αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Η καθημερινότητα κι εγώ...
Hakuna Matata

30 Ιουνίου 2008, 00:03
Αυτοί που μένουν πίσω...
Στιγμές έμπνευσης  

"Σήμερα ξύπνησα με τον άνεμο της φυγής να μου τρυπάει τα αυτιά..."

"Και γιατί δεν έφυγες;"

"Φοβήθηκα..."

"Το άγνωστο;"

"Όχι....φοβήθηκα γι'αυτούς που μένουν πίσω..."

 


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Ιουνίου 2008, 15:25
Just like a rolling stone...
Τραγούδια  

video 

Κάποια τραγούδια έχουν την μοναδική ικανότητα να σε κάνουν να ξεχνάς τα πάντα, να σε σε ρουφάνε μέσα στη δίνη των μινόρε τους, να διώχνουν τον εκνευρισμό σου και την δυσαρέσκειά σου και να σε καθηλώνουν στην θέση σου με τις μελωδίες να μαγεύουν το είναι σου.

I am just a dreamer...γιατί αυτό πρέπει να είναι κακό; Κρίμα αν κάποιοι δεν το καταλαβαίνουν...κρίμα αν τα όνειρα δεν είναι για όλους...κρίμα αν κάποιοι δεν έχουν όνειρα και γι'αυτό δυσανασχετούν με τα όνειρα των άλλων...ευτυχώς όμως που υπάρχουν και φίλοι για να σε στηρίζουν όταν χάνεις το κουράγιο σου...

When you got nothing you got nothing to lose...μα ο σκοπός είναι να έχεις κάτι! Έστω κι αν πρέπει να το χάσεις....τουλάχιστον να έχεις γνωρίσει κάτι...και μέτα ας το χάσεις...

How does it feel? To be on your own...συνήθεια είναι...

Just like a rolling stone...γιατί όλα συνεχίζουν το δρόμο τους...

Κι εμείς το ίδιο...

ΥΓ: Like a rolling stone από Bob Dylan. Απ'τα καλύτερα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ!


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Ιουνίου 2008, 18:42
Επαγγελματικός Προσανατολισμός
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω....ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ!

Θέλω να έχω την αμαξάρα μου με λεφτά του κάθε φορολογούμενου Έλληνα.

Θέλω να έχω τους σωματοφύλακές μου ακόμα κι αν τα περισσότερα αστυνομικά τμήματα υπολειτουργούν λόγω έλλειψης προσωπικού.

Θέλω να έχω τα τυχερά μου από τις συναναστροφές μου με εταιρείες τύπου Siemens(και δεν εννοώ δωρεάν φούρνους μικροκυμάτων και κινητά!).

Θέλω να πληρώνομαι για να φοράω τα σινιέ ρουχαλάκια μου, να φτιάχνω το μαλλί μου στην τρίχα και να στολίζομαι με ό,τι χρυσαφικό έχω για να πάω στη Βουλή.

Θέλω να κυρήττω τα οφέλη του κτηματολόγιου την στιγμή που εγώ ο ίδιος έχω δυο τρια αυθαίρετα.

Θέλω να κάνω καταπατήσεις και κανείς να μη με πιάνει.

Θέλω να έχω εκδοτικούς ομίλους και κανάλια από πίσω μου για να με στηρίζουν και να με διαφημίζουν.

Θέλω να βγαίνω στα κανάλια και να ανοίγω το στόμα μου για να εκτοξεύω ψέματα και ασυναρτησίες.

Θελω να κοιτάζω τους άλλους αφ'υψηλού και να τους υποτιμώ επειδή είναι κοινοί θνητοί.

Θέλω να κρατάω στα χέρια μου την τύχη όλης της χώρας.

Και το πιο σημαντικό απ'όλα: αν ποτέ καταφέρω όλα τα παραπάνω ΘΕΛΩ να μου κάνετε ευθανασία...


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


25 Ιουνίου 2008, 16:19
Summer's Almost Gone
Στιγμές καθημερινότητας  

Τι gone δηλαδή...αφήστε τον Τζιμάκο δίπλα να λέει ό,τι θέλει! Μόλις came το summer και δεν το αντέχουμε!

Ζούμε με τον φόβο της φωτιάς. Έχω την τύχη να ζω έξω από την πόλη στην εξοχή. Τ περασμένο καλοκαίρι δεν καήκαμε. Το ίδιο εύχομαι και για φέτος. Το 1997 είχαν καεί όλα τα γύρω βουνά. Τα τελευταία χρόνια ήρθε η φύση στα ίσα της....μακάρι να μην μαυρίσει το πράσινο....

Είναι και αυτή η ζέστη που δεν σε αφήνει να κάνεις τίποτα...ούτε καν να κοιμηθείς!

Επειδή λοιπόν νυστάζω και έχω και διάβασμα, πάω για ύπνο μπας και συνέλθω λίγο...

Adios για τώρα!


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Ιουνίου 2008, 16:13
Ladies and gentlemen...Mr. Johnny Cash!
Στιγμές καθημερινότητας  

Τις τελευταίες μέρες ακούω συνέχεια Johnny Cash. Συνέχεια! Αν και δεν είμαι φίλος της συγκεκριμένης μουσικής(μάλλον δεν έχω ασχοληθεί τόσο ώστε να πω ότι μ'αρέσει), τοποθετώ τον Johnny Cash στην δεκάδα των τοπ καλλιτεχνών μου. Προτείνω ανεπιφύλακτα να δείτε το "Walk The Line", την ταινία για την ζωή του.

Κατά τ'άλλα life goes on. Ξεκίνησα φροντιστήριο σήμερα και τολμώ να ομολογήσω ότι μ'αρέσει, τρίτη μέρα με ελάχιστο ύπνο αν και ευελπιστώ να αναπληρώσω αύριο τα κενά, περιμένω με αγωνία τα γενέθλια της Ευσταθίας επειδή συνεπάγεται έξοδος και βόλτα με φίλες και βέβαια περιμένω με τρομερή αγωνία το αποψινό φινάλε της Μαρίας της Άσχημης! (καλά αυτό το τελευταίο ήταν αστείο...μην βαράτε!)

Και έχει και ζέστη! Και αντιστέκομαι όσο μπορώ στον πειρασμό του κλιματιστικού. Το παίζω οικολόγα τώρα στον καύσωνα...


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Ιουνίου 2008, 03:52
Ξενυχτάωωωωωωωω
Στιγμές καθημερινότητας  

Καλημέρα…

Το μόνο που μπορώ να πω…ξημέρωμα Κυριακής και για δεύτερη συνεχόμενη μέρα δεν κοιμάμαι.

Χτες λόγω υπερβολικής φασαρίας έμεινα ξύπνια μέχρι τις έξι το πρωί. Κατά τις τρεις έφυγα απ’το δωμάτιο μου και έψαξα για ένα ήσυχο μέρος. Κατέληξα στο γραφείο. Άνοιξα την τηλεόραση και ανακάλυψα ότι ο Ant1 είχε Star Wars! Άγρια ώρα και ο Harrison Ford να πολεμά τις Δυνάμεις του Κακού…και το ξενύχτι πάει σύννεφο!

Σήμερα είχαμε γάμο….πριν από λίγο γυρίσαμε…ωραία ήταν αν και λίγο βαρετά…

Ζέστη και το κλιματιστικό να δουλεύει. Δεν νομίζω να κοιμηθώ με κλιματιστικό. Το αποφεύγω. Μου προκαλεί μία έντονη αίσθηση φόβου και αγωνίας.

Κοιτάζω το γραφείο μου. Σαβούρα παντού! Πρέπει αύριο να το μαζέψω! Τα πάντα βρίσκεις! Από ποίημα του Ελύτη και σημειώσεις απ’το φροντιστήριο μέχρι τσίχλες και κούπες του καφέ(με τον καφέ ακόμα μέσα!).

Δεν πρόκειται να κοιμηθώ…τουλάχιστον όχι μέσα στην επόμενη ώρα…

Αυτά….άντε και καλό ξημέρωμα!


14 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Ιουνίου 2008, 23:06
Αγανάκτηση
Εκρήξεις  

video 

Όπως μου είπε και μια φίλη μου, κάποια μυστικά δεν λέγονται. Η σιωπή είναι αρκετή για να τα φανερώσει. Υπάρχουν όμως και κάποια μυστικά που στον βωμό της φιλίας πρέπει να θυσιάζονται. Όταν πρόκειται για πραγματική φιλία, όταν πρόκειται για αυτο το είδος της φιλίας που είσαι πρόθυμος να κάνεις και τον μαλάκα για να μην πληγώσεις τον άλλον! Όταν κλείνεις τα μάτια σου και περιμένεις τον άλλον να σου φανερώσει πράγματα που ήδη ξέρεις....

Και σ'αυτό το λεπτό σημείο διαχωρίζεται η πραγματική φιλία από την πλάκα. Η κοροϊδία μπροστά στα μάτια του άλλου είναι δείγμα ότι τον υποτιμάς, ότι τον θεωρείς βλάκα, ότι σκέφτεσαι μόνο τον εαυτούλη σου. Δεν πιστεύω στην δικαιολογία του "φοβήθηκα". Φόβος για ποιό πράγμα; Οι φίλοι είναι για να υποστηρίζουν και να συμβουλεύουν όχι για να κατακρίνουν και να χλευάζουν.

Και εδώ είναι που ξεπηδάνε διάφορα ερωτήματα: "Μήπως έχω δώσει πολλά;", "Μήπως πρέπει να σταματήσω την αμεσότητα και να γίνω πιο απόμακρη;", "Μήπως τελικά αλλιώς αντιλαμβάνομαι εγώ κάποιες καταστάσεις και αλλιώς οι...φίλοι μου;".

Δυστυχώς δεν μπορώ να πω κατάμουτρα όλα τα παραπάνω. Γιατί "δεν ξέρω!". Γιατί "είναι μυστικό!". Γιατί "είναι λεπτό το θέμα!".

Μήπως πρέπει να αναθεωρήσω; Ποτέ δεν είναι αργά; Και τόσα χρόνια θα πάνε χαμένα; Και μετά τι μέλλει γενέσθαι; Μήπως έπρεπε να απομακρυνθώ απ'την αρχή;

Ωχ αδερφέ...

Μου φαίνεται ότι οι πραγματικοί φίλοι(με όλη τη σημασία της λέξης) είναι αυτοί που λένε λίγα, είναι πάντα εκεί και καμιά φορά λένε και κάποιες ωραίες φιλοσοφίες...

ΥΓ: Το τραγούδι είναι το Like A Hurricane του Neil Young. Από τα αγαπημένα μου κομμάτια γενικά. Λιώνω κάθε φορά που το ακούω.


14 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


19 Ιουνίου 2008, 15:56
ΒΟΗΘΕΙΑ!!!
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Επειδή έτυχε να δει το φως της μέρας πριν από 17 χρονάκια η esta και επειδή έτυχε να κάνουμε παρέα(αλήθεια αυτή γιατί κόλλησε στην παρέα μας;), τώρα έγώ πρέπει να σπάσω το κεφάλι μου(μεταφορικά γιατί αν το έσπαγα κυριολεκτικά θα ήταν αρκετά ευχαριστημένη για να μην ζητήσει δώρο) και να της βρω ένα δώρο! Μία εβδομάδα έμεινε μέχρι τα γενέθλιά της και ακόμα δεν έχω βρει το κατάλληλο δώρο. Το κακό είναι ότι αυτή μου έκανε καλά δώρα και πρέπει να της το ξεπληρώσω...

Επειδή λοιπόν ακόμα δίνουμε εξετάσεις(άτιμε σεισμέ, χτυπάς τις πιο ακατάλληλες ώρες!) και από Δευτέρα αρχίζω φροντιστήριο, δεν έχω όρεξη για εντατική σκέψη. Έχω καταλήξει σε κάποια δωράκια που τα θεωρώ αξιοπρόσεχτα. Όμως θέλω την βοήθειά σας! Ψηφίστε το αγαπημένο σας μπας και βρω τι θα της πάρω!

Δώρο Νούμερο 1

Υπέροχος φορητός υπολογιστής Hello Kitty. Ξέρω ότι θέλει καινούργιο υπολογιστή και ξέρω ότι λατρεύει ό,τι έχει σχέση με Hello Kitty.

 

Δώρο Νούμερο 2

Είναι μεγάλη φαν των ταινιών επιστημονικής φαντασίας και ιδιαίτερα των Star Wars. Λέτε να της αρέσουν φιγούρες από την ταινία;

 

Δώρο Νούμερο 3

Αγαπημένο της συγκρότημα είναι οι Kiss. Εννοείται πως έχει όλα τα cd τους! Να της πάρω ένα τεράστιο πόστερ για την πόρτα της;

 

Δώρο Νούμερο 4

Μια μέρα που είχαμε βγει βόλτα έπεσε το μάτι της σε μια βιτρίνα που είχε αυτά τα παπούτσια. Είναι λίγο ακριβά αλλά τι να κάνουμε...εδώ που μπλέξαμε θα πληρώσουμε....

 

Δώρο Νούμερο 5

Ένα σκυλάκι; Να της κάνει γαβ γαβ γαβ όταν προσπαθεί να λύσει φυσική και άλγεβρα!

 

Ακούω προτάσεις!

ΥΓ: Αγαπητή Ευσταθία ελπίζω να έχει θυμώσει ΤΟΣΟ πολύ που θα σταματήσεις να μου μιλάς και έτσι δεν θα χρειαστεί να σου πάρω δώρο...


14 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Ιουνίου 2008, 15:42
Ημέρες Euro
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Διανύουμε μέρες Euro. Η Ελλάδα μπορεί να αποκλείστηκε αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να τα βάψει μαύρα ολόκληρη η Βιέννη. Και εκεί που νόμιζα ότι λόγω του αποκλεισμού θα σταματούσε η αποκλειστική παρακολούθηση ποδοσφαίρου τελικά κατάλαβα ότι το Euro δεν το βλέπουν μόνο για την Ελλάδα αλλά γενικά για το ποδόσφαιρο.

Η γνώμη μου για το ποδόσφαιρο ήταν πάντα η εξής: είκοσι δύο μαντράχαλοι που κυνηγάνε ένα πετσί. Όταν έμαθα τις αμοιβές που παίρνουν αναθεώρησα: είκοσι δύο καλοπληρωμένοι μαντράχαλοι που κυνηγάνε ένα πετσί. Όταν παρακολούθησα το χτεσινό παιχνίδι Γαλλία-Ιταλία κατέληξα: είκοσι δύο γεροδεμένα παλικάρια που τρέχουν, κλοτσάνε, ιδρώνουν, βγάζουν τις μπλούζες τους, βάζουν γκολ και κυνηγάνε ένα πετσί! Άτιμη Ιταλία! Θα μας κάνεις ποδοσφαιρόφιλους τώρα που έσφιξαν και οι ζέστες!

Τρίτη βράδυ και στο σαλόνι επικρατεί η ιερή σιωπή που απλώνεται όταν η οθόνη της τηλεόρασης γίνει πράσινη και ο γυναικείος πληθυσμός καταφεύγει στα γύρω δωμάτια. Γαλλία-Ιταλία το παιχνίδι και εγώ να γυρνάω πέρα δώθε σαν την άδικη κατάρα. Βλέπω ότι παίζει η Ιταλία και θυμάμαι ότι στο Μουντιάλ την υποστήριζα.

«Γιατί όμως υποστήριζα την Ιταλία; Χάθηκε ο κόσμος να υποστηρίζω την Γαλλία; Τσάμπα μάθαινα γαλλικά τόσα χρόνια; Τι με τράβηξε στην Ιταλία;»

Τέτοιες σκέψεις στροβιλίζονταν στο μυαλό μου. Αποφασίζω λοιπόν να παρακολουθήσω το πρώτο πεντάλεπτο του παιχνιδιού μπας και καταφέρω να ξεδιαλύνω το μυστήριο του φιλο-ιταλισμού μου. Από ποδοσφαιρικές τεχνικές δεν κατάλαβα και πολλά. Κατάφερα όμως να θυμηθώ για ποιον λόγο υποστήριζα την Ιταλία πριν δύο χρόνια και για ποιον λόγο θα την υποστηρίζω στο φετινό Euro.

Buffon και τερματοφύλακας. Μειονέκτημα αυτό γιατί δεν τρέχει όπως οι άλλοι και δεν ιδρώνει...δεν πειράζει όμως!

Ο Pirlo που έβαλε και γκολ με πέναλντι χτες. Με είχε φάει η κολλητή μου "πρόσεξε τον Pirlo, πρόσεξε τον Pirlo". Τον πρόσεξα...και χαίρομαι γι'αυτό!

Αυτός πρέπει να είναι ο Toni. Πάντως χτες νούμερο 9 τον φώναζα! Εκτός του ότι έχει υπέροχα μάτια(και όχι μόνο), έχει και πείσμα! Χτες όλη την ώρα προσπαθούσε να βάλει γκολ με τόση μανία σε σημείο που τον λυπήθηκα! Μεγάλη γκαντεμιά ο καημένος...μπαλιά δεν του καθότανε...

Αυτοί είναι τρεις από τους πολλούς λόγους που υποστηρίζω την Ιταλία για φέτος. Υποθέτω ότι στο Μουντιάλ είχα βρει περισσότερους και υποθέτω ότι με τον καιρό, που θα δω κι άλλα παιχνίδια, θα βρω περισσότερους.

Άντε να πάρουμε την μεγάλη τηλεόραση που παραγγείλαμε για να μπορέσω να απολαύσω το...Euro!


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Ιουνίου 2008, 16:13
Free!
Στιγμές καθημερινότητας  

Κατά κάποιον τρόπο!

Ας προσαρμοστούμε στις καινούργιες συνθήκες!

Hello new life!


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Ιουνίου 2008, 16:28
15/6/08
Στιγμές καθημερινότητας  

Χαλαρωτική μουσική και ξεκούραση....

Το νιώθω βαρύ το κεφάλι μου...

Και δυστυχώς έχουμε δρόμο μπροστά μας...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Ιουνίου 2008, 12:12
Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται;
Στιγμές καθημερινότητας  

Απότομο ξύπνημα! Γύρω στις 6:35 πετάγομαι σαν ελατήριο απ'το κρεβάτι. "Μα ποιος κάνει φασαρία τέτοια ώρα;" αναρωτιέμαι. Αλλαγή δωματίου για συνέχιση ύπνου. Βρίσκω καταφύγιο στον καναπέ του γραφείου. Άβολος ύπνος μέχρι τις 10:30. Απότομο ξύπνημα από το ξυπνητήρι του κινητού που άρχισε να δονείται και έκανε το τραπεζάκι να τρέμει και μαζί και ό,τι είχε πάνω του. Γρήγορο ντους με κρύο νερό γα να μην είμαι σαν ζόμπι από την σχετική αϋπνία. Γρήγορο ντύσιμο. Γρήγορο ποστ.

Σήμερα το πρόγραμμα είναι απολαυστικότατο! Φαγητό στα Friday's με τον μπαμπά μου και μετά για καφέ όπου μας βγάλει!(κάτι μου λέει ότι θα καταλήξουμε στα Starbucks!).

Ουφ...άντε να φεύγω τώρα!


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Ιουνίου 2008, 00:02
Η Πόλη και τα Παιδιά της
Στιγμές έμπνευσης  

Τα παιδιά αυτής της πόλης τυλίγονται το βράδυ στην κουβέρτα της μοναξιάς. Την κρατάνε σφιχτά, την διπλώνουν γύρω από τα πόδια τους, σχεδόν δένονται μαζί της γιατί στην ουσία είναι το μόνο πράγμα που έχουν. Όταν δεν έχεις τίποτα δεν έχεις και τίποτα να χάσεις. Όταν το μόνο που έχεις είναι η μοναξιά τότε ό,τι κι αν χάσεις δεν θα αφήσει μεγάλο κενό.

Αυτά τα παιδιά είναι τα ίδια παιδιά που το πρωί θα σηκωθούν με ένα αγκυλωμένο χαμόγελο στο πρόσωπο, θα φάνε ανόρεχτα το πρωινό τους, θα τρέξουν να προλάβουν το κουδούνι του σχολείου, θα κλειστούν σε μια αίθουσα και θα παρακολουθήσουν άλλη μια μέρα από την ζωή τους να περνά μπροστά από τα μάτια τους σε αργή κίνηση ενώ αυτά παραμένουν θεατές.

Αυτά τα παιδιά είναι το μέλλον όμως κουβαλούν μέσα τους όλες τις τύψεις και τις ενοχές του παρελθόντος...

Αυτά τα παιδιά...αυτά τα παιδιά...αυτά τα παιδιά θα κοιμηθούν και απόψε συντροφιά με την μοναξιά τους....αύριο θα ξυπνήσουν πάλι και θα κάνουν πάλι ό,τι κάνουν κάθε μέρα...αύριο θα ξανακοιτάξουν την ζωή μέσα από το παράθυρο του σκοτεινού δωματίου...εξάλλου έτσι έχουν μάθει....


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Ιουνίου 2008, 00:02
Πληγές ηλίου
Στιγμές καθημερινότητας  

Ένας βασικός λόγος που δεν εκτίθεμαι στον ήλιο είναι επειδή καίγομαι. Δεν μαυρίζω, απλά καίγομαι! Γι'αυτό και το καλοκαίρι δεν πολυβγαίνω έξω και φροντίζω να φοράω μακρυμάνικα ή τουλάχιστον ζακέτες(για να λυθεί η απορία της Ευσταθία καθώς σήμερα που είχαμε βγει με κοιτάζει να φοράω την ζακέτα και αναφωνεί "Έλεος!"). Έτσι λοιπόν, μετά από μία βόλτα που κράτησε για αρκετές ώρες, κατέληξα στο φαρμακείο της γειτονιάς μου να αγοράζω κρέμες για το πρόσωπό μου και αντηλλιακά. Ευτυχώς δεν κάηκα πολύ...ευτυχώς!

Αύριο ξεκινάμε σχολείο! Και απ'ότι άκουσα θα δώσουμε το μάθημα προφορικά! Έχει να πέσει γέλιο! Άντε τώρα να κάτσεις να αναλύσεις Ρίτσο και Ελύτη σε μια καθηγήτρια που θα βιάζεται να φύγει....

Να χαρώ εγώ Υπουργείο Παιδείας! Από φημολογία σε φημολογία είμαστε από το πρωί και τώρα που μάθαμε τι μέλλει γενέσθαι καταριόμαστε την τύχη μας!

Τέλοσπαντων...καλό σας βράδυ και προσοχή με τον ήλιο! Δεν είναι να τον εμπιστεύεσαι...


22 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Ιουνίου 2008, 16:15
Δεν έχουμε σχολείο.Στοπ.
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Και επισήμως πλέον! Το σχολείο μας κρίθηκε ακατάλληλο. Τώρα να πω ότι έμεινα με το στόμα ανοιχτό όταν το έμαθα; Το περιμέναμε! Σ'αυτό το σχολείο οι ρωγμές είναι περισσότερες από τους μαθητές...παραδόξως όμως ήταν απ'τα πιο γερά σχολεία της Πάτρας...τώρα βρήκε να κριθεί ακατάλληλο;(This is called gandemia!)

Βέβαια το κακό έχει γενικευτεί! Η μισή Πάτρα έχει σημαδευτεί ως κατεδαφιστέα! Η άλλη μισή απλά ζει με τον φόβο της κατάρρευσης. Πέρα απ'την πλάκα: κοίταζα μια λίστα με τα ακατάλληλα κτήρια. Συγνώμη αλλά τί έχει μείνει που να είναι κατάλληλο; Οι καφετέριες στην Αγίου Νικολάου;

Και εντάξει, το σχολείο μας το βγάζει δεν το βγάζει το καλοκαίρι. Εμείς τι θα απογίνουμε; Μας μένουν ακόμα κάτι μαθηματάκια, α ναι! και μια ακόμα χρονιά! Πού θα πάμε; Δεν έχει μείνει και κανένα ασφαλές σχολείο! Μας βλέπω να κάνουμε μάθημα με κράνη και σφυρίχτρες...ή στην χειρότερη περίπτωση σε σκηνές και κοντέινερ! Το πιο αληθοφανές σενάριο βέβαια είναι να καταλήξουμε σε κάποιο άσχετο σχολείο και ν ακάνουμε μάθημα πρωί-απόγευμα. Υπάρχει και το πιο αισιόδξο σενάριο δηλαδή να επισκευαστεί το σχολείο και να μην καταλήξουμε σαν τον Όλιβερ Τουίστ τώρα στα γεράματα...

 


17 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


08 Ιουνίου 2008, 20:54
Απολογισμός ενός σεισμού
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Κουνηθήκατε; Τί ρωτάω! Όλη η Ελλάδα κουνήθηκε! Όχι από ρίγη συγκινήσεως για την κατάκτηση της τρίτης(αλλά πρώτης στην καρδιά μας) θέσης στην Eurovision, όχι για την μείωση των τιμών στα σουπερμάρκετ(εδω γελάμε χαχαχα) αλλά ούτε και για το εθνικό μας φρόνημα που όπως και να'χει είναι τεράστιο(με το συμπάθειο!). Σεισμός αγαπητοί μου! Σεισμός! Και τι σεισμός! 6,5 ρίχτερ! Να τα χαιρόμαστε!

Πανικός παντού! Αυτό μου έμεινε. Πρώτα πρώτα όμως θα σας ενημερώση για το τι έκανα εγώ την ώρα που έλαβε χώρα η σεισμική δόνηση. Αντάλλασα μηνύματα με την φίλτατη esta(όπως ανέφερε και η ίδια στο μπλογκ της και ποιά είμαι εγώ για να την διαψεύσω;) και είχα το laptop στα πόδια μου. Απολάμβανα τα οφέλη του 24ωρου internet(που μετά από 14 μήνες επιτέλους μπήκε) και έβλεπα βιντεάκια στο youtube. Είχα μπροστά μου τον πάντα θεϊκό Johnny Depp να μιλάει για την ζωή του, την καριέρα του, την οικογένεια του, τον έρωτα του για μένα(εεε...αυτό είναι από άλλο παραμύθι!) όταν ξαφνικά ένιωσα το σύμπαν να ταράζεται!

"Όπα ταλέντα που έχει ο Johnny!" σκέφτηκα σαν άμυαλη παιδούλα που έχει συνεπαρθεί από το θέαμα και νομίζει ότι ο Johnny ευθύνεται για τις δονήσεις.

Αυτή η θεωρία διήρκησε για ελαχιστα δευτερόλεπτα, μέχρι να τελειώσει το βιντεάκι. Όταν τελείωσε και η δόνηση δεν σταμάτησε σκέφτηκα ότι "Ναι ναι! Ο Λιακόπουλος έχει δίκιο! Βγήκαν οι Ελοχίμ και οι Νεφελίμ απ'τα έγκατα της γης και μας την πέσανε αγρίως!". Βλέπω τις βιβλιοθήκες να λυσσάνε σαν δαιμονισμένες, τα βιβλία να ακολουθούν τον νόμο της βαρύτητας, τα γυαλικά να κροταλίζουν και την μάνα μου να τσιρίζει απ'το κάτω πάτωμα. Λέω "Μια ζωή την έχουμε(;)" και για να σωθώ βάζω το laptop πάνω στο κεφάλι μου.

Κάποια στιγμή(δεν χρονομετρούσα) ο σεισμός σταμάτησε. Κατέβηκα στον κάτω όροφο για να δω τα αποτελέσματα του φυσικού αυτού φαινομένου. Μία μάνα ημίτρελη από τον πανικό, έναν πατέρα αγουροξυπνημένο, μία γιαγιά στα όρια του εγκεφαλικού και έναν παππού χαλαρό και ψύχραιμο. Εγώ πάντα με το laptop στο χέρι!

Αφού ενημερωθήκαμε από την τηλεόραση για τα προσωπικά στοιχεία του σεισμόυ(μέγεθος, διάρκεια και επίκεντρο...για σεισμό μιλάμε έτσι;) πανικοβληθήκαμε όπως έπρεπε! Η μητέρα μου πρότεινε να εγκαταλείψουμε το σπίτι, ο πατέρας μου να κάτσουμε στα αυγά μας κι εγώ απλά φώναζα "Μισό λεπτό! Τελειώνει το βίντεο!"

Τελικά δεν εγκαταλείψαμε την εστία μας. Μείναμε! Ζημιές δεν υπήρχαν, ούτε και θύματα-πέρα από τα νεύρα μας! Μετά από αρκετή ώρα αναμονής εντός και εκτός σπιτιού επανήλθαμε στα φυσιολογικά μας.

Πάντως φαντάζομαι διάφορες ανιδράσεις.

"Οργή Θεού! Οργή Θεού! Μας τιμωρεί ο Δημιουργός μας για τον γάμο ομοφυλοφίλων στην Τήλο! Οργή Θεού!"

"Και γιατί δεν είχε επίκεντρο την Τήλο;"

"Για σπάσιμο! Για να μην νομίζουμε ότι ο Ύψιστος μας κάνει χάρη!"

Ή κάτι ανάλογο:

"Έρχεται ο Αντίχριστος! Έρχεται!"

"Και γιατί κάνει σεισμό;"

"Για θεαματική είσοδο!"

Ή ας πούμε μία τηλεοπτική κάλυψη:

"Πείτε μας κύριε Ταδόπουλε, τι κάνατε την ώρα του σεισμού;"

"Να σας πω. Έβλεπα τον Γκοτζίλα στο Mega και ξαφνικά ένιωσα την γη να χάνεται κάτω απ'τα πόδια μου! Και λέω όπα! Μας την πέσανε!"

"Και ποιά ήταν η αντίδρασή σας;"

"Άλλαξα κανάλι!"

Το πιο άθλιο είναι ότι αύριο κατά πάσα πιθανότητα δεν θα κάνουμε σχολείο....αυτό είναι καλό για την εφτάχρονη ξαδερφούλα μου που έχει να μάθει για τον ιππόκαμπο και για τα ρήματα. Για μένα όμως που γράφω 50+ σελίδες Ιστορίας είναι ΑΘΛΙΟ! Θα ξεχάσω ό,τι διάβαζα από χτες το πρωί! Πότε θα το γράψουμε το μάθημα; Όλα κι όλα! Εγώ 17 Ιουνίου παραδίδω την μαθητική μου ταυτότητα και περιμένω για τα αποτελέσματα! Παραδίδω κύριοι!

Και θα αρχίσουν τώρα οι σεισμολόγοι τα γνωστά!

"Το είχα προβλέψει! Το έλεγα ότι θα κάνει σεισμό! Έκανε!"

"Το δικό μου ινστιτούτο είχε προβλέψει και το επίκεντρο!"

"Το δικό μου είναι προβλέψει το πιο σημαντικό!"

"Ποιό;"

"Την τηλεθέαση των δελτίων ειδήσεων!"

Και το ξαναλέω: Ιστορία δεν ξαναδιαβάζω! Με το ζόρι έβγαλα αυτούς τους ρημαδοδιαφωτιστές! Ή αύριο θα γράψω ή ποτέ! Προτίθεμαι πάντως να γράψω το μάθημα στο προαύλιο,΄στηρίζοντας το γραπτό μου στην πλάτη της Ευσταθίας και ελέγχοντας αν οι απαντήσεις μας είναι ίδιες!

Αυτά...ελπίζω να μην πανικοβληθήκατε όπως κάποιοι γνωστοί μου και βέβαια να μην έπαθαν ζημιά τα σπίτια σας. Προς το παρόν μακριά από παλιά κτήρια! Όλοι στις πλατείες και στις αυλές! Θα περάσει και αυτό!

 


20 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Ιουνίου 2008, 00:03
Ώρες Μελαγχολίας
Μελαγχολικά  

Πάνε μέρες τώρα που δεν είμαι καλά...πολλοί λόγοι...πολλοί συντελεστές...πολλές εκκλήσεις για βοήθεια...βουβές και αόρατες...

Περιμένω ένα ξέσπασμα...δεν μπορώ να συλλάβω τη μορφή του...ίσως να είναι θυμός, ίσως κλάματα, ίσως φωνές, ίσως ρήξη...

Αυτό που μου κάνει τα νεύρα κουρέλια είναι η απάθεια που με έχει κυριεύσει, η αναισθησία. Μία απαισιοδοξία....

Μετανιώνω για λανθασμένες αποφάσεις, μετανιώνω που παράτησα ό,τι αγαπούσα πιο πολύ, ό,τι μου έδινε χαρά: το πιάνο μου...

Νιώθω τελείως αποξενωμένη από το όργανο που στολίζει το σαλόνι. Τα δάχτυλά μου είναι ξύλινα και το αυτί μου έχει ξεχάσει να ξεχωρίζει τις μελωδίες. Δεν αντέχω να ζω με την σκέψη ότι τόσα χρόνια σπουδών πήγαν χαμένα.

Ίσως έχω χάσει τον στόχο μου. Μα ποιος είναι αλήθεια ο στόχος; Ένας βαθμός; Ένα απολυτήριο; Ένα πανεπιστήμιο; Και μετά τί; Μια δουλειά; Πού όμως; Ποιά είναι η ουσία αν αισθάνεσαι το κενό να σε κυριεύει;

Αποφεύγω να συναναστρέφομαι με φίλους και γνωστούς. Έχω γίνει ευέξαπτη και κυκλοθυμική. Δεν μου φταίνε σε τίποτα. Δεν έχω όρεξη για τσακωμούς και παρεξηγήσεις. Επίσης, δεν έχω όρεξη να με αμφισβητούν.

Νιώθω να επιστρέφω στο σκοτάδι που είχα παρατήσει πριν ένα χρόνο. Και παραδόξως αισθάνομαι ανακούφιση που γυρίζω σε γνώριμα εδάφη. Ίσως πρέπει να κλειστώ στον εαυτό μου, στο σπίτι μου, κάπου για να επαναπροσδιορίσω κάποια πράγματα.

Αυτό που με θλίβει περισσότερο απ'όλα είναι η αγωνία στις ερωτήσεις των γονιών και των φίλων. Και τί να τους απαντήσω; Ότι δεν έχω τίποτα; Ότι είμαι μια χαρά; Ψέματα θα ήταν...καλύτερα να μη με βλέπουν για λίγο...

 


13 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


06 Ιουνίου 2008, 15:22
Η ζωή στα χέρια μας
Στοχασμοί  

 

...απλά μου άρεσε η φωτογραφία...

...τίποτε άλλο...


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Ιουνίου 2008, 15:58
Θύμα της παγκοσμιοποίησης κι εγώ
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Ζέστη και ήλιος. Μία πλατεία μας χώριζε από τον προορισμό μας. Ποιός ήταν ο προορισμός μας; Μα φυσικά ο ναός της παγκοσμιοποίησης! Ποιός είναι ο ναός της παγκοσμιοποίησης; Μα φυσικά τα STARBUCKS!

Πρόκειται για ένα αστείο μεταξύ φίλων αυτά τα περί παγκοσμιοποίησης. Και δεν είναι και καθόλου άστοχο. Το θέμα είναι ότι με το που μπαίνεις στα Starbucks σε χρεώνουν! Κάθε ματιά που ρίχνεις στο μενού στη χρεώνουν! Ακόμα και τον αέρα που αναπνέεις σου χρεώνουν! Και αυτό φαίνεται στην τιμή που καλείσαι να πληρώσεις.

Εθιστικότατη συνήθεια. Κακά τα ψέματα ο καφές, από μόνος του, είναι εθιστικός. Όταν σου βάζουν μέσα σιρόπι, σαντιγί, αμυγδαλάκια, πάγο, θρυμματισμένο πάγο, μόκα και ό,τι μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους, τότε θα παραλείψεις τα τέσσερα και κάτι ευρώ που σε χρεώνουν.

Πάντως πρέπει να το παραδεχτώ: είναι από τα λίγα μαγαζιά που έχουν ωραία μουσική! Χαλαρωτική! Σήμερα έπαιζε τα άπαντα των Doors. Εγώ μέσα στην τρελή χαρά!

Ωραία μέρα σήμερα! Με χαμόγελο! Όλες οι σκοτούρες των προηγούμενων ημερών σαν να έσβησαν ξαφνικά. Σήμερα ανακάλυψα ότι δεν χρειάζεται να είσαι τυποποιημένος για να αισθάνεσαι καλά. Αρκεί να είσαι ο εαυτός σου. Επίσης κατάλαβα ότι οι άλλοι μας αποδέχονται πολύ πιο εύκολα απ'ότι εμείς αποδεχόμαστ τον εαυτό μας.

Αυτά για τώρα. Καλό σας απόγευμα!


19 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


04 Ιουνίου 2008, 16:07
Θα είναι αργά μεσάνυχτα....
Τραγούδια  

video 

Έτσι είναι...πουλιούνται οι άνθρωποι, είναι γεγονός. Έτσι απλά! Και μετά μένουν άδειοι, να τους τρώνε οι τύψεις και οι απορίες.

Δεν είναι τυχαίο που όλες μας τις έγνοιες τις κλείνουμε μέσα σε ένα χαζοκούτι. Δεν είναι τυχαίο που το πιο φρικιαστικό γεγονός παρουσιάζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι εμπορικό. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Το επιβάλλει η εποχή...

Λίγα λόγια δεν είναι αρκετά για να μπορέσω να εκφράσω όσα μου τρώνε το μυαλό. Και δεν έχω τον χρόνο και την όρεξη να τα εκφράσω....

Προς το παρόν παλεύω με την καθημερινότητα που κυλλάει αφάνταστα γρήγορα και έχει τρομερές απαιτήσεις...


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Ιουνίου 2008, 15:32
Ο Indiana κι εγώ
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Ναι! Το ομολογώ! Είμαι φαν του Indiana Jones! Είμαι! Το λέω χωρίς φόβο και πάθος. Και όχι μόνο αυτό αλλά θέλω να πάω να δω και την καινούργια ταινία! Τι κι αν ο Indiana είναι ετών 66; Τι κι αν άσπρισε το μαλλί του και ζάρωσε το πρόσωπό του; Λεπτομέρειες!

Βέβαια η μανία με τον Indiana Jones δεν ξεκίνησε έτσι τυχαία. Για όλα φταίει ο πατέρας μου! Ήμουν μικρό παιδάκι όταν με πρωτοεισήγαγε στον μαγικό κόσμο των Star Wars! Με πήγε στον κινηματογράφο, ήταν τότε που βγήκε η Αόρατη Απειλή. Μικρούλα και άμυαλη όπως ήμουν πίστεψα ό,τι είδα στην οθόνη μου! Την επόμενη μέρα τριγυρνούσα μέσα στο σπίτι με ένα σκουπόξυλο και παρίστανα τον Τζεντάι. Ευτυχώς, για την ακεραιότητα των γυαλικών και για τα νεύρα της μητέρας μου, η φάση με το σκουπόξυλο δεν κράτησε πολύ. Το θέμα ξεχάστηκε και η ζωή συνεχίστηκε.

Το επόμενο χτύπημα ήρθε όταν το Filmnet αποφάσισε να προβάλει όλα τα Star Wars. Και τότε ήταν που κόλλησα! Η πρώτη ταινία(χρονολογικά πάντα) με έκανε να πορωθώ και να θέλω να δω και τις επόμενες. Να μην τα πολυλογώ, κατέληξα να τα γράψω όλα σε βίντεο και να τα βλέπω κάθε μέρα.

Τότε ήταν που βίωσα μία καθοριστική στιγμή για την μετέπειτα ζωή μου. Ερωτεύθηκα τον Χαν Σόλο(Harrison Ford για το κοινό)! Αλήθεια λέω! Ήμουν μικρή και άβγαλτη. Είδα ωραίο παιδί μέσα σε διαστημόπλοιο, με στολή και θεληματικό πηγούνι και έτσι γνώρισα τον έρωτα!

Ήταν μία ωραία εποχή! Καθόμουν μπροστά στην τηλεόραση, άνοιγα το βίντεο και αναστέναζα με τις αερομαχίες και τους εξωγήινους. Ήταν τότε που για πρώτη φορά οι γονείς μου σκέφτηκαν το ενδεχόμενο παιδοψυχολόγου. Εγώ βέβαια τους καθησύχαζα λέγοντας "Μην ανησυχείτε. Έτσι κι αλλιώς δεν έχω την Δύναμη μέσα μου...."

Αφού πέρασε η περίοδος τρέλας ο πατέρας μου μου συνέστησε τον Indiana Jones. Ψηλός, γυμνασμένος, μορφωμένος, αξύριστος, περιπετειώδης και αρχαιολόγος. Αυτή τη φορά δεν ήμουν τόσο μικρή ούτε τόσο άμυαλη αλλά ξανακύλλησα! Έβλεπα τον Indi να τρέχει και να μην φτάνει και κάτι σκιρτούσε μέσα μου! Βρέθηκα ξανά ερωτευμένη με έναν άπιαστο άνδρα....Βασικά βρέθηκα ερωτευμένη με τον ίδιο άνδρα!

Με το πέρασμα των χρόνων κατάφερα να ξεπεράσω και τον Χαν και τον Indi. Με πόνο ψυχής και τεράστια προσπάθεια μπόρεσα να δω ότι υπάρχουν και άλλοι άντρες γύρω μου. Είδα άπειρες φορές τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών αλλά κανείς δεν μπόρεσε να με συγκλονίσει όσο ο Indiana! Είδα το Harry Potter αλλά ήταν απλά ένας ενθουσιασμός της στιγμής. Μέχρι και τον Τιτανικό είδα αλλά στο τέλος με πήρε ύπνος.

Μετά από χρόνια συναισθηματικού κενού επιτέλους η τύχη μου χαμογέλασε! Περιχαρής έμαθα ότι ναι, μετά από 19 ολόκληρα χρόνια ο Indiana Jones επιστρέφει! Η χαρά μου δεν περιγράφεται! Άρχισα να τσιρίζω, άνοιξα τα παράθυρα για να ακουστούν οι τσιρίδες μου, χοροπηδούσα εδώ κι εκεί! Ανακοίνωσα στον πατέρα μου ότι εντός ολίγων ημερών θα έχουμε την τιμή να δούμε τον ολοκαίνουργιο Indiana!

"Πατέρα τάξε μου!"

"Σιγά μην σου τάξω! Άντε τελείωνε να δω τι θα ακούσω πάλι..."

"Βγήκε ο Indiana Jones!"

"Στη σύνταξη;"

"Στις κινηματογραφικές αίθουσες! Πότε θα πάμε να τον δούμε;"

"ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ; Άνοιξε κανένα βιβλίο να ξεστραβωθείς! Που αν σε ρωτήσω πόσο κάνει δύο φορές το τριαντατρία θα ψάχνεσαι!"

"Εξηνταέξι κάνει..."

"Μπράβο! Κάνουμε προόδους! Πού το ήξερες;"

"Τόσο χρονών είναι ο Inδiana..."

Και οι φίλοι μου βέβαια δεν αντέδρασαν καλά...

"Παιδιά πάμε να δούμε το Indiana Jones;"

"Μπα; Εσύ ήσουνα του ποιοτικού σινεμά!"

"Πάθη είναι αυτά..."

"Καλά ας πάμε. Πότε θες;"

"Μισό λεπτό να κοιτάξω πότε έχει καπάκι προβολή του Sex and the city."

Με βρίσανε και με έστειλαν στον αγύριστο. Και έτσι έχω μείνει μόνη μου, με τον έρωτα της ζωής μου να το παίζει τζόβενο τώρα στα γεράματα. Και ερωτώ: εγώ με ποιον θα πάω να δω τον Indiana Jones;

 

 

 

 


30 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


02 Ιουνίου 2008, 21:37
Διάλογοι(3)
Διάλογοι  

video 

"Πρέπει κάτι να βρω να πω...."

"Ας μιλήσουμε για την αλήθεια."

"Δεν υπάρχει αλήθεια!"

"Είστε απόλυτος!"

"Είμαι ρεαλιστής."

"Με βάση ποια πραγματικότητα;"

"Μα...υπάρχει μόνο μία πραγματικότητα!"

"Νομίζετε!"

"Δεν σας καταλαβαίνω.."

"Η πραγματικότητα υπάρχει σε τόσες διαφορετικές εκδοχές όσοι είναι και οι άνθρωποι αυτού του κόσμου."

"Λογικό μου ακούγεται αλλά δεν μπορώ να διακρίνω τι θέλετε να πείτε..."

"Υπάρχει η αλήθεια. Ο καθένας έχει την δική του αλήθεια. Ακόμα κι εσείς έχετε μία συγκεκριμένη αλήθεια!"

"Ναι έχω...μόνο που ούτε εγώ ο ίδιος δεν την πιστεύω πια..."

"Δικό σας πρόβλημα!"

Και αυτός ο διάλογος τελειώνει με ένα παγωμένο χαμόγελο, μία κλονισμένη άποψη και ένα τραγούδι να ντύνει την όλη σκηνή...

 


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


01 Ιουνίου 2008, 15:44
Σοφοκλέους Αντιγόνη(σε πιο ελεύθερη μετάφραση)
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Μια φορά κι έναν καιρό, στην μακρινή και αρχαία Θήβα ζούσε ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Αντιγόνη. Μαμά της ήταν η Ιοκάστη και πατέρας της ο Οιδίποδας. Βέβαια αυτό είναι τελείως σχετικό καθώς ο Οιδίποδας τύχαινε να είναι και γιος της Ιοκάστης(κοινώς χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα). Πέρα από αυτό το μικρό προβληματάκι που οδήγησε στην αυτοτύφλωση του Οιδίποδα και στην αυτοκτονία της Ιοκάστης, γαλήνη και ευτυχία επικρατούσε στην πανέμορφη οικογένεια. Η Αντιγόνη είχε τρία αδερφάκια την Ισμήνη, τον Ετεοκλή και τον Πολυνείκη. Δεν ήταν μόνο πολύτεκνη οικογένεια αλλά και βασιλική! Έτσι ζούσαν όλοι χαρούμενοι στο παλάτι της Θήβας. Μετά βέβαια ορφάνεψαν και τα παιδάκια έμειναν μόνα τους.

Κάθε ιστορία όμως που σέβεται τον εαυτό της έχει κι έναν κακό. Μέσα στις σκιές του παλατιού λοιπόν(ήταν και μεγάλο και ως γνωστόν εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ρεύμα για να φωτίζεται ολόκληρο) ο Κρέοντας, αδερφός της Ιοκάστης και θείος της Αντιγόνης, ορεγόταν τον θρόνο για την πάρτη του. Είχε και έναν γιό, τον Αίμωνα.

Επίσης κάθε ιστορία που σέβεται τον εαυτό της πέρα από έναν κακό οφείλει να έχει και ένα love story της προκοπής. Η Αντιγόνη λοιπόν ερωτεύθηκε τον Αίμονα(ναι τον ξάδερφό της...αυτό θα πει αγαπημένη οικογένεια!) και ο Αίμονας ερωτεύθηκε την Αντιγόνη.

"Αίμονα, Αίμονα! Γιατί να σε λένε Αίμονα; Αρνήσου τον πατέρα σου και έλα να με πάρεις!"

"Και πού να σε πάω;"

"Όπου θες! Μαζί σου παντού! Όμως πρέπει να μου αποδείξεις πρώτα την αγάπη σου προτού σου δωθώ!"

Έτσι ο Αίμονας σκάλισε μία καρδούλα και μέσα τα αρχικά Α+Α πάνω σε ένα δέντρο ως απόδειξη της αγάπης του. Η Αντιγόνη τον πίστεψε και τελικά ενέδωσε. Το κακό βέβαια ήταν ότι το δεντράκι βρισκόταν ακριβώς δίπλα από το παλάτι(δεν μπορούσαν να χαράξουν την αγάπη τους σε κανέναν αγρό!) και ο Κρέοντας γρήγορα αντιλήφθηκε το φλογερό αυτό love story!

Ο Κρέοντας μόλις κατάλαβε ότι ο γιός του λιγουρευόταν την ανηψιά του(δεν θέλω να σχολιάσω το αιμομικτικό περιεχόμενο...) έγινε πυρ και μανία!

"Βρε δεν κάνει αυτή για σένα!"

"Κάνει! Και θα την πάρω με παπά και με κουμπάρο!"

"Παιδί μου τί αναχρονισμούς τρως ώρες ώρες! Αχ πανάθεμά σε! Καρδιακό θα με κάνεις!"

"Λέγε ό,τι θες! Εγώ την Άντι την αγαπώ!"

"Μα δεν έχει προίκα!"

"Έχει το ένα τέταρτο του παλατιού!"

"Και τι να το κάνω εγώ το ένα τέταρτο; Να το δώσω αντιπαροχή και να αγοράσω τριάρι στο κέντρο;"

Ο καυγάς πατέρα και γιού ήταν μεγάλος. Όλο το παλάτι τους άκουσε. Τελικά, λόγω έκτακτης επικαιρότητας, αποφάσισαν να δώσουν τόπο στην οργή.

Η έκτακτη επικαιρότητα ήταν ένας ακόμα μεγαλύτερος καυγάς μεταξύ Ετεοκλή και Πολυνείκη. Τα δύο αδέρφια είχαν καταλήξει σε μία συμφωνία όσον αφορά τα δικαιώματά τους πάνω στον θρόνο. Είχαν συμφωνήσει να μοιράζονται το βαρύ καθήκον της βασιλείας ανά ένα χρόνο. Πρώτος κυβέρνησε ο Ετεοκλής.΄Όμως του καλάρεσε η εξουσία και έγραψε κανονικά τον αδερφό του στα παλιά του τα παπούτσια.

"Μα τον Έρκειο Δία Ετεοκλή! Κατέβα απ'τον θρόνο! Είναι σειρά μου να κάτσω!"

"Πάρε ανατομική πολυθρόνα! Εγώ απ'τον θρόνο δεν σηκώνομαι!"

Τρομερός καυγάς! Τελικά ο Πολυνείκης κατέφυγε στο Άργος όπου παντρεύτηκε την κόρη του Άδραστου. Πίσω στην Θήβα όλα πήγαιναν καλά. Η Αντιγόνη ξεμοναχιαζόταν με τον Αίμονα, ο Κρέοντας προσπαθούσε να τους κάνει τσακωτούς, ο Ετεοκλής έκανε ό,τι ήθελε και η Ισμήνη απλά καθόταν σε μια γωνιά και δεν ενοχλούσε κανέναν.

Ώσπου μια μέρα έγινε το αναπάντεχο! Ο Πολυνείκης μαζί με τον πεθερό του καί πολλούς στρατιώτες κύρηξε πόλεμο στην Θήβα! Η τελευταία διαπραγμάτευση έγινε μπροστά στα τείχη της πόλης.

"Open the door brother and give me the throne!"

"Come and get it re!"

Θεαματικές μάχες! Αλλά επειδή κατά βάθος είμαι υπέρμαχος της ειρήνης δεν θα μπω σε εμετικές λεπτομέρειες. Τελικά και τα δυο αδέρφια αλληλοσκοτώθηκαν. Και μετά άρχισαν τα όργανα!

Ο Κρέοντας μόλις είδε τον θρόνο ακέφαλο αναφώνησε "Να η ευκαιρία!" και αυτοανακυρήχθηκε βασιλιάς! Διέταξε να θάψουν με τιμές τον Ετεοκλή επειδή θυσιάστηκε για την πόλη ενώ αντίθετα άφησε τον Πολυνείκη άθαπτο για να τον φάνε τα όρνια. Ποιός είδε την Αντιγόνη και δεν την φοβήθηκε!

Το πήρε πατριωτικά η κοπέλα και αποφάσισε να θάψει μόνη της τον Πολυνείκη. Του είχε κάποια ιδιαίτερη αδυναμία καθώς μικρά συνέχεια παίζανε κλέφτες και αστυνόμους και σπάγανε τα νεύρα στον Ετεοκλή που επέμενε να παίξουν κρυφτό. Βρίσκει λοιπόν την Ισμήνη και της ανακοινώνει την απόφασή της.

"Τα πολλά λόγια είναι φτώχια Ισμήνη! Πάω να θάψω τον Πολυνείκη. Θα έρθεις;"

"Τσου"

"Γιατί καλέ;"

"Δεν μπορώ! Είμαι ιδιαίτερα σοκαρισμένη!"

Η Ισμήνη αποδείχτηκε κότα(μετά συγχωρήσεως κιόλας) και έτσι η Αντιγόνη πήρε ένα φτυάρι και κίνησε προς το πτώμα. Εντωμεταξύ στο εντελώς άσχετο εμφανίστηκαν από το πουθενά οι γέροι της Θήβας(ο Χορός) και νόμιζαν στα γεράματα ότι ήταν χορεύτριες. Έκαναν λοιπόν ένα θεαματικό σόου με χορό και τραγούδι. Το πανέμορφο σόου διέκοψε ο Κρέοντας ο οποίος από την ξαφνική εξουσία είχε ψωνιστεί.

"Σωπάστε όργανα! Έρχεται ο ένας και μοναδικός Κρέων! Προσκυνήστε!"

Και για να γίνει πιο δραματική η υπόθεση εμφανίστηκε, και αυτός από το πουθενά, ένας φύλακας.

"Άρχοντα μου κακά μαντάτα! Κάποιος έθαψε το πτώμα!"

"Τί; Τρεχάτε να τον βρείτε! Ούτε μισή μέρα βασιλείας δεν έκλεισα και άρχισαν οι ανταρσίες!"

Μεσολαβεί άλλο ένα μπαλετάκι των γερόντων και ο φύλακας επανέρχεται θριαμβευτής.

"Εύρηκα! Εύρηκα! Τάξε μου άρχοντα!"

"Τρεις μέρες άδεια μαζί με τα οδοιπορικά! Λάλα το!"

"Πιάσαμε τον δράστη! Να την!"

Και μπαίνει μέσα η Αντιγόνη.

"Αλίμονο! Η ανηψιά μου!"

Σοκαρίστηκε ο Κρέοντας! Κορίτσι πράγμα να του πηγαίνει κόντρα, ανήκουστο! Βέβαια σκέφτηκε λίγο πονηρά και κατάλαβε ότι μπορούσε να απαλλαχθεί(αυτός και ο γιός του) από αυτήν μια και καλή.

"Το έκανες κοπέλα μου;"

"Ναι θείε...oops I did it again!"

"Ομολόγησε! Πάρτε την! Ο αιώνιος σύντροφός σου θα είναι πια ο Άδης!"

"Και ο Αίμονας θείε;"

"Ο Αίμονας θα βρει κάποια πιο όμορφη και πιο πλούσια! Μουχαχα!"

"Ω την δύσμοιρη! Ω τάφε μου, κρεβάτι νυφικό, σπίτι μου στην βαθιά την γη κι αιώνιο κελί μου!"

"Ωχ...το έριξε στον μονόλογο..." μουρμούρισε ο Κρέοντας και την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια.

Κλείνουν λοιπόν την Αντιγόνη σε μια σπηλιά και την αφήνουν να πεθάνει. Ο Αίμονας μαθαίνει τα μαντάτα και έντρομος τρέχει στον πατέρα του.

"Ρε πατέρα! Έλεος δηλαδή! Έχεις ξεπεράσει κάθε όριο!"

"Σεβασμός στον πατέρα σου ανάγωγε!"

"Ελευθέρωσε την Αντιγόνη τώρα!"

"Όχι!"

"Καλά! Θα αυτοκτονήσω και θα μάθεις!"

Ο Κρέοντας δεν τον πήρε στα σοβαρά αλλά τελικά ο Αίμονας έκανε ό,τι είπε.

Να μην τα πολυλογούμε ο απολογισμός αυτής της τραγωδίας είναι:

  • Ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης αλληλοσκοτώνονται
  • Η Αντιγόνη πεθαίνει
  • Ο Αίμονας αυτοκτονεί
  • Η Ευριδίκη αυτοκτονεί επειδή αυτοκτόνησε και ο γιός της ο Αίμοντας
  • Ο Κρέοντας μένει ολομόναχος, παθαίνει κατάθλιψη και μανία καταδίωξης.

Τελικά η πιο κερδισμένη είναι η Ισμήνη. Της έμεινε ένα ολόκληρο παλάτι για τον εαυτό της και καλοπέρασε όλη την υπόλοιπη ζωή της!

Ηθικόν δίδαγμα: αν τα γράψω έτσι αύριο θα με πάρουν με τις πέτρες...τρίζουν τα κόκκαλα του Σοφοκλή! Ευτυχώς έφυγε νωρίς και δεν πρόλαβε να δει τα αίσχη που γράφουν οι σύγχρονοι μαθητές(μέσα σ'αυτούς κι εγώ!)

 


13 σχόλια - Στείλε Σχόλιο



Συγγραφέας
vanna
Άννα
Φοιτήτρια
από Αθήνα-Πάτρα
20 ετών



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/vanna

Απλά λόγια για ό,τι μου αρέσει και μου τη σπάει




Photobucket

N-Blox made by Neave Games








Tags

Αδέσποτα Για γέλια μπορεί και για κλάματα Διάλογοι Εκρήξεις Μελαγχολικά Περί πολιτικής Ποιήματα Στιγμές έμπνευσης Στιγμές καθημερινότητας Στοχασμοί Συναυλίες Ταινίες Τραγούδια




Επίσημοι αναγνώστες (11)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης