αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Η καθημερινότητα κι εγώ...
Hakuna Matata

24 Απριλίου 2009, 00:16
Όσα παίρνει ο άνεμος


Με φόντο τον Αμερικανικό εμφύλιο ξετυλίγεται μία ισχυρή ιστορία αγάπης που ούτε οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές δεν την καταλαβαίνουν.

Η Σκάρλετ Ο'Χαρα, κοπελίτσα με κόκκινα μάγουλα και τεράστια φουστάνια, ορέγεται λαμπρό και ευτυχή γάμο με τον Άσλυ. Δυστυχώς ο Άσλυ έχει μάτια μόνο για την ξαδέρφη του την Μέλανι. Η Σκάρλετ, μαθημένη να παίρνει αυτό που θέλει χωρίς δεύτερη κουβέντα, αποφασίζει να τους κάνει τη ζωή δύσκολη και να τους χωρίσει.

Εντελώς αναπάντεχα η Σκάρλετ γνωρίζει τον Ρετ Μπάτλερ, το απόλυτο αρσενικό της εποχής-με τα σημερινά δεδομένα θα ήταν ο George Clooney(Θεός! Θεός!). Ο Ρετ επειδή είναι μάγκας και τις έχει σπουδάσει τις ζόρικες κοπέλες, σπάει τα νεύρα στην Σκάρλετ και της την πέφτει χωρίς καμία διακριτικότητα. Η Σκάρλετ όμως είναι κολλημένη με τον Άσλυ και τον φτύνει κανονικότατα. Κάνει έναν γάμο για ξεκάρφωμα με τον πρώτο κεραυνοβολημένο που βρήκε μπροστά της. Και κάπου εκεί ξέσπασε ο εμφύλιος.

Νότιοι και Γιάνκηδες μάχονταν χωρίς σαφή κριτήρια, μόνο και μόνο για να αφήσουν την Σκάρλετ χήρα και τον Άσλυ νιόπαντρο στα ξένα. Η Μέλανι παραμένει πιστή στον Άσλυ, η Σκάρλετ επίσης και ο Ρετ συνεχίζει να την πέφτει απροκάλυπτα στην Σκάρλετ.

Κάποια στιγμή η Μέλανι ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος! Η Σκάρλετ διατηρεί την ψυχραιμία της και έπειτα από απαίτηση του Άσλυ φροντίζει την εγκυμονούσα ενώ ενδόμυχα την καταριέται και εύχεται να της βγει το παιδί αλλήθωρο και με προφορά Γιάνκηδων. Ο Ρετ συνεχίζει να υπάρχει στο προσκήνιο και να φλερτάρει εντόνως την Σκάρλετ.

Και ενώ ο κόσμος κυριολεκτικά καίγεται και οι Γιάνκηδες ετοιμάζονται να εισβάλλουν στην πόλη, η Μέλανι ανακαλύπτει ότι της έσπασαν τα νερά και η Σκάρλετ αποφασίζει να το παίξει μαία. Αφού την ξεγεννάει με απόλυτη επιτυχία-έκανε ένα αγοράκι 3.600!-ο Ρετ εμφανίζεται με μία άμαξα και τις παίρνει γι'άλλη γη κι άλλα μέρη. Στο ενδιάμεσο τις παρατάει και αποφασίζει να καταταγεί στον πόλεμο-κοινώς ό,τι θυμάται χαίρεται!

Μετά από κουραστική διαδρομή η Σκάρλετ, η Μέλανι, το νεογέννητο και μία συπαθέστατη μαυρούλα υπηρέτρια φτάνουν στην Τάρα, την γενέτειρα της Σκάρλετ. Χαμός και καταστροφή! Οι Γιάνκηδες έχουν ρημάξει τα πάντα, η μητέρα της Σκάρλετ απεβίωσε και ο πατέρας της ήταν σε ημίτρελη κατάσταση. Η Σκάρλετ παίρνει τα πράγματα στα χέρια της, δουλεύει σαν το σκυλί, στρώνει στην δουλειά τις τεμπέλες αδερφές της , σκοτώνει έναν Γιάνκη και όταν ανακαλύπτει ότι δεν της φτάνουν τα λεφτά αποφασίζει να ρίξει την λιγοστή αξιοπρέπειά της στα πατώματα και να ζητήσει την βοήθεια του Ρετ-χωρίς επιτυχία διοτί ο κύριος βρισκόταν στην φυλακή.

Η Σκάρλετ δεν απελπίστηκε! Παντρεύτηκε τον αρραβωνιαστικό της αδερφής της, επέκτεινε την επιχείρησή του και έβγαλε το χρήμα της ζωής της. Ο πόλεμος τελείωσε, ο Άσλυ επέστρεψε, ο Ρετ βγήκε απ΄τη φυλακή και συνέχισε να την πέφτει στην Σκάρλετ. Μετά από διάφορα συμβάντα ο δεύτερος άντρας της Σκάρλετ, ο Φρανκ, σκοτώθηκε και η μαντάμ έμεινε πάλι χήρα. Όχι για πολύ όμως! Μετά από έντονη πολιορκία η Σκάρλετ ενέδωσε και παντρεύτηκε τον Ρετ! Στο πίσω μέρος του μυαλού της βέβαια υπήρχε πάντα ο Άσλυ...

Με τα πολλά έμεινε έγκυος και έκανε ένα κοριτσάκι, την Μπόνυ, που της ήταν φτυστό. Ο Ρετ έγινε χαζομπαμπάς, η Σκάρλετ ήταν ψιλοχαζή από πριν. Στην πορεία ο Ρετ συνειδητοποίησε ότι η Σκάρλετ είχε ακόμα άσβεστο πάθος για τον Άσλυ και θόλωσε το μάτι του. Παίρνει το παιδί και πάει στο Λονδίνο. Η μικρή όμως ήθελε τη μαμά της και ξαναγύρισαν. Πάνω που είχε πατήσει το πόδι του στα πάτρια εδάφη, η Σκάρλετ του ανακοινώνει ότι είναι και πάλι έγκυος! Ο Ρετ το παίζει σκληρός, την περιφρονεί, η Σκάρλετ σκοντάφτει απ'τη σκάλα, μετράει ένα ένα τα σκαλιά μέχρι το τέλος και χάνει το παιδί.

Και σαν να μην έφτανε αυτό το χαστούκι της μοίρας, μετά από λίγο καιρό πέθανε και η Μπόνυ-έπεσε από το πόνυ της. Κλαυθμός και οδυρμός από τους γονείς αλλά η έκτακτη επικαιρότητα τους επαναφέρει στην πραγματικότητα. Η Μέλανι, έγκυος στο δεύτερο παιδί της, λόγω επιπλοκής της εγκυμοσύνης βρίσκεται στα τελευταία της. Καθώς πεθαίνει η Σκάρλετ ανακαλύπτει ότι ο Άσλυ ποτέ δεν την αγάπησε και ότι η ίδια είναι τρελή και παλαβή για τον Ρετ. Τρέχει στο σπίτι όλο χαρά να πέσει στην αγκαλιά του αλλά ο άντρας ο πολλά βαρύς έχει μαζέψει τα πραγματάκια του και την έχει κάνει.

Και όλα τελειώνουν με τον Ρετ να χάνεται στην ομίχλη και την Σκάρλετ να μένει πίσω και να κλαίει την μοίρα της...

Φανταστική ταινία, πολύ κλαψ κλαψ, πάνω από τρεις ώρες ταινία(με τις διαφημίσεις του Σταρ κλείνεις πεντάωρο!), μπόλικα Όσκαρ και ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ να πλανάται στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα. Γιατί; Μετά από τόσα βάσανα να χωρίσουν; Γιατί κανένας έρωτας δεν στεριώνει στην μεγάλη οθόνη; Γιατί;

Τελειώνει λοιπόν η ταινία ξημέρωμα Δευτέρας του Πάσχα και τρέχω στον πατέρα μου, στις τρεις και κάτι τη νύχτα...

"Πατέρα...κλαψ....σνιφ....λιγμ..."

"Τι έπαθες παιδί μου; Ακόμα να τα βρεις τα cd του Σάκη;"

"Μη με μπερδεύεις ρε μπαμπά! Αυτό είναι από άλλο ποστ! Άστα έγιναν τρομερά πράγματα..."

"Τι έγινε παιδί μου; Πες μου και είναι ξημέρωμα!"

"Πατέρα...ο Ρετ παράτησε την Σκάρλετ!"

"................."

"Πατέρα χωρίσανε! Το διανοείσαι; Επιβίωσαν από έναν εμφύλιο, η Σκάρλετ έθαψε δύο άντρες, ο Ρετ έκανε φυλακή, κάνανε παιδί, τους πέθανε το παιδί, τους πέθανε και το άλλο παιδί, η Σκάρλετ έγινε αλκοολικιά, έθαψε και τη Μέλανι και τελικά χωρίσανε!"

"Ωχ Θέε μου νυχτιάτικα...πάλι δαιμονίστηκε..."

"Και ερωτώ: αν η Σκάρλετ και ο Ρετ χωρίζουν τότε τί ελπίδα έχουμε εμείς οι κοινοί θνητοί; Εεεε;"

"Παιδί μου...σε λίγες ώρες ξημερώνει Δευτέρα του Πάσχα! Πήγαινε κοιμήσου!"

"Δεν μπορώ! Εμείς τόσο καιρό βασανιζόμαστε με την οικονομική κρίση και τις πρόωρες εκλογές ενώ Η ΣΚΑΡΛΕΤ ΚΑΙ Ο ΡΕΤ ΧΩΡΙΣΑΝ!"

Και να τρέχω σαν τρελή στην γιαγιά μου που από πιτσιρίκι μου έλεγε ότι δεν υπάρχει καλύτερη ταινία.

"Γιαγιά...η Σκάρλετ και ο Ρετ χώρισαν!"

"Μην τους πιστεύεις παιδάκι μου!"

"Μα...αφού το είδα!"

"Αηδίες! Αν δεν το πει το Κους Κους δεν ισχύει..."

"...ορισμένες φορές αισθάνομαι τόσο μόνη..."

Όσα παίρνει ο άνεμος λοιπόν. Ατυχής τίτλος, τους πήρε και τους σήκωσε ο άνεμος. Και η ουσία είναι μία: κάθεσαι και βλέπεις μία σχεδόν τετράωρη υπερπαραγωγή για να καταλήγουν στα χωρίσματα...

video 

ΥΓ: Το βιντεάκι είναι το απόλυτο κόλλημα των ημερών. Φανταστική εκτέλεση φανταστικού κομματιού από φανταστικούς καλλιτέχνες!


20 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


16 Απριλίου 2009, 01:11
Edgar Allan Poe


 Edgar Allan Poe(1809-1849)

Ίσως ένας από τους πιο σκοτεινούς και πιο αμφιλεγόμενους δημιουργούς στον τομέα της ποίησης. Όσοι έχουν διαβάσει Πόε σίγουρα έχουν νιώσει το έρεβος και την μελαγχολία που έχουν ποτίσει τα γραπτά του. Είτε μιλά για τις νεκρές του αγαπημένες είτε για τις συναντήσεις του με όντα υπερφυσικής προέλευσης, ο Πόε σε κάθε ποίημα του αποδεικνύει όταν ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του-ίσως ακόμα και για την δική μας εποχή.

Ιδιοφυία ή ένας απλός αλκοολικός με εμφανή τα σημάδια της τρέλας; Διαβάζοντας τα πεζά κείμενα του Πόε το πρώτο επαληθεύεται απόλυτα. Η εμμονή και στην παραμικρή λεπτομέρεια στις περιγραφές, η διεξοδική ανάλυση και η λιτότητα του δεν μειώνουν το μυστήριο. Αντλούσε τα θέμα των ιστοριών του από δημοσιεύματα εφημερίδων για περίπλοκα εγκλήματα. Ωστόσο αυτός προχωρούσε ένα βήμα πιο πέρα. Έμπαινε στο μυαλό του θύτη και σκεφτόταν κάθε λεπτομέρεια του σχεδιασμού του.

Ακούστε το χτύπημα των καμπάνων-

                          Των Ασημένιων Καμπάνων!

Έναν κόσμο σοβαρής διανόησης επιβάλλει η μονωδία τους!

  Μέσα στη σιωπή της νύχτας,

  Πως τρέμουμε από το φόβο

 Στη μελαγχολική απειλή του ήχου τους!

 Γιατί κάθε ήχος που απορρέει

 Από τη σκουριά των λαιμών τους

Είναι ένα βογγητό

Ήλθα τυχαία σε επαφή με το έργο του. Πριν από αρκετά χρόνια ο καθηγητής των Αγγλικών μου έδωσε να μελετήσω μια συλλογή με ποίηματά του. Τα ποίηματα στην πρωτότυπη γλώσσα γραφής τους είναι μοναδικά. Κατά την γνώμη μου ο Πόε είναι αρκετά δύσκολος για να μεταφραστεί.

Το πιο διαδεδομένο έργο του είναι "Το Κοράκι". Ο ίδιος είχε δηλώσει ότι αυτό το ποίημα γράφτηκε ενώ το είχε προσχεδιάσει όλο στο μυαλό του. Κανένας στίχος δεν είναι τυχαίος. Θεωρείται ως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του τέλειου αγγλικού ποιήματος σε επίπεδο ρυθμού και μετρικής.

 

Και το κοράκι, ποτέ δεν κινείται, ακόμα είναι καθισμένο, ακόμα είναι καθισμένο

Στην χλωμή προτομή της Παλλάδας ακριβώς πάνω από την πόρτα της κάμαρης μου.

Και τα μάτια του έχουν μιαν ομοιότητα με έναν δαίμονα που ονειρεύεται.

Και η λάμπα από πάνω του ρίχνει την σκιά του στο πάτωμα.

Και η ψυχή μου έξω απ’την σκιά που κείτεται στο πάτωμα

Θα ανυψωθεί-Ποτέ πια!

video 

ΥΓ: Στο βίντεο ο φανταστικός Steve Balsamo να ερμηνεύει το Immortal από παράσταση που γράφτηκε για τον Πόε.

ΥΓ2: Τα ποίηματα του Πόε που παραθέτω(Οι Καμπάνες και Το Κοράκι αντίστοιχα) είναι δικές μου μεταφράσεις που δεν πρέπει να παρθούν και πολύ στα σοβαρά...


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Απριλίου 2009, 10:52
Άτιτλο


Μ'αρέσουν οι συζητήσεις που γίνονται μεταξύ σοβαρού και αστείου. Μ'αρέσουν γιατί τότε φαίνονται οι πραγματικοί χαρακτήρες...

Έχω σιχαθεί τον εαυτό μου τον τελευταίο καιρό. Έχω σιχαθεί αυτήν την ψυχοφθόρα διαδικασία που λέγεται εξετάσεις. Λες και ένας βαθμός θα μας κρίνει...αηδίες!

Σκέφτομαι ότι τυπικά πρέπει να μαθαίνουμε πράγματα, να φτιάχνουμε χαρακτήρα, να διευρύνουμε τους ορίζοντες μας κτλ. Ωστόσο το μόνο που νιώθω είναι έναν έντονο ανταγωνισμό...και μια κακοήθεια ορισμένες φορές...

Οι συζητήσεις μεταξύ σοβαρού και αστείου σε πεθαίνουν. Ιδιαίτερα όταν μπορείς να ξεχωρίζεις το σοβαρό...

Κάπως έτσι ξεκινά μια συζήτηση. Στο αστείο. Στην πλάκα. Στο γνωστό χιούμορ. Και μετά κάτι λέει κάποιος. Και εκεί ανοίγω τα μάτια μου. Αλλά βαρέθηκα να μιλάω με γρίφους...

Χτες. ενώ μιλούσαμε σε ώρα μαθήματος κατι είπα εγώ, κάτι είπε και κάποιος άλλος-όλα στο αστείο. Δημιουργήθηκε ένταση-παρέμενε το αστείο. Ειπώθηκε κάτι-καθόλου στο αστείο. "Να δούμε ποιος θα γράψει πιο καλά". Και έμεινα.

Δηλαδή εμένα η αξία μου θα κριθεί από τον βαθμό? Δεν αντιλέγω, υστερώ σε πολλά σημεία συγκριτικά με άλλους(με τους συγκεκριμένους άλλους) αλλά τουλάχιστον ξέρω να το παραδέχομαι. Ξέρω ότι δεν θα έχω τους υψηλούς βαθμούς και ότι το πιο πιθανό είναι να μην πετύχω εκεί που θέλω. Και είμαι εντάξει μ'αυτό. Γιατί δεν περιστρέφω τη ζωή μου γύρω από το τι θα γράψω.

Ωστόσο κάτι δεν μου πάει καλά...γιατί αισθάνομαι πολύ πιο ολοκληρωμένη σε κάποια επίπεδα. 'Η τουλάχιστον περισσότερο ψαγμένη. Ή πάλι μπορεί να είναι και η ιδέα μου...όμως σκέφτομαι ότι δεν θα άλλαζα για τίποτα τον χαρακτήρα μου...και τολμώ να πω ότι έχω συμφιλιωθεί με ό,τι είμαι...μετά από πολύ καιρό....και δεν πρόκειται να αφήσω κάτι μόρια να με χαλάσουν ή να με ρίξουν. Δεν βγαίνει τίποτα απ'αυτό...

Από τώρα και στο εξής τέρμα τα πολλά ανοίγματα σε άτομα-κακά τα ψέματα λίγα τα άτομα εμπιστοσύνης, τέρμα οι χαλαρές συζητήσεις, ψυχραιμία και υπομονή. Το μόνο καλό είναι ότι όταν όλα τελειώσουν θα επιλέξω με ποιους θα διατηρήσω επαφές και με ποιους όχι.

Νομίζω ότι με αυτό το ποστ διέλυσα το ανάλαφρο κλίμα των προηγούμενων. Δεν πειράζει...what goes around comes around!

Τις καλημέρες μου!

 

 

 

 


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


06 Απριλίου 2009, 00:08
Obama and me
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Τον Ομπάμπα τον γνώρισα ένα συννεφιασμένο απόγευμα μέσω ενός δελτίου ειδήσεων. Προτελευταίο θέμα, ως υποψήφιος για υποψήφιος των Δημοκρατικών(βέβαια οι Δημοκρατικοί της Αμερικής είναι οι δικοί μας Δεξιοί...όμως δεν θα κάνουμε πολιτικές αναλύσεις-όχι απόλυτα τουλάχιστον!). Δεν έδωσα σημασία. Δεν πήγε το μυαλό μου ότι αντίκριζα τον επόμενα πρόεδρο των ΗΠΑ...

Με τον καιρό εγώ και ο Ομπάμα αναπτύξαμε μία τυπική μεν, σταθερή δε σχέση. Διάβαζα κάθε μερα γι'αυτόν στο ίντερνετ, τον έβλεπα στην τηλεόραση, στα περιοδικά, στις εφημερίδες. Ανακάλυψα ότι ο Μπάρακ ήταν το next best thing για τον κόσμο. Χάρηκα, θα την πω την αλήθεια μου! Χάρηκα! Δεν είναι και λίγο από εκει που δεν έχεις τόπο, δεν έχεις ελπίδα(δεν θα σε κλάψει καμιά πατρίδα-ΟΡΕ! Μιούζικαλ θα το κάνουμε...) να έρχεται ένας Ομπάμα και να σου αλλάζει την κοσμοθεωρία!

Καθώς πλησίαζε ο καιρός για την παράδοση του χρίσματος(εκεί έχουν χρίσμα όχι δαχτυλίδι...κάθε τόπος με τις παραδόσεις του!) η καρδιά μου φτερούγιζε κάθε φορά που άκουγα τον Μπάρακ να μιλάει. Κακά τα ψέματα το'χει το προφορικό ο άνθρωπος! Και ω! τι χαρά, πέρασε την Χίλαρι Κλίντον(του γνωστού Κλίντον) και έγινε και επίσημα ο πρώτος μαύρος υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ. Και κάπου εκεί ξέσπασε η Obama-mania!

Εγώ παρέμεινα ψύχραιμη! Διότι δεν τα πολυπίστευα τα γκάλοπ. Λέω "Μην χαίρεσαι! Μπορεί να πέσεις απότομα απ΄τα σύννεφα!" και κρατούσα τις επιφυλάξεις. Κάθε μέρα όμως ευχόμουν ο Μπάρακ να κερδίσει τις εκλογές. Και κάθε φορά που τον έβλεπα ένιωθα το στομάχι μου να σφίγγεται κόμπος, τα πόδια μου να τρέμουν, το μέτωπό μου να βρέχεται από κρύο ιδρώτα, τα αυτιά μου να βουίζουν, τα δόντια μου να τρίζουν και τα μάτια μου να αλληθωρίζουν. Δεν είχα πολλές επιλογές, ή κεραυνοβόλος ή κουνούπι τίγρης-ίδια τα συμπτώματα πάντως! Κεραυνοβόλος! Και παντού έβλεπα Μπάρακ...και να τσιρίζω "Change We Need!"...και να καταριέμαι την Palin και το κόμμα της...και παντού να βλέπω Μπάρακ...

Ήρθε λοιπόν η πολυπόθητη μέρα των εκλογών. Υπ'ατμών όλη μέρα, τέτοια αγωνία ούτε στις βουλευτικές του 2007! Να έχω στηθεί στο Mega που είχε απευθείας σύνδεση με Αμέρικα και να περιμένω. Ώσπου το έμαθα! Βγήκε! Και ηρέμησα!

Με τον αέρα του πλανητάρχη πια, τον θαύμαζα να κάνει τις πρώτες του δηλώσεις, να ευχαριστεί τους πάντες, να χαμογελάει, να εκφωνεί λόγους. Και να με έχει πιάσει και μια κατάθλιψη όταν έμαθα ότι έστειλα γράμμα στις κόρες του για να τις ευχαριστήσει. Και να έχω πέσει στα πατώματα επειδή ο δικός μου πατέρας όχι γράμμα, ούτε λίστα για τα ψώνια δεν μου έχει στείλει! Και μετά έμαθα ότι ο Ομπάμπα θα πάρει σκύλο στις κόρες του. Και να κλαίω και να οδύρομαι επειδή ο δικός μου ο πατέρας δεν μου πήρε ποτέ σκύλο αλλά και αν μου έπαιρνε είμαι σίγουρη ότι θα το κλώτσαγε πίσω απ'την πλάτη μου...

Είδα και μία φωτογραφία που έβγαινε από την θάλασσα. Και έμεινα! Φέτες ο πρόεδρος! Και έπαθα πάλι κατάθλιψη επειδή οι δικοί μας πολιτικοί είναι χάλια...

Προσπάθησα να αντέξω...άντεξα! Εξάλλου ακόμα δεν είχε αναλάβει τα καθήκοντά του. Κάθισα λοιπόν, πάλι στο Mega, να δω τη συναυλία που οργανώθηκε προς τιμήν του. Είδα το μισό Hollywood-το άλλο μισό προετοιμαζόταν για τα Όσκαρ. Είδα και τους U2. Είδα και τον Bono από τους U2. Και απόρησα γιατί έκοψε το μαλλί του και πολύ στεναχωρήθηκα επειδή κακά τα ψέματα, του πήγαινε το μακρύ μαλλί! Είδα και τον Μπάρακ! Να μιλάει! Και μετά πήγα για ύπνο...

Το μόνο που έμενε να δω ήταν η ορκομωσία! Όμως αυτό ήταν τεχνικά αδύνατον διότι είχα έκθεση στο φροντιστήριο. Και να τσιρίζω "Μια οθόνη! Μια οθόνη να δω τον Μπάρακ! Προτίθεμαι να χάσω 19 μόρια απ΄την περίληψη, αρκεί να δω τον Μπάρακ!". Και τα άλλα παιδάκια με κοίταζαν με γουρλωμένα τα μάτια αλλά αυτά δεν καταλάβαιναν ότι εκείνη την ώρα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού γραφόταν ιστορία! Και δεν το είδα...και έπαθα ξανά κατάθλιψη...

Σάββατο μεσημέρι λοιπόν και άνοιξα την τηλεόραση. Και βλέπω τον Μπάρακ! Με τον...πρωθυπουργό μας; Και απόρησα αλλά προτίμησα να μην το υπεραναλύσω και πάθω τίποτα από την υπερβολική σκέψη. Μάλιστα άκουσα ότι ο Μπάρακ είπε πως αισθάνεται περήφανος να αποκαλεί φίλο του τον πρωθυπουργό μας. Και κάπου εκεί άρχισα να τον κοιτάζω με μισό μάτι...μετά άκουσα ότι αποκάλεσε τα Σκόπια Μακεδονία. Και κάπου εκεί άρχισα να ξυπνάω...λίγο αργότερα θυμήθηκα ότι ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη...και άνοιξα τα μάτια μου!

Και περιμένω να δω αν πρόκειται για τον πιο επιτυχημένο πρόεδρο των ΗΠΑ ή απλά για το πιο καλοπροωθημένο φιάσκο...

ΥΓ: Τελείως άκυρο ποστ...

 


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο



Συγγραφέας
vanna
Άννα
Φοιτήτρια
από Αθήνα-Πάτρα
20 ετών



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/vanna

Απλά λόγια για ό,τι μου αρέσει και μου τη σπάει




Photobucket

N-Blox made by Neave Games








Tags

Αδέσποτα Για γέλια μπορεί και για κλάματα Διάλογοι Εκρήξεις Μελαγχολικά Περί πολιτικής Ποιήματα Στιγμές έμπνευσης Στιγμές καθημερινότητας Στοχασμοί Συναυλίες Ταινίες Τραγούδια




Επίσημοι αναγνώστες (11)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης