9)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης