αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Η καθημερινότητα κι εγώ...
Hakuna Matata

28 Φεβρουαρίου 2009, 00:28
Σκέψεις...


Αν οι σκέψεις μας είχαν φωνή θα τρυπούσαν το φάσμα του ήχου. Τουλάχιστον οι δικές μου. Ιδιαίτερα τώρα, με την πίεση, το άγχος(έστω και σε λανθάνουσα μορφή), την ένταση και τις συναισθηματικές αστάθειες. Γιατί οι σκέψεις είναι το μόνο όπλο μας. Οι σκέψεις μας και ο τρόπος που τις αξιοποιούμε. Και εκεί είναι που διαφοροποιούμαστε. Και αυτό είναι καλό...

Μερικές φορές με τρομάζουν οι σκέψεις των άλλων, η ασάφεια, η προσπάθεια να μαντέψω τι σκέφτονται, οι πιθανές αντιδράσεις τους, η δική μου αποδοχή. Και μερικές φορές με τρομάζουν και οι δικές μου σκέψεις. Επειδή δεν ξέρω αν πρέπει να θέσω όρια, επειδή δεν ξέρω αν είναι αποδεκτό να συμπεριλαμβάνω και άλλους σ'αυτές.

Η φιλία είναι τρομερά γενική. Δεν υπάρχουν κάποιοι στάνταρ περιορισμοί που θα σου λένε που σταματάς, που αδρανοποιείσαι, που σταματάς να νιώθεις. Καλό και κακό αυτό. Καλό όταν ξέρεις. Κακό όταν δεν είσαι σίγουρος.

Καρναβάλι. Μόνο έξω, όχι μέσα. Μέσα πάντα το ίδιο...

Και φτάνουμε στο τώρα, στο τέλος μιας κουραστικής εβδομάδας, στην αρχή ενός σωτήριου τριήμερου. Ξεκούραση. Και διασκέδαση. Και φίλοι. Και ασάφεια. Και πίεση. Και το γνωστό σφίξιμο....

Και κλείνει το φως...καληνύχτα!


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


21 Φεβρουαρίου 2009, 16:14
Μια μικρή βοήθεια please


Και σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα, την Τετάρτη έχει γενέθλια η φίλη μου. Και το θέμα που προκύπτει είναι: τι δώρο αγοράζουμε; Κάτι απλό; Κάτι συμβολικό; Κάτι χειροποίητο; Κάτι με περισσότερη αγάπη παρά αξία; Κάτι βιαστικό; Κάθε βοήθεια είναι δεκτή! Ίδια γούστα με μένα, ίδιο στυλ, ίδιες μουσικές προτιμήσεις.

Με βλέπω να καταλήγω στην παραδοσιακή καρτούλα...ή μπορεί και να πληρώσω τα αυριανά έξοδα! Ναι! Θα πάμε επιτέλους να δούμε τον Παλαιστή! Επιτέλους!

Το τραγούδι δίπλα είναι το καινούργιο single των U2. Δεν έχω αποφασίσει αν είναι ιδιοφυές ή απλά αθλιο. Περιμένω να ακούσω ολόκληρο το album.

Αυτά for now! Καλό Σαββατοκύριακο και...δώστε και καμια συμβουλή για δωράκι! Είμαι απελπισμένη!

 

 

 


13 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Φεβρουαρίου 2009, 21:48
Try walking in my shoes


Πέρασε κι αυτή η εβδομάδα. Τελευταία έχω την εντύπωση ότι ο χρόνος περνά πολύ γρήγορα...μπορεί να είναι και η ιδέα μου...βέβαια δεν ξέρω κατά πόσο μπορούμε να έχουμε άποψη πάνω σε κάτι τόσο αόριστο και απροσδιόριστο όπως είναι ο χρόνος...

Δεν έγινε κάτι άξιο αναφοράς. Πήρα βαθμούς...αλλά αυτό είναι τελείως τυπικό και ψεύτικο. 19,4 με τα 20άρια να σου προκαλούν πονοκέφαλο. Όμως δεν νιώθω τίποτα...λες και είναι αληθινά; Και ποιος καθορίζει με τι κριτήρια με βαθμολογεί; Και στην τελική, ποιος θα τα κοιτάξει μετά από λίγα χρόνια; Δεν έχω παράπονο, έχω συνειδητοποιήσει την ψευτιά του εκπαιδευτικού συστήματος. Δεν είναι δυνατόν να σου γράφω μονάδα και να μου βάζεις 15! Θα προτιμούσα να πάρω ένα κάτω από τη βάση στα μαθηματικά(μάθημα που υστερώ τρομερά) αλλά τουλάχιστον να ήξερα ότι τόσο αξίζω. Έτσι ίσως να εκτιμούσα τα λιγοστά 20αρια που θα έμεναν.

Δεν έχω καταλάβει γιατί πρέπει να είμαστε άριστοι σε όλα. Γιατί πρέπει να έχουμε 20 σε όλα. Όχι ρε γαμώτο! Μ'αρέσει να υστερώ κάπου! Μ'αρέσει! Γιατί έτσι εκτιμώ τους τομείς στους οποίους είμαι καλή. Αλλά η ουσία του σχολείου δεν είναι αυτή. Όχι...μας γεμίζουν ελπίδες, ψεύτικες ελπίδες, και μας ρίχνουν στα βαθιά. Μας δίνουν ένα  χαρτί και μετά μας λένε "Βγες στον έξω κόσμο".

Έχω απογοητευτεί από το σχολείο...έχω απογοητευτεί από τους καθηγητές. Οι περισσότεροι ξέρουν μόνο να ειρωνεύονται και να πετάνε προσβολές. Μου έτυχε...δεν μπορούν να συννενοηθούν μεταξύ τους(διευθυντής με καθηγητές) και ξεσπάνε πάνω στους μαθητές. Για ασήμαντους λόγους. Όμως αυτό μου έμεινε. Και κατέληξα ότι κάτι τέτοια μικρά πραγματάκια σε κάνουν να απεχθάνεσαι το σχολείο. Σε κάνουν να στρέφεσαι εναντίον του, να το μισείς, να το απαξιώνεις μέσα σου.

Μιλάνε για εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Οι μεταρρυθμίσεις όμως ξεκινούν από τα μικρά πράγματα. Πιο καθαρά σχολεία, περισσότερη οργάνωση, καλύτερη συμπεριφορά, λιγότερος σαρκασμός. Οι μαθητές δεν είναι όλοι αντιδραστικοί και αδιάφοροι. Έτσι μας παρουσιάζουν. Όχι...απλά φερόμαστε όπως μας φέρονται. Για άμυνα...για αντίδραση...για σπάσιμο της ρουτίνας...

Δεν θέλω να καταλήξω κάπου. Απλά ήθελα να πω κάποια πράγματα...όχι ότι θα μ'ακούσει κάποιος...το είπαμε-μιλάμε για να κάνουμε θόρυβο και όχι για να ακουγόμαστε! Ισχύει αυτό...αν δεν ίσχυε θα υπήρχει περισσότερη ησυχία και λιγότερο βούισμα....

Η εβδομάδα πέρασε υπό τους ήχους των Depeche Mode. Απίστευτο συγκρότημα! Από τα ελάχιστα που ακόμα με συγκινούν. Songs of faith and devotion. Υπέροχος δίσκος από τον οποίο προέρχεται και το κομματάκι δίπλα. Try walking in my shoes! Και τότε θα δεις τη γλύκα!


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Φεβρουαρίου 2009, 16:57
Καταγγέλλω!
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Υπάρχουν κάποιες υπέροχες και ανεκτίμητες στιγμές που αναφωνείς ένα τεράστιο "Γαμώτο!" και απλά περιμένεις για το επόμενο φτύσιμο. Και έχεις δύο επιλογές: να πέσεις στα πατώματα ή απλά να το ρίξεις στην πλάκα. Επιλογή νούμερο 2. Όχι για ιδιαίτερα σοβαρούς λόγους, απλά επειδή έχω αλλεργία στα χαλιά που είναι στρωμένα στα πατώματα...

Το σύμπαν είναι εναντίον μου. Εδώ και καιρό είχα κάποιες ενδείξεις(σημειώματα του στυλ "Παραιτήσου! Ο Ερμής είναι ανάδρομος") αλλά οι τελευταίες μέρες με έκαναν να κοιτάζω ψηλά και να ουρλιάζω "Κάποιος από κει πάνω μου κάνει πλάκα!".

Πέμπτη απόγευμα και ανακαλύπτω ότι...δεν μπορώ να λύσω ασκήσεις Βιολογίας. Νούμερα, μεθοδολογίες, κάτι έντομα μέσα στις ασκήσεις, κάτι υποδιαστολές που δεν ήξερα που πήγαιναν, κάτι μηδενικά που όλο και πολλαπλασιάζονταν και βάρεσα διάλυση! Και απλά έφυγα απ'το δωμάτιο...

Coffee time! Με χαρά και ξεχασμένες τις ενοχές για τη Βιολογία κατηφόρισα προς την κουζίνα. Και...ω! τι έκπληξη, χάλασε το γκαζάκι...και δεν εννοώ ότι ήθελε αλλαγή. Εννοώ ότι χάλασε όλο το σύστημα!(μην ρωτάτε το πως και το γιατί...αν δε σε θέλει η ρημαδοτύχη...). Coffee γιοκ! Έφυγα απ΄την κουζίνα όπου υπήρχαν μαχαίρια και λοιπά αιχμηρά αντικείμενα και ανηφόρισα προς το μπάνιο.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες...απλά συνοπτικά θα αναφέρω ότι το μπάνιο χάλασε, η ντουζιέρα άρχισε να εκτοξεύει πίδακες νερού, εγώ βράχηκα απ΄την κορυφή ως τα νύχια και το χειρότερο είναι ότι όλα αυτά έγιναν χωρίς σαπούνι. Προσωπική υγιεινή γιοκ, μαλλί άλλουστο και σε αμόκ, νεύρα σε σημείο σπασίματος. Τα συμπτώματα από την έλλειψη καφεϊνης ήταν κάτι παραπάνω από εμφανή και κατηφόρισα προς το αυτοκίνητο(δεν θα κάνω γεωγραφική ανάλυση του σπιτιού μου...έχει αρκετές σκάλες πάντως...). Διαδρομή προς το φροντιστήριο. Διαδρομή προς το...τελειωτικό χτύπημα!

Θυμάστε που ήθελα να δω μια ταινιούλα υπό τον τίτλο "Ο Παλαιστής"; Ναι, κραυγάζει το πλήθος. Θυμάστε που ανέφερα στην αρχή του ποστ ότι το σύμπαν είναι εναντίον μου; Ναι, ξανακραυγάζει αλλά με ολίγην επιφυλακτικότητα. Ε λοιπόν ΔΕ ΘΑ ΤΗ ΔΩ! Όχι επειδή πνίγομαι στο διάβασμα, όχι επειδή είμαι κάτω από 13 και δεν μ'αφήνουν να μπω στην αίθουσα, όχι επειδή μου πέρασε το κόλλημα. Απλά...επειδή κανένας από τους δύο κινηματογράφους της Πάτρας δεν φέρνει την ταινία! Και αυτό είναι δήλωση!

Αρχικά πίστεψα ότι επειδή η πρεμιέρα ήταν την Πέμπτη, η ταινία ίσως έρθει από την άλλη εβδομάδα. Όμως όχι! Όχι!  Το επιβεβαίωσα....με τον εξής τρόπο...

Έχοντας αγκαζέ μια φίλη απ'το φροντιστήριο ανηφόρισα προς τον κεντρικό κινηματογράφο της Πάτρας. Τα είχα σχεδιάσει όλα! Εγώ θα το έπαιζα θυμωμένη ενώ εκείνη θα προσπαθούσε να με συγκρατήσει. Όμως...δεν έγιναν ακριβώς έτσι τα πράγματα!

"Καλησπέρα σας! Μπορώ να κάνω μία ερώτηση;"

"Βέβαια!" απαντά η κοπέλα στο ταμείο του σινεμά.

"Πότε θα φέρετε τον Παλαιστή;"

"Ποτέ!"

"Παρακαλώ;"

"Μη παρακαλάτε! Δεν θα τον φέρουμε!"

"Μα...μα....μα...μα....[μεσολαβεί τραύλισμα πανικού]...γιατί;"

"Έτσι!"

"Μα δεν μπορείτε να μην φέρετε την ταινία!"

"Μπορούμε και θα το κάνουμε!"

"Δεν μπορείτε να σνομπάρετε μία ταινία που οδεύει καρφωτή για Όσκαρ!"

"Μπορούμε!"

"Δώστε μου έναν καλό λόγο που δεν θα φέρετε την ταινία!"

"Έχουν κλειστά τα διόδια οι αγρότες!"

"Έχετε κάτι με τον Mickey Rourke; Αυτό είναι ε; Δεν σας αρέσει ο Mickey Rourke! Σας τη σπάει ο Mickey Rourke! Έχετε εμμονή με τον Mickey Rourke!"

"Αν κρίνω από τα λόγια σας και από τον τρόπο που γυαλίζει το μάτι σας, μάλλον εσείς έχετε εμμονή με τον Mickey Rourke!"

"Δεν ακούω τίποτα! Το κάνετε επίτηδες! Δείχνετε μόνο την βλακεία με τον Brad Pitt επειδή θέλετε να του δώσετε ώθηση για τα Όσκαρ!"

"Πλάκα μου κάνετε βραδιάτικα;"

"Όχι! Εσείς μου κάνετε πλάκα! Περιμένω αυτήν την ταινία από τα Χριστούγεννα! Το ξέρετε ότι είχα κανονίσει να την δω Κυριακή βράδυ; Το ξέρετε ότι έχω ένα Σαββατοκύριακο που θα διαβάζω συνεχώς Αριστοτέλη; Το ξέρετε ότι αυτή η ταινία ήταν η μοναδική μου παρηγοριά;"

"Σοβαρολογείτε;"

"Μα ναι!"

"ΣΚΑΣΙΛΑ ΜΟΥ!"

Και κάπου ενδιάμεσα στο "σκασίλα μου" και στο "φύγε ημίτρελη" αποφάσισα να δώσω τόπο στην οργή, να δείξω ανωτερότητα και να διασχίσω την έξοδο. Η κοπέλα από το φροντιστήριο προφανώς σκεφτόταν "άμοιρη κοπέλα...λάλησε! Καιρός της ήταν...", η κοπέλα του σινεμά προφανώς σκεφτόταν "ορε τρέλα που κυκλοφορεί!" και εγώ το μόνο που σκεφτόμουν ήταν 30+1 τρόπους εκβιασμού του κινηματογράφου για να φέρει την ταινία.

Και εξηγούμαι: δεν πρόκειται μόνο για την ταινία! Όχι! Πρόκειται για τον εμφανέστατο γεωγραφικό ρατσισμό που βιώνει η πόλη μου! Πρόκειται για την αναίσχυντη καταπάτηση των βασικών δικαιωμάτων μας στην ψυχαγωγία! Πρόκειται για τον πολιτιστικό οπισθοδρομισμό που μας διακατέχει! Οκ...τα παρατάω! ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ!

Θέλω να δω την ταινία-θέλω να δω την ταινία-θέλω να δω την ταινία! Ήθελα να την δω από πριν αλλά τώρα που μου το απαγορεύουν θέλω να την δω ακόμα περισσότερο! Και δεν θέλω σχόλια! Είμαι τέσσερις μήνες πριν από τις Πανελλήνιες, έχω το ακαταλόγιστο, ό,τι θέλω κάνω και ό,τι θέλω βλέπω! Δεν θα κάτσω να αναλύσω την ψυχασθένειά μου!

Αλλά δεν θα κάτσω με σταυρωμένα τα χέρια! Έχω ήδη επιφορτίσει όλη την παρέα μου με κινήσεις συμπαράστασης. Τα δύο αγόρια της παρέας θα παίρνουν τηλέφωνο κάθε μισή ώρα στο σινεμά με αλλαγμένη φωνή και θα ρωτούν για την ταινία, η esta θα περνάει κάθε απόγευμα από το σινεμά και θα ρωτάει, εγώ και η φίλη μου(με την οποία θα πηγαίναμε να δούμε την ταινία-ναι, βρισκόμαστε σε κοινό επίπεδο τρέλας) θα κάνουμε συμβολική κατάληψη του σχολείου, καθιστική διαμαρτυρία έξω από το σινεμά και μοίρασμα προκηρύξεων σε όλη την Πάτρα. Δεν υποχωρούμε αν δεν δικαιωθούμε!

Όσοι γελάσατε με αυτά που διαβάσατε καλά κάνατε! Γιατί όπως είπα και πριν, κάποιος μου κάνει πλάκα! Όσοι τα βρήκατε κρύα και ανούσια, you don't even know how it feels!


12 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Φεβρουαρίου 2009, 00:44
Αναμονή


Θα συμφωνήσω με την φράση του Andy Warhol(τον λατρεύω τον τύπο! Έχει κάνει κάποια μικρά θαύματα...).

Waiting λοιπόν...και η πορεία είναι γεμάτη εκπλήξεις! Καλές και κακές. Αλλά εκπλήξεις no matter what!

 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


01 Φεβρουαρίου 2009, 19:04
Θεωρητική Κατεύθυνση Γ Λυκείου


Δύο είναι οι εφιάλτες των μαθητών της θεωρητικής κατεύθυνσης: η λογοτεχνία και η έκθεση. Δηλάδη, πολλοί και διάφοροι είναι οι εφιάλτες, απλά αυτοί οι δύο σε χαντακώνουν πιο εύκολα...

Νεοελληνική Λογοτεχνία Γ' Λυκείου. Ένα ωραίο βιβλιαράκι, με ωραία εικονογράφηση και ωραία γραμματοσειρά. That's all όμως! 12 κείμενα στην ύλη μας-πεζά και ποίηματα. Καβάφης, Ρίτσος, Καρυωτάκης, Σαχτούρης, Δημουλά, Παπαδιαμάντης κτλ. Ωστόσο κάτι δεν μου πάει καλά, κάτι δεν μου πάει καθόλου καλά. Ρε παιδιά...η λογοτεχνία δεν υποτίθεται ότι έχει σκοπό να μας αφυπνίσει συναισθήματα και να μας εμπνεύσει; Όχι γιατί νιώθω λίγο χαμένη.

Ο τρόπος που διδάσκεται το εν λόγω μάθημα είναι τεράστια αποτυχία. Διότι, τι με νοιάζει εμένα που διανύω το 17ο έτος της ηλικίας μου τι στο καλό θέλει να πει ο ποιητής; Αν οι συγγραφείς ήξεραν πόσο θα κατακρεουργούσαμε τα έργα τους δεν θα έμπαιναν καν στον κόπο να τα γράψουν, θα προτιμούσαν την προφορική παράδοση. Ούτε μπορώ να πιστέψω ότι ο Καρυωτάκης όταν έγγραφε την "Μικρή Ασυμφωνία σε Α Μείζον" καθόταν και ανέλυε τις λέξεις για να του βγει ο στίχος ιαμβικός, τροχαϊκός ή ό,τι άλλο του βγήκε.

Και γιατί ο Σαχτούρης χρησιμοποιεί τη λέξη "μπαξές"; ρωτά η καθηγήτρια στο σχολείο. Τι να της πεις; Έτσι του ήρθε! Έτσι του ήρθε και έγραψε μπαξές! Όχι δεν έγραψε "περιβόλι", δεν έγραψε "κήπος", δεν έγραψε "μία σειρά από δέντρα". Έγραψε μπαξές, ΜΠΑΞΕΣ. Επειδή έτσι ήθελε, επειδή το είδε στον ύπνο του, επειδή του άρεσε η λέξη. Όμως εγώ, ο συμμαθητής μου, η θεωρητική γενικά, όλοι εμείς πρέπει να μπούμε στη διαδικασία να αποστηθίσουμε τις γνώμες ΑΛΛΩΝ, τις ερμηνείες ΑΛΛΩΝ, τις αναλύσεις ΑΛΛΩΝ για ένα μάθημα που όλα σχετίζονται με το εγώ του καθενός.

Και μας λέει στο σχολείο "όπως είπε και ο τάδε", "σύμφωνα με την μελέτη του τάδε", "ο τάδε στο βιβλίο του". Όμως έχω βαρεθεί όλους τους τάδε που προσπαθούν να μου φυτέψουν στο κεφάλι μου. Όχι. "Όπως λέω ΕΓΩ" κυρία μου! Αλλά κανείς δεν τολμά να το πει αυτό...γιατί κατευθείαν κόβονται μόρια. "Σκασίλα μου!". Αλλά κι αυτό κανείς δεν το λέει....

Καταλήγουμε στο ότι το μόνο πράγμα που δεν καλλιεργείται μέσω αυτού του μαθήματος είναι η αγάπη για την λογοτεχνία. Δεν μιλάω για μένα ή για όσους το γουστάρουν το αντικείμενο και το αγαπούν το διάβασμα. Όμως στο παιδί που το μόνο έντυπο που έχει πιάσει στα χέρια του είναι η Σούπερ Κατερίνα και η αθλητική εφημερίδα της ομάδας του, το μόνο που του μένει είναι η απέχθεια για οτιδήποτε έχει να κάνει με λογοτεχνία. Συγχαρητήρια! Καταφέρατε, κύριοι υπεύθυνοι για την παιδεια, να εξαχρειώσετε άλλο ένα πράγμα στα μάτια μας!

Στο ίδιο πλαίσιο κινείται και η έκθεση. 50 μόρια οι ασκήσεις και 50 η παραγωγή λόγου. Και ρωτάω: θα κάτσω ποτέ εγώ να ψάξω ποιες μεθόδους πειθούς χρησιμοποιεί ο ομιλητής; Θα κάτσω ποτέ να αναλύσω την δομή της ομιλίας κάποιου; Θα περιορίσω ποτέ τον εαυτό μου σε 600 λέξεις;

Το κακό με την έκθεση είναι ότι ποτέ δεν μπορείς να υπολογίσεις αν είσαι εντός ή εκτός. Γιατί μπορεί για τα δικά σου κριτήρια να έχεις διαπρέψει, για τα κριτήρια όμως του στενόμυαλου διορθωτή μπορεί να είσαι εξαιρετικά λόγιος και δυσνόητος! Ή να έχεις ξεπεράσει το όριο των λέξεων. Ή να μην έχεις ξεπεράσει το όριο των λέξεων αλλά να μην έχεις αναπτύξει επαρκώς το θέμα.

Και φτάνω σε ένα σημείο που λέω όχι δεν πάει άλλο! Γιατί έχω βαρεθεί να υιοθετώ απόψεις άλλων. Και έχω βαρεθεί να βάζω την παραγωγικότητά μου σε φόρμες. Και έχω βαρεθεί να φοβάμαι να υπερβώ την αντίληψη "γράφω αυτό που είναι αποδεκτό από το ευρύ κοινό". Γιατί ποτέ δεν ταυτίστηκα με το "ευρύ κοινό". Και χαίρομαι γι'αυτό. Και αυτό θα μου κοστίσει. Και το ξέρω. Και το έχω αποδεχτεί. Δεν ξέρω πόσα μόρια ακριβώς, ξέρω όμως ότι θα μου κοστίσει. Και δεν λυπάμαι γι'αυτό. Όχι...λυπάμαι πιο πολύ τους γύρω μου παρά εμένα. Γιατί στο κάτω κάτω μέσα μου την έχω απαξιώσει προ πολλού την όλη διαδικασία...και το έχω πάρει απόφαση....χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα προσπαθήσω...απλά όποια και αν είναι η έκβαση, το συναίσθημα θα είναι το ίδιο...

Κανονικά έπρεπε να διαβάζω τώρα. Αλλά δεν έχω όρεξη και δεν μ'αρέσει να ξεκινάω κάτι όταν δεν μπορώ να το υποστηρίξω...έπρεπε να γράφω και Λατινικά στο φροντιστήριο αλλά δεν πήγα(διάφοροι λόγοι). Καλύτερα, το απεχθάνομαι το μάθημα...και την Βιολογία δεν την αντέχω. Θα με ρίξουν αυτά τα δύο μαθήματα, το ξέρω. Η Ιστορία μου αρέσει...δεν θα υπερηφανευτώ αλλά είμαι καλός παπαγάλος! Και τα αρχαία καλά είναι...δεν μπορώ την γραμματική και όλα αυτά...αλλά έχουν ωραία νοήματα. Ουσιαστικά πράγματα-Πλάτωνας και Αριστοτέλης. Τρομερά νοήματα, τεράστια η παιδευτική τους αξία, λάθος τρόπος εξέτασης όμως...

Μιλάνε για αλλαγές στην παιδεία, μείωση μαθημάτων, προπαρασκευαστικά έτη κτλ κτλ. Εμάς να ρωτήσουν. Γιατί εμείς τα τραβάμε όλα. Αυτοί θα κάνουν την θητεία τους, μπορεί να επανεκλεγούν κιόλας και μετά τέλος! Αλλάζουν υπουργείο και τέρμα! Και εμείς γινόμαστε πειραματόζωα...

Σας μαύρισα τη ψυχή; Καλά σας έκανα...αν πάω να τα πω αυτά σε κάποιον συγγενή/καθηγητή/γνωστό θα κουνήσει συγκαταβατικά το κεφάλι και θα μου ρίξει ένα "μην σπαταλάς τη σκέψη σου για τέτοια πράγματα, συγκεντρώσου στα διαβάσματά σου". Τέτοιες νοοτροπίες όμως(κοίτα τον εαυτό σου και άσε τους άλλους να προβληματίζονται) μας έφτασαν εδώ, όχι μόνο σε επίπεδο παιδείας αλλά γενικά.

Επίλογος τώρα. Το τραγούδι δίπλα μονοπωλεί τις μέρες μου. Όλος ο δίσκος δηλαδή.

There's a light that never goes out-The Smiths

Take me out tonight
Where there's music and there's people
Who are young and alive
Driving in your car
I never never want to go home
Because I haven't got one anymore

Take me out tonight
Because I want to see people
And I want to see life
Driving in your car
Oh please don't drop me home
Because it's not my home, it's their home
And I'm welcome no more

And if a double-decker bus
Crashes into us
To die by your side
Is such a heavenly way to die
And if a ten ton truck
Kills the both of us
To die by your side
Well the pleasure, the privilege is mine

Take me out tonight
Take me anywhere, I don't care
I don't care, I don't care
And in the darkened underpass
I thought Oh God, my chance has come at last
But then a strange fear gripped me
And I just couldn't ask

Take me out tonight
Oh take me anywhere, I don't care
I don't care, I don't care
Driving in your car
I never never want to go home
Because I haven't got one
No, I haven't got one

And if a double-decker bus
Crashes in to us
To die by your side
Is such a heavenly way to die
And if a ten ton truck
Kills the both of us
To die by your side
Well the pleasure, the privilege is mine

There is a light that never goes out
There is a light that never goes out
There is a light that never goes out
There is a light that never goes out


17 σχόλια - Στείλε Σχόλιο



Συγγραφέας
vanna
Άννα
Φοιτήτρια
από Αθήνα-Πάτρα
20 ετών



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/vanna

Απλά λόγια για ό,τι μου αρέσει και μου τη σπάει




Photobucket

N-Blox made by Neave Games








Tags

Αδέσποτα Για γέλια μπορεί και για κλάματα Διάλογοι Εκρήξεις Μελαγχολικά Περί πολιτικής Ποιήματα Στιγμές έμπνευσης Στιγμές καθημερινότητας Στοχασμοί Συναυλίες Ταινίες Τραγούδια




Επίσημοι αναγνώστες (11)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης