αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Η καθημερινότητα κι εγώ...
Hakuna Matata

29 Ιανουαρίου 2009, 22:47
Νεοέλληνες


video 

Ο Νεοέλληνας ζει ανάμεσά μας. Όλοι τον έχουμε δει, όλοι τον έχουμε βρίσει, όλοι τον έχουμε ζηλέψει. Ο Νεοέλληνας είναι η μετεξέλιξη και η εξαχρείωση του απλού Έλληνα. Διότι όταν μία version δεν είναι τόσο καλή, πάντα υπάρχει και μία χειρότερη.

Ο Νεοέλληνας είναι παντού. Είναι αυτός που διπλοπαρκάρει σε κεντρικό δρόμο. Αφήνει την..."αυτοκινητάρα" του, ανάβει τα αλάρμ(στην καλύτερη των περιπτώσεων), ανοίγει με μαγκιά την πόρτα, βγαίνει έξω με το κεφάλι ψηλά χωρίς να μπει στον κόπο να κοιτάξει τους αγανακτισμένους οδηγούς, κλείνει την πόρτα(με προσοχή! μην πάθει και τίποτα το όχημα) και πάει με το πάσο του στην δουλειά του. Και λες "πάει στο καλό", μπορεί να είναι ανάγκη. Όμως άλλη είναι η ανάγκη του φαρμακείου και άλλη η ανάγκη του freddo! Sorry ρε φίλε, δικός σου είναι ο δρόμος; Πως τον κλείνεις με το έτσι θέλω(και με το Subaru...); Όμως κανείς δεν σκέφτεται ότι αυτός που βρίσκεται κολλημένος στο αυτοκίνητό του μπορεί να έχει άρρωστο άνθρωπο μέσα και να επείγει η μεταφορά στο νοσοκομείο. Κανείς δεν σκέφτεται ότι μπορεί να υπάρχει κάποια ανάγκη. Έχω βαρεθεί να βλέπω δρόμους κλειστούς από διπλοπαρκαρίσματα επειδή οι ιδιοκτήτες των αυτοκινήτων δεν μπορούν να πάρουν ένα λεωφορείο ή να περπατήσουν.

Ο Νεοέλληνας πετάει πάντα κάτω το χαρτάκι από την τυρόπιτα, τα διαφημιστικά φυλλάδια που του δίνουν, τις αποδείξεις, τις γόπες του τσιγάρου του. Τι κι αν ο κάδος είναι δυο βήματα; Όχι! Η ρήψη των απορριμάτων στο έδαφος είναι απόδειξη ισχύως! Εξουσίας! Κυριότητας!

Ο Νεοέλληνας θα σου πάρει τη σειρά στην ουρά της τράπεζας, της δημόσιας υπηρεσίας, του fast food. Θα φτάσει στο στόχο του μέσω της πλαγίας οδού. Θα ανελιχθεί γλύφοντας και έρποντας. Θα χρησιμοποιήσει ό,τι μέσο έχει για να κάνει τη δουλειά του. Θα σε κάνει να αναρωτηθείς εαν όντως αξίζει να προσπαθείς με τα πτυχία σου και τις κατακτήσεις μιας ζωής. Μπορεί να σε κάνει και να ψιλοζηλέψεις...

Υποκατηγορία του νεοέλληνα είναι και ο νεόπλουτος. Ο νεόπλουτος έχει μία διαφορά από τον πλούσιο: ο πλούσιος έχει συνηθίσει στο χρήμα. Ο νεόπλουτος από την άλλη δεν ξέρει πως να διαχειριστεί τον πλούτο και προχωρά σε σπασμωδικές κινήσεις. Φιγούρα, γκλαμ αγορές, επίδειξη βύσματος.

Και κάπου στη μέση είμαστε κι εμείς...μια γενιά που δέχεται τη μία σφαλιάρα μετά την άλλη. Απορώ, προβληματίζομαι και απογοητεύομαι ολίγον...το μόνο που εύχομαι είναι να μην καταλήξουμε σαν κι αυτούς που κοροϊδεύουμε. Γιατί τότε θα έχουμε χάσει το μεγαλύτερο στοίχημα που έχουμε βάλει με τους εαυτούς μας: να κάνουμε την διαφορά...


11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


25 Ιανουαρίου 2009, 14:55
Λευτέρη Λευτέρη!


Τι; Τι εννοείτε ποιος Λευτέρης; Ένας είναι ο Λευτέρης! Ένας είναι ο Λευτέρης που όποια ιστορική πέτρα κι αν σηκώσεις θα τον βρεις από κάτω, που σημάδευσε με ανεξίτηλο τρόπο την ιστορία της Ελλάδας, που για χάρη του έχουν γραφτεί τα 2/3 του βιβλίου της Ιστορίας Κατεύθυνσης Γ' Λυκείου. Ακόμα δεν καταλάβατε για ποιον μιλάω; Οκ...ας τα πάρουμε απ'την αρχή!

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος(καμία σχέση με τον Βαγγέλη...αυτός είναι από άλλο ανέκδοτο) γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1864 στην Κρήτη. Τα παιδικά του χρόνια ήταν νορμάλ και κανείς δεν υποπτευόταν τον ρόλο που θα διαδραμάτιζε μετά από λίγα χρόνια. Αφού τελείωσε το σχολείο πήγε στην Αθήνα και σπούδασε Νομικά. Anyway, δεν θα εξιστορήσω επακριβώς τα φοιτητικά του χρόνια, πάντως κάποια στιγμή εκλέχθηκε βουλευτής. Πολλές λεπτομέρειες δεν ξέρω καθώς η ύλη μας δεν μας μιλά για τα early years. Πάντως στην πρώτη κυβέρνηση της Κρητικής Πολιτείας(1899) ήταν υπουργός Δικαιοσύνης.

Μετά από κάποια χρόνια ρίχνει μεγάλο τσακωμό με τον 'Υπατο Αρμοστή Γεώργιο και απολύεται από την κυβέρνηση. Δεν πτοείται, σχηματίζει την Ηνωμένη Αντιπολίτευση, οργανώνει την επανάσταση στο Θέρισο(Μάρτιος 1905), εξαγριώνει τον Αρμοστή της Κρήτης και τις Μεγάλες Δυνάμεις και μαζί με τους φίλους του Κ. Μάνο και Κ. Φούμη φτιάχνει Προσωρινή Κυβέρνηση. Πλακώνεται με τις Μεγάλες Δυνάμεις επειδή έτσι του αρέσει. Κάνει έντονες διαπραγματεύσεις, υπογράφει μπόλικες συνθήκεςΤον Μάρτιο του 1910(και μετά από διάφορες εξελίξεις) το κόμμα του κερδίζει τις εκλογές και όλα καλά και ανθηρά! Όλα; Όχι και όλα...

Την ίδια εποχή στην Ελλαδα γινόταν επανάσταση! Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος έκανε το κίνημα στο Γουδί και ο βασιλιάς είχε ασπρίσει απ'το φόβο του. Επειδή όμως μόνοι τους δεν έβλεπαν προκοπή κάλεσαν τον Βενιζέλο για να αναλάβει την πρωθυπουργία της Ελλάδας. Ο Βενιζέλος, όντας ευγενικός απ'τη φύση του είπε ένα χαριτωμένο "Ευχαρίστησίς μου!" και έφτιαξε βαλίτσες για Ελλάδα. Εκεί τον υποδέχτηκαν σαν να είχε πάρει το Euro στην Πορτογαλία. Έδωσε ομιλία στο Σύνταγμα και το μόνο που δεν τους είπε ήταν "Είμαι ο Μεσσίας! Προσκυνήστε!". Μεγάλη απήχηση! Κυβέρνηση όμως δεν είχε...

Τελικά η κυβέρνηση του Δραγούμη μια ωραία πρωία αποφάσισε να παραιτηθεί. Το βάρος έπεσε στον Βενιζέλο. Επειδή όμως κανείς από τους βουλευτές της Βουλής δεν τον ψήφισε, ψιθύρισε δυο φωνήεντα στον βασιλιά και με το έτσι θέλω διέλυσε την Βουλή και προκήρυξε εκλογές. Τα υπόλοιπα κόμματα ξίνισαν με την συγκεκριμένη πρωτοβουλία, το πήραν πατριωτικά και αντί να κατέβουν στις εκλόγές αντίθετα προτίμησαν να κάνουν βόλτα στο Ζάππειο. Ο Βενιζέλος λοιπόν συγκέντρωσε τις περρισότερες έδρες της Βουλής και ούτε ο Θεός ο ίδιος δεν μπορούσε να τον μαζέψει.

Ψήφισε νόμους, αναθεώρησε άρθρα του Συντάγματος, καθιέρωσε μία πρώιμη μορφή του ΑΣΕΠ, μερίμνησε για τους αγρότες(διότι δεν ήταν εποχή για μπλόκα και κλείσιμο δρόμων) και σε γενικές γραμμές μας έκανε Ευρώπη. Νότα παραφωνίας στην κυριαρχία Βενιζέλου ήταν κάτι κομματάκια που ονομάστηκαν αντιβενιζελικά και απλά το έπαιζαν γλάστρες. 

Ωστόσο, κάτι σκοτεινό ήρθε να υπονομεύση τον Λευτέρη. Ήταν το σωτήριο(για ποιον ουδείς ξέρει!) έτος του 1913 όταν βασιλιάς έγινε ο Κωνσταντίνος. Μέχρι το 1915 οι δύο άνδρες τα πήγαιναν αρκετά καλά. Μέχρι και κοινό ταξίδι έκαναν στην Κρήτη όταν αυτή ενώθηκε με την Ελλάδα. Όλο το πολιτικό σύστημα έκανε τα στραβά μάτια όταν ο Κωνσταντίνος παραβίαζε κάποια συνταγματικά άρθρα και η ζωή κυλλούσε ήρεμα. Ώσπου τέθηκε ζήτημα πολέμου!

Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και η Ελλάδα στην απέξω. Ζηλέψαμε και θελήσαμε να μπούμε. Το θέμα ήταν σε ποιά μεριά να ταχθούμε. Ο Βενιζέλος έλεγε Ανταντ, ο Κωνσταντίνος ουδετερότητα. Τον λαό κανείς δεν τον ρώτησε. Ο Κωνσταντίνος κανονικά υποστήριζε τις Κεντρικές Δυναμείς αλλά διακριτικά το βούλωσε και απλά υπονόμευε το πολιτικό σύστημα. Παρέδωσε κάτι μυστικά έγγραφα στους Γερμανούς και ο Βενιζέλος θύμωσε τόσο πολύ που παραιτήθηκε δις!

Για να μην τα πολυλογούμε η χώρα διχάστηκε. Εθνικός Διχασμός-γνώριμα εδάφη για τον Βενιζέλο που είχε ήδη γνωρίσει άλλον έναν διχασμό στην Κρήτη με τον τότε Ύπατο Αρμοστή Γεώργιο. Παλιοκαταστάσεις, βενιζελικοί εναντίον αντιβενιζελικών και αντιστρόφως. Αφού έπεσε αρκετό ξύλο ο Βενιζέλος επικράτησε και επιδώθηκε στην άλλη του αγαπημένη ασχολία-πέρα από το να διχάζει τους πάντες και για τα πάντα: άρχισε να υπογράφει συνθήκες!

Στο συνέδριο Ειρήνης στο Παρίσι(1918) εξαγριώνει και τους Πόντιους όταν τους λέει "Sorry είμαστε πλήρεις. Πηγαίνετε κατά Αρμενία μεριά" και δεν συμπεριλαμβάνει τον Πόντο στον φάκελο των ελληνικών διεκδικήσεων. Τελικά αλλάζει γνώμη μετά από την παρέμβαση του μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρύσανθου.

Συνθήκη των Σεβρών. Διπλωματικός θρίαμβος, ήττα όμως στις εκλογές. Η πίκρα μεγάλη και την κάνει για την αλλοδαπή. Μετά από κάποια χρόνια επέστρεψε αλλά ούτε και γι'αυτό ξέρω λεπτομέρειες...

Αχ ναι! Αυτός είναι ο Βενιζέλος. Λαμπρός πολιτικός, λαμπρός άντρας, σίγουρο θεματάκι!


14 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Ιανουαρίου 2009, 15:55
Κάθοδος


Ψάχνουμε την έξοδο...χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ξέρουμε και που θα πάμε αν την βρούμε.

Περίεργες οι μέρες. Κι έτσι θα συνεχίσουμε μέχρι το τέλος.

Παρηγοριά η ομοιομορφία. Μόνο τώρα όμως, μόνο στη συγκεκριμένη περίσταση. Κατά τ'άλλα θέλουμε να αφήνουμε το στίγμα μας. Για όποιον τυχόν το αντιληφθεί.

Ζητάμε λίγο χρόνο, λίγη σιωπή, λίγη αλήθεια. Λίγο ουρανό.

Ανάσα. Βαθιά ανάσα. Ξαναβουτάμε. Και προσμένουμε μόνο τον βυθό...

Κι ένα ποίημα του αγαπημένου μου ποιητή. Μου το θύμισε ο Μπρίζας με αφορμή το ποστ του. Ο Καρυωτάκης ταιριάζει με το κλίμα των ημερών. Πάντα ταίριαζε.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Μεσ' από το βάθος των καλών καιρών
οι αγάπες μας πικρά μάς χαιρετάνε.

 Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες.
κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις
που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,
δεν αγαπάς και δεν θυμάσαι, ας κλαις.

Ξάφνου θα ιδείς δυο μάτια γαλανά
-- πόσος καιρός! -- τα χάιδεψες μια νύχτα·
και σα ν' ακούς εντός σου να σαλεύει
μια συφορά παλιά και να ξυπνά.

Θα στήσουνε μακάβριο το χορό
οι θύμησες στα περασμένα γύρω·
και θ' ανθίσει στο βλέφαρο σαν τότε
και θα πέσει το δάκρυ σου πικρό.

Τα μάτια που κρεμούν -- ήλιοι χλωμοί --
το φως στο χιόνι της καρδιά και λιώνει,
οι αγάπες που σαλεύουν πεθαμένες
οι πρώτοι ξανά που άναψαν καημοί...


Κατά τ'άλλα...καλό απόγευμα!


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Ιανουαρίου 2009, 01:00
ΖΖΖ


Ένα μόνο πράγμα έχω στο μυαλό μου. Γένους αρσενικού, ενικού αριθμού, τρομερά ελκυστικό και ποθητό. Όχι, όχι δεν βρήκα τον έρωτα της ζωής μου.

Μια λέξη: ΥΠΝΟΣ!

Το μόνο που θέλω(οκ θέλω κι άλλα αλλά στην παρούσα φάση βολεύομαι με ένα δεκαωράκι...). Μετά από μια βδομάδα(που τυπικά ξεκίνησε από την προηγούμενη Παρασκευή) αϋπνίας, διαβάσματος και κούρασης η προοπτική του ύπνου χωρίς το πρωινό ξύπνημα στις εφτά με κάνει να χαμογελάω σατανικά.

'Υπνος...όταν και αν προκύψει. Όλη η ένταση και η πίεση της ημέρας βγαίνουν όταν κλείνουν και τα μάτια.

Ύπνος...με ήρεμα και όχι περίεργα όνειρα...αυτά μας λύπανε!

Ύπνος...και παρακαλώ ησυχία! Κοιμάμαι!


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


11 Ιανουαρίου 2009, 14:49
Πλάτωνος Πολιτεία
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Πριν από κάτι χιλιετίες(δυο, τρεις θα σας γελάσω) ο Σωκράτης και ο Γλαύκων κατηφόριζαν κατά τον Πειραιά για να πάνε σε μια θρησκευτική γιορτή(τοπικό happening όπου μαζεύονταν όλοι οι μαϊντανοί της εποχής). Αφού η γιορτή τελείωσε και την τιμήσαν τη Θεά αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Αθήνα. Καθώς τραμ δεν υπήρχε και τα ταξί-άμαξες απεργούσαν έπρεπε να κάνουν όλη την διαδρομή με τα πόδια.

Στην πορεία πέρασαν έξω απ΄το σπίτι του Κέφαλου, γνωστού φραγκάτου της εποχής. Έτυχε να κάνει barbeque στην πίσω αυλή της βίλας(διότι το δίπατο ανάκτορο δεν το λες σπιτάκι!). Ο Σωκράτης όντας σε μια προχωρημένη ηλικία είχε κουραστεί από το περπάτημα. Βλέπει την επιγραφή "the party is here" και αποφασίζει να παραβρεθεί.

Κόσμος και κοσμάκης είχε μαζευτεί στο σπίτι του Κέφαλου. Συνοπτικά αναφέρω ότι το μισό σόι του Πλάτωνα και το άλλο μισό του Κέφαλου ήταν εκεί. Ο Σωκράτης, που ήταν φίρμα για την ικανότητά του να βγάζει τους πάντες από τα ρούχα τους(με την καλή έννοια πάντα), είδε ότι το γλέντι δεν τραβούσε και αποφάσισε να δώσει λίγο σασπενς στην υπόθεση. Έτσι άρχισε να μιλά για την δικαιοσύνη, την μεταθανάτια ζωή και άλλες βλακείες που μόνο μεθυσμένοι άνθρωποι μπορούν να τις παρακολουθήσουν. Κατασκεύασε λοιπόν μια νοητική πόλη εκ θεμελίων και άρχισε να παραθέτει τις απόψεις του.

Κάποια στιγμή, και αφού είχε ήδη φτάσει τους δέκα τόμους, αποφάσισε να μιλήσει για τον Ηρ(όχι δεν πρόκειται για μουγκρητό ή άλλον ακατανόητο ήχο, όνομα είναι!). Ο Ηρ έκανε το στρατιωτικό του όταν ξαφνικά ξέσπασε μια μάχη και, ω! τι έκπληξη, σκοτώθηκε. Έμεινε στο πεδίο της μάχης δέκα μέρες(είχε ξεχάσει να φορέσει το GPS και δεν τον βρίσκανε). Τελικά τον βρήκαν την δωδέκατη μέρα και όταν το σώμα του είχε αρχίσει να παίρνει την απόχρωση του σάπιου μήλου. Και ενώ ήταν έτοιμοι να τον κάψουν(κηδείες, φέρετρα και κόλυβα ανακαλύφθηκαν αργότερα) ξαφνικά ο πεθαμένος ανοίγει τα μάτια και αρχίζει να τους διηγείται πως είναι η ζωή στην απέναντι όχθη.

Σε γενικές γραμμές το όλο σκηνικό ήταν σαν κατασκήνωση. Οι ψυχές μαζεύονταν σε ένα απέραντο λιβάδι(όχι στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, αυτό είναι από άλλο μεταγενέστερο έργο) και περνούσαν από μία μίνι δίκη. Κρίνονταν για όλη τη ζωή τους και ανάλογα τιμωρούνταν ή περνούσαν καλύτερα απ'ό,τι όταν ήταν ζωντανοί. Οι αμαρτωλοί βλαστημούσαν την ώρα και τη στιγμή που απέθαναν ενώ οι συνετοί και δίκαιοι έψαχναν τρόπους να βγάλουν εισιτήρια διαρκείας.

Τέλοσπάντων, μετά οι ψυχές πήγαιναν στον Λείμωνα(τουριστικό χωράφι που σε high season δεν έβρισκες ούτε αντίσκηνο) και έμεναν εκεί για εφτά ημέρες(με ημιδιατροφή και πρωινό). Μετά έμπαιναν σε πουλμανάκια και πήγαιναν σε έναν ακαταλαβίστικο τόπο με εντυπωσιακά οπτικά εφέ.

Παντού φως(ντάλα μεσημέρι) σαν κίονας. Ο ξεναγός τους είπε ότι αυτό ήταν το κέντρο του σύμπαντος που ένωνε γη και ουρανό. Κάπου στο ενδιάμεσο υπήρχε μία αιωρούμενη άτρακτος, η άτρακτος της Ανάγκης(κάτι σαν το φωτιστικό στη μέση του δωματίου). Προεξείχαν από αυτή εφτά σφόνδυλοι που συνεχώς πήγαιναν γύρω γύρω(κάτι σαν τα τρενάκια στου Allou Fun Park). Πάνω στους σφόνδυλους κάθονταν οι Σειρήνες που προφανώς δεν ζαλίζονταν απ΄το μανιασμένο γύρω γύρω καθώς τραγουδούσαν ακατάπαυστα. Την κυκλική κίνηση την ήλεγχαν οι κόρες της Ανάγκης, οι Μοίρες. Ήταν τρεις, η Λάχεσις, η Κλωθώ και η Άτροπος(η μητέρα Ανάγκη δεν είχε και μεγάλη φαντασία με τα ονόματα. Θα μπορούσε βέβαια να είναι και χειρότερα...).

Οι ψυχές λοιπόν κάθε χίλια χρόνια έπρεπε να επιστρέψουν στη ανθρώπινη μορφή τους. Αυτό γινόταν με μια απλούστατη διαδικασία που έμοιαζε με την κλήρωση του Τζόκερ. Έμπαιναν οι ψυχές στη σειρά και τραβούσαν έναν κλήρο. Τους κλήρους τους είχε η Λάχεσις. Αριθμός Τζόκερ ήταν συνήθως ο κλήρος που έδινε την ανθρώπινη μορφή ενός βασιλιά...

Αφού λοιπόν τραβούσε η κάθε ψυχή τη ζωή που της αναλογούσε, ξανάμπαιναν στα πουλμανάκια και πήγαιναν σε έναν ξερότοπο. Εκεί υπήρχε ένα ποτάμι, ο Αμέλητας ποταμός(κατάλληλος για καγιάκ ιδιαίτερα την άνοιξη). Έπιναν λίγο από το νερό του και μονομιάς ξεχνούσαν τα πάντα. Τα μεσάνυχτα της ίδιας μέρας-και ενώ οι ψυχές έκαναν κάμπινγκ στις όχθες του ποταμού-ακουγόταν κάποια παράξενη βοή, η γη τρανταζόταν(κάτι σαν το Γκοτζίλα ένα πράγμα) και οι ψυχές αναπηδούσαν προς τα πάνω. Μέσω αυτής της διαδικασίας έμπαιναν στα καινούργια τους σώματα και ξεκίναγαν έναν καινούργιο κύκλο ζωής χωρίς να θυμούνται τίποτα απ'όσα έζησαν πριν.

Ο Ηρ, για ανεξήγητους ακόμα λόγους, δεν ήπιε το νερό του ποταμού και επέστρεψε πίσω στην αρχική του μορφή(μάλλον ήταν νεκροφάνεια...). Τα διηγήθηκε όλα αυτά στο έκθαμβο πλήθος και η συνέχεια χάνεται δια μέσου των αιώνων.

Τέτοια τους έλεγε ο Σωκράτης και κατέληξε να πίνει κώνειο για να ξεχάσει...αφού λοιπόν τα είπε όλα αυτά ο Σωκράτης και αφού λίγο αργότερα συγχωρέθηκε, έρχεται ο Πλάτωνας και τα καταγράφει! Και σαν να μην έφτανε αυτό, αφήνει και την τελευταία του επιθυμία γραμμένη σε κίτρινο χαρτάκι post-it! Ποια ήταν αυτή; Να γίνουν τα έργα του εξεταστέα ύλη για τις Πανελλήνιες... 


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Ιανουαρίου 2009, 15:53
Κι αν την δω...
Ταινίες  

video 

The Wrestler. Μια ταινία που θέλω πολύ να δω.  Δεν έχω ιδέα βέβαια αν έχει βγει ή πότε βγαίνει. Το πιο πιθανό είναι να την δω όταν βγει το dvd...Έχω πάθει κόλλημα με τον Mickey Rourke και θέλω να μελετήσω την φιλμογραφία του.

Δεν θα γράψω πολλά. Ακροβατώ μεταξύ της έλλειψης χρόνου και του νευρικού κλονισμού(πλακίτσα! Απλά πρέπει να ζοριστώ λιγάκι...).

Αυτά σε γενικές γραμμές. Καλό απόγευμα!


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Ιανουαρίου 2009, 15:15
Με το δεξί


Με το δεξί μπήκε το 2009 και ήδη ψάχνω ανοιχτή πόρτα για να το στείλω απο εκεί που ήρθε! Γιατί τέτοια διάθεση, θα ρωτήσετε εύλογα. Μια λέξη: ρινοφαρυγγίτιδα!

Όλα ξεκίνησαν το βράδυ της 1ης Ιανουαρίου του καινούργιου έτους. Ελαφριά ενόχληση. Αφελέστατα λέω ότι θα είναι από το υπερβολικό ποτό των ημερών(το ξεφτίλισα...). Ωστόσο ο οργανισμός μου με διέψευσε! Παρασκευή πρωί ο λαιμός να έχει κλείσει, η μύτη να τρέχει και ο καφές που συνήθως με ξύπναγε να με ρίχνει στα πατώματα. Ίδια κατάσταση μέχρι το βράδυ+υποθερμία. Σάββατο πρωί ολοκαύτωμα. Όλα τα παραπάνω σε τεράστιο βαθμό+ναυτία. Έχασα το πρώτο μάθημα στο φροντιστήριο κι έμεινα σπίτι. Κυριακή όλα τα παραπάνω+ναυτία+πονοκέφαλος+έλλειψη ισορροπίας(κοινώς αλλού πατώ και αλλού βρίσκομαι).

Ο γιατρός ήρθε επίσκεψη στο σπίτι, διότι και η μητέρα μου ήταν κρεβατωμένη-με εντελώς άλλα συμπτώματα. Ρινοφαρυγγίτιδα η ετυμηγορία.

"Σου γραφώ και κάτι χαπάκια, Να παίρνεις δύο κάθε έξι ώρες"

"Εμμ...γιατρέ μήπως βγαίνουν σε σιροπάκι;"

".....πόσο χρονών είσαι;"

"Παρά κάτι μήνες 18"

"Ναι...είσαι στην ηλικία για χαπάκια και όχι σιροπάκια!"

Δεν φταίω! Έχω θέμα με τα χάπια! Μου το εξήγησε ο doctor. Είπε ότι έχω μία γενικότερη ευαισθησία στο λαιμό και γι'αυτό δεν μπορώ να καταπίνω εύκολα χάπια. Πάντως αυτά που μου έδωσε τα λιώνω σε νεράκι...κάνω και κάτι εισπνοές με ένα υγρό...μια χαρά! Φροντιστήριο γιοκ! Θα βγω απ'το σπίτι πάλι την Τετάρτη...

Δεν μπορώ να πω...το 2009 μπήκε με τις καλύτερες προοπτικές! Τρέμω για την συνέχεια...Πάντως κάποιος με έχει μουτζώσει! Δεν εξηγείται αλλιώς! Άλλες χρονιές με το ζόρι με έπιανε βήχας και τώρα μέσα σε ένα τετράμηνο έχω πάθει φαρυγγίτιδα, μόλυνση στο πόδι, αρκετές κρίσεις ημικρανίας, κρύωμα, ιώσεις, ρινοφαρυγγίτιδα και άλλα διάφορα που τώρα δεν θυμάμαι....

Μάλιστα...βοήθειά μου!


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


02 Ιανουαρίου 2009, 00:13
Welcome 2009!Κι αν δούμε άσπρη μέρα...
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Καλή χρονιά! Ήρθε και το 2009! Το 2008 μας κούνησε λευκό μαντήλι, μας έκλεισε πονηρά το μάτι και ψιθύρισε καθώς έκλεινε την πόρτα "κάθε πέρσι και καλύτερα". Και εμείς μετράγαμε αντίστροφα, χαζεύαμε πυροτεχνήματα, φάγαμε του σκασμού και σκυλοβρίσαμε τον Άγιο Βασίλη για τα άκυρα δώρα που μας έφερε.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς μαζευόμαστε όλοι οι συγγενείς για να ρεβεγιονάρουμε(τρομερό ρήμα!). Φέτος περιοριστήκαμε σε δύο φαμίλιες. Το σκηνικό σε γενικές γραμμές δεν διέφερε από αυτό των τελευταίων χρόνων. Φαί και τιβί!

Ο Άγιος Βασίλης ήλθε, είδε και απήλθε. Άφησε τα δώρα του και έγινε καπνός. Για εμένα-που κοντεύω τα 18 και δεν περιμένω τίποτα ιδιαίτερα από αυτόν τον γεράκο-έφερε ένα ωραιότατο φακελάκι με 50 ευρώ. Ανοιχτοχέρης ο Άγιος! Έχουμε και οικονομική κρίση! Δεν έχω παράπονο.

Ωστόσο αυτό που προσδίδει νόημα σ'αυτές τις εορταστικές περιστάσεις είναι το φαί, όταν μαζεύονται οι οικογένειες γύρω από ένα τραπέζι και τρώνε. Φέτος δυστυχώς τα πράγματα κύλησαν πολύ ήρεμα, χωρίς τσακωμούς, κλάματα, μονομαχίες για την καλύτερη μπριζόλα και καρφώματα για τους απόντες συγγενείς. Η ομόνοια και η αγάπη που πλανιόταν στον αέρα σε έκανε να βαριέσαι απ΄την αηδία. Ώσπου τα πράγματα έγιναν λίγο ενδιαφέροντα.

Ενώ λοιπόν το μίνι-τσιμπούσι έχει φτάσει σε ένα κρίσιμο σημείο(στα κυρίως κρέατα) η γιαγιά μου είπε στον ξαδερφό μου την φράση που δεν έπρεπε να πει!

"Ωραίο δώρο πήρες στη μαμά σου!"

Το οποίο δώρο υποτίθεται ότι το είχε φέρει ο Άγιος Βασίλης. Έτσι είχαμε πει στην οχτάχρονη ξαδερφούλα. Η οποία ξαδερφούλα όταν κατάλαβε ότι την δουλεύαμε ψιλό γαζί(είναι και έξυπνο το σκασμένο...) σηκώθηκε απ΄το τραπέζι και δεν έβαζε μπουκιά στο στόμα του. Οι προσπάθειές μου να την επαναφέρω στη θαλπωρή του τραπεζιού πήγαν χαμένες....

"Βρε καλό μου, βρε χρυσό μου! Έλα να φας!"

"Όχι!"

"Έλα βρε παιδάκι μου! Μια χαρά δεν καθόμασταν; Τι σ'έπιασε;"

"Μου είπατε ψέματα!"

"Εμείς; Ποτέ!"

"Μου είπατε ψέματα! Είπατε ότι ο Άγιος Βασίλης έφερε τα δώρα!"

"Μα ο Άγιος Βασίλης τα έφερε!"

"Όχι! Αφού εσείς τα διαλέξατε!"

"............"

"Είδες! Δεν μιλάς! Μου είπατε ψέματα!"

"Ο Άγιος Βασίλης τα έφερε τα δώρα. Απλά...απλά...απλά του αφήσαμε λίστα δώρων"

"Τι είναι η λίστα δώρων;"

"Η λίστα δώρων είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις να πάρεις ηλίθια δώρα"

"Δηλαδή;"

"Δηλαδή εκεί που ο άλλος θα σου έφερνε μια φρουτιέρα με ειδικό βαθούλωμα για τις μπανάνες και τα ακτινίδια, τώρα με τη λίστα δώρων θα σου φέρει κρυστάλλινο βάζο"

"Και ποιά η διαφορά;"

"Δεν ξέρω...εγώ τα μόνα δώρα που εκτιμώ είναι αυτά που έχουν κάρτα αλλαγής..."

Και αφού άλλαξε ο χρόνος ήρθε η στιγμή της κοπής της βασιλόπιτας. Εννοείται πως δεν κέρδισα ούτε κατά προσέγγιση το φλουρί! Πάνε οι καλές παλιές ημέρες που ο παππούς μου μου έκοβε τα 3/4 της πίτας και πάντα κέρδιζα νόμισμα. Μας φάγανε οι δημοκρατικές διαδικασίες και έχω να δω φλουρί από τα έξαλλα νιάτα μου. Ο ξάδερφός μου το κέρδισε το φλουρί. Βέβαια την πίτα την έκοβε ο πατέρας του. Νωθεία και στις βασιλόπιτες!

Περάσαμε τις πρώτες ώρες του νέου έτους παίζονταις Μονόπολη(δώρο του Άγιου Βασίλη στην ξαδερφούλα. Barbie ήθελε αλλά απ'ό,τι κατάλαβα κάθε αξεσουάρ της κούκλας ήταν ή εξαντλημένο ή πανάκριβο). Μέχρι τις τρεις και κάτι το πρωί παίζαμε. Το απόλυτο κάψιμο! Με ποτό και γέλιο το ξημερώσαμε. Καταπληκτικό παιχνίδι η Μονόπολη πάντως! Γίνεσαι Ρουσόπουλος στη θέση του Ρουσόπουλου, αγοράζεις και πουλάς από κράτη μέχρι αεροδρόμεια! Αυτά είναι!

Εντάξει σήμερα πάλευα με τον πονοκέφαλο του ξενυχτιού και του ποτού. Είδαμε και την συναυλία της Βιέννης(γιατί είμαστε σπίτι με επίπεδο και κουλτούρα!). Επίσης από προχτές με τριγυρίζει ίωση και τώρα έχει αρχίσει να εκδηλώνεται. Τι άλλα; Α ναι! Μόλις συνειδητοποίησα ότι τόσο καιρό κάθομαι και βιβλίο δεν έχω ανοίξει(με εξαίρεση κάποια μαθήματα...), ότι το Σάββατο έχω το πρώτο μου μάθημα για το 2009 και θα διαβάσω αύριο και ότι δεν πρόκειται να γράψω στις Πανελλήνιες που να χτυπιέμαι(αυτό το τελευταίο είναι στα πλαίσια αισιόδοξης αντιμετώπισης των πραγμάτων).

Πάντως no matter what εγώ θα μπω στον κόπο και θα σας ευχηθώ καλή χρονιά, με υγεία και χαρά. Και καλές επιτυχίες σε μας που γράφουμε! Κατά τ'άλλα keep on breathing...


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο



Συγγραφέας
vanna
Άννα
Φοιτήτρια
από Αθήνα-Πάτρα
20 ετών



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/vanna

Απλά λόγια για ό,τι μου αρέσει και μου τη σπάει




Photobucket

N-Blox made by Neave Games








Tags

Αδέσποτα Για γέλια μπορεί και για κλάματα Διάλογοι Εκρήξεις Μελαγχολικά Περί πολιτικής Ποιήματα Στιγμές έμπνευσης Στιγμές καθημερινότητας Στοχασμοί Συναυλίες Ταινίες Τραγούδια




Επίσημοι αναγνώστες (11)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης