αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Η καθημερινότητα κι εγώ...
Hakuna Matata

29 Φεβρουαρίου 2008, 23:36
Κάθε τέσσερα χρόνια...
Στιγμές καθημερινότητας  

 

 

29 Φεβρουαρίου. Το ημερολόγιο δείχνει αυτήν την ημερομηνία κάθε τέσσερα χρόνια. Δεν μπορώ να θυμηθώ τι έκανα τέτοια μέρα πριν τέσσερα χρόνια...

Τελικά οι ωραίες ημέρες ίσως πρέπει να επαναλαμβάνονται μόνο κάθε τέσσερα χρόνια, μόνο και μόνο για να μας τονίζουν την σπουδαιότητά τους!

Σήμερα ήταν ίσως η πρώτη φορά που φοβήθηκα μήπως χάσω κάποιον από δίπλα μου...και μόνο στην σκέψη ανατριχιάζω...γι'αυτό και σταματάω να το σκέφτομαι...

Σε λίγη ώρα μπαίνει ο Μάρτιος...πότε πέρασε τόσο γρήγορα ο καιρός; Πότε άρχισε η σχολική χρονιά; Κοντεύει να τελειώσει και νιώθω σαν να μην έμαθα τίποτα και φέτος...

Πάντα είχα μία περίεργη σχέση με τον χρόνο. Άλλες φορές κυλά βασανιστικά αργά και άλλες φορές δεν προλαβαίνω να πάρω ανάσα...

Δεν ξέρω τι άλλο να πω...έχει αρχίσει να με κυριεύει η κούραση...καληνύχτα σε όλους!

ΥΓ. Δεν έχω ιδέα γιατί επέλεξα την συγκεκριμένη φωτογραφία...υποθέτω ότι μου άρεσε...


- Στείλε Σχόλιο


28 Φεβρουαρίου 2008, 23:02
Αναμνήσεις...
Στοχασμοί  

Οι αναμνήσεις είναι το μόνο που μας απομένει όταν έχουμε χωριστεί από αυτούς που αγαπάμε. Άλλες φορές είναι καλές, άλλες φορές είναι κακές. Πάντα όμως μας κάνουν να νιώθουμε ένα μικρό τσίμπιμα και μία νοσταλγία.

Οι φωτογραφίες φυλακίζουν τα πρόσωπα, τα κάνουν άκαμπτα, παγωμένα, αγέλαστα. Οι αναμνήσεις είναι μόνο δικές μας. Μόνο εμείς τις βλέπουμε. Οι αναμνήσεις έχουν χρώμα, ήχο, μυρωδιά. Οι αναμνήσεις δεν σκονίζονται....

Τα πάντα σχηματίζουν μια ανάμνηση. Κάποιες μικρές λεπτομέρειες που κάνουν την καθημερινότητα υποφερτή. Μια λέξη που απλά ειπώθηκε την κατάλληλη στιγμή. Ένα άγγιγμα. Ένα φιλί. Ένα "σ'αγαπώ". Ένα "χωρίζουμε".

 

 

Κάποιοι ζουν μόνο με τις αναμνήσεις τους. Ξεχνούν να ζήσουν το τώρα. Τυφλώνουν τον εαυτό τους και δεν μπορούν να δουν την ομορφιά που κρύβεται μέσα στην καθημερινότητα. Επίσης υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που αρνούνται πεισματικά να κρατήσουν αναμνήσεις. Λένε ότι οι αναμνήσεις είναι σαν τα ερείπια: τα απομεινάρια του ένδοξου παρελθόντος.

Είναι κακό να ξεχνάς αλλά είναι ακόμα χειρότερο να ξεχνάς να ζήσεις...

Οι αναμνήσεις ξυπνάνε με ένα τραγούδι, με μία λέξη, με ένα αεράκι, με μία σκιά στον τοίχο. Ξεκινάν πάντα με δισταγμό. Ανακαλούνται από μόνες τους στην μνήμη μας. Τελειώνουν πάντα με ένα δάκρυ, δάκρυ χαράς ή λύπης.

 

Για όσους ζουν την ζωή τους μέσω των αναμνήσεων τους και για όσους απόψε δεν πρόκειται να κοιμηθούν επειδή πονάνε...

ΥΓ. Το εν λόγω ποστ γράφτηκε υπό τους ήχους του Ten Years Gone των Led Zeppelin...


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Φεβρουαρίου 2008, 00:32
Αγάπη...
Στοχασμοί  

Ένας πόλεμος είναι η αγάπη και δεν θέλω να είμαι εκεί όταν θα βγεί ο νικητής....

2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


27 Φεβρουαρίου 2008, 17:08
Waiting for the sun
Στιγμές καθημερινότητας  

Περιμένοντας τον ήλιο...έχει τόσο ήλιο τις τελευταίες μέρες! Και πρέπει να τις περνάω κλεισμένη μέσα σε τέσσερις τοίχους...

Μα ακόμα κι αν έρθει ο ήλιος τι θα κάνουμε; Ας τον αφήσουμε να μας κάψει...ίσως μας αξίζει...

Σήμερα έμεινα σπίτι λόγω ασθένειας. Ευχαριστήθηκα ύπνο! Σπάνιο πράγμα να κοιμηθώ τόσο πολύ! Βέβαια κάποια στιγμή ξύπνησα. Τελικά έχει πολύ πλάκα να βλέπεις πρωινές εκπομπές! Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείς το μυαλό σου για να κρίνεις αυτά που βλέπεις! Χαχα! Μετά, απελπισμένη από το τηλεοπτικό τοπίο, είδα ένα dvd των Doors που πήρα από γνωστό περιοδικό. Μαγεύτηκα!

 

Τους Doors του γνώρισα εντελώς τυχαία πριν από τέσσερα περίπου καλοκαίρια. Το πρώτο τους κομμάτι που άκουσα ήταν το Riders on the Storm. Από τότε όλη μου η οπτική για την μουσική άλλαξε. Τα τραγούδια τους ανοίγουν τις πόρτες ενός εσωτερικού κόσμου έτοιμο για εξερεύνηση. Δεν ξέρω τι να πρωτογράψω για τους Doors. Τους έχω στην κορυφή των προτιμήσεων μου.

Αχ...δεν είμαι για πολλά λόγια σήμερα...κάτι ο λαιμός που έχει κλείσει, κάτι ο Morrison να ουρλιάζει "You cannot petition the Lord with prayer"...

Σήμερα έχει γενέθλια ένα άτομο που αγαπώ πολύ! Χρόνια πολλά Αντριάνα!

 

 


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Φεβρουαρίου 2008, 16:53
Λόγια πυρετού
Στιγμές καθημερινότητας  

"Σε παρακαλώ φύγε! Βγες απ'το κεφάλι μου!"

"Μη μου φωνάζεις! Θα μάθεις να με ανέχεσαι!"

"Όχι! Όχι! Όχι! Πρέπει να φύγεις! Τώρα! Δεν σε αντέχω άλλο!"

"Μα αφού κατά βάθος με συμπαθείς! Το ξέρω!"

"Όχι! Σταμάτα! Δεν μπορώ να ακούω τη φωνή σου μέσα στο κεφάλι μου! Φύγε τώρα!"

Και τότε ξυπνάς! Πετάγεσαι απ'τον ύπνο σου και ανακαλύπτεις ότι έχεις ιδρώσει ολόκληρος. Καις. Το δωμάτιο γυρίζει. Ζαλίζεσαι αλλά βρίσκεις τη δύναμη και σηκώνεσαι. Διασχίζεις όλο το σπίτι και φτάνεις στην κουζίνα. Ένα χάπι για τον πονοκέφαλο και όλα εντάξει. Μετά από τρεις ώρες μετανιώνεις που δεν έμεινες ξαπλωμένος στην ζεστασιά του κρεβατιού σου.

Γύρω σου ένας θόρυβος. Ζέστη. Φωνές. Πόνος. Κάποιος σου φωνάζει κάποιες ακατανόητες λέξεις. Χαμογελάς συγκαταβατικά αν και δεν έχεις καταλάβει. Δεν σε νοιάζει. Δεν θες να καταλάβεις. Όχι σήμερα. Όχι τώρα.

"Τσα! Σου έλειψα;"

"Ωχ! Πάλι εσύ; Φύγε!"

"Όχι τόσο σύντομα! Έχουμε καιρό μπροστά μας!"

"......................."

 

Τέρμα! Αύριο δεν πάω σχολείο!(---->δήλωση). Πυρετό δεν έχω αλλά έτσι όπως με βλέπω σύντομα θα ανεβάσω.

Κάποιες μέρες δεν αντέχονται...καλύτερα να μένεις σπίτι!


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Φεβρουαρίου 2008, 22:59
Ξαναγίναμε πολιτιστική πρωτεύουσα!
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Μπορεί να μην έχει ανακοινωθεί επίσημα αλλά η Πάτρα σίγουρα έχει ξαναγίνει πολιτιστική πρωτεύουσα! Δεν εξηγείται αλλιώς ο πολιτιστικός οργασμός που λαμβάνει χώρα τις τελευταίες ημέρες στην πόλη μας! Τέρμα! Είμαστε το κέντρο του πολιτισμού! Την πρώτη φορά δεν το πολυκαταλάβαμε αλλά τώρα είναι ολοφάνερο!

Πρώτο σημάδι ήταν η συναυλία του Sakis! Μεγαλεία! Κατάμεστη η Πλατεία Γεωργίου! Στα μπαλκόνια κρεμόταν ο κόσμος! Τα τοπικά κανάλια ακόμα παίζουν πλάνα! Η πόλη ακόμα δεν έχει ηρεμήσει από τον Sakis. Στο σχολείο μου ακόμα μαζεύουμε λιπόθυμα κοριτσάκια στους διαδρόμους. Στο φροντιστήριο ακόμα αναλύουν το κάθε τραγούδι που είπε.

Το δεύτερο σημάδι που φανερώνει την πολιτιστική έξαρση είναι ο ερχομός της μίας, της μοναδικής, της ανεπανάληπτης, της υπεροχότατης Έφης Θώδη! Θα ξαναγεμίσει η Πλατεία Γεωργίου! Θα ξανακρεμαστεί ο κόσμος απ'τα μπαλκόνια! Ελπίζω μόνο να μην έχουμε πάλι περιστατικά λιποθυμιών...όλα κι όλα, τουλάχιστον ο Sakis είναι ωραίος!

Βέβαια, δεν υπήρχε περίπτωση να παραλείψω το πολιτιστικό γεγονός της χρονιάς! Το Καρναβάλι(Το Κ κεφαλαίο παρακαλώ!). Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ολόκληρη η Πάτρα δονείται στους ρυθμούς του κεφιού! Ξέφρενοι καρναβαλιστές ξεχύνονται στους δρόμους και διασκεδάζουν με την ψυχή τους!

*Σε αυτό το σημείο κόβω την πλάκα και συνεχίζω να γράφω σοβαρά πράγματα*

Δεν έχω κάτι κατά του Σάκη! Δεν έχω κάτι κατά της Θώδη! Δεν έχω κάτι κατά του καρναβαλιού! Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί πρέπει να κλείσει ο δρόμος επειδή η συναυλία γίνεται στο κέντρο της πόλης. Δεν καταλαβαίνω γιατί, ενώ η πόλη μας είναι από τις χειρότερες, σπαταλούνται τόσα χρήματα σε ανούσιους εντυπωσιασμούς. Το οδικό δίκτυο της Πάτρας είναι από τα χειρότερα. Μπαλώματα πάνω στα μπαλώματα. Η κίνηση είναι μόνο για γερά νεύρα. Όσο για την καθαριότητα...το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε; Το καρναβάλι μας μάρανε!

Κάποτε ήταν ωραίο...τώρα έχει καταντήσει σκέτη εκμετάλλευση. Όλη η ζωή της Πάτρας παραλύει για όσο διαρκεί το καρναβάλι. Τα παιδιά στο σχολείο είναι αλλού, η κίνηση γίνεται ακόμα πιο χάλια και οι μόνοι που χαμογελούν είναι δυο τρεις έξυπνοι που είναι μέσα στα πράγματα και τρώνε από παντού.

Θλίβομαι με αυτήν την κατάσταση...λυπάμαι να βλέπω παιδιά της ηλικίας μου να σκορπιούνται σε μία υποτιθέμενη διασκέδαση. Δεν λέω ότι εγώ είμαι σωστή και έχω το δικαίωμα να κρίνω τους πάντες απλά θεωρώ πιο διασκεδαστικό να μείνω σπίτι μου με ένα καλό βιβλίο και λίγη μουσική παρά να χοροπηδάω ξέφρενα στους δρόμους υπό την επήρεια αλκόολ και με τη συνοδεία μίας λεγόμενης μουσικής.

Και ποιος με ακούει; Δυο τρεις φίλοι μου με τις ίδιες απόψεις. Όλοι οι άλλοι είναι πολύ απασχολημένοι για να ασχοληθούν με τις σκέψεις μιας απόμακρης συμμαθήτριας. Και κάποτε που με ακούγανε έμεναν για λίγο σκεφτικοί και μετά απλά έφευγαν. Ίσως η αλήθεια να χτυπάει πολύ άσχημα όταν την λες κατάμουτρα...

Τελοσπαντων...φτάνω στο τέλος του αποψινού ποστ ακούγοντας Μάνο Λοίζο και συλλογιζόμενη ότι είναι λίγοι οι άνθρωποι που με κάνουν να νιώθω ωραία. Μακάρι να τους έχω πάντα δίπλα μου!

Τελειώνει και αυτή η Κυριακή...Καλησπέρα σε όλους!


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Φεβρουαρίου 2008, 00:20
Όσο Μπορείς
Ποιήματα  

'Οσο Μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.


Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την,
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μιά ξένη φορτική.

 

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Κι αυτό θα κάνω... Άλλωστε η Ιθάκη πρέπει να μείνει αμόλυντη...

Αγαπημένο ποιήμα του Καβάφη. Αγαπημένος ποιητής.

Δίδαγμα το κάθε του ποιήμα.

 


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Φεβρουαρίου 2008, 00:32
Ο διάδρομος
Στιγμές έμπνευσης  

Ένας διάδρομος η ζωή σου, μακρύς και σκοτεινός. Γύρω σου πόρτες μα ποια να πρωτανοίξεις; Πού να βρεις την δύναμη να ρισκάρεις;

Ήταν πρωί όταν ξεκίνησες και τώρα έχει πάει βράδυ. Νύχτωσε και ακόμα δεν έφτασες στο τέλος. Πόσες πόρτες άνοιξες! Πόσες πίκρες γεύτηκες! Πόσες χαρές αποχαιρέτησες!

Αλίμονο! Φυλάξου! Φυλάξου τώρα που στενεύουν οι τοίχοι! Μην σε πλανέψουν οι ωραίοι ήχοι, μην βουλιάξεις στο σκοτάδι.

Πάψε, είναι ακόμα νωρίς. Είναι νωρίς για σκέψεις τέλους. Το ρολόι δεν έδειξε ακόμα μεσάνυχτα, έχουμε λίγες ώρες μπροστά μας.

Φώτα γύρω σου μα μέσα σου καημός. Αλίμονο! Έχασες τον δρόμο!

Πόρτες γύρω σου πολλές μα καμία δεν ανοίγεις. Δεν μπορείς να μαντέψεις τι κρύβουν, δεν τολμάς να φανταστείς. Μα χειρότερες απ'όλες είναι οι πόρτες που κρύβεις μέσα σου, αυτές που δεν έχουν κλειδιά.

Και έφτασες ξαφνικά στο βάθος του διαδρόμου, σε ένα μέρος που πάντα ονειρευόσουν. Απαξίωση σε τυλίγει καθώς βλέπεις το όνειρο να πέφτει απ'το θρόνο.

Αλίμονο! Σε είχαν κοροϊδέψει!

 


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Φεβρουαρίου 2008, 22:02
Zombiefied
Στιγμές καθημερινότητας  

Το μόνο που θυμάμαι από την σημερινή ημέρα είναι ένα ατελείωτο μπλα μπλα μπλα. Σκόρπιες και ανούσιες λέξεις ακόμα αντηχούν στις στοές του μυαλού μου. Μπλα μπλα μπλα.

Αλήθεια, σκέφτεστε τι θέλετε να πείτε πριν ανοίξετε το στόμα σας; Θα έπρεπε! Οι λέξεις πληγώνουν πολύ εύκολα. Ορισμένες φορές οι πράξεις ξεχνιούνται, οι λέξεις όμως όχι! Η ηχώ τους μένει...

Το μόνο που θυμάμαι από την σημερινή ημέρα είναι μία ανεξήγητη αγωνία, ένα πλάκωμα. Κατέβαλα τρομερές προσπάθειες για να συγκεντρωθώ για 7 ολόκληρηρες σχολικές ώρες και άλλες 3 στο φροντιστήριο.

Το μυαλό μου τρύπαγε τους τέσσερις τοίχους και έφευγε μακριά. Με πήγαινε αλλού, σε άλλες ζωές, σε άλλες φαντασίες. Ο Φρόυντ είχε πει ότι μία ημέρα δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχημένη χωρίς μία τουλάχιστον ολοκληρωμένη ονειροπόληση-φαντασίωση.

Τα μάτια μου κλείνουν και αφήνω τον εαυτό μου να βυθιστεί σε μία πρωτοφανή ηρεμία. Ναι, βλέπω τους γύρω μου να μιλάνε αλλά δεν ακούω το ακατάπαυστο μπλα μπλα μπλα. Απλά ανοιγοκλείνουν το στόμα τους και χειρονομούν περίεργα. Νιώθω μια δίνη να με ρουφάει. Ζαλίζομαι...

Το μόνο που θέλω είναι να κλειστώ στο σπίτι. Θέλω να αρπάξω το πρώτο βιβλίο που θα βρω μπροστά μου και να το αφήσω να μου αποσπάσει όλη την προσοχή. Θέλω να βουτηχτώ στις σελίδες του και να μην σηκώσω την ματιά μου από αυτό παρά μόνο όταν το έχω καταπιεί.

Το μόνο που θυμάμαι από την σημερινή ημέρα είναι την αντανάκλαση ενός προσώπου στον καθρέφτη, ενός προσώπου που νόμιζα ότι γνώριζα, ενός προσώπου που νόμιζα ότι είχα συμφιλιωθεί μαζί του.

 

 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Φεβρουαρίου 2008, 00:43
Το τσίρκο
Στιγμές έμπνευσης  

"Καλησπέρα κυρίες και κύριοι!" κραυγάζει ο αστείος κύριος με το ψηλό καπέλο και τα έντονα φρύδια, το αστείο κουστουμάκι και τα άσπρα γάντια.

"Καλωσήρθατε κι απόψε στο τσίρκο μας!"

Κοιτάζει το κοινό του, μέσοι άνθρωποι που θέλουν να ξεσκάσουν. Παίρνει βαθιά ανάσα. Συνεχίζει.

"Τίποτα δεν μένει το ίδιο στο σόου μας! Κάθε φορά, έχετε την ευκαιρία να βλέπετε κάτι διαφορετικό, κάτι μακριά από την στεγνή σας καθημερινότητα. Ό,τι θελήσετε εδώ θα το βρείτε!"

Ένα πλατύ χαμόγελο απλώνεται σε όλο το κοινό. Ναι! Άξιζε το εισητήριο που πλήρωσαν!

"Ηλίθιοι!" σκέφτεται ο αστείος κύριος και συνεχίζει να μιλά.

"Ό,τι έχετε ονειρευτεί θα το βρείτε εδώ! Όποια διαστροφή έχετε ποθήσει θα την βρείτε εδώ! Ό,τι κρύβεται βαθιά μέσα σας θα εκδηλωθεί εδώ! Το τσίρκο μας δεν θα σας απογοητεύσει! Μπείτε στη σειρά και όλοι θα πάρετε!"

Και το πιο περίεργο είναι ότι όλοι αμέσως σχηματίζουν μια ατέλειωτη ουρά και περιμένουν υπομονετικά ώσπου να έρθει η σειρά τους για να πάρουν και αυτοί το λιγοστό κομμάτι ικανοποίησης που τους αναλογεί.

Η ουρά καταλήγει σε έναν μακρύ διάδρομο με αμέτρητες πόρτες. Η κάθε πόρτα κρύβει κάτι διαφορετικό. Όλοι τρέχουν σαν τρελοί. Ανοίγουν την μία πόρτα μετά την άλλη μέχρι να βρουν αυτό που ονειρεύτηκαν, αυτό που γέννησε η αρρωστημένη φαντασία τους.

Και ο αστείος κύριος έχει φορέσει πλέον το σαρκαστικό του χαμόγελο και αφήνει ακάλυπτα όλα τα μυτερά του δόντια. Έτσι όπως είναι τώρα, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος του και τα φρύδια του σηκωμένα απειλητικά, έτσι δεν είναι πια αστείος. Είναι μια φιγούρα βγαλμένη κατευθείαν από εκείνον τον εφιάλτη που βλέπεις κάθε βράδυ.

Ναι, τον βλέπεις συχνά αυτόν τον εφιάλτη. Πόρτες παντού, πεινασμένος κόσμος παντού, κλειδαριές μα χωρίς κλειδιά και τον αστείο κύριο να σου χαμογελά με ένα χαμόγελο που μένει στα χείλη και δεν φτάνει εως τα μάτια.

Το χειρότερο απ'όλα είναι όταν ξυπνάς. Τότε είναι που συνειδητοποιείς ότι δεν επρόκειτο για εφιάλτη αλλά για μία ωμή έκδοση της πραγματικότητάς σου. Ευτυχώς για σένα, η καθημερινότητα είναι πιο ωραιοποιημένη!


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Φεβρουαρίου 2008, 15:27
Κυριακάτικη Μελαγχολία
Μελαγχολικά  

 

 

Επειδή χτες άρχισε να χιονίζει αλλά το πρωί το χιόνι είχε λιώσει....

Επειδή σε μία ώρα πρέπει να φύγω για μάθημα...

Επειδή γράφω μάθημα στο φροντιστήριο...

Επειδή δεν ξέρω τι να φορέσω...

Επειδή μετά έχω διάβασμα...

Επειδή δεν ευχαριστήθηκα τον ύπνο...

Επειδή έχω να δω ένα άτομο που αγαπώ εδώ κι ένα μήνα...

Επειδή αύριο πρέπει να πάω σχολείο...

Επειδή μπλα μπλα μπλα...

Τα απογεύματα Κυριακής είναι πάντα μελαγχολικά. Κάτι η αίσθηση ότι την επομένη ξεκινά μια καινούργια βδομάδα, κάτι οι εκρεμμότητες της τελευταίας στιγμής, κάτι το σπίτι που βυθίζεται στο σκοτάδι...

Έχει κρύο...

Τέλοσπάντων...καλό απόγευμα σε όλους και με χαμόγελο!


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


16 Φεβρουαρίου 2008, 16:03
Καλό Ταξίδι Μικρέ μου Πρίγκιπα!
Στιγμές έμπνευσης  

 

 

 

"Θα κοιτάζεις τη νύχτα τ'αστέρια. Το δικό μου είναι πολύ μικρό, δεν μπορώ να σου δείξω που βρίσκεται. Καλύτερα έτσι. Το αστέρι μου θα είναι για σένα ένα ανάμεσα σ'όλα τ'αστέρα. Έτσι, θα σ'αρέσει να κοιτάζεις όλα τ'αστέρια...Θα είναι όλοι φίλοι σου. Κι έπειτα θα σου κάνω ένα δώρο..."

Γέλασε πάλι.

"Αχ, ανθρωπάκο, ανθρωπάκο, μ'αρέσει ν'ακούω αυτό το γέλιο,"

"Αυτό ακριβώς θα είναι το δώρο μου...θα είναι όπως με το νερό..."

"Τι θες να πεις;"

"Για όλους τους ανθρώπους τ'αστέρια δεν είναι τα ίδια. Για εκείνους που ταξιδεύουν τ'αστέρια είναι οδηγοί. Για κάποιους άλλους δεν είναι παρά μικρά φωτάκια. Για άλλους, που είναι σοφοί, είναι προβλήματα. Για τον επιχειρηματία μου είναι χρυσάφι. Όμως όλ'αυτά τ'αστέρια σωπαίνουν. Εσύ θα έχεις τ'αστέρια που δεν έχει κανένας..."

"Τι θες να πεις;"

"Όταν θα κοιτάζεις τον ουρανό τη νύχτα, αφού εγώ θα μένω σ'ένα απ'αυτά, αφού εγώ θα γελάω σ'ένα απ'αυτά, θα είναι για σένα λοιπόν σαν να γελάνε όλα τ'αστέρια. Εσύ θα έχεις αστέρια που ξέρουν να γελάνε."

Και γέλασε πάλι.

"Κι όταν θα έχεις παρηγορηθεί(πάντα έρχεται η παρηγοριά), θα χαίρεσαι που με γνώρισες. Θα είσαι πάντα ο φίλος μου. Θα έχεις όρεξη να γελάσεις μαζί μου. Και θ'ανοίγεις καμιά φορά το παράθυρό σου, έτσι για κέφι...Κι οι φίλοι σου θ'απορούν να σε βλέπουν να γελάς κοιτάζοντας τον ουρανό. Τότε θα τους λες: "Ναι, τ'αστέρια με κάνουν πάντα να γελώ". Και θα σε παίρνουν για τρελό. Θα είναι το αστείο που θα σου έχω σκαρώσει..."

Και γέλασε πάλι.

"Θα είναι σαν να έχω δώσει, αντί γι'αστέρια, πολλά καμπανάκια που ξέρυν να γελάν..."

 

("Ο Μικρός Πρίγκιπας"-Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ)

--------------------------------------------------------------------------------------------

Κακόμοιρε Μικρέ Πρίγκιπα...αυτός ο κόσμος δεν ήταν για σένα! Γύρνα πίσω στον πλανήτη σου και κράτα μόνο τις ομορφιές που είδες...

Κι εγώ όταν κοιτάζω τα αστέρια γελάω...

Είναι το αστείο που μου έχεις σκαρώσει!

Και να ξέρεις ότι μου λείπεις εκεί που έχεις πάει, σε κάποιον απόμακρο πλανήτη.

Και όποτε κοιτάζω τα αστέρια γελάω!

Είναι το αστείο που μου έχεις σκαρώσει!

Και λυπάμαι για τον χρόνο που σε πήρε τόσο γρήγορα, προτού καλά καλά σε γνωρίσω...

Αλλά τουλάχιστον έχω τα αστέρια και γελάω όποτε τα κοιτάζω...

Είναι το αστείο που μου έχεις σκαρώσει...


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Φεβρουαρίου 2008, 23:28
Έρημος
Στιγμές έμπνευσης  

Εκεί θέλω να πάω. Στην έρημο.

Στην έρημο όλα φαντάζουν τεράστια. Η σκιά που πέφτει πάνω στην άμμο απλώνεται απειλητική. Ο ήλιος δεν δείχνει έλεος. Η σιωπή δεν σπάει.

Στην έρημο επιβιώνει ο πιο δυνατός, αυτός που αξίζει να επιβιώσει, όχι ο προνομιούχος.

Στην έρημο η μοναξιά είναι επιλογή και όχι αντικείμενο σχολιασμού.

Στην έρημο το μυαλό χάνεται, το λογικό σαλεύει.

Στην έρημο η ματιά θαμπώνεται με την απεραντοσύνη που δεν οδηγεί πουθενά.

Στην έρημο το παραμικρό αεράκι γίνεται μουσική.

Στην έρημο ο ουρανός δεν κρύβει τα αστέρια του.

Στην έρημο η ζωή δεν φαίνεται.

Στην έρημο...εκεί θέλω να πάω....

 


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Φεβρουαρίου 2008, 22:37
Γιορτάζεις; Αμέ! Δεν φαίνεται; Μέσα στην ειρωνεία!
Αδέσποτα  

"Σήμερα γιορτάζει ο έρωτας!"

"Άσε μας ρε φίλε που σήμερα γιορτάζει ο έρωτας! Κάθε μέρα γιορτάζει ο έρωτας!"

"Μα σήμερα γιορτάζει επίσημα!"

"Και ποιος σου είπε ότι ο έρωτας χρειάζεται επισημότητα;"

"Μα..."

"Δεν θέλω μα! Αηδίες! Ο έρωτας γιορτάζει κάθε μέρα! Σήμερα γιορτάζουν όσοι έχουν ξεψάσει να αγαπούν και το θυμούνται στο άσχετο επειδή βλέπουν παντού καρδιές και μπαλόνια!"

Όλοι σήμερα ρώταγαν "Γιορτάζεις;". Απάντηση δεν έπαιρναν. Μόνο ένα παγωμένο βλέμμα και έναν ήχο που έμοιαζε με αποδοκιμαστικό γρύλισμα. "Παράταμε ρε φίλε! Που θες να μάθεις και αν γιορτάζω, ακόμα δεν ξύπνησα...."

Πως με εκνευρίζουν αυτές οι ημέρες! Η αποθέωση της τυποποίησης! Όχι, δεν είμαι πνεύμα αντιλογίας! Όχι, δεν είμαι μονόπλευρη! Όχι, δεν είναι σπαστικιά! Απλά δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιος θα πρέπει να περιμένει την 14η Φεβρουαρίου για να εκφράσει την αγάπη του.

Θα μου πεις "και τι ξέρεις εσύ μικρή από αγάπη και έρωτα;". Προφανώς τίποτα...ή μάλλον αυτό που ξέρω ίσως είναι μια ψευδαίσθηση της αγάπης και του έρωτα...

Κουνηθήκαμε σήμερα! Οι δύο σεισμοί μας ξύπνησαν, όπου και αν βρισκόμασταν. Πόσο άραγε πρέπει να κουνηθούμε για να ξυπνήσουμε πραγματικά;

Έβλεπα ειδήσεις και σταμάτησα σε κάτι γκάλοπ που παρουσίαζε ένα κανάλι. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι πιο δημοφιλής από τον Καραμανλή! Επιτέλους νέοι άνθρωποι στην πολιτική!

Αυτά...χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν(όχι, για να μη με λέτε κακιά!).


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Φεβρουαρίου 2008, 22:01
Απεργία και...τρίχες!
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Ημέρα απεργίας σήμερα! Στο σχολείο νέκρα. Οι μισοί καθηγητές έλειπαν και οι άλλοι μισοί ψιλομετάνιωναν που τελικά ήρθαν. Τα παιδιά όπως πάντα στον κόσμο τους με μία μεγάλη πλειοψηφία τους να λείπει. Το τεράστιο προαύλιο ήταν παραδόξως άδειο και μία πρωτόγνωρη ησυχία είχε απλωθεί.

Όταν επιτέλους μας διώξανε, μετά από τέσσερις ώρες που δεν έλεγαν να περάσουν(σας το λέω κάποιος είναι χαλάσει τα ρολόγια όλων μας γιατί η ώρα δεν περνούσε!), είπα να κατέβω στο κέντρο. Είχε πορεία!

Πήρα λοιπόν την τσαντούλα μου και όλο χαρά ξεκίνησα! Τελικά κατάλαβα που είχαν πάει όλοι οι μαθητές και το σχολείο ήταν άδειο! Όλες οι καφετέριες γεμάτες! Όλα τα παγκάκια πιασμένα! Κόσμος στα πεζοδρόμια και στους δρόμους. Φανάρια να αναβοσβήνουν, πεζοί να παραβιάζουν το κόκκινο, ένας συναγερμός αυτοκινήτου να σφυρίζει μανιασμένα και να μου τρυπάει τα αυτιά, ένα σκυλί να με ακολουθεί συνεχώς....ΤΡΕΛΑ!

Και σε αυτό το σημεία απαιτώ να μου δωθούν συγχαρητήρια! Μια σταλιά πόλη και κατάφερα να χαθώ! Αλλού μου είπαν να πάω, αλλού πήγα! Μπλέχτηκα! Κόσμος παντού, αστυνομία παντού, ο ήλιος να με χτυπάει και ένα κομμωτήριο που δεν ήξερα που στο καλό ήταν!

Ωχ ναι...φτάσαμε στην μεγάλη αποκάλυψη! Ημέρα απεργίας και πορείας, αγωνιστική ημέρα κι εγώ έτρεχα στα κομμωτήρια!(ο πληθυντικός μπαίνει για έμφαση). Μια σοφή απόφαση καθώς τα μαλλιά μου τελευταία έχουν εξαγριωθεί! Κάτι έχουν μαζί μου! Τα πείραξα; Τα πλήγωσα; Τα έκαψα; Δεν μπορώ να καταλάβω πού έχω φταίξει και με ταλαιπωρούν τόσο πολύ...

Όπως και να'χει, στο εντελώς ξαφνικό μου ήρθε μια φλασιά και θυμήθηκα που ήταν το κομμωτήριο. Στροφή 180 μοιρών και σε ένα πεντάλεπτο έφτασα.

Ποτέ μου δεν συμπάθησα τα κομμωτήρια. Δεν μου αρέσει η αίσθηση ότι κάποιος άλλος πιάνει τα μαλλιά μου. Με τα χρόνια το συνήθισα. Επίσης, ποτέ δεν πετυχαίνει το κούρεμα που ζητάω! Δυο δάχτυλα κόψιμο ζητάω και βγαίνω αγνώριστη!

Αυτή τη φορά, και μέχρι τώρα δηλαδή, είμαι αρκετά ικανοποιημένη. Όχι, δεν πραγματοποίησα τις απειλές μου για...κούρεμα ψυχπαθή με άσπρη τούφα στη μέση(...κρίμααααααα). Την επόμενη φορά...

Μόλις συνειδητοποίησα ότι τόσην ώρα γράφω για...τρίχες! Ντροπή μου! Αντί να γράψω κάτι που να αρμόζει στο όλο κλίμα εγώ γράφω για τα μαλλιά μου!

Και φτάσαμε στο τέλος και αυτού του ποστ! Σήμερα δεν είχε ειδήσεις! Μου κακοφάνηκε λίγο. Οι κακές συνήθειες δεν κόβονται τόσο εύκολα...

Είκοσι σελίδες μου έμειναν για να τελειώσω το βιβλίο που διαβάζω(όποτε και αν προλάβω) εδώ και μια βδομάδα. 40MB μνήμη μου έχουν μείνει στο κινητό και δεν φτάνουν για να περάσω όσα τραγούδια θέλω. Δύο Depon έχουν μείνει στο κουτάκι, αύριο προμήθειες. Ελάχιστη μπαταρία έχει μείνει στο laptop και βαριέμαι να ψάχνω για το καλώδιο και το φορτιστή.

Καλησπέρα σε όλους!


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


11 Φεβρουαρίου 2008, 22:19
Sweeney Todd
Ταινίες  

 

Ναι! Πήγα και είδα την καινούργια πολυδιαφημισμένη ταινία του Tim Burton. Και τολμώ να πω ότι μου άρεσε πολύ!

Για τους φανατικούς θαυμαστές του Tim Burton το σκηνικό είναι πάνω κάτω γνωστό. Αυτή τη φορά όμως υπάρχει και κάτι άλλο! Ναι, πρόκειται για τον ίδιο Tim Burton που έφτιαξε το Sleepy Hollow. Τώρα όμως έχει κάτι παραπάνω εκτός από την σκηνοθετική του ματιά. Έχει και μουσική. Το υπέροχο και ομολογουμένως ανατριχιαστικό μιούζικαλ του Stephen Sondheim μοιάζει να γράφτηκε για να το σκηνοθετήσει ο κύριος Burton. Η μουσική είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής της ταινίας. Οι διάλογοι ελάχιστοι και κοφτοί. Η μουσική λέει όλη την ιστορία.

Και φυσικά δεν μπορώ να μην πω μια καλή κουβέντα(και δυο και τρεις!) για τον δαιμονικό κουρέα, τον Johnny Depp. Ίσως ένας απο τους πιο ανατρεπτικούς ρόλους του. Ρεσιτάλ ερμηνείας. Η φωνή του μοναδική. Μα αλήθεια περιμένατε ότι θα μπορούσε να τραγουδάει τόσο καλά; Αυτό όμως που μου έμεινε χαραγμένο στη μνήμη μου βγαίνοντας απ'την κινηματογραφική αίθουσα, ήταν τα μάτια του. Δεν μιλούσε, απλά κοίταζε κατευθείαν την κάμερα όμως με ένα βλέμμα έλεγε όλη την ιστορία του. Όλος ο πόνος, η δίψα για εκδίκηση, η φρίκηαποτυπωμένα στη ματιά του.

Αξιοπρόσεχτο και το υπόλοιπο καστ. Η Helena Bonham Carter δίνει μία ελαφρώς κωμική νότα με την ανάλαφρη παρουσία της και τα διαστροφικά σχέδιά της(δική της η ιδέα για τις...κρεατόπιτες!). Ο Alan Rickman μαγεύει(είμαι φαν!). Timothy Spall και Sacha Baron Cohen συμπληρώνουν το ήδη μοναδικό σύνολο.

Επανέρχομαι στον δημιουργό της ταινίας. Tim Burton. Ο άνθρωπος έχει δική του προοπτική για τον κινηματογράφο, δικό του όραμα. Nightmare Before Christmas, Edward Scissorhands,Sleepy Hollow, Big Fish, Charlie and the Chocolate Factory, Corpse Bride. Και συνεχίζει να γίνεται όλο και καλύτερος!

 

Σας την προτείνω ανεπιφύλακτα! Βέβαια δεν είμαι και ο πιο αντικειμενικός κριτής της εν λόγω ταινίας...υπάρχουν συμπάθειες στη μέση!


13 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Φεβρουαρίου 2008, 22:42
Ο κόσμος
Στοχασμοί  

 

 

Ω μαμά! Τι μεγάλος και απέραντος που είναι ο κόσμος! Γιατί μου τον κρατάγατε κρυφό; Γιατί δεν μου είπατε τίποτα; Τώρα τρομάζω με το πόσο μικρή είμαι....

Τώρα τρομάζω....


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Φεβρουαρίου 2008, 00:09
Φιλία
Στοχασμοί  

Μπορώ να γίνω φίλη σου αν με αφήσεις!

Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι θα είμαι τέλεια αλλά τουλάχιστον θα προσπαθήσω να μην σε πληγώσω!

Δεν θα μιλάω για σένα πίσω από την πλάτη σου.

Θα είμαι εκεί όταν με χρειάζεσαι, όταν χρειάζεσαι κάποιον να σε ακούσει.

Δεν θα γελάω με τα προβλήματά σου.

Δεν θα σου κλείνω το τηλέφωνο ό,τι ώρα κι αν με παίρνεις.

Ποτέ δεν θα σου πω "δεν μπορώ τώρα, αργότερα".

Ποτέ δεν θα σε κοροϊδέψω.

Θα είμαι πάντα δίπλα σου ακόμα κι αν επιμένεις ότι δεν με έχεις ανάγκη.

Θα σωπαίνω όταν δεν θες να με ακούς.

Θα χαμογελάω με τα λάθη σου και μαζί θα προσπαθούμε να τα σβήσουμε.

Ποτέ δεν θα σε παρατήσω.

Θα σου κρατώ πάντα το χέρι.

 

 

Η φιλία είναι το πιο σημαντικό πράγμα, κατά τη γνώμη μου. Θέλω να πιστεύω ότι είμαι καλή φίλη. Θέλω να πιστεύω ότι έχω καταφέρει να κάνω όλα τα παραπάνω.

Και ποιος άραγε δεν έχει πληγωθεί από την φιλία; Κακά τα ψέματα, όλοι έχουν πληγωθεί! Πονάει πολύ περισσότερο όταν ξέρεις ότι ένα άτομο που θεωρούσες φίλο σου σε πρόδοσε. Τουλάχιστον στον έρωτα είναι πιο πίθανο, τουλάχιστον εκεί είναι αναμενόμενο! Όμως όταν ο φίλος σου γυρίζει την πλάτη τότε γκρεμίζεται ένα μέρος του κόσμου σου.

Η ζωή είναι πιο ωραία με φίλους. Σταματάς να βλέπεις μόνο με τα μάτια σου. Βλέπεις με πολλά ζευγάρια ματιών. Χαμογελάς επειδή ξέρεις ότι κάποιος θα δει το χαμόγελό σου.

Ξέρω πως είναι να σε πληγώνουν οι φίλοι σου. Πονάει...πονάει πολύ. Ξέρω όμως και πως είναι να έχεις καλούς φίλους, να τους βλέπεις κάθε μέρα και να σου φτιάχνουν τη διάθεση, να βγαίνεις μαζί τους και να περνάς υπέροχα, να σου έρχονται δάκρυα και να μην κλαις επειδή τους σκέφτεσαι...

Για όσους νιώθουν μόνοι ένα μόνο θέλω να τους θυμίσω: Η μοναξιά ορισμένες φορές είναι σωτήρια. Εαν όμως έχει καταντήσει ανυπόφορη, στο χέρι μας είναι να την σπάσουμε.

Καλησπέρα...

ΥΓ: Στην φωτογραφία ο Αστερίξ και ο Οβελίξ, ο ένας ο καλύτερος φίλος του άλλου. Παράδειγμα λαμπρής φιλίας!


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Φεβρουαρίου 2008, 00:39
Αέρας...
Στιγμές καθημερινότητας  

 

 

Διαολεμένος ο σημερινός αέρας. Σαρώνει στο πέρασμα του.

 

Η πόλη μοιάζει παραδομένη στις βουλές του.

Οι διαβάτες κουμπώνουν τα παλτά τους και ανοίγουν το βήμα τους. Όσο πιο γρήγορα φτάσουν στον προορισμό τους τόσο το καλύτερο.

Βγαίνω από τον κινηματογράφο γύρω στις έντεκα παρά. Κουμπώνω κι εγώ το παλτό μου. Ψάχνω να βρω το αυτοκίνητο που με περιμένει. Το βρίσκω. Αποχαιρετώ την μια φίλη μου, πιάνω από το χέρι την άλλη και μαζί μπαίνουμε στο αυτοκίνητο.

Η διαδρομή μου δείχνει μία τελείως άγνωστη πλευρά της πόλης. Ερημιά στους δρόμους. Νεκρωμένη η κίνηση. Και όσοι κυκλοφορούν μοιάζουν αδιάφοροι για ό,τι συμβαίνει γύρω τους. Απλά θέλουν να ξεφύγουν από την ανασφάλεια του δρόμου. Τα χαρτιά που είνα πεταμένα στο δρόμο αιωρούνται και η σκόνη σχηματίζει περίεργα σχήματα. Και εμένα να μου έρχεται στο μυαλό το Dust in the wind των Kansas και να το σιγομουρμουράω...

Και επιτέλους μετά από μία κουραστική μέρα κάθομαι στο δωμάτιό μου με το laptop στα πόδια μου, ακούγοντας μουσική. Όμως ο αέρας ακόμα λυσσομανάει σαν τρελός...

 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Φεβρουαρίου 2008, 17:41
Κενό...
Στοχασμοί  

Τάιζε το κενό σου και ίσως κάποτε το γεμίσεις...

6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Φεβρουαρίου 2008, 00:19
Μετράς αντίστροφα τις ώρες
Στοχασμοί  

Μετράς αντίστροφα τις ώρες. Σε λίγο ξημερώνει. Κι απορείς που κατάφερε να επιβιώσει λίγο φως σε αυτόν τον κόσμο.

Μετράς αντίστροφα τις ώρες. Πάει, πέρασε κι αυτή η μέρα. Ξημερώνει μια καινούργια.

Μετράς αντίστροφα τις ώρες. Σε λίγο να σηκωθείς απ'το κρεβάτι σου. Θα πλυθείς, θα χτενιστείς, θα ντυθείς και θα φύγεις απ'το σπίτι. Θα φορέσεις το κοστούμι σου και θα ξεχυθείς στους δρόμους. Όλη η μέρα σου θα περάσει μέσα σε τέσσερις τοίχους, είτε αυτοί λέγονται σχολείο, είτε γραφείο.

Μετράς αντίστροφα τις ώρες. Ακούς το τικ τακ του ρολογιού μέσα στο σκοτάδι. Ο ήχος είναι εξασθενημένος. Αναρωτιέσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που το άλλαξες μπαταρία. Δεν ολοκληρώνεις την σκέψη σου, σε πιάνει ύπνος.

Μετράς αντίστροφα τις ώρες. Μα γιατί αργεί τόσο να χαράξει;Ίσως τελικά σήμερα είναι η μέρα που ο ήλιος επέλεξε να απεργήσει.

"Καιρός ήταν!" σκέφτεσαι και ανοίγεις διάπλατα τις κουρτίνες.

Μετράς αντίστροφα τις ώρες...τελικά όλα ήταν ένα ψέμα...ο χρόνος δεν τελειώνει ποτέ!


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Φεβρουαρίου 2008, 19:36
Η ωριμότητα χωρίς το «ρι» γίνεται ωμότητα
Στοχασμοί  

 


Το σώμα αλλάζει. Φθείρεται. Γίνεται θύμα του χρόνου. Μεταλλάσσεται.

 

Η αφέλεια χάνεται. Μετατρέπεται σε μία δήθεν γνώση, σε μία δήθεν συνείδηση. Και ενώ ο καιρός περνά, φτάνουμε πια σε μία ωριμότητα.

Εθιζόμαστε στο εύκολο, στο χυδαίο, στο επώδυνο. Χάνουμε την συναίσθηση των αξιών.

Και ξαφνικά ανοίγουμε την τηλεόραση και δεν εκπλησσόμαστε από αυτά που βλέπουμε. Ακούμε για φόνους, για ληστείες, για αδικίες, για πολέμους και ω! τι έκπληξη, καμία φρίκη! Ούτε καν κοκκινίζουμε! Ούτε καν αντιδρούμε! Απλά χαμογελάμε που δεν έτυχε σε εμάς και καθόμαστε πιο αναπαυτικά στα μαξιλάρια του καναπέ μας.

Welcome to the show! Γιατί περί σόου πρόκειται! Ο στεγνός παρουσιαστής των ειδήσεων μας καλησπερίζει με την άψογη άρθρωσή του και τον σταθερό τόνο της φωνής του. Το αψεγάδιαστο παρουσιαστικό του δεν προδίδει τον παραμικρό συναίσθημα. Και πράγματι, ούτε τα λόγια του, ούτε οι μορφασμοί του, ούτε καν τα μάτια του φανερώνουν τι πραγματικά σκέφτεται. Ίσως να σοκάρεται με αυτά που παρουσιάζει. Ίσως να νιώθει απέχθεια. Ίσως να έχει πια συνηθίσει.

Την βλέπω αυτήν την αλλαγή στον εαυτό μου. Πριν λίγα χρόνια, όποτε έβλεπα ειδήσεις δεν άντεχα. Φοβόμουν. Αγωνιούσα. Έκλεινα την τηλεόραση και δεν νοιαζόμουν. Τώρα υποθέτω ότι ωρίμασα! Ναι, βλέπω ειδήσεις. Ναι, δεν παραξενεύομαι με ό,τι κι αν ακούσω. Ναι, κατά βάθος μου αρέσει αυτή η τρομοκρατία που διαιωνίζουν τα κανάλια. Ναι, μεγαλώνω…

Κάνω ένα λογοπαίγνιο. Ωριμότητα-ωμότητα. Μία συλλαβή η ουσιαστική διαφορά τους.

Τίποτα δεν μας αγγίζει. Αλλά ακόμα και αν όντως κάτι μέσα μας διαμαρτύρεται, ποιος ο λόγος να μην το θάψουμε; Γιατί να ξεσηκωθούμε; Για ποιον;

Μέρα με τη μέρα γινόμαστε όλο και πιο σκληροί. Μέρα με τη μέρα γινόμαστε όλο και περισσότερο τέρατα…

Και θυμάμαι κάτι που μου έτυχε πρόσφατα. Μου ανακοίνωσαν στο σχολείο ότι μία γνωστή μου σκοτώθηκε σε τρακάρισμα. Μου περιέγραψαν όλες τις φρικιαστικές λεπτομέρειες, παιδιά της ηλικίας μου. Και αυτό μου με τρόμαξε περισσότερο δεν ήταν η αναγγελία του θανάτου, άλλωστε δεν είχα καταφέρει να το συνειδητοποιήσω ακόμη. Αυτό που ακόμα με τρομάζει και ακόμα με θλίβει είναι μία λάμψη που διέκρινα στα μάτια όλων όταν περιέγραφαν το συμβάν. Εκείνη τη στιγμή ήταν σαν να κατείχαν μία θέση στην ιστορία που έλεγαν! Το ζούσαν! Τους άρεσε να μιλάνε γι’αυτό! Ήταν το ναρκωτικό τους! Απολάμβαναν την προσοχή που είχαν τραβήξει πάνω τους εκείνη τη στιγμή. Τους άρεσε! Απολάμβαναν την φρίκη…

Αυτό με τρομάζει. Ζούμε σε μία κοινωνία που έχει εθιστεί στην φρίκη…

 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Φεβρουαρίου 2008, 22:25
Μ'ακούς;
Ποιήματα  

Είναι νωρίς ακόμη μες τον κόσμο αυτόν, μ'ακούς

Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ'ακούς

Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ'ακούς

Μαχαίρι

Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ'ακούς

Είμ'εγώ, μ'ακούς

Σ'αγαπώ, μ'ακούς

Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ

Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ'ακούς

Πού μ'αφήνεις, πού πας και ποιός, μ'ακούς

Σου κρατεί το χέρι πάνω απ'τους κατακλυσμούς


Άκου, άκου

Ποιός μιλεί στα νερά και ποιός κλαίει-ακούς;

Ποιός γυρεύει τον άλλο, ποιός φωνάζει-ακούς;

Είμ'εγώ που φωνάζω κι είμ'εγώ που κλαίω, μ'ακούς

Σ'αγαπώ, σ'αγαπώ, μ'ακούς.

 

Θα πενθώ πάντα-μ'ακούς;-για σένα....

Μόνος....

Στον Παράδεισο....

------------------------------------

Αποσπάσματο από το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη.

Κάθε φορά που διαβάζω αυτό το ποίημα δακρύζω...όχι μόνο επειδή μου θυμίζει προσωπικές καταστάσεις αλλά και επειδή σκέφτομαι ότι έτσι πρέπει να είναι ο έρωτας, απόλυτος, να αγκαλιάζει την φύση, να πονάει, να ματώνει.

Σκέφτομαι ότι ο πόνος είναι πιο εύκολος όταν τον μοιράζεσαι. Πονάω κι εγώ τώρα, κλαίω, ματώνω. Κι όμως το κάνω με προθυμία γιατί ξέρω ότι όταν επιτέλους αλλάξουν τα πράγματα θα χαρώ κι εγώ.

Κάπου είχα διαβάσει ότι όταν αγαπάς κάποιον τον αφήνεις να φύγει. Σίγουρα όχι όταν αγαπάς τον εαυτό σου.

Περίπλοκα πράγματα και δεν μπορώ να κάνω αναλύσεις...

Μου φαίνεται ότι γράφω αυτό το ποστ εδώ και ώρες...κι όμως δεν έχουν περάσει παρά μόνο λίγα λέπτα από τότε που άνοιξα τον υπολογιστή...

Βαριά διάθεση απόψε...που θα με βγάλει άραγε;

 


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


02 Φεβρουαρίου 2008, 22:54
Η πόλη καίγεται
Στιγμές έμπνευσης  

 

 

Στις ειδήσεις είπαν ότι η πόλη καίγεται. Δεν έχεις λόγο να μην τους πιστέψεις. Η πόλη καίγεται.

Και δεν σε νοιάζει. Τραβάς την κουρτίνα και ανοίγεις το παράθυρο. Ο ουρανός είναι ίδιος, όπως ακριβώς ήταν και χτες, όπως ακριβώς θα είναι και αύριο.

Η πόλη καίγεται. Ποιος το έκανε; Μα, αλήθεια, έχει σημασία;

Ο αέρας δεν μυρίζει φωτιά και, από το παράθυρό σου τουλάχιστον, δεν φαίνονται οι φλόγες. Μα αφού το είπαν στις ειδήσεις! Η πόλη καίγεται!

Αυτό που σε τρομάζει περισσότερο είναι η απάθειά σου. Πότε έγινες τόσο αδιάφορα σκληρός; Και γιατί άραγε;

Η πόλη καίγεται...αλαφιασμένοι πολίτες τρέχουν στους δρόμους. Μερικοί κουβαλάν μαζί τους ό,τι θεωρούν απαραίτητο-ρούχα, χρήματα. Οι περισσότεροι φεύγουν χωρίς να κοιτάξουν πίσω τους. Ελάχιστοι μένουν στα σπίτια τους.

Δεν το κουνάς από τη θέση σου. Μένεις καρφωμένος στο παράθυρο. Δεν θα φύγεις. Θα μείνεις σπίτι.

Αλήθεια, δεν σε νοιάζει καθόλου! Έχεις άλλα πράγματα στο μυαλό σου.

Σκέφτεσαι ότι πριν από δυο βδομάδες χωρίσατε. Εσύ έφταιγες. Και πονάς. Πονάς πολύ. Και από τότε δεν έχεις βγει καθόλου απ'το σπίτι σου. Φοράς τα ίδια ρούχα και δεν έχεις ξυριστεί. Την πήρες τηλέφωνο μα δεν το σηκώνει. Της άφησες μήνυμα στον τηλεφωνητή αλλά δεν ξέρεις εαν το άκουσε. Και συνεχίζεις να πονάς...

Και μετά μου λες να νοιαστώ για την πόλη που καίγεται! Ας καεί! Κι εγώ μαζί της!

 


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


02 Φεβρουαρίου 2008, 00:16
Λίγα λόγια πριν τον ύπνο
Στιγμές καθημερινότητας  

Απόψε δεν έχει κείμενο...απόψε έχει μόνο λίγα λόγια που σκόρπια έρχονται στο μυαλό μου...

Άραγε πως να είναι η σιωπή; Απορώ εαν ακόμα και ο καλύτερος ζωγράφος του κόσμου θα μπορούσε να την ζωγραφίσει...

Νιώθω να μην έχω επαφή με το περιβάλλον. Το παθαίνω αυτό συνέχεια. Κάποιες φορές, όταν σηκώνομαι όρθια απότομα, ζαλίζομαι και όλα σκοτεινιάζουν. Τι ωραία αίσθηση! Χρειάζομαι αρκετά λεπτά για να επανέλθω στην πραγματικότητα. Ο γιατρός μου το λέει ορθοστατική υπόταση...εγώ το λέω φυγή...

Απόψε θέλω να αφεθώ στην αγκαλιά του ύπνου. Θα πάω όπου με πάει.

Κουράστηκα...πέρασα μία τρελή ημέρα. Υποθέτω ότι κάποια στιγμή θα κάνω μία αναφορά σε ορισμένα γεγονότα αλλά όχι τώρα. Τώρα, με το ζόρι κρατάω τα μάτια μου ανοιχτά.

Επιτέλους βρήκα το βιβλίο που έψαχνα τόσο καιρό!

Αυτά για απόψε...καληνύχτα σε όλους!


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο



Συγγραφέας
vanna
Άννα
Φοιτήτρια
από Αθήνα-Πάτρα
20 ετών



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/vanna

Απλά λόγια για ό,τι μου αρέσει και μου τη σπάει




Photobucket

N-Blox made by Neave Games








Tags

Αδέσποτα Για γέλια μπορεί και για κλάματα Διάλογοι Εκρήξεις Μελαγχολικά Περί πολιτικής Ποιήματα Στιγμές έμπνευσης Στιγμές καθημερινότητας Στοχασμοί Συναυλίες Ταινίες Τραγούδια




Επίσημοι αναγνώστες (11)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης