αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Η καθημερινότητα κι εγώ...
Hakuna Matata

31 Μαρτίου 2008, 00:01
Λαβύρινθος
Στοχασμοί  

Κάθε μέρα τρέχουμε προσπαθώντας να βρούμε την έξοδο, έναν τρόπο για να βγούμε από τον λαβύρινθο μας. Σταυροδρόμια, αδιέξοδα και κάπου στο βάθος η έξοδος. Όμως θέλουμε πραγματικά να βγούμε; Τί άραγε να υπάρχει εκεί, στον έξω κόσμο; Μήπως τελικά η άγνοια του λαβυρίνθου είναι προτιμότερη;

Πάνω απλώνεται ο ουρανός. Άλλες φορές είναι γαλανός, άλλες συννεφιασμένος, άλλες βρέχει κιόλας! Όταν όμως νυχτώνει όλοι μένουν ακίνητοι στις θέσεις τους. Περιμένουν να επιστρέψει το φως, μόνο τότε συνεχίζουν το ψάξιμο. Στο σκοτάδι χάνονται και μπερδεύονται ακόμα περισσότερο. Στο φως τουλάχιστον βλέπουν που πατάνε...

Όσοι κατάφεραν να ξεφύγουν έτρεξαν μακριά. Δεν ήθελαν να θυμούνται. Μόνο δυο τρεις κατάλαβαν την μεγάλη πλάνη του λαβυρίνθου...

"Ξέρεις μου φαίνεται ότι τάχα μας γελάσανε! Εδώ έξω είναι η ζούγκλα...εδώ είναι η απάτη!"

"Προτιμάς να ξαναμπείς εκεί μέσα;"

"Όχι...είναι καλύτερα εδώ έξω...προτιμότερη είναι η κοροϊδία..."

Και όταν όλοι οι λαβύρινθοι πέσουν το μόνο που θα έχει απομείνει θα είναι η σιωπή των ξεγυμνωμένων ψυχών...μέχρις ότου κάποιος βίαια την σπάσει....


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


30 Μαρτίου 2008, 00:24
Με ένα τραγούδι...
Στοχασμοί  

 

Κάπως έτσι θα περάσει αυτή η νύχτα. Με μελωδίες που στοιχειώνουν τη νύχτα. Με ένα τραγούδι και σκέψεις για ένα καλύτερο αύριο. Κάτι καλύτερο από το γκρίζο σήμερα, από την μονοτονία της συνήθειας...

Ψάξε και βρες τι σε πληγώνει, τύλιξε το σε φανταχτερά γυαλόχαρτα και κλείδωσέ το μέσα σε ένα κουτάκι. Και μετά ξέχνα το! Όχι, δεν επουλώνονται έτσι οι πληγές. Έτσι απλά καλύπτονται εγκλήματα ψυχής...

Μερικές φορές είναι καλύτερα να κρεμάμε τους φόβους μας στον απέναντι τοίχο και να τους αντικρίζουμε κατάματα. Όσο κι αν πονάμε...όσο κι αν ντρεπόμαστε...

Τι κι αν δεν σκεφτόμαστε σας τους άλλους; Αυτή είναι η μαγεία! Αυτό είναι το "δικό" μας. Αυτό θα μας σώσει, κάποια στιγμή στο μέλλον...

Κι όταν ξημερώσει όλα θα έχουν αλλάξει, ακόμα και η ώρα! Όλα θα έχουν αλλάξει στο μυαλό σου! Φτάνει μόνο να το θελήσεις...


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


29 Μαρτίου 2008, 00:04
Time...
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

(ή αλλιώς το τραγούδι πώρωση των τριών τελευταίων ημερών)

Τέρμα! Είμαι πια σίγουρη ότι όλοι έχουμε πέσει θύματα μίας παγκόσμιας συνωμοσίας! Ο ύπουλος Αφέντης-Χρόνος σε συνεργασία με όλα τα εργοστάσια ρολογιών έχει αποφασίσει να μας κάνει ένα ανελέητο σπάσιμο νεύρων!

Κλασσικό παράδειγμα η σημερινή ημέρα! Τρεις ώρες ήμουν κλεισμένη σε μία τάξη με αρκετά παιδιά που τον ήθελαν τον Ηρώδη τους! Στις οποίες τρεις ώρες έπρεπε να γράψω έκθεση για την Βουλή των Εφήβων. Με όλα τα…παιδάκια να τσιρίζουν και να ρωτάνε τα πιο απίθανα πράγματα(μα πείτε μου είμαι εγώ η κακιά; Of course not! Ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω…). Πότε πέρασαν τόσο γρήγορα τρεις ολόκληρες ώρες; Εγώ πού ήμουν; Τόσο πολύ είχα απορροφηθεί από το γράψιμο που ούτε που κατάλαβα τόσα κουδούνια που χτύπησαν; Πότε άρχισα να γράφω, πότε τελείωσα ακόμα δεν έχω καταλάβει…

Και ενώ αυτές οι τρεις ώρες πέρασαν σαν να ήταν τρία λεπτά, το δράμα ήρθε μετά. Ένα τέταρτο μαθήματος(γεωμετρίας…ουδέν σχόλιον! Είπαμε, δεν είμαι κακιά!) δεν πέρναγε! Μα δεν πέρναγε με τίποτα! Και πόσο να αντέξεις; Με τον πονοκέφαλο να πιάνει καινούργια ρεκόρ και τις μαθηματικές ασυναρτησίες να πηγαίνουν σύννεφο…

Πάντα είχα περίεργη σχέση με τον χρόνο…και πάντα ασυγχρόνιστη! Όποτε χρειαζόμουν λίγη άνεση χρόνου οι ώρες περνούσαν σε ρυθμούς ταχύτητας φωτός! Όποτε ήμουν άνετη και χαλαρή όλα έτρεχαν τόσο γρήγορα!

Μετά την επιτυχημένη εκστρατεία κατά του πρωινού ξυπνήματος και των ξυπνητηριών(μαραφέτια του διαβόλου!) ήρθε η στιγμή να ξεκινήσουμε και την εκστρατεία κατά του χρόνου! Διεκδικούμε επιλογή ρυθμών ζωής, ρύθμιση των ρολογιών με βάση το προσωπικό ωράριο του καθενός και κατάργηση του πρωινού ξυπνήματος(αυτό το αίτημα έχει μείνει από προηγούμενο post…δυστυχώς ακόμα δεν πραγματοποιήθηκε!).

 

Το παίζω επαναστάτρια τελευταία…τι να πει κανείς….άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, άβυσσος!

 

Α ναι! Αύριο νομίζω αλλάζει η ώρα…κάποιος παίζει με τα νεύρα μου!


15 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


27 Μαρτίου 2008, 17:25
Λιώνουν οι πάγοι
Αδέσποτα  

 

Θέλω να δώσω τα θερμά μου συγχαρητήρια σε όσους συνεισφέρουν σε αυτό το πρωτοφανές φαινόμενο! Μπράβο μας που καταφέραμε να προκαλέσουμε το λιώσιμο πάγων που βρίσκονται στη γη για χιλιάδες χρόνια! Μπράβο!

Οι πάγοι λιώνουν με ταχύτατους ρυθμούς. Οι επιστήμονες το είχαν προβλέψει αλλά όχι τόσο σύντομα. Οι συνέπειες θα είναι(ή μάλλον ήδη είναι) καταστροφικές. Η στάθμη των ωκεανών θα ανεβεί. Οι παραθαλάσσιες περιοχές θα πλακωθούν από το νερό. Ήδη κάποια νησιά στην Ωκεανία σταδιακά εξαφανίζονται. Επιπλέον, αναπόφευκτη θα είναι και η εξαφάνιση ζώων που ευδοκιμούν μόνο στους πόλους.

Η υπερθέρμανση του πλανήτη είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουμε κληθεί να αντιμετωπίσουμε. Τόσα και τόσα έχουμε ακούσει για αυτό το θέμα αλλά δυστυχώς δεν έχουμε ενεργοποιηθεί ακόμα. Αναρωτιέμαι, πότε θα καταλάβουμε ότι πρέπει να κάνουμε κάτι; Μάλλον όταν θα είναι πολύ αργά...ίσως είναι πολύ αργά!

Εμείς μπορεί να δυσφορούμε που τα καλοκαίρια έχουν γίνει αφόρητα και τα ακραία καιρικά φαινόμενα κάτι το καθημερινό, όμως αυτοί που υποφέρουν πραγματικά είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν ούτε ένα ποτήρι πόσιμο νερό. Τι ειρωνεία! Η στάθμη των ωκεανών ανεβαίνει αλλά τα αποθέματα πόσιμου νερού λιγοστεύουν. Στο μέλλον οι μεγαλύτεροι και σκληρότεροι πόλεμοι θα γίνονται για το νερό. Στο μέλλον είπα; Λάθος! Ήδη γίνονται!

Έλαχε στην γενιά μου να δεί την κατάρρευση του περιβάλλοντος...


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Μαρτίου 2008, 22:45
Όταν βρέχει...
Στοχασμοί  

 

Καμιά φορά όταν βρέχει είναι ωραίο να κοιτάμε τον ουρανό

Είναι ωραίο να γνωρίζουμε ότι κι αυτός κλαίει σαν κι εμάς

Τουλάχιστον αυτός δεν φοβάται να το δείξει ενώ εμείς κλαίμε στα κρυφά!

 

ΥΓ: Το κομμάτι του Chopin δίπλα είναι το μόνο που στην δεδομένη στιγμή δεν μου προκαλεί πονοκέφαλο...


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


25 Μαρτίου 2008, 00:25
Διαπίστωση
Στοχασμοί  

 

Οι άγριοι αλληλοεξοντώνονται, οι εξημερωμένοι αλληλοεξαπατώνται

-κι αυτό λέγεται "πορεία του κόσμου".

 

Schopenhauer

 

 

Στο κλίμα μιας Εθνικής Εορτής! Αλήθεια τί γιορτάζουμε σήμερα; Θυμάται κανένας; Και αν θυμάται τελικά τί σημασία έχει; Το παρελθόν ένδοξο αλλά το μέλλον αβέβαιο. Όσο για το παρόν...αυτό νοσεί εδώ και χρόνια!

Κάπου ανάψανε μια φλόγα και είναι ωραίο να βλέπεις την ελπίδα να γεννιέται από τον ήλιο. Τι θλίψη όμως όταν όλα γύρω είναι καμμένα! Υπάρχει αναγέννηση μέσα από τις στάχτες;

Στο σχολείο μας είπανε ότι στις Εθνικές Εορτές αρχίσαμε Επανάσταση, ελευθερωθήκαμε, είπαμε ένα "Όχι", διώξαμε την δικτατορία, απαλλαχθήκαμε από τους δυνάστες. Αναρωτιέμαι, αφού τα κάναμε όλα αυτά τότε γιατί έχουμε μείνει με την ψευδαίσθηση μιας εθνικής συνείδησης; Ας ανοίξουμε τα μάτια μας κάποια μέρα...

Α ρε νεοέλληνες! Ποιος θα σας σώσει από τους εαυτούς σας;


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Μαρτίου 2008, 18:15
Αθλιότητα...
Εκρήξεις  

Μερικές φορές πρέπει να κρατάμε το στόμα μας κλειστό γιατί μετά ό,τι πούμε πρέπει να το δικαιολογήσουμε! Δεν αρχίζουμε να μιλάμε για ό,τι βλακεία νιώθουμε και μετά δεν τρέχει τίποτα! Ακόμα και αν κάποια πράγματα είναι πολύ έντονα ορισμένες φορές πρέπει να τα κρατάμε μέσα μας! Τί φταίει αυτός που μας ακούει; Ο κόσμος έχει τα δικά του προβλήματα...

Ωχ Θεέ μου...πάλι τα ίδια...

Όταν λέμε κάτι πρέπει να έχουμε υπόψιν μας ότι την επόμενη μέρα θα πρέπει να αντικρίσουμε κάποιους ανθρώπους...και με τι κουράγιο θα τους κοιτάξουμε στα μάτια;

Αθλιότητες! Και ακόμα δεν μου έχει περάσει...υποθέτω ότι χάλασα και το δικό σας απόγευμα! Τέλεια...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Μαρτίου 2008, 00:00
Είναι νωρίς...
Στιγμές έμπνευσης  

"Είναι νωρίς ακόμα για μας"

Στο είπε. Το ήξερες. Και βέβαια το ήξερες. Ήταν νωρίς ακόμα.

"Υπάρχουν πολλά που πρέπει να συμβούν. Υπάρχουν πολλές αναμνήσεις που πρέπει να σχηματιστούν. Τόσα πολλά που δεν έχουμε ζήσει ακόμα"

Τι να πεις...είχε δίκιο...απόλυτο δίκιο...

"Είναι νωρίς! Σκέψου μόνο πόσα θα χάσουμε! Σκέψου ότι πάντα θα κοιτάμε πίσω! Σκέψου..."

Σκεφτόσουν...αλλά σκεφτόσουν αλλιώς...

"Πρέπει να καταλάβεις..."

Να καταλάβεις...καιρό τώρα το προσπαθούσες μα εσύ καταλάβαινες αλλιώς...

"Κοίτα με!"

Δυο μάτια, δυο καθρέφτες. Κοίταγες μα έβλεπες αλλιώς, με τον δικό σου τρόπο...

"Είναι νωρίς ακόμα!"

"Είναι νωρίς...αλλά δεν έχουμε χρόνο! Δεν έχουμε καθόλου χρόνο!"

Και ξάπλωσες δίπλα της για να περάσει και αυτή η νύχτα...

 


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Μαρτίου 2008, 00:12
Σελίδα ημερολογίου
Στοχασμοί  

 

Αγαπητό ημερολόγιο....

Σήμερα ξύπνησα με την διάθεση να αλλάξω τον κόσμο. Με το που άνοιξα τα μάτια μου είδα το δωμάτιό μου λουσμένο στο φως. Σκέφτηκα ότι θα ήταν κρίμα εαν μας κατάπινε το σκοτάδι. Έτσι σηκώθηκα χωρίς να σκέφτομαι τις υποχρεώσεις της ημέρας.

Βγήκα απ'το σπίτι μου και κοίταξα γύρω μου. Απαίσιες οι πολυκατοικίες, χωρίς ταυτότητα, χωρίς προσωπικότητα. Τα αυτοκίνητα φρέναραν και οι οδηγοί χρησιμοποιούσαν τις κόρνες λες και δεν είχαν φωνή για να μιλήσουν. Οι πεζοί έτρεχαν, ίσως προσπαθούσαν να ξεφύγουν από κάτι, ίσως να είχαν αργίσει σε κάποιο σημαντικό ραντεβού, ίσως απλά να είχαν μάθει να τρέχουν αντί να περπατούν.

Περπάτησα αρκετά. Ανακάλυψα ότι τα δέντρα στα πεζοδρόμια έχουν ξεραθεί. Δεν άντεξαν τα καυσαέρια, δεν άντεξαν το τσιμέντο. Όσο πιο πολύ έμενα έξω τόσο περισσότερο δυσκολευόμουν να αναπνεύσω. Τελικά ούτε εγώ τα αντέχω τα καυσαέρια! Τα μάτια μου άρχιζαν να με τσούζουν και ένιωθα να ζαλίζομαι. Κάθισα στην άκρη του πεζοδρομίου για να ηρεμήσω λίγο.

Τόσοι άνθρωποι πέρασαν από μπροστά μου. Τόσοι άνθρωποι πέρασαν αλλά κανείς δεν νοιάστηκε. Μόνο έριχναν ένα άδειο βλέμμα και συνέχιζαν ανενόχλητοι τον δρόμο τους. Κανείς τους δεν με ρώτησε γιατί καθόμουν στο πεζοδρόμιο, γιατί τα μάτια μου ήταν κόκκινα και κλαμμένα, γιατί δεν περπατούσα βιαστικά σαν κι αυτούς.

Υπάρχει τόση μοναξιά στους δρόμους αυτής της πόλης! Τόσος κόσμος και όμως ο καθένας ζει μόνο για τον εαυτό του! Τους έβλεπα να περνάνε από μπροστά μου και σχεδόν τους λυπόμουν. Όλοι περπατούσαν μόνοι τους με το κεφάλι σκυμμένο. Απέφευγαν να διασταυρωθούν οι ματιές τους, σαν να φοβόντουσαν μήπως με μια ματιά ο άλλος θα μάθαινε τα πιο απόκρυφά τους μυστικά.

Μετά από λίγη ώρα, και όταν είχα πια συνέλθει, σηκώθηκα. "Σήμερα θα αλλάξω τον κόσμο!" επανέλαβα από μέσα μου και ετοιμάστηκα να θέσω σε εφαρμογή τον στόχο μου. Τότε αντίκρισα την αντανάκλαση μου σε μία βιτρίνα μαγαζιού. Δεν μπορούσα να με ξέχωρισω μέσα στο πλήθος. Είχα γίνει κι εγώ σαν κι αυτούς, ένας μοναχικός άνθρωπος.

Γύρισα την πλάτη μου στο είδωλο μου και τρέχοντας γύρισα στο σπίτι μου. Μπήκα μέσα, κλείδωσα την πόρτα και στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη.

"Να αλλάξω τον κόσμο..." του ψέλλισα. "Για ποιόν και γιατί;" μονολόγησα και έκλεισα τις κουρτίνες για να μην μπαίνει το φως.

Έπρεπε να συνηθίσω το σκοτάδι...


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


21 Μαρτίου 2008, 00:52
Radio Days
Στιγμές καθημερινότητας  

 

Είχα ξεχάσει πόσο ωραίο είναι να ακούς ραδιόφωνο. Κάποτε άκουγα συνέχεια. Μετά έγινα πιο επιλεκτική στις μουσικές επιλογές μου και περιορίστηκα στα προεπιλεγμένα τραγούδια μου. Και κάθε φορά που βάζω τα ακουστικά ξέρω τι θα ακούσω. Το ξέρω αφού εγώ έχω φτιάξει την εκάστοτε playlist...

Το ραδιόφωνο είναι μαγεία. Πέρα από τις υπέροχες μουσικές, έχει και μία μοναδική αίσθηση επικοινωνίας μέσω της μουσικής.

Πάντα μου άρεσε να ακούω τον εκφωνητή να διαβάζει τις αφιερώσεις μου και να παίζει τα τραγούδια που του ζήτησα...

Αυτά...και η νύχτα περνάει με αυπνία και υπέροχες μουσικές...και με την γνώση ότι αύριο θα ξυπνήσω στις εφτάμιση για το σχολείο...

Καλησπέρα σε όσους ξαγρυπνούν και καλόν ύπνο σε όλους τους υπόλοιπους!

 

ΥΓ:Δίπλα ένα μοναδικό τραγούδι από τους Trees. Απλά απολαύστε το!


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


19 Μαρτίου 2008, 21:45
Τρίτος κάδος στη γωνία!
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

 

«Παρακαλώ;»

«Τι είναι εκεί;»

«Εεε…εσείς ποιον πήρατε;»

«Την Πυροσβεστική»

«Εδώ είναι η Πυροσβεστική!»

«Α ωραία! Προσπαθώ να σας πάρω εδώ και ώρα αλλά δεν το σήκωνε κανείς…»

«Ξέρετε κύριε οι γραμμές μας είναι φορτωμένες αυτόν τον καιρό»

«Το ξέρω και σας καταλαβαίνω απόλυτα!»

«Χαίρομαι! Σε τι μπορώ να σας βοηθήσω;»

«Εδώ και δύο ώρες έχω εγκλωβιστεί και…»

«Μην συνεχίζεται! Κλασική περίπτωση εγκλωβισμού! Πείτε μου πού βρίσκεστε και θα στείλω κάποιον όσο το δυνατόν πιο γρήγορα»

«Επιτέλους! Έχω εγκλωβιστεί Ερμού και Κορίνθου»

«Ερμού και Κορίνθου, το σημείωσα. Πείτε μου τον αριθμό της πολυκατοικίας σας»

«38. Αλλά τι σχέση έχει αυτό; Η πολυκατοικία μου είναι στην Κανακάρη»

«Α! Κατάλαβα! Εγκλωβιστήκατε σε άλλη πολυκατοικία! Πείτε μου τον αριθμό της πολυκατοικίας στην οποία εγκλωβιστήκατε»

«Oh mon Dieu! Προφανώς πρόκειται περί παρεξηγήσεως!»

«Τι θέλετε να πείτε;»

«Παρερμηνεύσατε τα λόγια μου! Δεν έχω εγκλωβιστεί σε ασανσέρ πολυκατοικίας!»

«Τότε πού στο καλό έχετε εγκλωβιστεί καλέ μου κύριε;»

«Μα στο πεζοδρόμιο φυσικά!»

«Στο…στο πεζοδρόμιο;»

«Μα ναι!»

«Είστε σίγουρος ότι δεν έχετε εγκλωβιστεί στο ασανσέρ λόγω των διακοπών ρεύματος;»

«Μα καλά παιδιά είμαστε; Στο πεζοδρόμιο έχω εγκλωβιστεί!»

«Μα αποκλείεται! Τι βλακείες μου αραδιάζετε μεσημεριάτικα;»

«Μα αλήθεια σας λέω! Έχω εγκλωβιστεί στο πεζοδρόμιο!»

«Σας παρακαλώ κύριε μην παίζετε με τα νεύρα μου! Κλείστε αμέσως το τηλέφωνό σας και μην με απασχολείτε από την δουλειά μου!»

«Όχι! Μην το κλείνετε! Αλήθεια σας λέω! Έχω εγκλωβιστεί στην γωνία Ερμού και Κορίνθου!»

«Αντίο σας κύριε!»

«ΜΗ! ΜΗΝ ΤΟ ΚΛΕΙΝΕΤΕ! Δεν αντέχω άλλο εδώ πέρα! Κοντεύω να πάθω ασφυξία! Δείξτε έλεος!»

«Ωχ Θεέ μου…εξηγήστε μου σας παρακαλώ πως και γιατί εγκλωβιστήκατε στο-άκουσον, άκουσον- πεζοδρόμιο»

«Να σας εξηγήσω! Με όλη μου την χαρά! Λοιπόν, χάζευα αμέριμνος μια βιτρίνα με παπούτσια και όπως καταλαβαίνετε είχα απορροφηθεί από το θέαμα. Όταν γύρισα για να φύγω ανακάλυψα ότι όλο το πεζοδρόμιο είχε γεμίσει σκουπίδια!»

«Σκουπίδια;»

«Ναι σας λέω! Σκουπίδια παντού! Δεν ξέρω αν έχει υποπέσει στην αντίληψή σας αλλά τα σκουπίδια πολλαπλασιάζονται με ταχύτητες φωτός!»

«Ναι, κάτι πήρε το αυτί μου…»

«Να μην τα πολυλογώ, εδώ και δύο ολόκληρες ώρες βρίσκομαι περικυκλωμένος από μαύρες, κίτρινες και μπλε σακούλες σκουπιδιών»

«Βγαίνουν σε πολλά χρώματα;»

«Ναι! Ο γαμπρός μου χτες εγκλωβίστηκε σε ένα στενό με πορτοκαλί και πράσινες σακούλες. Ήταν και αρωματικές»

«Μα καλά κύριε δεν μπορείτε να παραμερίσετε λίγο τα σκουπίδια και να περάσετε;»

«Μπααα…πάνε 20 χρόνια από τότε που απολύθηκα από τον στρατό…έχω ξεχάσει την εκπαίδευση των λοκατζήδων…»

«Τουλάχιστον προσπαθήστε να σκαρφαλώσετε πάνω στα σκουπίδια και να βγείτε στον δρόμο!»

«Εσάς περίμενα να μου το πείτε!»

«Και δεν έγινε τίποτα;»

«Μπααα…έχω υψοφοβία…»

«Τι να σας πω κύριε…δεν ξέρω πως μπορώ να σας βοηθήσω»

«Στείλτε κάποιον να με απεγκλωβίσει!»

«Πολύ θα το ήθελα αλλά η πλειοψηφία του προσωπικού μας απεργεί!»

«Ωχ αδερφέ…»

«Εμ! Βρήκατε να εγκλωβιστείτε σε ημέρα απεργίας! Πηγαίνατε γυρεύοντας!»

«Δεν φταίω εγώ! Αλήθεια σας λέω ούτε που το κατάλαβα πότε μαζεύτηκαν τόσα πολλά σκουπίδια!»

«Λοιπόν θα στείλω σήμα σε όσους συναδέλφους δεν απεργούν και αν είστε τυχερός μέχρι αύριο θα σας έχουμε απεγκλωβίσει»

«Μόνο κάντε γρήγορα! Νιώθω κάτι να σέρνεται στα πόδια μου!»

«Α μην ανησυχείτε! Κανένα ποντικάκι θα είναι! Μην μου πανικοβάλλεστε! Πάρτε τηλέφωνο σπίτι σας για να μην ανησυχούν οι άνθρωποι και χαλαρώστε! Απολαύστε την μοναδική εμπειρία που έχετε την τύχη να ζείτε! Δεν θα σας ξανατύχει κάτι τέτοιο!»

«Αμήν Θεέ μου!»

«Αχ! Είστε και θρήσκος!»

«Ψυχασθενής είμαι!»

«Ό,τι έχει ο καθένας!»

 

(Όλα τα γραφόμενα ουδεμία σχέση έχουν με υπαρκτά πρόσωπα και γεγονότα. Βέβαια, εάν όλα αυτά σας φαίνονται περιέργως γνώριμα τότε σημαίνει ότι κι εσείς ζείτε στην ελληνική πραγματικότητα)


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Μαρτίου 2008, 19:52
Σαν σήμερα έφυγε ο Οδυσσέας Ελύτης...
Αδέσποτα  

Σαν σήμερα "έφυγε" το 1996 ο Οδυσσέας Ελύτης. Μεγάλος ποιητής. Μεγάλος άνθρωπος.

Οδυσσέας Ελύτης είναι το φιλολογικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλη. Το Ελύτης το έπλασε ο ίδιος. Όπως είπε σε μία συνέντευξη του, την εποχή που το επέλεξε η συλλαβή "ελ" ήταν η αγαπημένη του. Του θύμιζε την Ελλάδα, την ελευθερία, μία Ελένη που αγαπούσε τότε. Το γράμμα "υ" το επέλεξε επειδή πίστευε ότι ήταν το πιο ελληνικό γράμμα και την κατάληξη "της" επειδή ήθελε μία κατάληξη που να παραπέμπει σε αρχαιοελληνικό όνομα.

Η πρώτη του συλλογή με τίτλο "Προσανατολισμοί" εκδόθηκε το 1940 και η δεύτερη το 1943 ο "Ήλιος ο Πρώτος" με έντονα τα στοιχεία του υπερρεαλισμού.

Οι εμπειρείες του από την στράτευσή του στο μέτωπο της Αλβανίας καθώς και η φρίκη του πολέμου χαράζονται βαθιά στην μνήμη του και του δίνουν τροφή για το "Άσμα Ηρωικό και Πένθιμο για τον Χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας"(1946) και το "Άξιον Εστί"(1959).

Το "'Αξιον Εστί" σηματοδοτεί την έναρξη μιας πιο ώριμης περιόδου γραφής. Αυστηρά δομημένο πάνω σε εκκλησιαστικά κείμενα, με επιρροές από την μυθολογία και την ιστορία, αυτό το έργο έδωσε στον ποιητή τον τίτλο "εθνικός".

Ακολουθούν κι άλλα έργα όπως "Έξι και μία τύψεις για τον ουρανό"(1960), "Ο ήλιος ο ηλιάτορας"(1971), "Το Μονόγραμμα"(1972), "Τα Ρω του Έρωτα"(1973), "Σηματολόγιον"(1977), "Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου"(1984) κ.α.

Ο Ελύτης μεταφέρει στα ποιήματά του έναν νεανικό ερωτισμό. Σκιαγραφεί έναν έρωτα ανώτερο από την απλή σαρκική ηδονή, έναν έρωτα που αγγίζει το υψηλότερο βάθρο της τελειότητας.

Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχουν γνωρίσει διεθνή επιτυχία. Το 1979 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, κάτι που διέδωσε ακόμα περισσότερο την φήμη του.

Πέθανε στις 18 Μαρτίου 1996 από ανακοπή καρδιάς στην Αθήνα.

---------------------------------------------------------------------------------

 

ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

(Τα Πάθη)

Ενωρίς εξύπνησα τις ηδονές

ενωρίς τη λέυκα μου άναψα

με το χέρι μπροστά στη θάλασσα προχώρησα

εκεί μόνος την έστησα:

Φύσηξες και με κύκλωσαν τρικυμίες

ένα-ένα μου πήρες τα πουλιά-

Θεέ μου με φώναζες και πώς να φύγω;

Κοίταξα μες στο μέλλον τους μήνες και τα χρόνια

που ξανά θα γυρίσουνε χωρίς εμένα

και δαγκώθηκα τόσο βαθιά

που αργά το αίμα μου ένιωσα ν'αναβλύζει ψηλά

και να στάζει απ'το μέλλον μου.

Έσκαψα μες στο χώμα την ώρα που ήμουν ο ένοχος

και τρέμοντας εσήκωσα το θύμα στα χέρια μου

και του μίλησα τόσο απαλά

που αργά τα μάτια του άνοιξαν και σταλάξανε τη δροσιά

στο χώμα που ήμουν ο ένοχος.

Έριξα το σκοτάδι στο κρεβάτι του έρωτα

με του κόσμου τα πράγματα στο νου μου γυμνά

και το σπέρμα μου τίναξα τόσο μακριά

που αργά οι γυναίκες γύρισαν μες στον ήλιο και πόνεσαν

και γεννήσανε πάλι τα ορατά.

Θεέ μου με φώναζες και πώς να φύγω;

Ενωρίς εξύπνησα τις ηδονές

ενωρίς τη λεύκα μου άναψα

με το χέρι μπροστά στη θάλασσα προχώρησα

εκεί μόνος την έστησα:

Φύσηξες και λαχτάρισαν τα σωθικά μου

ένα-ένα μου γύρισαν τα πουλιά!

-----------------------------------------------------------------------------------------

Ο Ελύτης για μένα δεν είναι οι πεζοί χαρακτηρισμοί και οι ατέλειωτες παπαγαλίες που μαθαίνουμε στο σχολείο. Όχι...είναι κάτι βαθύτερο, κάτι που με αγγίζει και με συγκινεί όσο ελάχιστα πράγματα.

Και τελειώνω με ένα απόσπασμα από το Μονόγραμμα, το αγαπημένο μου έργο του Ελύτη. Το έχω ξαναπεί αυτό...αλλά αξίζει τον κόπο να το επαναλάβω...

--------------------------------------------------------------------------------------

Μες στη μέση της θάλασσας

από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ’ ακούς

ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς;

Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς

Άκου, άκου

Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει –ακούς;

Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει –ακούς;

Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς;

Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς;

 


14 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


16 Μαρτίου 2008, 22:34
Σκιές
Στοχασμοί  

Σκιές μέσα στο μυαλό μας...

Σκιές στους τοίχους...

Σκιές και στην ψυχή μας...


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Μαρτίου 2008, 23:07
Διάλογοι(2)
Διάλογοι  

"Λοιπόν, θα φύγεις;"

"Ναι..."

"Δεν χρειάζεται να φύγεις!"

"Σταμάτα! Τα είπαμε αυτά! Φεύγω..."

"Και όλα αυτά που έλεγες; Τα ξέχασες;"

"Εσύ τα ξέχασες πριν από μένα! Το μόνο που μου μένει να κάνω είναι να απομακρυνθώ..."

"Ανόητε..."

"Δεν αντέχω άλλο πόνο!"

"Δεν χρειάζεται να πονάς! Αρκεί να ξέχασεις ό,τι σε ενοχλεί!"

"Είναι εύκολο για σένα!"

"Καθόλου! Απλά σκέφτομαι πρακτικά!"

"Εγώ σκέφτομαι με την καρδιά!"

".....μην φεύγεις!"

"Πρέπει..."

"Και τα σ'αγαπώ που έλεγες;"

"Ανόητες φλυαρίες της στιγμής!"

"Μέχρι χτες τα πίστευες!"

"Μέχρι χτες δεν είχα μάθει τίποτα..."

"Μπορείς να τα ξεχάσεις!"

"Όχι...πρέπει να φύγω..."

Το κλείσιμο της πόρτας είναι απάνθρωπα σκληρό. Και ακόμα πιο απάνθρωπη και σκληρή είναι η σιωπή που απλώνεται μετά...

Αφιερωμένο...τέτοιες περίεργες ώρες το μυαλό μου φτιάχνει ιστορίες για να μην πλήττει...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Μαρτίου 2008, 00:26
Κάτι μέρες σαν κι αυτή...
Στιγμές καθημερινότητας  

Φτάσαμε αισίως και στο τέλος αυτής της ημέρας. Ήταν τρελή μέρα η σημερινή! Είχε απ'όλα!

Μου έχει μείνει μια πικρία στο στόμα, ένας κόμπος στο λαιμό.

Τζάμια έσπασαν και έπεσαν πάνω μας. Δεν φοβηθήκαμε. Απλά περιμέναμε να σωπάσει ο θόρυβος για να μπορέσουμε να φύγουμε. Απλά περιμέναμε...

Καθώς επιστρέφαμε σπίτι με το αυτοκίνητο είδαμε στον δρόμο ένα παιδάκι να περιπλανιέται. Παιδάκι είπα; Λάθος! Μωρό! Δύο χρονών με το ζόρι. Είχε φύγει απ΄την αυλή του σπιτιού του που έπαιζε και είχε βγει στο δρόμο. Ευτυχώς το βρήκαμε πριν περάσει κανένα αυτοκίνητο...το πήγαμε στους γονείς του...

Γέλια είχε η σημερινή ημέρα. Τώρα που βρίσκομαι επιτέλους σπίτι με λίγη ηρεμία εκτιμώ αυτά τα γέλια!

Πόσο θα ήθελα να φύγω απο εδώ. Να ζήσω κάπου μακριά, ελεύθερα! Με φόντο τον ουρανό και τα αστέρια. Με συντροφιά μόνο όσους εκτιμώ και συμπαθώ. Κάπου που δεν θα χρειάζεται να πνίγω αυτά που νιώθω από φόβο μήπως με απορρίψουν...

"Τι λες; Θα το δοκιμάσουμε κάποτε;"

"Κάποτε..."

Μα αυτό το κάποτε μοιάζει μακρινό...και δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα υπάρχουν αστέρια!

Κάτι μέρες σαν κι αυτή φοβάμαι μήπως κάποια μέρα αδειάσει η ζωή μου...

Ήταν τρελή μέρα η σημερινή! Και ωραία όμως! Αξέχαστη!

 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Μαρτίου 2008, 22:39
Διάλογοι
Διάλογοι  

"Μα τι περιμένετε τέτοια ώρα;"

"Σας παρακαλώ κύριε! Με ποιο δικαίωμα μου μιλάτε;"

"Εγώ σας παρακαλώ! Γίνεστε αγενής χωρίς να υπάρχει λόγος! Απλά ενδιαφέρομαι για εσάς"

"Δεν έχετε το δικαίωμα να ενδιαφέρεστε!"

"Έτσι πιστεύετε;"

"Έτσι είναι! Αλλά ακόμα και αν ενδιαφέρεστε, τότε το κάνετε επειδή έχετε κάποιο συμφέρον"

"Ίσως..."

"Βλέπετε που είχα δίκιο;"

"Όπως και να΄χει εγώ σας ξαναρωτώ: τι περιμένετε τόσο αργά;"

"Να χαράξει. Να βγει ο ήλιος"

"Έχετε ρολόι μαζί σας;"

"Ναι"

"Μπορείτε να μου πείτε τι ώρα είναι;"

"Είναι εφτά και πέντε..."

"Το πρωί!"

"Το...το πρωί;"

"Ξαφνιαστήκατε;"

"Η αλήθεια είναι πως ναι! Δεν έπρεπε να είχε ξημερώσει;"

"Έπρεπε! Εδώ και αρκετή ώρα!"

"Τότε γιατί είμαστε ακόμα πνιγμένοι στο σκοτάδι; Τι απέγινε ο ήλιος;"

"Μα καλά πού ζούσατε τόσον καιρό; Δεν ακούσατε τίποτα;"

"Για ποιο θέμα;"

"Ο ήλιος δεν θα ξαναβγεί!"

"Τι;"

"Αλήθεια! Δεν θα ξαναβγεί! Ψηφίστηκε και σχετικός νόμος!"

"Μιλάτε σοβαρά;"

"Μα ναι! Ήταν ομόφωνη απόφαση!"

"Είχαν επιχειρήματα;"

"Αμέτρητα!"

"Λογικά;"

"Πολύ! Έλεγαν ότι ο ήλιος ανέβαζε την θερμοκρασία, ότι το φως τύφλωνε, ότι το σκοτάδι είναι καλύτερο"

"Και κανείς δεν αντιστάθηκε;"

"Κανείς! Έπεισαν τον κόσμο ότι αυτό είναι το σωστό!"

"Μα αυτό είναι τρέλα! Πως θα ζήσουμε χωρίς τον ήλιο;"

"........."

"Γιατί δεν απαντάτε; Πως θα ζήσουμε χωρίς τον ήλιο;"

"Δεν θα ζήσουμε!"

"Σίγουρα σπάτε πλάκα μαζί μου!"

"Αντιθέτως κύριε! Έχω να μιλήσω τόσο σοβαρά με κάποιον εδώ και μήνες"

"Δεν θα ζήσουμε...και κανείς δεν πανικοβάλεται;"

"Όχι βέβαια! Έπεισαν τον κόσμο ότι έτσι πρέπει να γίνει, ότι αυτό είναι ορθό!"

"Αλήθεια έχασα πολλά..."

"Μα πού ήσασταν κρυμμένος τόσο καιρό;"

"Στα όνειρα μου...."

"Πόσο σας ζηλεύω! Δεν θυμάμαι πως είναι να ονειρεύεσαι!"

"Ποιο το νόημα; Τι να τα κάνω τα όνειρα χωρίς τον ήλιο..."

"Αχ καλέ μου κύριε, τα όνειρα με ή χωρίς τον ήλιο έχουν πάντα αξία!"

"Ίσως...οπότε αφού δεν θα βγει ο ήλιος δεν έχω καμία δουλειά εδώ! Καλύτερα να πηγαίνω"

"Καλύτερα να πηγαίνετε! Δεν είναι κατάλληλες εποχές για ονειροπόλους!"

"Οι εποχές δεν είναι ποτέ κατάλληλες για τους ονειροπόλους!"

"Ίσως να έχετε δίκιο..."

"Αντίο λοιπόν! Δεν το αντέχω άλλο αυτό το σκοτάδι! Πάω πάλι πίσω στο σπίτι μου. Εκεί τουλάχιστον είχα λίγο φώς..."

 


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Μαρτίου 2008, 22:14
Η πόλη το απόγευμα
Στιγμές έμπνευσης  

Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες βόλτα το απόγευμα; Πραγματικά δεν μπορείς να θυμηθείς πότε είδες για τελευταία φορά την πόλη λουσμένη στο φως, στο γλυκό φως του απογεύματος λίγο πριν σκοτεινιάσει. Έτυχε σήμερα να έχεις μία ώρα ελεύθερη, έξω από τοίχους και μαυροπίνακες.

Άδεια φάνταζε η πόλη. Έρημη. Κανείς δεν μένει πια εδώ! Όλοι έφυγαν! Τα πεζοδρόμια άδεια, τα μαγαζιά κλειστά. Στον δρόμο μόνο κάτι αυτοκίνητα και δυο τρεις μαθητές με ασήκωτες τσάντες να ανυπομονούν να φτάσουν σπίτι τους.

Κρύο δεν έκανε ούτε ζέστη. "Τέτοιος καιρός αρμόζει στην εγκατάλειψη" σκέφτεσαι και ξέρεις ότι έχεις δίκιο. Εγκατάλειψη...και είναι πράγματι κρίμα που ζεις για να δεις κάτι τόσο θλιβερό. Οι περισσότεροι κλείνουν τα μάτια. Και όσοι κοιτούν απλά μορφάζουν από αηδία και συνεχίζουν τον δρόμο τους, ούτε καν κοντοστέκονται, ούτε καν προσποιούνται ότι νοιάζονται...

Έχει γεμίσει σκουπίδια η πόλη. Όμως ξέρεις ότι τα σκουπίδια απλά τονίζουν την ήδη υπάρχουσα ασχήμια, μια ασχήμια που δεν φανερώνεται αλλά κρυφά πληγώνει τον κάθε διαβάτη που τυχαίνει να περπατά τους δρόμους της.

Δεν μπορείς να αποφασίσεις αν την αγαπάς ή όχι. Αναμνήσεις δεν έχεις που να σε δένουν μαζί της. Οι αναμνήσεις σου είναι αλλού, σε άλλες πόλεις με την ίδια ασχήμια. Ανοιχτή πληγή θα είναι πάντα αυτή η πόλη...και πάντα θα σε πονά...

 


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Μαρτίου 2008, 15:15
Η Εποχή της Μάσκας
Στοχασμοί  

 

 

Μάσκες παντού, όλοι φοράνε μάσκες. Οι δρόμοι γεμάτοι. Χρώματα. Νεκρά χρώματα. Πλαστικά χαμόγελα. Πλαστικές ματιές.

Μάσκες παντού. Όλοι διάλεξαν και από μία μάσκα. Βγαίνουν σε πολλά χρώματα, σε πολλές γκριμάτσες. Μένουν πάντα άκαμπτες, πάντα πλαστικές.

Μα ακόμα και όταν βγάζουν την μάσκα δεν βλέπεις καμία διαφορά. Τα χαμόγελα είναι πάλι πλαστικά, οι ματιές το ίδιο. Και το πρόσωπο μένει άκαμπτο, πλαστικό.

Μόνο τα μάτια προδίδουν λίγη ζωή. Η σπίθα ακόμα καίει. Είναι όμως αρκετή;

Τέρμα πια οι μάσκες για φέτος! Του χρόνου πάλι!

Μήπως όμως τελικά ζούμε την Εποχή της Μάσκας; Κανείς δεν λέει αυτό που νιώθει, αυτό που πραγματικά θέλει να πει. Απλά μιλάνε με ακατανόητα λόγια και κοιμίζουν τα πλήθη. Έχουν και ωραίο ύφος! Ναι, έτσι εξηγούνται όλα! Τελικά μετράει το ύφος και όχι τα λόγια. Μετράει η σοβαροφάνεια...

Δεν αρκεί να κρύψεις την αποκριάτικη μάσκα στην ντουλάπα σου. Πρέπει να την ξεριζώσεις από μέσα σου. Να διώξεις από πάνω σου το μακιγιάζ, την στολή, την περούκα. Να διώξεις την μάσκα...


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Μαρτίου 2008, 23:53
Ήρθες πάλι τρελό καρναβάλι
Στιγμές καθημερινότητας  

Τελικά σημασία δεν έχει πού είσαι αλλά με ποιους είσαι! Όσο στενό κι αν είναι το μέρος, όσο καπνό και να έχει αν είσαι με φίλους όλα είναι μια χαρά! Ακόμα κι αν κάθεσαι δίπλα ακριβώς στο ηχείο και ελπίζεις να μην δυναμώσουν άλλο τη μουσική!

Σε καρναβαλικούς ρυθμούς...και αυτό με εκπλήσσει! Αλλά όπως είπα και πριν σημασία δεν έχει το πού αλλά το με ποιον!

Και η πόλη μας έχει γεμίσει χρώματα. Φώτα, κόσμος, περούκες, μάσκες, στολές, σερπαντίνες, κομφετί και μουσική. Κάποτε με φόβιζαν όλα αυτά, μου φαίνονταν ανούσια, ίσως επειδή τα ζούσα μόνη μου...τώρα χαμογελάω, έστω και αμυδρά!

Πόσο ωραία είναι να περπατάς παρέα με φίλους μέσα στο σκοτάδι! Να ξέρεις ότι μπορεί να πέσεις αλλά ότι θα υπάρχει κάποιος να σε κρατήσει! Να φωνάζεις και να προσπαθείς να ακουστείς μέσα στο θόρυβο και να έχεις κάποιον να σκύβει δίπλα σου για να σε ακούσει! Ναι! Αυτό είναι πραγματική ομορφιά!

Anyway...καλό καρναβάλι σε όλους και να περνάτε ωραία όπου κι αν είστε! Καλό σας βράδυ!

 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


04 Μαρτίου 2008, 18:31
Τέρμα το πρωινό ξύπνημα! Εννωθείτε αδέρφια!
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να ξυπνάς το πρωί! Αλλά όταν λέω πρωί, εννοώ πολύ πρωί! Πρόκειται για ένα κινέζικο βασανιστήριο από τα πιο βάναυσα που πρέπει άμεσα να καταργηθεί! Τόσο ωραία όνειρα να μένουν μισά! Αδικία!

Είμαι σίγουρη ότι αυτό μου το αίτημα θα βρει ανταπόκριση! Εμπρός! Ας ενωθούμε για να καταφέρουμε επιτέλους να πετύχουμε λίγες παραπάνω ώρες ύπνου! Τέρμα το πρωινό ξύπνημα! Τέρμα οι φρικιαστικές ώρες στα ξυπνητήρια! Ζήτω ο ύπνος! Ζήτω!

Και μετά ξύπνησα! Κι αυτό όνειρο ήταν αλλά δεν πρόλαβα να δω την εκπλήρωσή του! Χτύπησε το ξυπνητήρι! @&#*$&!<----απρέπειες!

Το τραγούδι είναι το πλεόν κατάλληλο! Δεν είχα ιδέα ότι υπήρχαν τέτοια cd στην δισκοθήκη μου...τελικά ο παλιμπαιδισμός δεν περιορίστηκε μόνο στο μπαλόνι!

 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Μαρτίου 2008, 22:24
Ανασκόπηση της 3ης Μαρτίου
Στιγμές καθημερινότητας  

Κάτι τέτοιες μέρες σκέφτομαι ότι τελικά είναι δύσκολο να ανέχεσαι τους γύρω σου όταν καλά καλά δεν ξέρεις εαν μπορείς να ανεχτείς τον εαυτό σου...και μετά από μία περίεργη μέρα καταλήγω στο ερώτημα: εγώ είμαι η κακιά ή όλοι οι άλλοι οι ηλίθιοι; Καλά δεν περιμένω απάντηση...μάλλον το πρώτο ισχύει...ω τι έκπληξη! Τουλάχιστον ξέρω ένα ακόμα άτομο που κάνει αυτή τη σκέψη! Παρηγοριά!

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να ξαπλώνεις στο κρεβάτι και να μην σε πιάνει ύπνος! Να στριφογυρνάς, να μπερδεύεσαι με τα σκεπάσματα, να μην μπορείς να βολευτείς με το μαξιλάρι, να κάνεις διάφορες σκέψεις που σε αποσπούν ακόμα περισσότερο, να κοιτάζεις το ρολόι και αυτό να δείχνει κάτι ανήκουστες ώρες! Και το αποκορύφωμα: να πρέπει να ξυπνήσεις στις εφτά παρά τέταρτο! ΕΦΤΑ ΠΑΡΑ ΤΕΤΑΡΤΟ!


Εφτά ώρες σε ένα κτήριο που βρωμάει χλωρίνη και ιδρώτα, με ρωγμές στους τοίχους και σκονισμένα θρανία. Να πρέπει να περάσεις εφτά ώρες κάθε εργάσιμη ημέρα της εβδομάδας, δηλαδή τριάντα πέντε ώρες συνολικά κάθε εβδομάδα(είδατε κύριε μαθηματικέ; Μια χαρά τα πάω με τον πολλαπλασιασμό! Στην διαίρεση κολλάμε...) με συνομήλικους που γελάνε με την ατέλεια του άλλου και αρέσκονται σε εύκολους και γρήγορους εντπωσιασμούς. Και εσύ να προσπαθείς να ξεχωρίσεις όχι για την πονηριά σου αλλά για την αξία σου. Να προσπαθείς να τους ανοίξεις τα μάτια, να τους πεις "Υπάρχει ζωή και μετά την τηλεόραση!". Να τους παρακολουθείς με φρίκη να πέφτουν σε λήθαργο όταν εσύ ανατριχιάζεις με την ποίηση και με τα νοήματα που κρύβουν οι λέξεις της.

Και μετά να γυρνάς σπίτι, να κάθεσαι ένα μισάωρο και μετά να βρίσκεσαι πάλι στους δρόμους. Να κολλάς στην κίνηση, να σπάνε τα νεύρα σου, να περνάς με κόκκινο, να βρίζεις, να καταριέσαι τους πάντες και τα πάντα.

Τρεις ώρες φροντιστήριο. Αλλά αυτό σου αρέσει! Βρίσκεις μία κρυμμένη ομορφιά στα μαθήματα που έχεις επιλέξει να παρακολουθείς εκτός σχολείου. Μπορεί να μην τα συμπαθείς πάντα αλλά τουλάχιστον τα αντέχεις! Και τα παιδιά εκεί είναι αλλιώς! Υπάρχει ένα αμυδρό σημείο επαφής...

Επιτέλους σπίτι! Μετά από δέκα ώρες μαθημάτων και τουλάχιστον τρεις ώρες καθοδόν, επιτέλους σπίτι! Βγάζεις τα ρούχα που έχουν την μυρωδιά της πόλης και φοράς κάτι φθαρμένες πιτζάμες με κάτι αρκουδάκια. Και είναι η πρώτη φορά στην διάρκεια της ημέρας που αισθάνεσαι άνετα και ανθρώπινα...

Η τηλεόραση βουίζει. Κάποιοι δημοσιογράφοι φωνάζουν για ένα όνομα, κάποιοι άλλοι για ένα συμβόλαιο γάμου. Τι σε νοιάζει εσένα; Τα παρακολουθείς, σχηματίζεις άποψη, κάνεις συζητήσεις αλλά όταν το βράδυ ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου τίποτα από αυτά δεν σε κρατάει ξύπνιο.

Όχι...κάτι άλλο σου κρατάει ανοιχτά τα μάτια...κάτι άλλο σε τρώει...ένα ρίγος; Μία μελωδία; Ένας ψίθυρος; Μία ιδέα;

Ίσως κάτι από τα παραπάνω! Ίσως και κανένα! Δεν προλαβαίνεις όμως να μάθεις...σε παίρνει ο ύπνος...

 

ΥΓ. Αλλιώς ξεκίνησα το γράψιμο και αλλιώς τελείωσα! Το υπέροχο τραγούδι του Moby δένει άψογα με το όλο κλίμα! Καλό βράδυ σε όλους!


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Μαρτίου 2008, 00:06
Ο Γαλαξίας
Στοχασμοί  

 

 

Κάπου στη μέση είμαστε κι εμείς...

...χαμένοι σε μια δίνη αστεριών...


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


02 Μαρτίου 2008, 15:43
Το μπαλόνι μου!
Αδέσποτα  

Το υπέροχο μπαλονάκι που βλέπετε στην φωτογραφία αιωρείται στο σαλόνι μου από την Παρασκευή το βράδυ! Έχω πάθει τρελό κόλλημα μαζί του! Μου θυμίζει τόσα πολλά!

Όταν ακόμα μέναμε στην Αθήνα, κάθε φορά που έβγαινα βόλτα με τον πατέρα μου πάντα μου έπαιρνε ένα μπαλόνι. Άλλες φορές από τον Εθνικό Κήπο, άλλες από το Σύνταγμα. Τι ωραία που ήταν τότε!

Και αυτό το μπαλόνι ο μπαμπάς μου μου το πήρε! Ήμασταν σε μια πλατεία και πηγαίναμε προς το αυτοκίνητο. Όταν είδα τα μπαλόνια του ζήτησα να μου πάρει ένα, χωρίς βέβαια να το εννοώ! Πλάκα έκανα! Και μου πήρε!

Έχω να κρατήσω τέτοιο μπαλόνι από τα έξι μου...κοντά έντεκα χρόνια! Τι ωραίο που είναι! Ενδείξεις παλιμπαιδισμού! Χαχα! Εμένα πάντως μου αρέσει τρελά! Όχι τόσο το μπαλόνι αλλά η χειρονομία και όλες οι αναμνήσεις που μου ξύπνησε...

Καλό απόγευμα Κυριακής σε όλους και καλό κουράγιο για την Δευτέρα!


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


02 Μαρτίου 2008, 00:03
Θέλω...
Στιγμές έμπνευσης  

Θέλω να ξυπνήσω μια μέρα με τον ήλιο να μπαίνει στο δωμάτιο μου

Θέλω να σταματήσω να ακούω φωνές, μόνο μελωδίες

Θέλω να βλέπω γύρω μου χαμόγελα

Θέλω να βλέπω στον καθρέφτη μου ένα πρόσωπο να χαμογελά

Θέλω να βρω μία κοινή γλώσσα συννενόησης με τους γύρω μου

Θέλω να συνεχίζω να ονειρεύομαι όποτε ανοίγω τα μάτια

Θέλω να δω λίγη βροχή

Θέλω να γυρίσω το χρόνο πίσω

Θέλω να δω τον ήλιο να δύει και να χαθώ μέσα στην ομορφιά του θεάματος


 

Θέλω να τρέξω χωρίς να σκέφτομαι ότι κάποιος με κυνηγάει, να τρέξω επειδή θέλω να τρέξω

Θέλω να διώξω το σκοτάδι

Θέλω να πω σε κάποιους ανθρώπους τι αισθάνομαι

Θέλω να πω σε κάποιους άλλους να σκάσουν!

Θέλω να σιγοτραγουδάω...

Θέλω να ακούω την φωνή μου...

Θέλω να κοιμηθω...

Θέλω να αφεθώ στα όνειρά μου...

 

ΥΓ. Δίπλα δύο τραγούδια που μου αρέσουν πολύ και που ταιριάζουν με την διάθεσή μου.

Α ναι! Καλό μήνα σε όλους!


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο



Συγγραφέας
vanna
Άννα
Φοιτήτρια
από Αθήνα-Πάτρα
20 ετών



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/vanna

Απλά λόγια για ό,τι μου αρέσει και μου τη σπάει




Photobucket

N-Blox made by Neave Games








Tags

Αδέσποτα Για γέλια μπορεί και για κλάματα Διάλογοι Εκρήξεις Μελαγχολικά Περί πολιτικής Ποιήματα Στιγμές έμπνευσης Στιγμές καθημερινότητας Στοχασμοί Συναυλίες Ταινίες Τραγούδια




Επίσημοι αναγνώστες (11)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης