αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Η καθημερινότητα κι εγώ...
Hakuna Matata

31 Ιανουαρίου 2008, 23:53
Παραμύθια μιας άλλης εποχής
Στοχασμοί  

Αλήθεια, ποιο είναι το αγαπημένο σας παραμύθι; Αυτό που το ακούγαται πάντα με την ίδια αγωνία και ευχαρίστηση; Αυτό που σας κράταγε ξύπνιους ακόμα και όταν νυστάζατε υπερβολικά; Τι σας θυμίζω ε;

Παραμύθι. Μία λέξη που φέρνει στο μυαλό διάφορες εικόνες. Μια Χιονάτη να κοιμάται περιμένοντας τον πρίγκιπα, τρια μικρά γουρουνάκια να γελάν στα μούτρα ενός λύκου, μία Κοκκινοσκουφίτσα να χοροπηδά ανέμελα στο δάσος, έναν Πινόκιο να λέει συνεχώς ψέματα. Μαζί με τις εικόνες επιστρέφει και μία γνώριμη αίσθηση, η αίσθηση της χαμένης παιδικότητας. Αυτή η αίσθηση σε ταξιδεύει πίσω στα χρόνια, τότε που ό,τι και αν σου έλεγαν θα το πίστευες, έτσι όπως πίστεψες και ότι η Χιονάτη ξύπνησε με ένα φιλί, ο λύκος κατατροπόθηκε από τρία μικρά γουρουνάκια, η Κοκκινοσκουφίτσα βρήκε την γιαγιά της, ο Πινόκιο έγινε πραγματικό αγόρι. Σε συνεπέρνουν οι αναμνήσεις, τα χρώματα και οι ήχοι. Νοσταλγία!

Και σήμερα υπάρχουν παραμύθια!

Μα τι βλακείες λες; Πού τα βλέπεις τα παραμύθια;

Κι όμως υπάρχουν! Λίγο διαφορετικά αλλά υπάρχουν!

Σαφώς και υπάρχουν! Ανοίξτε την τηλεόρασή σας και θα τα δείτε! Βέβαια το περιεχόμενό τους έχει αλλάξει.

Λόγω έλλειψης μαγισσών, κακών νεράιδων, νάνων, μαγικών βοτανιών, λύκων και λοιπών μαγικών πλασμάτων, τα σημερινά παραμύθια απέκτησαν κοινωνικές προεκτάσεις. Έτσι, αντί για το χιλιο-ειπωμένο "Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που φορούσε πάντοτε μία κόκκινη μπέρτα και το έλεγαν Κοκκινοσκουφίτσα", τώρα έχουμε το "Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μία κοπελίτσα που την έλεγαν Λίτσα και επειδή ο άντρας της ήταν τσιγκούνης, αποφάσισε να τον απατήσει με τον αρραβωνιαστικό της αδερφής της. Στην πορεία τον απάτησε και με τον 20χρονο φίλο της χήρας μάνας της. Τελικά έμεινε έγκυος και δεν ξέρει τίνος είναι το παιδί!".

Αυτά είναι τα παραμύθια της διπλανής πόρτας, πράγματα που μπορούν να συμβούν στον καθένα αφού συμβαίνουν ήδη στην μισή Ελλάδα που σπεύδει να πει τον πόνο της στα παράθυρα πρωινο-μεσημεριανο-απογευματινών εκπομπών. Λένε το παραμύθι τους!

Ακροατές των εν λόγω παραμυθιών είναι ο καθείς! Από το παιδάκι που ακόμα δεν ξέρει να διαβάζει αλλά ξέρει απέξω κι ανακατωτά το δράμα της κυρίας Λίτσας, μέχρι την γιαγιά που περνά όλη την ώρα της με ένα τηλεχειριστήριο στο χέρι. Τα ακούνε καλά καλά, τα εμπεδώνουν, βγάζουν άποψη, αν έχουν κέφι ρίχνουν και ένα τηλεφώνημα στον εκάστοτε τηλεοπτικό σταθμό και στη συνέχεια πέφτουν για ύπνο. Έχουν ακούσει το παραμύθι τους!

Και εκεί που κοντεύει να σε πάρει ο ύπνος και το μυαλό σου ξεχειλίζει από τα προβλήματα της ημέρας, εντελώς αναπάντεχα θυμάσαι τα παραμύθια που σου έλεγε η μητέρα σου. Σε κράταγε στην αγκαλιά της, σου έσφιγγε το χέρι, σου χάιδευε τα μαλλιά και με την γλυκιά φωνή της σε ταξίδευε σε μαγικούς κόσμους. Συνήθως δεν προλάβαινες να ακούσεις το τέλος των περισσότερων παραμυθιών γιατί σε έπαιρνε ο ύπνος. Το πρωί ξύπναγες και απορούσες εαν τελικά η Σταχτοπούτα ξαναβρήκε το γοβάκι της και εαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα επέζησε μέσα στο κρύο.

Δεν υπάρχει λόγος νοσταλγίας! Εμείς έχουμε τα δικά μας παραμύθια! Σουρρεαλιστικά και ακραία αλλά παραμύθια! Ιδιαίτερα όταν τα σύγχρονα παραμύθια περιέχουν και λίγο αίμα, λίγο σεξ, λίγη σκανδαλολογία τότε γίνονται εθισμός και όλοι μας τα ακούμε έκθαμβοι και απορούμε "Μα τι βρίσκαμε στην Κοκκινοσκουφίτσα;"

Δεν ξέρω τι βρίσκαμε, ξέρω όμως τι χάσαμε! Το μέτρο. Την ευπρέπεια. Την συναίσθηση της πραγματικότητας. Την καλαισθησία. Την παιδικότητα...και το κακό είναι ότι παρακινούμε και τα παιδιά να χάσουν την δική τους...

Αν βαρεθήκατε με αυτό το κείμενο τότε πράξτε ανάλογα! Ανοίξτε την τηλεόραση! Όλο και κάποιος θα λέει το...παραμύθι του!


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


31 Ιανουαρίου 2008, 01:04
Αγρύπνια
Στοχασμοί  

"Έχω χάσει τον ύπνο μου" γράφει με δυσανάγνωστα γράμματα. Κοιτάζει το ρολόι του. Περασμένα μεσάνυχτα.

"Έχω χάσει τον ύπνο μου" συνεχίζει να γράφει. "Δεν κοιμάμαι πια τις νύχτες. Η τόση σιωπή με τρομάζει. Ο κάθε θόρυβος γίνεται κραυγή και η κάθε κραυγή αγρύπνια"

Κοιτάζει το σκοτεινό δωμάτιο με φόβο.

"Οι εφιάλτες...οι εφιάλτες με τρελαίνουν. Δεν με φοβίζουν μόνο, με τρελαίνουν! Μου δείχνουν πράγματα που δεν θα τόλμαγα ποτέ μου να κάνω...με κάνουν να νιώθω μικρός, αβοήθητος"

Τρίβει τα μάτια του. Έχουν θολώσει από την κούραση.

"Πάνω που νόμιζα ότι το σκοτάδι ήταν φίλος μου ανακάλυψα ότι το μισώ. Το μισώ βαθιά. Νόμιζα ότι μπορούσα να κρυφτώ μέσα του αλλά με λύπη ανακάλυψα ότι μέρα με τη μέρα με καταπίνει. Ο μόνος φίλος μου έγινε εχθρός μου"

Κλείνει το ημερολόγιό του με μία απότομη κίνηση. Σβήνει το φως. Βυθίζεται στο σκοτάδι.

Ξαπλώνει στο κρεβάτι του. Το παράθυρο είναι ανοιχτό. Δεν κάνει κρύο. Ένα δροσερό αεράκι τον νανουρίζει. Σκεπάζεται με το σεντόνι. Χώνει το πρόσωπό του μέσα στο μαξιλάρι του. Κλείνει τα μάτια.

Κοιμάται! Μετά από μέρες αϋπνίας επιτέλους κοιμάται!

Ονειρεύεται! Είναι σε μία παραλία, καλοκαίρι. Δίπλα του οι φίλοι του. Το πέλαγος απλώνεται απέραντο μπροστά στα μάτια τους. Γελάνε. Χαίρονται. Νιώθει ζεστασιά. Τον ζεσταίνει ο ήλιος. Τον ζεσταίνουν οι φίλοι του.

Ξυπνάει! Τρέμει και έχει ιδρώσει.

"Όνειρο ήταν...μόνο ένα όνειρο" μονολογεί.

Ανάβει το φως και σηκώνεται απ'το κρεβάτι. Ψάχνει μέσα στα συρτάρια του. Ανακατεύτει χαρτιά και ψάχνει απεγνωσμένα να βρει κάτι. Βρίσκει αυτό που έψαχνε. Μία φωτογραφία με αυτόν και τους φίλους του σε μία παραλία, όπως στο όνειρο.

Παίρνει τον αναπτήρα του και καίει την φωτογραφία. Σκορπίζει τις στάχτες από το παράθυρο. Χάνονται στον αέρα.

"Τα όνειρα πεθαίνουν...μόνο έτσι θα κοιμάμαι..." σκέφτεται.

Επιτέλους, μετά από μέρες αϋπνίας μπορεί και κοιμάται ήσυχος!

--------------------------------------------------------------------------------------

 

Ασυναρτησίες μίας περασμένης ώρας...

Με βασανίζει η αϋπνία τώρα τελευταία...

Ωραία μέρα η σημερινή...είχε τα πάντα! Εκκλησία, βόλτα με φίλους, μελαγχολία, δημιουργικότητα, μουσική, πόνο σωματικό και ψυχικό...

Τις νύχτες που δεν κοιμάμαι προσπαθώ να κρατώ το μυαλό μου απασχολημένο. Δεν θέλω να αφεθώ στη σιωπή και στο σκοτάδι...

 


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


29 Ιανουαρίου 2008, 18:06
"Γιατί έτσι!"
Στοχασμοί  

"Σταμάτα να παίζεις! Κλείσε το πιάνο σου!"

"Μα γιατί;"

"Γιατί έτσι! Κλείσε τα παράθυρα! Δεν αντέχω τον θόρυβο!"

"Μα είναι ένα τόσο ωραίο πρωινό! Τουλάχιστον ας αφήσουμε ανοιχτό το παράθυρο της βεράντας! Έχω καιρό να ακούσω το κελάηδημα των πουλιών!"

"Όχι!"

"Μα γιατί;"

"Γιατί έτσι! Τράβα τις κουρτίνες! Δεν πρέπει να μπαίνει μέσα το φως!"

"Το φως...σε παρακαλώ! Μια χαραμάδα, αυτό είναι το ελάχιστο που σου ζητώ! Δεν αντέχω άλλο το φως των κεριών! Θέλω τον ήλιο!"

"Όχι, σε καμία περίπτωση!"

"Μα γιατί;"

"Γιατί έτσι! Μα επιτέλους, δεν σου είπα να κάψεις τα βιβλία σου;"

"Όχι! Αυτό δεν θα το κάνω!"

"Δεν θυμάσαι τι είπαμε; Δεν είναι για σένα αυτά τα πράγματα! Σου δηλητηριάζουν το μυαλό! Δεν θυμάσαι;"

"Θυμάμαι...αλλά γιατί; Γιατί να τα κάψω;"

"Γιατί έτσι! Πάλι άγγιζες το κορμί σου; Δεν σου απαγόρεψα κάτι τέτοιο; Πως θα μάθεις να υποτάσσεις τις ανίερες σκέψεις όταν υποκύπτεις σε αυτές;"

"Δεν...δεν το ήθελα...αλλά ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί είναι κακό...γιατί;"

"Γιατί έτσι! Κάνεις πολλές ερωτήσεις σήμερα! Αμαρτία!"

"Μα γιατί;"

"Γιατί έτσι!"

-------------------------------------------------------------------------------------

"Γιατί έτσι!"....μια τέτοια φράση μπορεί να σε οδηγήσει στην τρέλα, να σου διαλύσει το μυαλό, να σου κάνει τα νεύρα κουρέλια.

Πόσες φορές έχουμε ακούσει ένα "Γιατί έτσι!". Αυτή η φράση τερματίζει την συζήτηση, εκεί τελειώνουν τα επιχειρήματα και τον λόγο τον έχει πια η υποταγή!

 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Ιανουαρίου 2008, 15:41
Η Εξαφάνιση
Στοχασμοί  

Μπαίνεις στο αστυνομικό τμήμα και νιώθεις μια τάση να φύγεις. Μα τι ήρθες να κάνεις; Σίγουρα θα σε περάσουν για τρελό...και με το δίκιο τους! Πλησιάζεις έναν αστυνομικό που κάθεται σε ένα γραφειάκι γεμάτο χαρτιά. Σε κοιτάζει από την κορυφή ως τα νύχια και σου κάνει νόημα να κάτσεις. Κάθεσαι.

"Σε τι μπορώ να σας εξυπηρετήσω;" σε ρωτάει χωρίς όμως να σου δίνει σημασία καθώς είναι απορροφημένος σε μια εφημερίδα που διαβάζει.

"Ξέρετε..." αρχίζεις διστακτικά. "Ήρθα να δηλώσω μία εξαφάνιση..."

"Εξαφάνιση" επαναλαμβάνει λίγο βαριεστημένα. Αφήνει την εφημερίδα στην άκρη και σε κοιτάει κατά πρόσωπο. "Πότε αντιληφθήκατε την απουσία?"

"Εδώ και κάτι μήνες" απαντάς φοβισμένα.

"Και τώρα ήρθατε;"

"Τώρα σιγουρεύτηκα..."

"Μάλιστα..." μουρμουρίζει σημειώνοντας ό,τι του λες. "Πείτε μου το όνομα του εξαφανισθέντα"

"Άρης Χ." λες και ανατριχιάζεις στην θύμηση του.

"Ετών?"

"28"

"Τόπος διαμονής?"

"Αθήνα"

"Επάγγελμα;"

"....." διστάζεις. "Δεν δούλευε...."

"Άνεργος" σημειώνει ο αστυνομικός. "Ωραία...δώστε μου μία ταυτότητα για να κρατήσω τα στοιχεία σας" λέει.

Βγάζεις από την τσέπη σου την ταυτότητά σου. Του τη δίνεις. Την κοιτάει. Μορφάζει. Σε κοιτάει.

"Τι αστεία είναι αυτά κύριε;" σου φωνάζει και σηκώνεται αγανακτισμένος από την καρέκλα του.

"Μα...δεν αστειεύομαι!" απαντάς ενοχλημένος.

Σου πετάει την ταυτότητα στα μούτρα και σε σηκώνει από την καρέκλα.

"Τα αστειάκια σας αλλού κύριε Άρη Χ!"

"Μα δεν αστειεύομαι! Ήρθα για να δηλώσω εξαφάνιση του εαυτού μου!"

Ο αστυνομικός σαστίζει! Πρώτη φορά ακούει κάτι τέτοιο! Βλέπεις την έκπληξή του και αρχίζεις να του εξηγείς.

"Στην αρχή δεν το πίστευα, τώρα όμως σιγουρεύτηκα! Έχω αλλάξει! Έχω χάθει! Με βλέπω! Με βλέπω στον καθρέφτη, στις βιτρίνες των μαγαζιών, στις φωτογραφιές αλλά δεν με νιώθω! Ανοίγω το στόμα μου για να μιλήσω αλλά δεν ακούω την φωνή μου! Δεν ακούω τα δικά μου λόγια, δεν ακούω αυτά που σκέφτομαι! Κάποιος μπήκε στη θέση μου! Κάποιος μου κάνει πλάκα! Σας παρακαλώ! Βοηθείστε με! Φοβάμαι! Φοβάμαι..."

Φωνάζεις. Παρακαλείς. Ικετεύεις. Όλοι όσοι έχουν υπηρεσία στο τμήμα έχουν μαζευτεί γύρω σου και σε κοιτάνε. Σπάνε πλάκα μαζί σου. "Σαφώς και πρόκειται για τρελό!" ακούς δυο-τρεις να χαχανίζουν.

Σε αρπάζουν και σε πετάνε έξω. Δεν σηκώνεσαι, μένεις ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο. Δεν πρόκειται να σηκωθείς. Θα μείνεις εκεί μέχρι να έρθει να σε βρει ο εαυτός σου...

 


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Ιανουαρίου 2008, 14:50
Κάποιος σε βλέπει...
Στοχασμοί  

Ποιος όμως? Εδώ και καιρό περπατάς και νιώθεις ένα ζευγάρι μάτια να σε παρακολουθεί αδιάκοπα. Κοιτάς γύρω σου καχύποπτα αλλά δεν βλέπεις τίποτα. Κι όμως, ξέρεις ότι κάποιος σε βλέπει!

Γυρίζεις σπίτι σου το βράδυ και κλείνεις την πόρτα, την κλειδώνεις και διπλή φορά. Ανοίγεις την τηλεόραση, έτσι για να μην αισθάνεσαι τελείως μόνος. Ανοίγεις όλα τα φώτα επειδή σε φοβίζει το σκοτάδι και οι σκιές που κρύβονται μέσα του. Κοιτάς τον καθρέφτη και αντικρίζεις ένα ξένο πρόσωπο. Μα πως έγινες έτσι; Γέρασες, σοβάρεψες, έχασες ό,τι σε έκανε να ξεχωρίζεις.

Ξαναβγαίνεις απ'το σπίτι σου όταν έχει πια ξημερώσει. Και πάλι, νιώθεις ότι κάποιος σε παρακολουθεί. Ίσως να είναι η περίεργη γειτόνισσα που καίγεται να μάθει που ήσουν και τι ώρα γύρισες. Ίσως να είναι οι κάμερες στους δρόμους που τάχα ελέγχουν την κίνηση αλλά είναι συνεχώς στραμμένες πάνω σου. Ίσως να είναι η τηλεόραση που ποτέ δεν κλείνει. Ίσως πάλι να είναι κι εκείνο το ξεχασμένο κομμάτι του εαυτού σου που αναγκάστηκες να το θάψεις για να επιβιώσεις...

Έχουμε παρεκτραπεί τελείως...


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Ιανουαρίου 2008, 23:41
Όλα διαλύονται...σαν τον καπνό...
Στιγμές καθημερινότητας  

 

Παέι, πέρασε κι αυτή η εβδομάδα! Όλη η κούραση βγαίνει τώρα προς τα έξω...

Σήμερα παρατήρησα πόση τρέλα επικραττεί στην πόλη που ζω...

Όλοι τρέχουν σαν τρελοί, πέφτουν πάνω σου, σε σπρώχνουν και δεν σου λένε ούτε ένα συγνώμη.

Ποτέ δεν μου άρεσαν οι πολυσύχναστοι δρόμοι. Πάντα νιώθω ότι όλοι με κοιτούν επικριτικά, σαν να μου λένε ότι δεν ανήκω μαζί τους, ότι έπρεπε να μείνω κλεισμένη μέσα.

Με φοβίζει το πλήθος...

Σκέφτομαι ότι αν μπορούσα να κάνω αυτό που πραγματικά θέλω, θα εξαφανιζόμουν από αυτόν τον τόπο και δεν θα ξαναγυρνούσα ποτέ...

Έχω σιχαθεί να ανοίγω την τηλεόρασή μου και να πέφτω πάντα πάνω στα ίδια και τα ίδια...

Μέρα με τη μέρα στεριώνει μέσα μου η βεβαιότητα ότι τίποτα δεν θα μας σώσει από τα στοιχειά της εποχής...θα μας καταπιεί το σκοτάδι...και το κακό είναι ότι θα είμαστε όλοι ζωντανοί για να το ζήσουμε...

Όλα όσα χρειάστηκαν χρόνια για να φτιαχτούν εξαφανίζονται ένα ένα...όλα σβήνουν σαν τον καπνό...

Αν εσείς θεωρείτε ότι ζούμε σε ικανοποιητικές συνθήκες τότε είστε ή πολύ αισιόδοξοι ή πολύ εκτός τόπου και χρόνου!

Μέρα με τη μέρα καταριέμαι τον τόπο που ζω. Όχι επειδή δεν τον αγαπώ, αλλά επειδή αυτός δεν με αγαπά. Δυστυχώς έπεσε στα λάθος χέρια! Δεν πολιτικολογώ, όχι απόλυτα τουλάχιστον. Όλοι μας καταστρέψαμε τη χώρα μας. Ο καθένας με τον δικό του μοναδικό τρόπο!

Και ναι, είμαι μόλις 16 και ήδη σκέφτομαι πότε θα μπορέσω να φύγω από δω, πότε θα μπορέσω να μείνω κάπου αλλού για να ζήσω σαν άνθρωπος, για να με υπολογίζουν, για να μετράει η αξία μου.

Και σε όποιον τα πω αυτά θα μου πει "Μα είσαι μικρή ακόμα! Τι ξέρεις εσύ για τέτοια πράγματα;"

Κι όμως ξέρω! Ξέρω ότι δεν θέλω να περάσω την ζωή μου σε αυτήν την παρωδία κράτους! Ξέρω ότι έχω βαρεθεί κάθε μέρα να με τρώει η απελπισία.

Τα πάντα γύρω μου διαλύονται...σαν τον καπνό...

Και όλα αυτά γράφτηκαν υπό τους ήχους του Heroin των Velvet Underground...


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Ιανουαρίου 2008, 15:32
Θέλω να τρέξω, να πετάξω, να χαθώ....
Τραγούδια  

Πυξ Λαξ-Μέλυδρον

Θέλω να τρέξω να πετάξω να χαθώ
όμως φοβάμαι τι θα γίνει αν γυρίσω
τον εαυτό μου να γελάσω προσπαθώ
μα κάπου μέσα μου βαθειά δεν θα τον πείσω.
Αυτά σκεφτότανε τα βράδια στη δουλειά
κι η γκρίζα αύρα της γινότανε πιο μαύρη
θλιμμένα ναι, καλά ευχαριστώ
μα άλλο πράγμα τη τρυπάει και τη χαλάει..

Είναι ωραία η θάλασσα γιατί κινείται πάντα
κι αν έχεις βρει πολλές στεριές καμία δεν σ' αράζει
δώσ' μου για φιλοδώρημα τραγούδι με τη μπάντα
είναι ωραία η θάλασσα γιατί με σένα μοιάζει.

Άσε με άνθρωπε να κάνω ότι αισθανομαι
βαρέθηκα για πράγματα σωστά να μου μιλάνε
πες μου μονάχα τι ποτό γεμίζει το ποτήρι σου
κι αν θέλεις περισσότερο εδώ δε σε κερνάνε.
Δε τελειώνει η ζωή σε μία άρνηση
κι αν έχεις άντερα την άρνηση ακολούθα
τι σε πειράζει αν σε δείχνουνε στο σπίτι σου
γιατί εφόρεσες ανάποδα τα ρούχα.

Είναι ωραία η θάλασσα γιατί κινείται πάντα
κι αν έχεις βρει πολλές στεριές καμία δεν σ' αράζει
δώσ' μου για φιλοδώρημα τραγούδι με τη μπάντα
είναι ωραία η θάλασσα γιατί με σένα μοιάζει.

---------------------------------------------------------

 

Υπέροχο τραγούδι!

Είναι από αυτά τα τραγούδια που όποτε τα ακούς, αυθόρμητα αρχίζεις να τα σιγοτραγουδάς...

Σήμερα όλα είναι πιο καθαρά...ή τουλάχιστον έτσι νομίζω...


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


16 Ιανουαρίου 2008, 14:43
Τρέχουμε τώρα!
Στιγμές καθημερινότητας  

Τρέχουμε και ανάσα δεν παίρνουμε! Τουλάχιστον έτσι νιώθω τις δύο τελευταίες βδομάδες...

Η μία αποτυχία πάνω στην άλλη...απορώ με την ψυχραιμία μου!

Το ένα ξενύχτι μετά το άλλο...απορώ με τις αντοχές μου!

Αποφάσισα να κόψω κάποιους δεσμούς...τουλάχιστον για τώρα...κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα πιέζεις...

Να κόψω είπα; Λάθος μου...να χαλαρώσω εννοούσα. Ίσως εαν υπάρξει λίγος χώρος για να αναπνεύσουμε, ίσως τότε μπορούμε να σώσουμε ό,τι έχει μείνει...

Κοιτάζω τον μουντό ουρανό. Πόσο μ΄αρέσει αυτός ο καιρός! Και η βροχή! Η βροχή μου αρέσει πολύ! Κρίμα που σε λίγο πρέπει να πάω για μάθημα...θα ήθελα να χαζεύω τον κόσμο μεσα από το παράθυρό μου χωρίς να χρειάζεται να βγαίνω έξω...υπό τις μελωδείες του αγαπητού μου Nick Cave...

Αυτά...πίσω το τρέξιμο!


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Ιανουαρίου 2008, 15:09
Λόγια....
Στιγμές καθημερινότητας  


Ω ναι! Πέρασε αυτή η αχαρακτήριστη βδομάδα! Πάλι καλά!

Τον τελευταίο καιρό δυσκολεύομαι να σηκωθώ απ'το κρεβάτι...νιώθω ένα πλάκωμα, έναν συνεχή κόμπο στο στομάχι, μία ανερμήνευτη αγωνία...

Επίσης, νιώθω ενοχές όποτε αντικρίζω μία φίλη μου. Πρέπει να νιώθω ενοχές. Δεν έχω φερθεί καλά. Τουλάχιστον έτσι μου δίνει να καταλάβω η στάση της. Ίσως θεωρώ κάποια πράγματα αυτονόητα, ίσως πάλι να είναι και η ιδέα μου...ρε γλυκό μου γιατί δεν μου λες τι έχεις να ηρεμήσω κι εγώ λιγάκι; Μια χαρά ήμασταν, τι έχει αλλάξει;

Μπλα μπλα μπλα...

Και κλείνω με έναν στίχο που τις τελευταίες μέρες γυρίζει στο μυαλό μου από τον Τελευταίο Σταθμό του Σεφέρη

"Στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε"

Ποτέ μου δεν υπήρξα πιο σίγουρη γι'αυτό. Όλοι βαδίζουμε στο σκοτάδι γιατί απλά χάσαμε το φως...


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Ιανουαρίου 2008, 23:43
Ιδανικοί Αυτόχειρες
Ποιήματα  

Ιδανικοί Αυτόχειρες-Κώστας Καρυωτάκης

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν

τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους.

διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν

για τελευταία φορά τα βήματά τους.

 

Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.

Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,

τα δάκρυα, ο ιδρώς, η νοσταλγία

των ουρανών, η ερημιά των τόπων.

 

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε

τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,

τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,

τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

 

Όλα τελείωσαν, το σημείωμα να το,

σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,

αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο

για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

 

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,

ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,

"όλα τελείωσαν" ψιθυρίζουν "τώρα",

πως θ'αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος.

-----------------------------------------------

Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα....έτυχε να το βρω το απόγευμα καθώς έψαχνα για ένα λεξικό...

Με φοβίζει και με γοητεύει παράλληλα. Ίσως επειδή κάποτε, πριν από έναν περίπου χρόνο, είχα αρχίσει να γράφω ένα παρόμοιο σημείωμα. Δεν το τελείωσα ποτέ, δεν θυμάμαι καν αν το κράτησα....

Σήμερα με ρώτησαν κάτι περίεργο...γιατί είμαι συνέχεια μελαγχολική, εκτός τόπου και χρόνου, αλλού...προσπάθησα να εξηγήσω ότι έτσι είμαι όλη την ώρα, ότι είναι εν μέρει επιλογή μου, ότι κατά βάθος μου αρέσει...η απάντηση που πήρα με αποστόμωσε! "Α κατάλαβα! Καταθλιπτικό στυλάκι! Μια χαρά!"....κάπου εκεί τα παράτησα και βγήκα από την συζήτηση....


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Ιανουαρίου 2008, 14:07
The Celebration of the Lizard
Τραγούδια  

The Doors - The Celebration Of The Lizard


Lions in the street and roaming
Dogs in heat, rabid, foaming
A beast caged in the heart of a city
The body of his mother
Rotting in the summer ground
He fled the town

He went down South and crossed the border
Left the chaos and disorder
Back there over his shoulder

One morning he awoke in a green hotel
With a strange creature groaning beside him
Sweat oozed from its shiny skin

Is everybody in?
The ceremony is about to begin

Wake up!
You cant remember where it was
Had this dream stopped?

The snake was pale gold
Glazed and shrunken
We were afraid to touch it
The sheets were hot dead prisons

Now, run to the mirror in the bathroom
Look!
I cant live thru each slow century of her moving
I let my cheek slide down
The cool smooth tile
Feel the good cold stinging blood
The smooth hissing snakes of rain . . .

Once I had, a little game
I liked to crawl back into my brain
I think you know the game I mean
I mean the game called go insane?

Now you should try this little game
Just close your eyes forget your name
Forget the world forget the people
And well erect a different steeple

This little game is fun to do
Just close your eyes no way to lose
And Im right there Im going too
Release control were breaking thru

Way back deep into the brain
Back where theres never any pain
And the rain falls gently on the town
And in the labyrinth of streams
Beneath, the quiet unearthly presence of
Nervous hill dwellers in the gentle hills around
Reptiles abounding
Fossils, caves, cool air heights

Each house repeats a mold
Windows rolled
Beast car locked in against morning
All now sleeping
Rugs silent, mirrors vacant
Dust blind under the beds of lawful couples
Wound in sheets
And daughters, smug
With semen eyes in their nipples

Wait
Theres been a slaughter here

(Dont stop to speak or look around
Your gloves and fan are on the ground
Were getting out of town
Were going on the run
And youre the one I want to come)

Not to touch the earth
Not to see the sun
Nothing left to do, but
Run, run, run
Lets run

House upon the hill
Moon is lying still
Shadows of the trees
Witnessing the wild breeze
Cmon baby run with me
Lets run

Run with me

Run with me
Run with me
Lets run

The mansion is warm, at the top of the hill
Rich are the rooms and the comforts there
Red are the arms of luxuriant chairs
And you wont know a thing till you get inside

Dead presidents corpse in the drivers car
The engine runs on glue and tar
Cmon along, were not going very far
To the East to meet the Czar

Some outlaws lived by the side of the lake
The ministers daughters in love with the snake
Who lives in a well by the side of the road
Wake up, girl! Were almost home

Sun, sun, sun
Burn, burn, burn
Soon, soon, soon
Moon, moon, moon
I will get you
Soon!
Soon!
Soon!

Let the carnival bells ring
Let the serpent sing
Let everything

We came down
The rivers and highways
We came down from
Forests and falls

We came down from
Carson and Springfield
We came down from
Phoenix enthralled
And I can tell you
The names of the Kingdom
I can tell you
The things that you know
Listening for a fistful of silence
Climbing valleys into the shade

I am the Lizard King
I can do anything
I can make the earth stop in its tracks
I made the blue cars go away
For seven years I dwelt
In the loose palace of exile
Playing strange games
With the girls of the island

Now I have come again
To the land of the fair, and the strong, and the wise
Brothers and sisters of the pale forest
O Children of Night
Who among you will run with the hunt?

Now Night arrives with her purple legion
Retire now to your tents and to your dreams
Tomorrow we enter the town of my birth
I want to be ready?

 

Μία κορυφαία στιγμή των Doors. Η ποιητική φύση του Morisson σε όλο της το μεγαλείο.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Ιανουαρίου 2008, 00:34
Σκόρπιες σκέψεις...
Στιγμές καθημερινότητας  

Καλή χρονιά παιδιά! Δεν θα πω κάτι παραπάνω...έχετε ήδη ακούσει αρκετές ευχές!

 

Ορισμένες φορές νιώθω δέσμια του χρόνου. Ορισμένες φορές όλα κινούνται απίστευτα αργά και άλλες δεν καταλαβαίνεις πότε βρέθηκες απ'την Δευτέρα στην Παρασκευή. Κάτι τέτοιο μου συμβαίνει και τώρα! Σήμερα ξύπνησα με όλη την καλή διάθεση να τελειώσω με κάποιες εκρεμμότητες αλλά μάταια! Δεν κατάφερα τίποτα...ελπίζω αύριο να μπορέσω να συγκεντρωθώ!

Αλήθεια, μπορείτε να δουλεύετε υπό πίεση? Παραδόξως, όταν έχω προθεσμίες αποδίδω καλύτερα. Το παρατήρησα αυτό πρόσφατα. Αντιθέτως, όταν έχω άπειρο χρόνο στην διάθεσή μου, καταλήγω να τον σπαταλάω και να τρέχω τελευταία στιγμή...τι να πει κανείς...

Τελείωσα να διαβάζω το 1984. Τι ένιωσα? Φόβο! Φόβο μήπως μου συμβεί κάτι παρόμοιο...φόβο μήπως γίνω θύμα επίδοξων καθοδηγητών...φόβο μήπως χάσω το μοναδικό προσόν μου: την σκέψη μου.

 


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο



Συγγραφέας
vanna
Άννα
Φοιτήτρια
από Αθήνα-Πάτρα
20 ετών



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/vanna

Απλά λόγια για ό,τι μου αρέσει και μου τη σπάει




Photobucket

N-Blox made by Neave Games








Tags

Αδέσποτα Για γέλια μπορεί και για κλάματα Διάλογοι Εκρήξεις Μελαγχολικά Περί πολιτικής Ποιήματα Στιγμές έμπνευσης Στιγμές καθημερινότητας Στοχασμοί Συναυλίες Ταινίες Τραγούδια




Επίσημοι αναγνώστες (11)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης