αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
η ματαιοτητα των ανδρεικελων.-
o χρονος ειναι οτι πιο πολυτιμο εχεις..
 
30 Νοεμβρίου 2007, 22:34
Η αγαπη αργησε....


Ειναι  που  το τελος  σε  πολλες   προσωπικες   σχεσεις   ειτε  φιλικες  ειτε  συντροφικες ερχεται.Πολλες φορες   τα  πραγματα  ειτε  κανουν  τον  κυκλο  τους   ειτε  πρεπει  να   τα  τελειωσεις  οσο   οι αναμνησεις   ειναι ομορφες  και  καθαρες .Ειναι  σκληρο αλλα  ο πιο  λογικος  η ισως  ο πιο  διορατικος  πρεπει  να  παρει  την  αποφαση  αυτη  χωρις   να  επηρεαζεται   απο  τα  συναισθηματα  γιατι  ισως  αυτα   να  να  μην  ειναι  απαραιτητα  και  καλοι  συμβουλοι .Ισως  το  λαικο  ασμα   'ειμαστε  πλασμενοι  ο  ενας για  τον  αλλον'  να  μην ανταποκρινεται   και  παντα  στην  πραγματικοτητα !!Ισως   να  ακουγονται   πολυ  κρυα  και  πολυ  σκληρα ,αλλα  ο  καθενας   διαπλαθει τα  πιστευω   του  απο  τα  προσωπικα   βιωματα   και απο  της  εμπειριες  του.Δεν πιστευα  ποτε  οτι  θα  μπορουσα  να μεταλλαχθω  σε  κατι  τοσο   διαφορετικο   στην  ζωη  μου.Ισως  να  ειναι  μηχανισμοι  αυτοπροστασιας   που  επεβαλλα  στον εαυτο  μου  μετα  απο  διαφορα  γεγονοτα  .Φυσικα  και  ειναι  αποψη  μου  και   δεν  ενοχλω  κανεναν  αλλα  ισως   να  ερχονται  στην  ζωη  σου  ατομα  τα  οποια  ισως   και  αδικα  να  την  πληρωνουν .Ισως  να τους  πληγωνεις  και  ισως  να  εχεις  ενοχες   γιατι ποτε  δεν  ηθελες  να  κανεις   αυτα  που   σου  εχουν  κανει  οι διαφοροι   τυχοδιωκτες  της που  εχουν  περασει  στο  περασμα   του  χρονου.Φυσικα  υπαρχουν  και  εξαιρεσεις αλλα  δυστυχως   η   αγαπη  αργησε   μια   μερα  ....ισως  και  ενα  χρονο.....


- Στείλε Σχόλιο


28 Νοεμβρίου 2007, 21:45
Να μουνα...


Να  μουν  θαλλασα   να  σε   ειχα  αγκαλια  ,  να  μουν   ουρανος   να  μη   τελειωνες ποτε  , βαρκουλα   να  σε  ταξιδευω   και   πουλι  για    να  πετω κοντα  σου  να  μαι.Ψηλα   να  σεχω  να μη  σαγγιζει  πια  κανεις  .Εσενα  να  κοιτω  να  χανομαι    στα ματια  σου   και ονειρα   που δεν  εχουν   ακομα   γεννηθει  να  κανω   σε   μενεξεδενια   σκιρτηματα της  καρδιας  .Τον  πονο  που  σου  εφερα   να  επαιρνα  και   ολογλυκα  φιλια   το  στομα  σου  να  γεμιζα    χωρις   δισταγμο  ,να  μουν   εγω  τα  παντα   και   εσυ  το  νοημα   για   να υπαρχω   και  να ονειρευομαι....Βραχος  ξερος   που  σταζει   φαρμακι   εγινα   και  με  τιποτα   πια  δε  σπαει..Ισως  εκει     κοντα  να  ελπιζω  να  σαι  μπας  και καποιος   θεος  με  ξαναγαπησει  και  σε  φερει  στο  ξεστρατο μου παλι.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Νοεμβρίου 2007, 21:21
Κοιτωντας απο μια χαραμαδα ...


Δεν ειναι  το  χθες  που  με  φοβιζει   ουτε   το  σημερα  που  με  κουραζει  ,ειναι το  για  παντα   που  με  τρομοκρατει .Μεσα   σε  μια  ζωη  που  της  επιλογες  της κανω  εγω    το  αποτελεσμα  μου  το  αλλαζει η   ιδια  η  ζωη  .Εχασα  τοσο πολυ  την  μαγεια ,την  γλυκα   της  νυχτας  ,την  γαληνη   της  θαλασσας.Καποιος   τα  οξειδωσε  τοσο    πολυ  μεσα  μου  που   δε  ξερω  αν  ποναει  η  αν  εχει  μουδιασει  η ψυχη μου.Τιποτα  δε  με  συγκινει , τιποτα   δε  με  αγγιζει .Τιποτα   δεν  αφηνω  να  μπει  μεσα μου  και  να  αρπαξει  ,λες  και   εχει  κλεισει   μια   τεραστια  , σιδερενια  πορτα  και  πλεον  δεν  μπαινει φως  απο  πουθενα .Ακομα  και  αν  προσπαθησε  η χρυσομαλλουσα  την  εδιωξα πισω   για τον  ουρανο , λες  και  ακομα  μαστιγωνω την  νευρικη   και  τοσο  οξυθυμη   ψυχη  μου .Γιατι   την  εδιωξα ?Γιατι  με   αγγιξε ,γιατι  πηγε  να  ερθει  κοντα  μου,γιατι  πολυ  απλα  με   αγαπησε   ισως  τοσο  αληθινα  και   τοσο  αψεγαδιαστα  οσο  κανεις  !Πλεον   δε  με  τρομαζει  η  μοναξια  γιατι  τη  επιθυμω  ,γιατι  ετσι  πλεον  μπορω  να  θεραπευσω   της  πληγες  που  τελικα  προσπαθουσα  να  κλεισω   με   αλατι  χοντρο  .Εχω  χρονο   αλλα δε  ξερω  ποσο  .Εχω  εμενα  αλλα  δε  ξερω  ποιος  ειναι  .Ειναι  ισως   η  αλλαγη  ,ισως  το  αποτελεσμα  της  φθορας   ,ισως   και  το  μεταιχμιο  των   τριαντα  αλλα μου ακουγεται παιδικη δικαιολογια   πλεον  .Χαθηκες   και  πλεον   και  να  βρεις  την  αριαδνη σου ισως  και  απλα  να  την  λοξοκοιταξεις  και  να την  προσπερασεις.....''οτι   αγαπησα   πολυ  μεσα  απο  θαμπο  γυαλι  το  κοιτω  και  το  αγαπαω  τωρα  πιο πολυ ....οτι  αγαπησα  πισω  το  αφησα ''  ....

- Στείλε Σχόλιο


20 Νοεμβρίου 2007, 10:52
Επειδη..


....μαλλον σας  μαυρισα  την  ψυχη  και  ζηταω  συγνωμμη γιαυτο  αλλα  ενεκα  της  ημερας  αυτης,γιαυτο   χαμογελαστε  γλυκα  με  τον  απολλωνακο λαμπραντορακο,  που   κλεινει  τους  5  μηνες  ζωης   και  βασανιζει  την  ζωη  μου  ακομα  πιο πολυ  με  της  σκανδαλιες  του!
1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


19 Νοεμβρίου 2007, 19:26
Στιγμες χωρις .....


Βρισκεσαι  καποιες  στιγμες   ενωπιον  μερικων  συμβαντων   στην ζωη  που δεν  γνωριζεις  πως  να  φερθεις.Επειδη  τα  αντιμετωπιζεις για  πρωτη  φορα  και  οσο  να  ειναι   ακομα  και  η  ανθρωπινη  φυση  σου  δεν  το  χωραει.Η  εκταφη  ενος  πολυ αγαπημενου  σου  προσωπου  για  να μεταφερθει  καπου  αλλου  ειναι κατι  το οποιο  δεν  το  χωραει  οχι  μονο  ο  νους  μου   αλλα  και  η  ψυχη μου.Οσο  ναναι   στο μυαλο μου  εχω  αλλη  εικονα  γιαυτην ,ισως  την εικονα  της  αναπαυσης , αλλα  ειναι  αλλη  απο  αυτην  που  θα  δω  αυριο.Δεν  ειναι  οτι  με  φοβιζει  κατι ,αλλα ειναι  η συνειδητοποιηση  της  καταληξης  της  δικιας  μου  ,της  δικιας  σου  και  γενικα  του  ανθρωπου.Ειναι  που  δεν  θελω  να  την  δω  ετσι,αδεια ,ανεκφραστη,ισως  και  αγνωστη.Δεν ξερω τι  να πω ..ακουω  κατι  για  χωνευτηρια  ,ασβεστη  και  οστεοφυλακια  και  ρωταω  αποδω  και απο κει και  ολοι  παγωνουν  και  αλλαζουν  εκφραση .Ειναι  που  θελω  να  ειμαι  κοντα  και  στην  μανα  μου  αλλα  και  κοντα της  αυτην την στιγμη.Παντα  ηταν  κοντα  μου  ολες  της  δυσκολες  στιγμες ...απο  ενα  ματωμενο  γονατο  μεχρι  μια  ματωμενη  καρδια.Στιγμη  προσωπικης  υπερβασης η  γνωριμια   με  τον αληθινο κυκλο  της  ζωης  ,εγω  θα  ειμαι κοντα  της  και  ας  στοιχισει  στης  αναμνησεις  μου.Εινα  απιστευτο  να  εχω  φωτογραφια  μαζι  της  να  με  κραταει   στα  χερια  της   ενω  μολις   εχω  γεννηθει  και  εγω  θα  την  κραταω   αυριο  στα  χερια  μου  ετσι...οπως  θα  την βρω.Ξερω οτι ειναι εκει ψηλα και παντα κοντα μου.

- Στείλε Σχόλιο


13 Νοεμβρίου 2007, 23:00
Το τριτο κομματι ,δε σε οδηγει σε λαθος μονοπατι


Ειναι  το  τριτο  χειρογραφο   που  σας  παραθετω για να  δειτε   το  πως   φτιαχνονται  υπεροχα  τραγουδια  που  μιλανε   σε  σενα  ,σε  μενα  σε  κεινον  ,σε  κεινη  που  ειναι  μακρια   και  θα ειναι  για παντα.Αν υπηρχες  θα   σε  ξαναγνωριζα ,αν υπηρχες   θα  υπηρχα   οπως  καποτε...
2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


08 Νοεμβρίου 2007, 22:43
Σε μια κολλα χαρτι σαγαπω ,μοναξια μου εσυ ,ολα εσυ


Παραθετω    το  δευτερο   προσχεδιο  στιχων  απο   το  μοναξια  μου  ολα  των   πυξ  λαξ  .Ολα  ξεκινανε   απο  ενα  συμβαν  ,ενα   σπασμενο   τζαμι  μεσα  μας  ,μια  αληθεια  που  μας   τραβαει  ξαφνικα  και   μας  αποξενωνει  απολους  ,απολα !Η φυγη  ,η  αρνηση  ισως  να  ειναι  η μονη  λυση  εκεινη   την  στιγμη  ....αλλα  ποτε  δεν  ειναι  η μονη.Γλυκια   η  αγαπη  και  τα  ονειρα  αλλα  πικρη  η  αναζητηση  της  και  η  πραγματωση  τους...ολα τα  ηλεκτρικα  ονειρα  για  σενα   πλεον  ζουνε ....και  ολα  ειναι  πιο  δυσκολα  αυτα  τα  χρονια..χωρις  εσενα.
- Στείλε Σχόλιο


05 Νοεμβρίου 2007, 21:19
δωσε μου ακομα ενα λεπτο θα μαι ετοιμος οταν θα ΄σαι εσυ κι εγω


Η  εικονα  ενος  τραγουδιου   καποιες   φορες  αποτυπωνεται  σε  ενα  προχειρο  ταξιδι  στο  χαρτι .Επεσαν   στα  χερια  μου  καποιες  φωτο  απο αντιγραφα  στιχων   ενος  αγαπημενου  μου   συγκροτηματος  και  ενος  πραγματικα  υπεροχου  αγαπημενου  μου  τραγουδιου,αφιερωμενο  σαυτους  που με  μισουν  γιατι  αυτοι   κανουν  την  διαφορα  και  οχι  αυτοι  που μαγαπουν...Η  ζωη  αξιζει   γιατι  καποιοι  την  κανουν  να  αξιζει .....


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


29 Ιανουαρίου 2007, 14:20
Οι μεγαλοι ερωτικοι....επιστολες χαμενων ονειρων


Παντα οταν ξεκινας κατι πρεπει και να το τελειωνεις, γιαυτο τα παρακατω ειναι η συνεχεια μιας παραθεσης ιδεων που ξεκινησε λαθος ισως σε καποιο προηγουμενο κειμενο αλλα τωρα βρηκε τον σωστο τροπο διατυπωσης και εκφρασης σεβομενος μερικα πραγματα και κυριως την ανωνυμια.Τα παρακατω ειναι ενα αμαγαλμα πραγματικων εμπειριων και μυθοπλασιας .Αυτο που εμαθα ειναι οτι τα μεγαλα λογια και τα χρωματιστα ονειρα στα αστερια ποτε δεν ανταποκριθηκαν στην πραγματικοτητα.Οπως ειπωθηκανε ετσι και εξαφανιστηκαν ...σε μια νυχτα.Ποσα μεγαλα πραγματα μπορουμε να πουμε τοσο δυνατα και να παραμεινουν λογια και μονο λογια.Λοιπον...καλη αναγνωση και αντιο γιατι η ζωη αξιζει οταν προχωρας παρακατω και δεν κοιτας πισω για να δεις , απλα για να θυμηθεις οτι υπαρχει παντα μετα το καλο το καλυτερο....αρκει να θελουμε να το δουμε και να το βρουμε.

Η ακολουθη επιστολη εχει γραφτει στην βουδαπεστη ...

Κοκκινη κλωστη δεμενη ,στην ανεμη τυλιγμενη ,δωστης κλωτσο να γυρισει,παραμυθι να αρχινισει.Αρχη του παραμυθιου,καλησπερα σας....

Μια φορα και ενα καιρο ηταν ενα κοριτσακι .Γεννηθηκε τη μερα που γιορταζει η πιστη,η σοφια,ηελπιδα και η αγαπη.Οι μοιρες το μοιραναν να πιστευει στους ανθρωπους ,να ελπιζει για το αυριο,να φιλοσοφει την ζωη,να αγαπαει πραγματικα,αληθινα και ανιδιοτελως.Οσο μεγαλωνε ,μεγαλωναν μεσα του ολα οσα του εγραψαν οι μοιρες .

Το κοριτσακι μεγαλωσε, εγινε κοπελα με ονειρα ,μελπιδες,με πιστη πως οτι αξιζει στην ζωη ειναι η αληθινη αγαπη.Η καρδια της χτυπησε πολλες φορες απο τοτε ,τα βελη του ερωτα σημαδευαν την ,εκεινη ομως ηξερε,ενιωθε οτι κανενα βελος,ως τοτε,δεν βρηκε το κεντρο της καρδιας της.

Το κοριτσακι μεγαλωσε και αλλο ,η μικρη ονειροπολα κοπελα ,η ερωτευμενη με τον ερωτα ,η δοσμενη στην αγαπη εγινε γυναικα .Ο ερωτας ξαναρθε .Εβγαλε και παλι ενα βελος απο την μικρη του φαρετρα ,αλλα αυτη την φορα βρηκε τον στοχο του.Ηρθε το βασιλοπουλο ,οχι ομως πανω σε αλογο ,ουτε σηκωσε το γυαλινο σκεπασμα να της δωσει το φιλι της ζωης .Ηρθε να της δωσει συντροφια ,συμπαρασταση,βοηθεια ,καινουργια ελπιδα ,ονειρα με φανταχτερα χρωματα,αγαπη για την καινουργια ζωη που τους περιμενει ,πιστη πως τιποτα πια δε θα τους χωρισει,πως θαναι μαζι για παντα.

Η νεαρη γυναικα ξαναβρηκε την ελπιδα της ,το χαμογελο της,τη χαρα.Οχι,αυτος ο κοσμος δεν ηταν κακος,ειχε και ομορφη οψη.Τωρα πια δεν θα ηταν μονη,δε θα την φοβιζε πια το σκοταδι,δε θα την απειλουσαν σκιες.Ειχε τον ιπποτη της που θα την προστατευε ,που θα βαζε τη ζωη τους πανω απολα και δε θα αφηνε ποτε κανεναν να της κανει κακο.

Ανατολες,θαλασσες ,ουρανος ,ηλιος,φεγγαρι,αστερια,νησια,βουνα ,παραλιες,εποχες ,ολα ενωθηκαν και εγιναν η φωλια που στεγαζε και ζεστανε την αγαπη τους.Φιλια ,χαδια,υποσχεσεις,ορκοι..

Δεν ηταν πια δυο ανθρωποι.

Τα κορμια τους ειχαν γινει ενα κορμι, μια ανασα ,ενας σπασμος.

Η ψυχη τους ,μια ψυχη.

Οι καρδιες τους ,μια καρδια.

Ενα πανεμορφο ,ανοιξιατικο ,ζεστο πρωινο σενα παραμυθενιο νησακι ανεβηκαν στο πιο ψηλο σημειο ,πιο κοντα στο θεο και εδωσαν ορκους αιωνιας αγαπης.Ο αερας τους ανακατευε τα μαλλια ,ο ηλιος φωτιζε τα βουρκωμενα ματια τους και ζεσταινε την ερωτευμενη τους καρδια .Τα πουλια τιτιβιζαν χαρουμενα ,τους τραγουδουσαν σκοπους αγαπης ,η θαλασσα τους ανοιγε χαρουμενη,λαμπερη και γαληνια την αγκαλια της.

Ολο το συμπαν συνομοτησε και το ονειρο εγινε πραγματικοτητα.Τωρα πια η ζωη τους ηταν γεματη ,γαληνια και ευτιχισμενη.Περιμεναν με χαρα και ανυπομονησια να δουν την αγαπη τους ,το μωρο τους να μεγαλωνει.Ονειρευονταν το δικο τους μωρο ,εκαναν σχεδια γιαυτο ,φανταζονταν τα ματια του ,τα πρωτα του λογια ,το ονομα του.

Μπορουσε να ειναι η πιο μεγαλη τους χαρα?

Τιποτα και κανεις δε θα τους τη χαλουσε.

Ομως...οπως σε ολα τα παραμυθια ετσι και σε αυτο εμφανιστηκε η κακια μαγισσα.Δεν ηταν μαυροντυμενη ,δεν ειχε σκουπα ουτε κακα ξωτικα ,ειχε αλλη μορφη.Το εργο της ομως ηταν το ιδιο,οπως παντα ,να μπει αναμεσα στους ανθρωπους που αγαπιουνται και να χαλασει την ευτυχια τους.Εμφανιστηκε λοιπον με την μορφη των προβληματων και των δυσκολιων.

Στην αρχη η ασπιδα του ιπποτη ηταν μεγαλη ,δυνατη ,ατρομητη και ικανη να προφυλαξει και τους δυο.Σιγα σιγα ομως ο ιπποτης κουραστηκε να παλευει .Προτιμησε,λοιπον να φορεσει μια σιδερενια πανοπλια ,ωστε τιποτα να μη τον αγγιζει.Σιγα σιγα ομως δεν μπορουσε να τον αγγιξει ουτε η βασιλοπουλα του και ουτε αυτος μπορουσε να την διακρινει μεσα απο τα σιδερα .Ματαια του ζητουσε να βγαλει την πανοπλια και να νιωσουν και παλι ο ενας την ζεστασια του αλλου.Ματαια ...ο ιπποτης προτιμουσε την ασφαλεια που ενιωθε ,αδιαφορωντας για το πως ενιωθε η βασιλοπουλα.Ποσο πονουσε.Ουτε τα δακρυα της σταθηκαν δυνατα να διαλυσουν το σιδερο,ουτε τα λογια της.

Κι ετσι ξαφνικα ...μπηκαν στο καστρο τους τερατα.Ουτε αυτα ειχαν τις γνωστες φρικιαστικες μορφες.Ειχαν ομως φρικτα ονοματα ...φραγη και διαγραφη.

Ολα αυτα δεν ταιριαζαν στον κοσμο και την ψυχη της βασιλοπουλας.Ειχε μαθει στο εμεις,στο απολυτο,στην αγαπη .Που ηταν λοιπον η αγαπη,που την ανεβαζε ατα συννεφα?Ηταν απατη η κατι μαγικο?

Απαντηση καμια!!

Δεν μπορουσε να ζει ετσι ,χωρις ουτε να πιστευει ,ουτε να ελπιζει .Δεν ζουσε χωρις αγαπη.

Το παραμυθι τελειωνει εδω.Χωρις ..και εζησαν αυτοι καλα και εμεις καλυτερα...

Αραγε ηταν ολα ψεμματα ?

Ενα φανταχτερο πυροτεχνημα ,που ελαμψε και εσβησε?

Ολα ενας ενθουσιασμος?

Και τα ονειρα ?

Οι ορκοι ?

Τα φιλια ?

Το σαγαπω?

Αυτο το μωρο δε πηρε ποτε σαρκα και οστα?

Δε θα μεγαλωσει?

Θα μεινει ατελειωτο το σαγαπω?

Δε θα το μαθουμε ποτε.-


- Στείλε Σχόλιο


27 Ιανουαρίου 2007, 14:04
Οταν...


Οταν η ζωη μας βρισκεται σε αδιεξοδο και δεν βλεπουμε λυση στην οποια κατασταση ζουμε η μονη λυση ειναι να παμε στην αρχη της διαδρομης που μας οδηγησε σε αυτο .Απο εκει θα βρουμε την λυση και θα δουμε πιο καθαρα τι καναμε λαθος και γιατι φτασαμε εκει που φτασαμε.Απλα μια συμπερασματικη ανασκοπηση και οχι να γυρισουμε στις σελιδες του παρελθοντος.

Και κατι ακομη .. ο κυκνος πριν εξελιχθει σε κατι τοσο ομορφο ηταν ενα ασχημοπαπο που δε το ηθελε κανενας κοντα του γιατι δεν εμοιαζε με αυτους και γιατι δεν ταιριαζε με κανεναν.Ολοι το απομακρυναν γιατι νομιζαν οτι ειναι διαφορετικος.Τελικα εξελιχθηκε σε κατι που κανεις δεν περιμενε ,που απλα θαυμαζανε πλεον γιατι και παλι αν και αποδεκτα ομορφος ηταν διαφορετικος και δεν εμοιαζε με αυτους.


- Στείλε Σχόλιο


22 Ιανουαρίου 2007, 18:49
Γενικα και Ειδικαααα



Τα βουνά περνάω
και τις θάλασσες περνώ,
κάποιον αγαπάω

Δυο ευχές κρατάω
και δυο τάματα κρατώ,
περπατώ και πάω

.Κάποιος είπε πως η αγάπη
σ' ένα αστέρι κατοικεί,
αύριο βράδυ θα 'μαι εκεί

Κάποιος είπε πως ο έρωτας
για μια στιγμή κρατά,
αύριο βράδυ θα 'ναι αργά

Στα πουλιά μιλάω
και στα δέντρα τραγουδώ,
κάποιον αγαπάω

Κι όταν τραγουδάω
προσευχές παραμιλώ,
περπατώ και πάω

Κάποιος είπε πως ο δρόμος
είναι η φλέβα της φωτιάς,
ψυχή μου πάντα να κυλάς.

Κάποιος είπε πως ταξίδι
είναι μόνο η προσευχή,
καρδιά μου να 'σαι ζωντανή

Κάποιος είπε πως η αγάπη
σ' ένα αστέρι κατοικεί,
αύριο βράδυ θα 'μαι εκεί

Κάποιος είπε πως ο έρωτας
για μια στιγμή κρατά,
αύριο βράδυ θα 'ναι αργα

 

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ σε ενα γλυκο χαμογελο εδω μεσα που σημερα δεν ειναι στα καλυτερα του...Να ειναι καλα η Εθνικη ....Μετεωρολογικη...Υπηρεσια για την χθεσινη λιακαδα στο Ναυπλιο......και οτι περναει απλα φευγει ..τα καλυτερα στην ζωη μας ειναι αυτα που ερχονται αρκει να το θελουμε ...οπως λεει και ο Μακης ....ολα πανε καλα και δεν εχω αναγκη κανεναααααα γεια σου μητσοοοο με την κουστουμια σουυυ


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Ιανουαρίου 2007, 15:15
Αυτοψυχαναλυομαι .....Αυτοψυχαναλυεσαι.....Αυτοψυχαναλυεται.......


Ποσες φορες εκανα ονειρα και θελησα να τα πραγματοποιησω με οποιοδηποτε κοστος και αν ειχα.Ποσες φορες ειπα το σαγαπω και το εννοουσα και ποσες σαν να ηθελα να με ακουσω να το λεω για να το πιστεψω οτι ισως να νιωθω κατι ,ισως να μην ειναι ψευδαισθηση.Ειναι φορες που πραγματικα απορω με τα παιχνιδια της ανθρωπινης ψυχης ,εκει που νομιζες οτι εχεις αποθεματα και συναισθηματικη δυναμη και μπορεις να νιωσεις εκει ειναι που εχεις μπει στην επιτηρηση ,στην φραγη, στην εσωτερικη απομονωση.Ζεις αλλα δεν ειναι το ιδιο.Νιωθεις αλλα δεν ειναι το ιδιο.Κανεις ερωτα αλλα δεν ειναι το ιδιο.Ποθεις αλλα σιγουρα δεν ειναι το ιδιο!Ειναι σαν να εχεις βαλει ενα γυαλινο περιβλημα γυρω απο την καρδια σου , σαν να βλεπεις ,να αισθανεσαι, να γευεσαι αλλα δεν αφηνεις να αγγιξει κανεις κατι που ακομα επουλωνει κατι που οι χαρακιες απο χαμενες αγαπες και σπασμενες ελπιδες αφησαν η επετρεψα να αφησουν.Νιωθω λες και εχει διαχωριστει το κορμι αποτην ψυχη .Η ψυχη πλεον ποσες φορες να την ματωσεις, καπου στερευει ...το κορμι ποσο ακομα να το φθειρεις καπου ποναει .Ειναι πολυ περιεργος αυτος ο μηχανισμος αυτοπροστασιας.Με κανει και απορω , με κανει και νιωθω τοσο παγωμενος ,τοσο αδιαφορος που θα χρειαστει η χρονος αρκετος μεχρι να πιστεψω ξανα σε κατι η σε καποιον η να δω κατι αληθινο ,κατι που θα αγγιζει εμενα , το για παντα ,το απολυτο.Ισως να μην συμβει ποτε ,ισως να μην υπαρχει,ισως να μην μπορεσω να το δω , να το νιωσω .Δεν ξερω πια ,αλλαζω πορεια μεσα μου.Επαψα να σκεφτομαι το αυριο πως θα ναι.Σκεφτομαι ,ζω,εμπνεομαι και αφουκγραζομαι το σημερα,το παρον.Οχι το αυριο,με κουραζει ,εχασε το ενδιαφερον μου αυτη η διαδικασια.Για ολους μας υπαρχει ενα σχεδιο το ξερω αυτο καλα, τιποτα δεν γινεται τυχαια ,τιποτα δεν ειναι συμπτωση.Δεν παραιτουμαι απο την ζωη και δεν μετανιωνω για κατι ,συνεχιζω,απλα επαψα να βαζω τα συναισθηματα πρωτα και εβαλα την λογικη στην θεση της.Ισως να ειναι περιεργο η να ακουγεται περιεργο αλλα θελω να ξεκουραστω μεσα μου,το χω αναγκη.Ισως να κουραστηκα να κρυβω τα χιλια δακρυα μου πισω απο ενα χαμογελο,ισως πρεπει να νοιαστω για μενα καποια στιγμη....ισως πρεπει να ζητησω συγνωμη απο μενα τελικα και οχι απο εκεινη....
1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Ιανουαρίου 2007, 17:33
Ερωτησεις επι ερωτησεων περι ερωτα και ερωτων....


Ποσες φορες τελικα εχουμε παρασυρθει απο κουβεντες οπως το ποσο ειμαι ερωτευμενος μαζι σου η το ποσο σαγαπω?Πραγματικα ποσες φορες συμβαινει στα αληθεια να τις εννοουμε ?Ποιες φορες νιωσαμε ανετοιμοι για να κανουμε ερωτα ?Ποσες φορες εχουμε βαλει περιορισμους χρονου και ποσες φορες εχουμε καταπατησει πολλα απο τα πιστευω μας ενεκα της υπαρξης ενος ισχυρου παθους?Αραγε τον ανθρωπο που εχουμε απεναντι μας τον θελουμε ,τον ξερουμε ,τον καταλαβαινουμε ?Αραγε το παθος ειναι αυτο που θολωνει τα νερα και δεν βλεπουμε τι πραγματικα τι συμβαινει?Ποσες φορες εχουμε πληγωθει και μετα απο εναν χωρισμο βλεπουμε την πραγματικη οντοτητα μερικων πραγματων?Ποσες φορες εχουμε κανει ονειρα και εχουν διαλυθει ?Ποσες φορες στη επομενη σχεση κανουμε πραγματα για να προστατεψουμε τον εαυτο μας αποτι εγινε στη προηγουμενη και καταληγουμε σε λαθος αποτελεσματα, γιατι κυριαρχει το συρματοπλεγμα που εχουμε βαλει γυρω μας?Ποσες φορες εχουμε πιστεψει πραγματικα οτι βρηκαμε το απολυτο και τελικα αποδειχτηκε λαθος?Ποια ειναι η φορα που πραγματικα αγαπησαμε περα απο καθε φοβο ,περα απο καθε εγωισμο ?Ποσα σαγαπω εχουν βγει απο την καρδια μας και ποσα απο αναγκη ?

Απιστευτα και ατελειωτα τα ερωτηματα αλλα τελικα τι εχει απαντηθει και τι παραμενει αναπαντητο ?Αραγε ποιος ξερει πραγματικα ποτε γνωρισε την ευτυχια και ολοκληρωθηκε μεσα απο μια σχεση ?

Ποτε τελειωνει αυτο το ταξιδι για την Ιθακη οδυσσεα?

Ελπιζω συντομα γιατι εγω κουραστηκα πια να ψαχνω τα γιατι και θελω απαντησεις!!


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


11 Ιανουαρίου 2007, 21:01
Οταν ο ανθρωπος σχεδιαζε ..........


Παρα πολυ παλια περιπου το 97 ειχα ενα αποφθεγμα τοσο ισχυρο μεσα μου που ειχε ριζωσει τοσο βαθια .Θυμαμαι ελεγα σε μια εντονη συζητηση με την τοτε συντροφο μου οτι εγω δεν συγχωρω αυτο ,το ενα ,το αλλο ,εκεινο και θυμαμαι ποσο απολυτος ημουν .Πραγματικα ηρθαν πολλες φορες ,ειδικα τους τελευταιους μηνες ,τα γεγονοτα και ανετρεψαν ενα ακομα ισχυρο πιστευω μου.Δεν λεω οτι ολοι αξιζουν αλλα ολοι εχουν μια ευκαιρια γιαυτο ,ολοι εχουμε κανει λαθη, ολοι εχουμε φαει χαστουκια στην ζωη μας αλλα τα τελευταια χρονια της ζωης μου εχω αλλαξει ,εχει φυγει αυτος ο θυμος ολη αυτη η ενταση.Ισως να φταιει οτι μεγαλωνω,οτι ωριμαζω ,οτι βλεπω τα πραγματα με ποιο σφαιρικο τροπο και ισως με μεγαλυτερη αξια γιατι ο χρονος κυλαει γρηγορα και αν θελει σε χτυπαει αλυπητα.Μονο που ενα πραγμα εχω παραπονο και αυτο απο τον ιδιο τον εαυτο μου ....το οτι ποτε δεν μου συγχωρεσε ενα λαθος που εκανα και το μεταφερω απο χρονο σε χρονο μεσα μου .Βεβαια υπαρχει εκει να μου υπενθυμιζει να μην ....αλλα οταν ισως εσυ ο ιδιος να εχεις ανατρεψει μια ζωη και να εχεις τιμωρησει εναν ανθρωπο που δεν του αξιζει ..ποναει πιστεψτε με πολυ .Αυτο ισως να με ωθει κατα ενα μερος στο να κανω πραγματα που θα ηθελα να μου κανουν οταν ισως καποιος να εχει αναγκη ,αλλα και να μην κανω πραγματα που δεν θα ηθελα να μου κανουν .Καποια στιγμη ειχε ρωτησει καποιος τον Ιησου ....Χριστε μου ποσες φορες πρεπει να συγχωρεσουμε καποιον 7 ,17 η 27 και του απανταει με απλοτητα αλλα και γαληνια εκφραση ......ουτε 7 ουτε 17 ουτε 27 αλλα εβδομηκοντα επτα φορες....

Δεν λεω οτι ολοι το αξιζουν και ουτε ισως σε τοση υπερβολη αλλα αξιζει καποιες φορες να κανεις κατι ,να δωσεις οτιδηποτε και να μην περιμενεις επιστροφη.Το λεω και το πιστευω και ισως να φταιει οτι βλεπω οτι ο χρονος περναει γρηγορα γιατι να βασανιζω το υπολοιπο της ζωης μου που δεν ξερω και ποσο θα ναι!!

Αν το κανω για να εξαγνισω την ψυχη μου?Δεν εχω κανει τοσο κακο πια οσο ζω αλλα ουτε και θα πω οτι δεν εχω πειραξει ουτε μυρμηγκι,απλα προσπαθω να κανω οπου μου δινεται η ευκαιρια κατι το οποιο ονομαζεται εναρετο η καλο η θα εχει αισιο αποτελεσμα οπως θελετε πειτε το!!

Δεν ειναι μονο ο θεος τελικα που συγχωρει υπαρχει και ο ανθρωπος και οπως λεει μια αγαπητη ...οταν ο ανθρωπος σχεδιαζε ο Θεος απλα γελαγε ......


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
van28
akis
Showman



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/van28

δοκιμια εποχης με αλογα λογια.






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης