αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Η καθημερινότητα κι εγώ...
Hakuna Matata

30 Απριλίου 2008, 00:17
Το πρώτο δώρο γενεθλίων!
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Αυτό το κουνελάκι-μπορεί να είναι και λαγουδάκι δεν το εξακρίβωσα-είναι το πρώτο δώρο γενεθλίων! Ψιλοφρίκαρα όταν το πρωτοείδα! Νόμιζα ότι είχε περάσει η εποχή των λούτρινων δώρων!

Βράδυ Κυριακής. Φεύγω απ'το σπίτι της γιαγιάς μου. Η ξαδέρφη μου(τι καλή κοπέλα! Σρλουπ σρλουπ) προτίθεται να με πάει μέχρι το σπίτι μου(δυο βήματα δρόμος). "Κάτι δεν πάει καλά" σκέφτομαι!

"Μωρέ σου πήρα κάτι για το Πάσχα και τα γενέθλια σου και δεν ήθελα να στο δώσω μπροστά σε όλους!" μου λέει.

"Άχου! Δεν έπρεπε!" λέω δήθεν τάχα ότι το παίζω υπεράνω.

Με τραβάει προς το αυτοκίνητό της. Το ξεκλειδώνει.

"Ουάο! Μου πήρες αυτοκίνητο!" αναφωνώ βλακωδώς.

Δεν απαντάει! Ανοίγει το πορτμπαγκαζ και βγάζει αυτό το ροζ κουνέλι-μπορεί να είναι και λαγός δεν μου λέει- τυλιγμένο και με έναν φιόγκο γύρω από τα αυτιά.

"Εεε...μήπως αυτό είναι το δώρο της άλλης μας ξαδέρφης; Ξέρεις της εφτάχρονης!"

Αμ δεν ήταν! Δικό μου ήταν! Σοκαρίστηκα στην αρχή αλλά μετά έκανα διάφορους συνειρμούς και κατέληξα ότι ναι! δικό μου δώρο ήταν!

Το έχω ακουμπήσει στο σαλόνι! Δεν το βάζω στο δωμάτιό μου γιατί τα λούτρινα μου προκαλούν αλλεργία(και αηδία μερικές φορές!). Το συγκεκριμένο πάντως μου αρέσει(μπορώ να πω κι αλλιώς; Διαβάζει το μπλογκ μου η άθλια!).

Το χειρότερο: μια άλλη φίλη μου πρότεινε να μου πάρει την Λιλού για να τα κάνω σετάκι! Τουλάχιστον να είναι κι αυτή ροζ! Έστω φούξια!

Αυτά για απόψε! Από αύριο ξυπνάω νωρίς για διάβασμα!


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


29 Απριλίου 2008, 14:22
Η ατυχία του να είσαι μύωπας
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Από μόνο του αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της όρασης δεν είναι τόσο κακό. Ίσα ίσα τα γυαλιά προσδίδουν και ένα σοφιστικέ στυλ στο κάτω κάτω! Το χειρότερο είναι, πέρα από μύωπας, να είσαι και αδέξιος!

Το πιο άμεσο και κοντινό παράδειγμο που μου έρχεται τυχαία στο μυαλό είναι εγώ! Από τα εννιά μου φοράω γυαλιά. Κατάφερα να ξεπεράσω κάποιες παιδιάστικες κοροϊδίες και έφτασα στα 16(σε μια βδομάδα 17! Να μην ξεχνιόμαστε!). Για να το κάνω πιο συγκεκριμένο το παράδειγμα: Βρισκόμαστε στο σωτήριο(!) έτος 2008, μεσημέρι της 29ης Απριλίου. Λόγω χτεσινού ξενυχτιού κοιμήθηκα μέχρι τις δώδεκα και μισή(υπό κανονικές συνθήκες κοιμάμαι μόνο μέχρι τις δώδεκα). Ξυπνάω λοιπόν όλο κέφι επειδή σήμερα θα άρχιζα να διαβάζω για το διαγώνισμα Αρχαίων της Παρασκευής. Πάω να καθαρίσω τα γυαλιά μου(τα πολύπαθα γυαλιά μου που από χτες το βράδυ έχουν στραβώσει επικίνδυνα!) και ω! τι έκπληξη! Έσπασαν! Δηλαδή ο ένας φακός έσπασε. Δηλαδή δεν έσπασε ακριβώς αλλά μου έμεινε στο χέρι. Δηλαδή απλά βγήκε! Δηλαδή μικρό το κακό! Βέβαια, επειδή η όλη ιστορία έχει εμένα σαν βασικό ήρωα, εκεί που πήγαινα να ανακοινώσω το θλιβερό συμβάν στην οικογένεια τσαφ! μου έπεσε ο φακός απ'τα χέρια! Έκανα μισή ώρα να τον βρω(ήταν σκοτεινά στο δωμάτιο και δεν έβλεπα και καλά!).

Να μην τα πολυλογώ πάπαλα τα γυαλιά! Ξέθαψα ένα παλιό ζευγάρι που το είχα από το γυμνάσιο. Με το ζόρι βλέπω! Κανονίστηκε βέβαια ένα επείγον ραντεβού με τον οφθαλμίατρο. Ευτυχώς τον οφθαλμίατρο τον συμπαθώ, τον οδοντίατρο δεν αντέχω(αχρείαστρος να'ναι!).

Τα γυαλιά πάντως δεν έσπασαν έτσι στο άσχετο! Και δεν φταίω μόνο εγώ! Όχι! Υπάρχει βαθύτερο αίτιο! Χτες, ως γνωστόν, γιόρταζαν οι Γιώργηδες(χρόνια πολλά!). Ε, πήγαμε για επίσκεψη σε έναν Γιώργο(λογικό!). Το κακό είναι ότι στο σπίτι του συγκεκριμένου Γιώργου έχουν ένα πιτσιρίκι(πολύ γλυκούλι και χαριτωμένο!) που δεν μας άφησε σε ησυχία! Έφαγα δύο μπαλιές στα μούτρα! Από τότε τα γυαλιά άρχισαν να τα φτύνουν...

Και φτάσαμε στο σήμερα! Δεν βλέπω καθαρά, δεν μπορώ να κάνω τίποτα, δεν μπορώ να διαβάσω(μην γελάτε σοβαρολογώ!), με το ζόρι μπήκα internet, δεν μπορώ να δω τηλεόραση(καλό αυτό!), δεν μπορώ να διαβάσω βιβλία(δράμα!). Και τι θα καταλάβω που θα πάω στον οφθαλμίατρο; Μετά θα πάω να πάρω γυαλιά. Πότε όμως θα είναι έτοιμα τα γυαλιά; Με αυτά που έχω τώρα δεν βγάζω ούτε μία μέρα! Πώς θα διαβάσω; Τί θα κάνω τόσες μέρες; Έχω και μάθημα αύριο! Δεν θα αντέξω τους φακούς επαφής! Έχω να τους φορέσω γύρω στον ένα χρόνο!

Την μυωπία μου!

 

ΥΓ: Δεν έχω το κουράγιο να ξαναδιαβάσω τα όσα έγραψα. Παρακαλώ συγχωρέστε μου τα τυχόν ορθογραφικα λάθη! Πάλι καλά που έγραψα και ό,τι έγραψα!


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


27 Απριλίου 2008, 15:50
Έκλεισαν οι πόρτες...
Μελαγχολικά  

Μόνη, σε ένα δωμάτιο με τέσσερις τοίχους που δεν πέφτουν με τίποτα. Η πόρτα είναι κλειστή...πάντα κλειστή ήταν. Το ίδιο και τα παράθυρα. Έχω μάθει να ζω μόνη μου, να ζω στο σκοταδι.

"Έλα μαζί μας! Μια βόλτα είναι μόνο! Έλα! Θα περάσουμε καλά!"

"Όχι ευχαριστώ. Δεν έχω όρεξη..."

Ποτέ όμως δεν είχα όρεξη. Το μόνο που είχα ήταν μία άρνηση και τον φόβο ότι δεν ανήκω εδώ. Κι όμως! Μικρή έμενα πάντα απέξω! Όλοι με κοίταζαν κάπως! Καί τώρα έτσι με κοιτάζουν. Τέτοιες εμμονές έχουν χαρακτεί βαθιά μέσα μου και δεν φεύγουν εύκολα.

"Μα έλα παιδί μου! Δεν θα είναι το ίδιο χωρίς εσένα!"

"Άστο καλύτερα..."

Κάθε φορά νιώθω ότι πρέπει να παίζω έναν ρόλο για να ταιριάζω κάπου. Μερικές φορές το παίζω κι απόμακρη. Τουλάχιστον έτσι δεν με ενοχλούν. Άλλες φορές το παίζω τρελή! Εκέι γελάνε μαζί μου! Και υποθέτω ότι με ευχαριστεί η αίσθηση της αποδοχής.

"Έλα!"

"Δεν έρχομαι! Δεν έρχομαι!"

Δεν πήγα...λάθος μου! Και τι κατάλαβα που έμεινα εδώ; Τίποτα! Κόλλησα μέσα σε ένα δωμάτιο και δεν ξέρω πως να βγω. Σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να είμαι αλλού τώρα και όχι κολλημένη μπροστά σε μια οθόνη που το μόνο που μου προσφέρει είναι ερεθισμό ματιών και πονοκεφάλους.

Σε λίγο θα κλείσω την οθόνη. Θα χωθώ μέσα σ'ένα βιβλίο. Από μικρή αυτό έκανα! Όλοι οι άλλοι έπαιζαν, έτρεχαν, ένιωθαν την ηλικία τους ενώ εγώ ήμουν κλεισμένη μέσα. Είχαν προηγηθεί κοροϊδίες, απορρίψεις, εξευτελισμοί. Οπότε αναγκάστηκα να αμυνθώ...κλείστηκα σε ένα δωμάτιο! Δεν μετανιώνω! Μ'αρέσει! Συνήθισα έτσι! Μπορεί να μην έτρεχα στους δρόμους με τα άλλα παιδιά αλλά έτρεχα στους δρόμους της φαντασίας μου με συντροφιά πρόσωπα ανύπαρκτα, παιδιά συγγραφέων.

Δεν ξέρω γιατί τα γράφω όλα αυτά. Γενικά δεν είμαι άτομο που παραπονιέται. Ό,τι με τρώει το κρατώ μέσα μου. Κακό αυτό...υποθέτω ότι απλά έπρεπε κάπου να τα πω...τα είπα...

Καλό Πάσχα σε όλους! Ποτέ δεν μου άρεσε το Πάσχα...γιατί πάντα έμενα κλεισμένη μέσα και όλοι έφευγαν μακριά...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Απριλίου 2008, 21:07
Ήρθε το Πάσχα! Σιγά! Στον δρόμο είναι ακόμα!(Δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης αυτού του ποστ!)
Αδέσποτα  

Όχι που δεν θα έγραφα καινούργιο ποστ! Υποθέτω ότι κανένας δεν θα το διαβάσει γιατί, κακά τα ψέματα, ποιος θα σχολιάσει στο μπλογκ μου πασχαλιάτικα; Ήρθε και το Πάσχα...έρχεται δηλαδή. Σε λίγες ώρες θα αναστηθεί ο Κύριος, όπως κάθε χρόνο.

Το μόνο που μου υπενθυμίζει ότι έφτασε το Πάσχα(είπαμε δεν έφτασε ακόμα! Σε λίγες ώρες!) είναι η προετοιμασία για την εκκλησία. Αναγκαίο κακό! Αλλά τι να κάνουμε...έχουμε και γονείς να ευχαριστήσουμε! Για νηστεία ούτε λόγος! Για δίαιτα ίσως!

Πάντως φέτος έχω σχετικά καλή διάθεση. Δεν με πιάνουν τα νεύρα μου έτσι στο άσχετο! Πάει! Χάλασε ο κόσμος! Ίσως να φταίει που μου φέρανε λαμπάδα!(σας έχω ζαλίσει με αυτό το θέμα...το κόβω εδώ!)

Ξέρω τι σκέφτεστε! Μα καλά έχει όρεξη η τρελή(βλέπε εμένα) να γράφει βλακείες λίγες ώρες πριν την Ανάσταση; Κι όμως! Ο κόσμος έχει τρελά βίτσια! Γιατί να πρέπει να αποτελώ εξαίρεση;

Άσχετο: έχει αρχίσει να μου αρέσει σε ανησυχητικό σημείο η μουσική του Moby(αποφεύγω να πω σκέτο ο Moby γιατί ξέρω ότι κάποιοι θα με παρεξηγήσουν! Καλό είναι να βάζουμε διευκρινήσεις για να αποφεύγονται οι παρεξηγήσεις! Το έμαθα πρόσφατα αυτό!)

Μου λείπει και ένα άτομο που μου θυμίζει το πραγματάκι στην εικόνα(ξέρει αυτή!)--->

 

Τέλοσπάντων...αυτό το ποστ δεν έχει λόγο ύπαρξης(όπως προαναφέρθηκε στον τίτλο) οπότε σταματάω εδώ. Καλό Πάσχα σε όλους και το κυριότερο: Προσοχή στον δρόμο! Δεν χρειάζεται να θρηνήσουμε θύματα. Ας μείνουμε μόνο με τις καλές αναμνήσεις των εορτασμών.


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


25 Απριλίου 2008, 01:16
Porcelain
Στοχασμοί  

Θυμάμαι την μέρα που έφυγα. Με είχες ρωτήσει γιατί. Δεν σου απάντησα. Και τι να σου έλεγα; Ήταν τόσα που έπρεπε να σου πω. Δεν μου έφτανε ο χρόνος. Σε κανέναν μας δεν έφτανε...

Τι να σου πρωτοέλεγα; Ότι φοβόμουν μήπως έφευγες πρώτος και έμενα μόνη; Το ήξερες αυτό...το είχες μαντέψει...στα είχε πει όλα η σιωπή μου. Σου άρεσε η σιωπή. Έλεγες ότι έκρυβε πολλά. Κι εμένα μου άρεσε, μου άρεσε μόνο όταν την θέλαμε και οι δυο. Μισούσα όμως την ησυχία που κάλυπτε την ένταση και τον θυμό, τότε που το μόνο που θέλαμε ήταν να ουρλιάξουμε ό,τι μας έσκιζε τα μέσα μας.

Μα τι να σου πρωτοέλεγα; Ότι με είχε κουράσει η ατολμία σου; Θυμάμαι όταν κάποτε μου είχες πει ότι θα έκανες τα πάντα, το θυμάμαι καλά πως είχα χαμογελάσει. Θα χόρευες μαζί μου μέσα στην βροχή; Αυτό ήταν το μόνο που σε ρώτησα. Και είχες γνέψει καταφατικά. Τότε γιατί όταν άρχισε να βρέχει κρύφτηκες και με άφησες μόνη μου; Γιατί έπρεπε να μου δώσεις αφορμές;

Ακόμα και αν σου απαντούσα δεν θα καταλάβαινες. Με τι λόγια θα μπορούσα να σου εξηγήσω ότι η μοναξιά είναι μεγαλύτερη όταν έχεις κόσμο γύρω σου; Δεν ήθελα να σε πληγώσω...

Θυμάμαι που όταν σου είπα το "φεύγω", έσπασες μία κούκλα από πορσελάνη, αυτή που μου είχες κάνει δώρο στα γενέθλιά μου. Έσπασε σε αμέτρητα κομματάκια και σκορπίστηκε στο πάτωμα. Έτσι σπάω και μέσα μου, είπες και σπάραζες. Και τι έκανα; Απλά έκλεισα την πόρτα...

Να το ξέρεις δεν σκόπευα ποτέ να στα πω όλα αυτά, πόσο μάλλον να στα γράψω! Είδα όμως μία πορσελάνινη κούκλα να στολίζει μια βιτρίνα και σε θυμήθηκα. Θυμήθηκα ότι σου χρωστάω μια εξήγηση κι ας έχουν περάσει τόσα χρόνια...

Στην έδωσα την εξήγηση που σου χρωστούσα. Εσύ πότε θα μου δώσεις εκείνη την πορσελάνινη κούκλα;

 


- Στείλε Σχόλιο


23 Απριλίου 2008, 20:59
20 συν ένας λόγοι για να μισώ την esta
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

  1. Έχει μνήμη 2 GB στο κινητό της ενώ εγώ έχω μόνο 1 GB! Άρα τυπικά έχει μαζί της τα διπλάσια τραγούδια από μένα(Τυπικά! Έχει βρει πρόγραμμα που τα μικραίνει! Έχει 600 τραγούδια κι εγώ 248!)
  2. Έχει δει από κοντά ένα άτομο που κανονικά ΕΓΩ έπρεπε να δω(Φτου σου ρε!)
  3. Έχει κάποια βιβλία που εγώ δεν έχω.
  4. Έχει κάποια cd που εγώ δεν έχω.
  5. Δεν τρώει τσίχλες, άρα δεν πρόκειται να μου δώσει τα κουτάκια για την συλλογή μου(ναι, συλλέγω κουτάκια από τσίχλες!)
  6. Δεν πίνει καφέ, άρα δεν έχω με ποιον να πάω για καφέ!
  7. Έχει 24ωρο ίντερνετ ενώ εγώ έχω μείνει ακόμα με την τηλεφωνική σύνδεση!
  8. Θα πάρει καινούργιο υπολογιστή!
  9. Θα πάει διακοπές το Πάσχα ενώ εγώ θα μείνω εδώ…
  10. Μπορεί να βλέπει άνετα βιντεάκια στο YouTube…εγώ με τις δικές μου ταχύτητες δεν βλέπω ούτε τους τίτλους αρχής…
  11. Έχει πορτοφόλι Nightmare Before Christmas! Εγώ δεν έχω…
  12. Μιλάει Ιταλικά!
  13. Δεν έχει τάσεις παλιμπαιδισμού όπως εγώ…
  14. Δεν έχει ένοχο παρελθόν(τουλάχιστον όχι τόσο ένοχο όσο είναι το δικό μου!)
  15. Ξέρει σχεδόν τα πάντα για το ένοχο παρελθόν μου(και η βλακεία είναι ότι εγώ της τα είπα…)
  16. Κάνει παρέα με άτομα σαν κι εμένα…
  17. Δεν έχει εθιστεί στις ειδήσεις των 8 σαν μερικούς μερικούς…(ονόματα δεν λέμε υπολήψεις δεν θίγουμε!)
  18. Μπορεί να κατέβει στο κέντρο με τα πόδια σε αντίθεση με μένα που θέλω μισή ώρα με το λεωφορείο…
  19. Περνάει τις ώρες της σε καφετέριες με μένα(αργόσχολη!)
  20. Δεν έχει εθιστεί ακόμα στα Starbucks όπως εγώ! Ναι! Είμαι θύμα της παγκοσμιοποίησης!
  21. Έχω ήδη πει 20 ολόκληρους λόγους! Θέλετε κι άλλον;

 

Το πιο κουφό σε όλη την υπόθεση είναι ότι η παραπάνω λίστα γράφτηκε έπειτα από παρακίνηση-απειλή στο στυλ «δεν τολμάς, δεν τολμάς»-από την ίδια την esta! Όλα εδώ πληρώνονται darling!

Και αφού πέρασα μία συγκλονιστική μέρα μαζί σου(τρεις διαφορετικές καφετέριες αλλάξαμε! Αργόσχολες!) γύρισα σπίτι και τι είδα; Τον νονό μου με μία λαμπάδα και ένα αυγό! Έμεινα! Είμαι σίγουρη ότι διαβάζει το μπλογκ μου! Δεν εξηγείται αλλιώς!

ΥΓ: Όσοι καλοί άνθρωποι εδέησαν να μου στείλουν λαμπάδα, θα τους επιστραφεί εντός δέκα ημερών. Για τα αυγά κάτι τέτοιο δεν ισχύει καθώς έχουν ήδη καταναλωθεί!


15 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Απριλίου 2008, 00:15
Sitting alone...
Εκρήξεις  

Πέφτουν οι μάσκες! Βλέπω ποιοι είστε! Βλέπω τι είστε! Και λυπάμαι...λυπάμαι που σας κράτησα δίπλα μου! Φίλοι; Εσείς; Με τίποτα! Κρίμα! Σας πίστεψα!

Ξέρω ότι θα μετανιώσω για αυτά που είπα παραπάνω. Δεν με νοιάζει. Πρέπει να βγάλω κάποια πράγματα από μέσα μου. Δεν τους βρισκω για να τους τα πω από κοντά face to face.

Δεν αδειάζεις τους φίλους σου! Δεν τους αφήνεις να περιμένουν πάνω από ένα τηλέφωνο! Δεν τους παρατάς για το τίποτα! Δεν τους αφήνεις να υποθέτουν!

Αν νιώθω καλύτερα; Μπα...μάλλον χειρότερα! Πριν ήμουν απλά τσαντισμένη. Τώρα ο θυμός μου έχει ακρίβεια!

Ήδη μετάνιωσα για την πρώτη παράγραφο...όχι για όλα τα άλλα όμως...

Δεν έχω ιδέα τι γίνεται...όλα φαίνονταν πολύ πιο όμορφα πριν από κάτι ώρες...

Αυτό ήταν το αρχικό μου ποστ όμως επέλεξα να μην είναι και το βασικό μου ποστ. Ίσως επειδή οι λέξεις μπορούν να γίνουν σκληρές και δεν ξέρω από ποιος θα διαβαστούν. Βέβαια δεν με νοιάζει εαν θα διαβαστούν και πόσο θα παρερμηνευτούν. Απλά δεν θέλω αύριο, όταν θα έχω ηρεμήσει, να διαβάζω αυτά που έγραψα και να σιχαίνομαι τον εαυτό μου.

Όπως και να'χει, καλώς ή κακώς, ζούμε μαζί με άλλους σε αυτόν τον κόσμο. Η συμβίωση δεν είναι πάντα ρόδινη και είναι στο χέρι μας να κατευνάζουμε τις εντάσεις, ακόμα και αν χρειάζεται να απομακρυνθούμε για να μην ξεσπάσουμε πάνω σε τρίτους.

Βλακείες λέω! Ακόμα χάλια είμαι!


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Απριλίου 2008, 02:28
Έξι και μία τύψεις για τον ουρανό
Στιγμές έμπνευσης  

"Κοίτα τον ουρανό! Κοίτα τα χρώματά του!"

"Τα κοιτάζω..."

"Και δεν σε συγκινεί η τόση ομορφιά της φύσης;"

"Περισσότερο με ταράζει..."

"Σε ταράζει;"

"Ναι...χωρίς λόγο..."

"Δεν σε καταλαβαίνω!"

"Καλύτερα!"

"Θέλω να σε καταλάβω!"

"Τότε κοίταξε με και άκου καλά αυτά που θα σου πω! Τον βλέπεις τον ουρανό; Τον βλέπεις! Το βλέπεις το γαλάζιο του; Το βλέπεις! Εγώ όμως θα σε ρωτήσω κάτι άλλο: τον νιώθεις τον ουρανό; Νιώθεις το γαλάζιο του να ρέει στις φλέβες σου αγκαλιά με το αίμα;"

".............."

"Σιωπάς! Δεν απαντάς! Μα και τι να πεις! Είσαι από αυτούς που μόνο κοιτάζουν και ποτέ δεν αγγίζουν! Είσαι από αυτούς που ευχαρίστως θα πούλαγαν ένα κομμάτι ουρανού για λίγα φράγκα! Αν ψάξω στις τσέπες σου θα βρω και την απόδειξη αγοράς! Ξεπουλήστε τον λοιπόν! Έτσι κι αλλιώς λίγος έμεινε!"

"Σε παρακαλώ, μην ταράζεσαι!"

"Εύκολο για σένα που βουτήχτηκες στη συνήθεια και στην αδράνεια!"

"Ανόητε! Τώρα μου γυρίζεις την πλάτη και φεύγεις! Τι θα κάνεις όμως όταν σε τυλίξουν τα σύννεφα;"

"Θα τους αφεθώ!"

"Ανόητε!"

"Απόλαυσε τον ουρανό! Αυτό το γαλάζιο δεν θα κρατήσει για πολύ. Ήδη τις τελευταίες ημέρες καλύπτεται από την σκόνη...."

 


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


21 Απριλίου 2008, 02:42
Μια εικόνα...
Στιγμές καθημερινότητας  

Μία εικόνα. Λίγα λόγια.

Είναι ωραίο να βλέπεις την ζωή να ξεπετάγεται μέσα από το χιόνι και τον πάγο...

Είναι ωραίο να βλέπεις την ομορφιά να επιβιώνει στο κρύο...

Καλό σας βράδυ όπου και να είστε!


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Απριλίου 2008, 01:18
Συναυλία Χρήστου Θηβαίου
Συναυλίες  

Η συναυλία που τόσο καιρό περιμέναμε ολοκληρώθηκε! Τα φώτα έσβησαν, οι μουσικοί μάζεψαν τις παρτιτούρες τους, ο τραγουδιστής αποχαιρέτησε το κοινό του, το φεγγάρι γέμισε. Ο Χρήστος Θηβαίος μας μάγεψε απόψε με την μοναδική φωνή του και με το κέφι του. Περίπου τρεις ώρες γεμάτες μουσικές, συναισθήματα, χαμηλωμένα φώτα, σκέψεις, αναμνήσεις, συνειρμούς.

Στο μυαλό μου ακόμα αντηχούν τα τραγούδια. Κάποια τα τραγούδισα κι εγώ δυνατά. Κάποια άλλα δεν τα ήξερα καλά και απλά σιγομουρμούριζα ό,τι έλεγαν και οι άλλοι. Μερικά τα άκουσα για πρώτη φορά απόψε, τα άφησα όμως να με ταξιδέψουν σε δρόμους μελωδικούς. Στο μυαλό μου έχει μείνει η εικόνα του καλλιτέχνη στη μέση της σκηνής αγκαλιά με την κιθάρα του, να καταθέτει την ψυχή του και να περιμένει για ανταμοιβή μόνο ένα θερμό χειροκρότημα.

Χειροκροτάγαμε δυνατά. Προσπαθούσαμε να εξαγοράσουμε λίγα ακόμα τραγούδια, λίγα λεπτά ταξιδιού, λίγη μαγεία. Πόνεσαν τα χέρια μας απ'το χειροκρότημα. Το άξιζε όμως! Αυτό το συναίσθημα που μας χάριζε το άξιζε!

Μας αποχαιρέτησε με ένα τραγούδι και μία συμβουλή. "Γέλα πουλί μου γέλα...". "Όπως θα βγαίνεται να δείτε το φεγγάρι που είναι γεμάτο. Καλό σας βράδυ!"

Και έτσι απομείναμε να κοιτάζουμε το φεγγάρι και να νοσταλγούμε ό,τι έγινε πριν από μία μόλις ώρα...


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


19 Απριλίου 2008, 00:23
Η πηγαδογυρίστρα
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Η πηγαδογυρίστρα είναι η νέα λέξη που επινόησα χτες σε μια στιγμή έμπνευσης! Θα προσπαθήσω να εξηγήσω την σημασία της εν λόγω λέξης.

Πηγαδογυρίστρα>παράγεται από το πηγάδι και το κινητικό ρήμα γυρίζω. Κυριολεκτικά σημαίνει αυτή που γυρίζει από πηγάδι σε πηγάδι(δεν διευκρινίζεται εαν τραβάει και νερό από το πηγάδι ή αν απλά κοιτάζει τον πάτο). Βέβαια η κυριολεκτική σημασία είναι εύχρηστη μόνο στα χωριά, όπου υπάρχουν πραγματικά πηγάδια. Η μεταφορική σημασία είναι όλα τα λεφτά!

Με τον όρο "πηγάδι" εννοούμε τα πηγαδάκια που δημιουργούνται μεταξύ φίλων. Ξέρετε τι εννοώ! Τα πηγαδάκια! Πως θα ξεχωρίσετε ένα πηγαδάκι; Απλό! Όπου δείτε ανθρώπους να σχηματίζουν κύκλο, να σκύβουν όλοι στη μέση, να ψιθυρίζουν και να προσπαθούν να μην γίνουν αντιληπτοί, ε τότε μόλις βρήκατε ένα πηγαδάκι! Είναι σύνηθες να ακούγονται πνιχτά σχόλια από το πηγαδάκι τα οποία στοχεύουν στον κοινωνικό σχολιασμό(κοινώς κουτσομπολιού, πιο κοινώς θαψίματος) ενός προσώπου που εκείνη τη στιγμή απουσιάζει. Εαν λοιπόν συναντήσετε μία τέτοια μάζωξη, συγχαρητήρια! Αντικρίζετε ένα πηγαδάκι!

Αφού αναλύσαμε το πρώτο συνθετικό ας περάσουμε και στο δεύτερο!

Πηγαδογυρίστρα λέμε αυτήν που γυρίζει από πηγαδάκι σε πηγαδάκι. Συνήθως αυτά τα άτομα α) έχουν πολλές παρέες και δεν ξέρουν ποιο πηγαδάκι να πρωτοεπιλέξουν, β) έχουν μέσα τους το μικρόβιο της τηλεοπτικής πανελίστριας που θέλει να ξέρει τα πάντα για τους πάντες, γ) έχουν το σύνδρομο του ρουφιάνου και θέλουν να ξέρουν τα πάντα για τους πάντες για να μπορέσουν στη συνέχεια να ανακατέψουν κόσμο και κοσμάκη με τις αποκαλύψεις τους.

Η κοινωνική τάξη της πηγαδογυρίστρας δεν είναι εύκολα διακριτέα. Χρειάζεται άριστη εκπαίδευση ώστε να επιτύχει κάποιος σε αυτόν τον τομέα. Πρέπει να εχει εξασκήσει την εφευρετικότητα του(για να προβάλει δικαιολόγιες όταν θα πρέπει να φύγει για να πάει σε άλλο πηγαδάκι), την διακριτικότητά του(δεν χρειάζεται να μάθει όλο το πηγαδάκι ότι επιθυμεί διακαώς να μάθει ποιον θάβουνε και γιατί! Τουλάχιστον όχι ολοφάνερα!) και την έφεση που έχει στο να καλύπτει τον εαυτό του("Εγώ δεν είπα τίποτα! Απλά κάποιος γνωστός περνούσε και άκουσε τι λέγαμε και μετά πήγε και το κάρφωσε στον Τάκη!"). Επίσης απαιτείται άριστη φυσική κατάσταση ώστε να μπορεί η εκάστοτε πηγαδογυρίστρα να καλύπτει τις μακρινές αποστάσεις μετακύ των πηγαδιών!

Είστε σίγουροι ότι ακούτε για πρώτη φορά αυτή τη λέξη; Ίσως ναι. Πάντως δεν είναι η πρώτη φορά που ακούτε για πηγαδάκια!

Σοβάρα τώρα: πείτε μου εαν έχετε ξανακούσει τη λέξη γιατί θέλω να την στείλω για την αναθεώρηση του λεξικού του Μπαμπινιώτη! Πρέπει να εξασφαλίζω τα δικαιώματα!


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Απριλίου 2008, 17:22
Ζω ένα πασχαλινό δράμα!
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Το Πάσχα ποτέ μου δεν το συμπάθησα. Ποτέ. Δεν ξέρω γιατί. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Δεν είμαι και ιδιαίτερα φίλος του διάχυτου θρησκευτικού κλίματος...

Πάντως, πέρα από το αν μου αρέσει ή όχι, πάντα θυμάμαι να περιμένω με αγωνία την λαμπάδα που μου έφερνε η νονά μου. Θυμάμαι μία χαρακτηριστική λαμπάδα με ένα πάνινο κουκλάκι με ροζ σκουφάκι!(απίστευτο! Αυτά τα θυμάμαι! Δυο τρεις τύπους στη φυσική δεν μπορώ να θυμηθώ!). Αυτό έγινε βέβαια προ δεκαετίας!Επίσης θυμάμαι ότι μου είχε φέρει και ένα τεράστιο πασχαλινό αυγό που είχε μέσα ένα λούτρινο γατί.Οι σκόρπιες φωτογραφίες που βρίσκω στα οικογενειακά άλμπουμ μαρτυρούν ότι το Πάσχα είχε περάσει ωραία

Το προσωπικό μου δράμα είναι ότι τα τελευταία εφτά χρόνια η νονά μου και ο νονός μου έχουν σταματήσει να μου φέρνουν την καθιερωμένη λαμπάδα! Πρόκειται για καταγγελία! Λαμπάδα γιοκ! Ούτε λόγος για αυγό! Φανταστείτε λοιπόν πως νιώθω κάθε χρόνο όταν η ξαδέρφη μου-εφτά χρονών πιτσιρίκι-έρχεται και μου κάνει επίδειξη της λαμπάδας της! Γυαλίζει το μάτι μου! Στάζει αίμα! Παρανοώ!

Κάθε χρόνο αγοράζω μόνη μου την λαμπάδα μου! Υποθέτω ότι τα ψυχολογικά τραύματα θα φανούν περίπου σε μια δεκαετία...και αν ποτέ τύχει και βαφτίσω κανένα δύσμοιρο παιδάκι που θα πέσει στα χέρια μου τότε για αντίποινα όταν κλείσει τα δέκα θα σταματήσω να του παίρνω λαμπάδα!

Το Πάσχα λοιπόν έχει γίνει μία επώδυνη γιορτή. Παρατημένη και φτυσμένη απ'τους πνευματικούς μου γονείς, με ένα πιτσιρίκι να μου τρίβει την λαμπάδα του μέσα στα μούτρα, με τους γονείς μου να αγοράζουν λαμπάδες και όλα τα συναφή για τα βαφτιστήρια τους, το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι πλησιάζουμε στο τέλος και αυτής της σχολικής χρονάς.

Θέλω να ευχαριστήσω όσους άκουσαν το δράμα που ζω κάθε Πάσχα! Το εκτιμώ αφάνταστα! Οποιαδήποτε εισφορά λαμπάδας ή αυγού είναι δεκτή!

 


20 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


16 Απριλίου 2008, 00:11
Τα λόγια των τρελών...
Στοχασμοί  

Λόγια, λόγια και πάλι λόγια. Λιγοστές πράξεις. Τις περισσότερες φορές ανύπαρκτες.

Μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα

Χειρονομίες. Χειρονομίες που συνοδεύουν τα λόγια. Χειρονομίες για έμφαση, για αντιπερισπασμό, για περιτύλιγμα, για εντυπωσιασμό.

Μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα

Εικόνες. Απανωτές εικόνες. Τις περισσότερες φορές κανείς δεν θυμάται τα λόγια, θυμάται όμως τις εικόνες.

Μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα

Λόγια. Κούφια λόγια. Απανωτά μπλα μπλα που ηχούν ψεύτικα στα κουρασμένα αυτιά.

Υπάρχουν όμως και κάποιες φωνές που λένε την αλήθεια, που προσπαθούν να πουν την αλήθεια. Αυτούς τους λένε τρελούς.

Κάποια στιγμή αρχίσαμε κι εμείς να μιλάμε. Δειλά δειλά. Χαμηλόφωνα. Στην αρχή συλλαβίζαμε. Μετά βάλαμε σε τάξη τον λόγο μας. Τώρα μιλάμε, μιλάμε και η φωνή μας έχει δύναμη και χροιά.

Όλα τα λόγια των τρελών ήταν δικά μας λόγια. Αυτό διαπιστώσαμε. Και μας άρεσε. Καλύτερα να βουλιάζουμε στην τρέλα παρά στην αδράνεια. Γιατί τελικά η αλήθεια είναι τρέλα και η ψευτιά ευδαιμονία...

Ο πίνακας είναι "Η Κραυγή" του Νορβηγού Edvard Munch. Ο ζωγράφος είχε πει ότι ξαφνικά ένιωσε να ακούει μια κραυγή να διαπερνά τον ορίζοντα, άρχισε να τρέμει και ανατρίχιασε. Ζωγράφισε τον πίνακα και έφτιαξε τον ουρανό σαν να ουρλιάζει και σαν να τρέχει αίμα από παντού.


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Απριλίου 2008, 22:00
Ουπς!!!
Εκρήξεις  

Δεν ξαναμιλάω! Όχι δεν ξαναμιλάω!(Ευσταθία μην χαίρεσαι! Σε σένα θα μιλάω! Δεν γλυτώνεις τόσο εύκολα!)

Υπάρχει μία λεπτούτσικη γραμμή μεταξύ πλάκας και παρεξήγησης. Πόσες φορές σου επιτρέπεται να την περάσεις μέσα σε μία μόνο εβδομάδα; Κάποια στιγμή καίγεσαι!

Το χειρότερο είναι ότι δεν έχω καταλάβει ποια είναι τα όρια της πλάκας, πότε σοβαρολογούμε, πότε παρεξηγούμαστε, πότε θυμώνουμε!

Κατά τα άλλα όλα είναι μια χαρά(και δυο τρομάρες!). Προετοιμαζόμαστε με αγωνία για την συναυλία του Χρήστου Θηβαίου το Σάββατο. Μετράμε αντίστροφα τις μέρες για να σταματήσει το σχολείο λόγω Πασχαλινών διακοπών(τέσσερις και έξω!) και ψάχνουμε μανιωδώς για την κατάλληλη λαμπάδα!(πλάκα ήταν αυτό! Μην βαράτε!).

Αυτά...άντε καλό βράδυ!


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Απριλίου 2008, 00:54
Περί Σφουγγαριού ο λόγος
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

 

 

Τα μάθατε; Όχι; Θα τα μάθετε! Ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης είναι γκέι! Κανονικά! Ο ξεδιάντροπος! Σαν δε ντρέπεται να περνάει ανήθικα μηνύματα στην πρωινή ζώνη! Μέχρι και πρόστιμο του ρίξανε! Έγκυρες πηγές αναφέρουν ότι το Σφουγγάρι βρίσκεται σε άθλια ψυχολογική κατάσταση.

"Κακούργα κοινωνία! Άτιμο ΕΣΡ! Καταραμένο Σταρ που με έριξες στην πρωινή ζώνη! Χάθηκαν οι μεταμεσονύχτιες ώρες; Πάλι στην ανεργία..."

Μαύρες σκέψεις στοιχειώνουν το μυαλό του άμοιρου Σφουγγαριού! Και ποιος ο λόγος; Επειδή τόλμησε να ζήσει τον έρωτά του με τον Πάτρικ! Τι σημασία έχει που αυτός είναι Σφουγγάρι και ο Πάτρικ Αστερίας; Και για να λέμε και του στραβού το δίκο, σιγά τα αίσχη που κάνανε! Λίγο το χεράκι του έπιασε και έφαγε πρόστιμο! Απαπα! Δεν είναι κατάσταση αυτή!

"Κλαψ κλαψ...τι ξεπεσμός! Τι πουριτανοί που είναι όλοι τους! Αδικία! Ο Ang Lee με το Brokeback Mountain και τους καουμπόιδες κόντεψε να πάρει Όσκαρ κι εμένα μου κόψανε τον τρίτο κύκλο της σειράς μου! Αδικία!"

Περιττό να σας πω(όχι εγώ δηλαδή αλλά οι έγκυρες πηγές μου) ότι ο Μπομπ έχει ξεκινήσει εντατικές συνεδρείες ψυχανάλυσης! Κάνει και group therapy! Αλήθεια! Υπάρχει ειδικό τμήμα που μαζεύονται όλα τα πικραμένα και απόκληρα καρτούν και λένε τον πόνο τους.

"Είμαι ο Μπομπ και έκοψαν την εκπομπή μου λόγω κρυφών ομοφυλοφιλικών μηνυμάτων. Τώρα προσπαθώ να ξεπεράσω το σοκ και να συνειδητοποιήσω εαν όντως αγαπάω τον Πάτρικ ή απλά περνάω μια φάση αμφισβήτησης της φύσης μου"

"Είμαι ο Δρακουμέλ και έχω τάσεις αυτοκτονίας. Το έχω πάρει απόφαση ότι τα Στρουμφάκια δεν πρόκειται να τα πιάσω. Δυστυχώς όμως έχω αυτήν την παλιόγατα που μου σπάει συνεχώς τα νεύρα! Επίσης δεν έχω χόμπυ...και είμαι και άσχημος! Θέλω να αυτοκτονήσω!"

"Είμαι ένα Πόκεμον. Βαριέμαι αφόρητα από τότε που σταματήσαμε να είμαστε στη μόδα. Έχω εθιστεί στα αντικαταθλιπτικά και αυτό μου προκαλεί κατάθλιψη. Θέλω να πεθάνω!"

Μα είμαστε σοβαροί; Έχει συνειδητοποιήσει κανένας ότι αποδώθηκαν κατηγορίες για ομοφυλοφιλία σε ένα καρτούν; ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΡΤΟΥΝ! Σε κάτι που δεν υπάρχει!

Μα είμαστε σοβαροί; Κατηγορούμε ένα καρτούν για ομοφυλοφιλία και δεν κατηγορούμε τόσα άλλα αισχρά που γίνονται καθημερινά!

Πάντως σας το λέω αν μάθω τίποτα για την Ντόρα την Εξερευνήτρια και τους Φλινστόουνς θα πάθω κατάθλιψη! Τι θα βλέπω εγώ τα Σαββατοκύριακα;

 

---> το αμφιλεγόμενο ζευγάρι σε επίμαχη στάση! Ντροπή! Λιθοβολήστε τους!


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Απριλίου 2008, 00:33
Smile!
Στιγμές καθημερινότητας  

Μια εικόνα

Μια ευχή-"Να χαμογελάτε!"

Και μια καληνύχτα!


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


11 Απριλίου 2008, 00:09
Η Θάλασσα
Στιγμές έμπνευσης  

Μπροστά στα μάτια του απλωνόταν η θάλασσα, ένα κενό, μία άβυσσος. Μπροστά στα μάτια του, τα άγουρα και παιδικά αυτά μάτια, παρέλαυναν όλες του οι στιγμές. Ένα χαμόγελο πικρίας ζωγραφιζόταν στο πρόσωπο που τόσο είχε ταλαιπωρηθεί. Στα χείλη ανέβαινε ένα τραγούδι που του τραγούδαγαν τα βράδια για να κοιμηθεί. Σιγομουρμούριζε τον σκοπό όμως δεν τολμούσε να συλλαβίσει τα λόγια. Δεν είχε όρεξη να υμνήσει τον ήλιο και την αγάπη. Αυτή η στιγμή ήταν μόνο γι’αυτόν και την απεραντότητα της θάλασσας.

Η θάλασσα…γλυκιά ερωμένη! Ποτέ δεν μιλούσε, μόνο άκουγε. Άλλωτε γαλήνια, άλλωτε φουρτουνιασμένη. Ήταν η αφέντρα της ψυχής του, η αγαπημένη που έβλεπε στα όνειρα του.

Γεμάτες κατάνυξη ήταν αυτές οι επισκέψεις του στις παραλίες. Δεν μιλούσε, μόνο σκεφτόταν. Άφηνε το αεράκι να τον τυλίξει και την αλμύρα να διαπεράσει το δέρμα του και να φωλιάσει μέσα του. Ώρες ώρες ένιωθε ότι θα τον πέθαινε αυτή η υγρασία αλλά με τον καιρό συνήθισε και τώρα την αποζητούσε.

Τα κύματα χτυπούσαν στα βράχια, τα έτρωγαν, τα έσκαβαν. Ξέσπαγαν πάνω τους όλους τους καημούς και τις λύπες που έκρυβε μέσα του ο βυθός. Κάποιος του είχε πει κάποτε ότι η θάλασσα φτιάχτηκε από τους ίδιους τους ανθρώπους. Τα δάκρυα είναι το νερό, η λύπη είναι η αλμύρα, τα κύματα είναι οι στεναγμοί και η ηρεμία είναι η ισορροπία. Χρόνια πέρασαν από τότε που το πρωτοάκουσε αυτό. Ήταν παιδί τότε. Τώρα είχε μεγαλώσει, είχε σκοτεινιάσει, είχε χάσει την όρεξη για τραγούδι.

Κοίταξε νευρικά το ρολόι του. Γιατί το έπαιρνε μαζί του; Δεν χρησίμευε σε τίποτα, μόνο στο να του υπενθυμίζει ότι ήταν αιώνιος δούλος του χρόνου. Βράδιαζε…ο ήλιος έπεφτε…και αυτός έπρεπε να γυρίσει σπίτι…πίσω σε ό,τι πετάχτηκε μπροστά του, σε ό,τι ξεπήδησε από βωμούς κολάσεως και ρίζωσε μια για πάντα δίπλα του…

Βράδια σαν κι αυτά νοσταλγούσε τότε που ήταν μικρός και η θάλασσα φάνταζε ακόμα πιο απέραντη. Τότε την κοίταγε με φόβο. Τώρα την κοίταζε απλά από συνήθεια…και το παιδί που έκρυβε μέσα του συνέχιζε ατάραχο τον αιώνιό του ύπνο…


 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Απριλίου 2008, 22:30
Εκρήξεις!
Εκρήξεις  

Κολλάω...δεν ξέρω τι να γράψω...δεν ξέρω ποιες λέξεις να διαλέξω για να αρχίσω να γράφω...δεν ξέρω τι θέλω να γράψω...οπότε απλά θα ενώσω όποιες λέξεις μου έρθουν στο μυαλό...

Γιατί να μην μπορούμε να λέμε κατευθείαν αυτό που θέλουμε; Με εκνευρίζει αφόρητα η λογική του "σου είπα", "μου είπε", "στο λέω αλλά μην το πεις". Δεν θέλω να μου πεις τίποτα ρε φίλε! Έχω βαρεθεί να ακούω τους άλλους να λένε διάφορα πίσω απ'την πλάτη κάποιων άλλων!-->(Έκρηξη Νούμερο 1)

Δεν πρόκειται να αφήσω κάποιες γελοιότητες(υπογραμμισμένο και με πλαγιαστά γράμματα!) να μου χαλάσουν την διάθεση! Ίσως μεγαλοποιώ καταστάσεις, ίσως όλα να είναι στο μυαλό μου...πάντως δεν πρόκειται να ασχοληθώ με γελοιότητες!(και με έντονα γράμματα!)-->(Έκρηξη Νούμερο 2)

Ειλικρίνεια...ωραία λέξη! Μήπως πρέπει να την συλλαβίσω; Νόμιζα ότι ήταν κάτι το αυτονόητα ιδιαίτερα μεταξύ φίλων...ΝΟΜΙΖΑ(με κεφαλαία παρακαλώ!)-->'Εκρηξη Νούμερο 3

Βαρέθηκα...την επανάληψη, την ρουτίνα, κάποια άτομα, κάποιες καταστάσεις...(κανονικά γράμματα...μην το ξεφτιλίσουμε!)-->(Έκρηξη Νούμερο 4)

Δεν φτάνουν μόνο τα λόγια...οι πράξεις μετράνε...και κάποια πράγματα ξεχνιούνται πολύ εύκολα από κάποιους...-->(Έκρηξη Νούμερο 5)

Μέρα με τη μέρα πείθομαι ότι δεν παίρνω εγώ τις αποφάσεις μου...φυλακή μέσα μου, φυλακή και έξω...καταραμένοι τοίχοι! Αφιλόξενοι ήσασταν, αφιλόξενοι είστε!-->(Έκρηξη Νούμερο 6)

Φτάσαμε αισίως στις έξι εκρήξεις! Ωραία! Περισσότερες υπολόγιζα! Πάλι καλά που βγήκαν μόνο έξι...πάλι καλά!

 


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Απριλίου 2008, 22:30
Θολούρα
Στοχασμοί  

"Δεν βλέπω...μόνο σκιές και σχήματα..."

"Τώρα το κατάλαβες; Τόσο καιρό ήσουν τυφλός!"

"Μα αφού δεν βλέπω!"

"Επιτέλους άνοιξες τα μάτια!"

 

Θολούρα...


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


06 Απριλίου 2008, 00:47
Μελαγχολικόν
Μελαγχολικά  

"Σήκωσε τα μάτια σου. Κοίτα γύρω σου. Μπορείς να δεις τις ψυχές και τις αγάπες;"

"Τι κι αν μπορώ; Τις βλέπω. Δεν τις νιώθω όμως..."

"Τις νιώθεις! Δακρύζεις!"

"Επειδή τις νοσταλγώ!"

"Άρα κάποτε ζούσες κι εσύ σαν κι αυτούς!"

"Κάποτε...έχει περάσει καιρός! Ούτε καν θυμάμαι..."

"Σε λυπάμαι"

"Καλά κάνεις...για λύπηση είμαι..."

"Γιατί;"

"Γιατί άφησα τόσα όμορφα πράγματα να ξεγλιστρήσουν μέσα από τα χέρια μου. Όποτε έβλεπα κάποιον να πλησιάζει φορούσα την μάσκα μου και άλλαζα την φωνή μου. Έτσι μόνο ήμουν αρεστός..."

"Αρεστούς σε ποιούς;"

"Σε αυτούς! Τους άλλους..."

"Για ποιους μιλάς;"

"Μα για αυτούς που ελέγχουν τα πάντα. Αυτούς που κινούν τα νήματα! Τους άλλους! Δεν μπορεί να μην τους έχεις δει!"

"Ίσως..."

"Σίγουρα τους έχεις δει! Είναι αυτοί που φοράνε τα ωραία ρούχα. Είναι αυτοί που μιλάνε με περίτεχνες λεξεις. Είναι αυτοί που περιβάλλονται από χρυσόσκονη και αστέρια. Είναι αυτοί που με μία μόνο λέξη σου γκρεμίζουν ό,τι έχτιζες για χρόνια"

"Κάτι μου θυμίζουν..."

"Και βέβαια κάτι σου θυμίζουν! Τους έχεις συναντήσει. Η ματιά τους σε έχει σίγουρα κάνει να ανατριχιάσεις"

"Εσύ με κάνεις να ανατριχιάζω. Μιλάς περίεργα"

"Μιλάω τη γλώσσα της αλήθειας..."

"Γι'αυτό κανείς δεν σε πλησιάζει..."

"Γι'αυτό..."

 


11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Απριλίου 2008, 00:47
Παράλληλες στιγμές
Στοχασμοί  

Περασμένα μεσάνυχτα. Ίσως κάποιος, κάπου τώρα να ξυπνάει. Ίσως κάποιος άλλος να ξαγρυπνάει. Κάποιος θα κοιτάζει έξω από το παράθυρό του και θα αισθάνεται ευγνωμοσύνη για τον ουρανό που βλέπει. Κάποιος άλλος θα κοιτάζει το ρολόι του και θα κυριεύεται από πανικό επειδή έχει αργήσει σε ένα ραντεβού.

Κάποιος θα ζει όσα θέλω αλλά δεν μπορώ να ζήσω. Θα έχει αξιοποιήσει τις μοναδικές ευκαιρίες που πέρασαν μπροστά από τα μάτια του. Θα ανοίγει τα παράθυρα και δεν θα φοβάται τον αέρα. Θα περπατάει με τα μάτια στραμμένα στο τώρα και όχι στο πάτωμα. Θα έχει μάθει να αγαπάει αυτό που είναι και δεν θα προσπαθεί να το αλλάξει. Δεν θα βρίσκει ένα "ΟΧΙ" να υψώνεται μπροστά από κάθε "θέλω" του...και πάνω απ'όλα θα χαμογελάει...

Εδώ έχει πέσει σκοτάδι. Κάπου αλλού θα έχει φως.

Εδώ οι άνθρωποι τρέχουν. Κάπου αλλού απλά περπατάνε και παρατηρούν.

Εδώ διαφημίζουμε το κενό μας. Κάπου αλλού όμως θα έπρεπε να το κρύβουμε...

Και παντού απλώνονται μονοπάτια...ας τα ακολουθήσουμε για να δούμε που βγάζουν....


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


04 Απριλίου 2008, 00:01
Εικόνες
Στιγμές έμπνευσης  

"Ψάχνετε κάτι;"

"Ποτέ δεν είχα κάτι για να το χάσω..."

"Κρίμα..."

 

Η μοναξιά του ονειροπόλου

Το αύριο του αισιόδοξου

Η ασυναρτησία της στιγμής

Ο θάνατος της ελπίδας

Η παράνοια της νύχτας

 


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Απριλίου 2008, 00:17
Μεσάνυχτα...
Στοχασμοί  

 

 

Όλοι είμαστε μαριονέτες σε ένα θέατρο σκιών. Ζούμε μέσα σε ψευδαισθήσεις και αρκούμαστε στο μισό των πραγμάτων. Πού είναι το τέρμα; Ποιος θα σταματήσει πρώτος;

Οι ώρες περνάνε, το ίδιο και οι μέρες κι εμείς απλά κοιτάμε πιστεύοντας ότι έχουμε τον έλεγχο των πάντων. Κι όμως είμαστε απλά πιόνια πάνω σε ένα ταμπλό. Κάποιες κινήσεις είναι προαποφασισμένες, κάποιες είναι δικές μας, ολόδικες μας. Όμως η κατάληξη είναι πάντα η ίδια. Το τέλος είναι πάντα τέλος ανεξάρτητα από την διαδρομή που διαλέξαμε ή που πιστεύαμε ότι διαλέξαμε.

Υπάρχουν κάποιες λέξεις όπως τιμωρία, χωρισμός, αρρώστια που σημαδεύουν την ζωή σου. Έτσι απλά…χωρίς πολλά λόγια, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς αποζημιώσεις. Κάποιοι φεύγουν, κάποιοι μένουν πίσω…αλίμονο σε αυτούς που μένουν…

Υπάρχουν κάποιες λέξεις που απλά δεν λέγονται. Πώς μπορείς να πεις σε κάποιον "σ’αγαπώ" όταν καλά καλά δεν τον ξέρεις; Πώς μπορείς να ψελλίσεις το "συγνώμη" όταν αυτό προϋποθέτει να παραδεχτείς τα λάθη σου και να ρίξεις τον εγωϊσμό σου; Όχι…απλά κάποια πράγματα δεν λέγονται. Είναι καλύτερα έτσι. Καλύτερα για αυτούς που μένουν…

Και συνεχίζουμε να φοράμε προσωπεία. Προσποιούμαστε ότι τίποτα δεν μας διαπερνά, ότι έχουμε πάντα κέφι, ότι δεν λυγίζουμε. Και είναι καλύτερα έτσι. Καλύτερα για αυτούς που μένουν…

Θα κοιτάξουμε τον καθρέφτη μας; Και αν τον κοιτάξουμε, θα έχουμε το κουράγιο να τον σπάσουμε;

Ας συνεχίσουμε να χρονοτριβούμε στην ανιαρή μας καθημερινότητα. Δυστυχώς μείναμε με την γεύση μιας ανολοκλήρωτης ελπίδας. Ας συνεχίζουμε να ξεψυχάμε...


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


01 Απριλίου 2008, 17:03
Σήμερα έχω ρεπό!
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Σήμερα δικαιωματικά ξεκουράζομαι! Δεν λεώ ψέματα, δεν δουλεύω τον αθώο κόσμο, δεν ειρωνεύομαι. Αυτό το κάνω τις υπόλοιπες 364 ημέρες!

Μήπως η Πρωταπριλιά είναι ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα έτσω ώστε να νομιμοποιήσουμε έστω και για μία μόνο μέρα το ψέμα και την κοροϊδία; Όλοι έχουμε το σύνδρομο του Πινόκιο! Εντάξει, τα ψέματα που ακούμε καθημερινά δεν συγκρίνονται με τα αθώα ψεματάκια της Πρωταπριλιάς!

"Α! Λερώθηκε το μανίκι σου!"

"Α! Πετάει το τσουλούφι σου!"

"Α! Δεν θα πάει η Καλομοίρα στη Eurovision!"(Αυτό θα πει εθνική τραγωδία!)

Με εκνευρίζουν τα "χοντρά" αστεία και ό,τι έχει να κάνει με θέματα υγείας. Αυτά δεν είναι αστεία, είναι χοντράδες.

Οπότε σήμερα ό,τι κι αν ακούσετε μην το πάρετε στα σοβαρά! Ό,τι κι αν ακούσετε στα δελτία ειδήσεων ή διαβάσετε στις εφημερίδες είναι αισχρά πρωταπριλιάτικα ψέματα!

Η οικονομία πάει χάλια; Ψέμα!

Η πολιτική περνάει κρίση; Ψέμα!

Τα Σκόπια κινδυνεύουν τα ονομαστούν Μακεδονία; Ψέμα!

Η σχολική παιδεία προκαλεί πλήξη και φαντάζει αναχρονιστική; Ψέμα!

 

Για μισό λεπτό...κάθε πότε πέφτει Πρωταπριλιά; Μου φαίνεται ότι κάποια ψέματα τα ακούμε πολύ πιο συχνά....

 


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο



Συγγραφέας
vanna
Άννα
Φοιτήτρια
από Αθήνα-Πάτρα
20 ετών



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/vanna

Απλά λόγια για ό,τι μου αρέσει και μου τη σπάει




Photobucket

N-Blox made by Neave Games








Tags

Αδέσποτα Για γέλια μπορεί και για κλάματα Διάλογοι Εκρήξεις Μελαγχολικά Περί πολιτικής Ποιήματα Στιγμές έμπνευσης Στιγμές καθημερινότητας Στοχασμοί Συναυλίες Ταινίες Τραγούδια




Επίσημοι αναγνώστες (11)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης