αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Η καθημερινότητα κι εγώ...
Hakuna Matata

26 Ιουνίου 2009, 18:31
What about...


Μάλιστα...

Σήμερα από τη στιγμή που ξύπνησα ακούω μόνο δυσάρεστα...

Δυσάρεστα σε διεθνικό, μουσικό αλλά και ενδοοικογενειακό επίπεδο...

Δεν θα μείνω σε αυτά, εξάλλου μόνο κακό κάνει η αναπαραγωγή τους...

Ευελπιστώ ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν, ελπίδα και τίποτε άλλο.

Αύριο δίνω Αγγλικά, με τι διάθεση βέβαια...

Δεν με απασχολεί πως θα πάω, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα τα χρησιμοποιήσω...

Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις, έχω ξεκινήσει να κάνω μαθήματα Αγγλικών στη μικρή ξαδέρφη μου, πλάκα έχει, νομίζω ότι τα καταφέρνω καλά...

Πάντα πίστευα ότι σε δύσκολες και περίεργες καταστάσεις η μουσικη βοηθά πραγματικά...

Η σημερινή μέρα δεν αποτελεί εξαίρεση...

Δίπλα το "Earth Song", το τραγούδι με το οποίο γνώρισα των Michael Jackson...

 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Ιουνίου 2009, 01:59
Αποτελεσμάτων Εγκώμιον


1 μόριο, 2 μόρια, 3 μόρια και συνέχισα να μετράω μέχρι που έφτασα τα 18,222. Φανταστικός βαθμός, παραπάνω απ'ό,τι περίμενα-ή τουλάχιστον απ'ό,τι διέδιδα ότι περίμενα(ο καθένας ξέρει πάνω κάτω τι έγραψε). Το πιο φανταστικό όμως ήταν οι διαφορές βαθμών από βαθμολογητή σε βαθμολογητή καθώς και το γεγονός ότι τα γραπτά μου ήταν ίσως τα μοναδικά που είχαν κατά κανόνα και τρίτο βαθμολογητή! Με διαφορές που αγγίζουν μεγέθη χάσματος που πέφτεις μέσα και δεν ξαναβγαίνεις ούτε με κατάργηση βαρύτητας(σε στυλ 82 ο πρώτος, 68 ο δεύτερος και 90 ο τρίτος στα Αρχαία), απλά λέω πάλι καλά που έβγαλα και τόσο!

Σε γενικές γραμμές πιάνω τις σχολές που θέλω. Το θεματάκι μου είναι ότι δεν ξέρω τι ακριβώς θέλω και σε ποια πόλη το θέλω. Βέβαια, υπάρχουν και άνθρωποι με έτη ψυχανάλυσης την πλάτη τους που δεν ξέρουν καν τι εστί ο εαυτός τους οπότε δεν παραπονιέμαι, τουλάχιστον όχι δυνατά.

Πάντως έβγαλα διάφορα συμπεράσματα από την σημερινή εμπειρία. Κατ'αρχάς οι βαθμολογίες είναι καθαρά στο έλεος του κάθε βαθμολογητή. Γιατί όταν έχεις 82-68-90 σημαίνει ότι το γραπτό δεν είναι τελείως άχρηστο, ότι τα κριτήρια δεν είναι ποτέ ίδια και ότι ο κάθε ανειδίκευτος βαθμολογεί κατά βούληση. Άλλη μία παρατήρηση. Στην Έκθεση πήρα 16,5(με 82-65-83). Εγώ, που ηλιθιωδώς νόμιζα ότι αυτή ήταν μία από τις πιο πετυχημένες, τεκμηριωμένες και politically correct εκθέσεις μου. Λάθος μου...

Αυτό όμως που πραγματικά με τσακίζει είναι το ότι άτομα που δεν έχουν ούτε μια στοιχειώδη ικανότητα προσωπικής γραφής και όχι απλής αποστήθισης φυλλαδίων, έγραψαν παραπάνω από μένα. Κατέληξα στο ότι αν γράφεις συνδυαστικά, έχεις ένα δικό σου ύφος και ακουμπάς θέματα που θεωρούνται ολίγον καυτά, τότε το γραπτό σου ίσως παραπέμπει σε έτοιμα καλούπια και περίεργες συνταγές για εντυπωσιασμό που δίνονται από τα φροντιστήρια. Από την άλλη, όσο πιο απλά και αναίμακτα τόσο το καλύτερο για τον βαθμολογητή που μπορεί να κατέληξε και φιλόλογος από καθαρή σπόντα επειδή δεν έπιασε την πρώτη του επιλογή της Νομικής και τελικά πέρασε σε μια φιλολογία της κακιάς ώρας.

Έχοντας όλα αυτά στο μυαλό μου, δεν μπορώ να χαρώ ιδιαίτερα. Κατά βάση ο τρίτος βαθμολογητής μου έβαλε σχεδόν πάντα μεγαλύτερο βαθμό από τον υψηλότερο των δύο προηγούμενων βαθμολογητών. Με κάτι διαφορές(Λογοτεχνία αν θυμάμαι καλά 76-90-86) που παραπέμπουν σε νούμερα τζόκερ και όχι σε βαθμό πρόσβασης, αρνούμαι να χαρώ. Χαίρομαι για την τύχη μου! Χαίρομαι που έτυχε να πέσω σε καλό βαθμολογητή που εκτίμησε το γραπτό μου σωστά. Χαίρομαι λοιπόν για την τύχη μου και όχι για τις επιδόσεις μου!

Δυστυχώς είναι τέτοια η φιλοσοφία των εξετάσεων που μας έχει κάνει όλους εξαιρετικά ανταγωνιστικούς και κατίνες! Έμαθα ότι κάποια άτομο που έριχναν σπόντες του στυλ "εγώ θα γράψω καλύτερα από σένα!" δεν πήγαν καλά. Για την ακρίβεια, έμαθα ότι ένα άτομο έβγαλε χαμηλότερο βαθμό απο τον δικό μου και δεν πετυχαίνει την πρώτη του επιλογή. Δεν ξέρω αν χαίρομαι, δεν ξέρω αν λυπάμαι, δεν ξέρω αν αδιαφορώ. Απλά σκέφτομαι ότι τότε είχε πειραχτεί τόσο ο εγωισμός μου και το ηθικό μου που τώρα δεν μπορώ να συγκρατήσω κάποιες πραγματικά εκδικητικές και μικροπρεπείς σκέψεις. The winner takes it all, σίγουρα, αλλά πόσο winner είμαι;

Έβγαλα αξιοπρεπή μόρια, έχω προοπτικές για καλές σχολές, ικανοποιώ φιλοδοξίες αρετών χρόνων. Είμαι μεταξύ διαφόρων σχολών, όλες εκτός Πατρών. Ωστόσο, η επαγγελματική αποκατάσταση(πχ. Ψυχολογία-απωθημένο και λατρεία) είναι μηδαμινή για τα δεδομένα της Ελλάδας. Άλλες σχολές, ναι μεν έχουν ενδιαφέρον αλλά στο τέλος καταλήγεις να εξασκείς επάγγελμα που δεν σου αρέσει(πχ. Αρχαιολογία για να καταλήξω φιλόλογος σε ιδιαίτερα). Πιάνω και κάποια Παιδαγωγικά αλλά δεν με ενδιαφέρει το σπορ...

Βρίσκομαι λοιπόν μέσα σε αυτή την δίνη σχολών που υπόσχονται ωραία πτυχία αλλά αφήνουν την τσέπη άδεια. Θα δώσω και Αγγλικά το άλλο Σάββατο, ίσως ξεδιαλύνει λίγο το τοπίο. Εξάλλου, σε κάποιες σχολές αναγκαστικά επιστρέφω σε μαθήματα που απεχθάνομαι ή και υστερώ(Λατινικά-Αρχαία αντιστοίχως). Φαντάσου να έχεις γίνει αρχαιολόγος, να κάνεις ανασκαφές, να βρίσκεις αρχαίο αμφορέα και να έχεις μαζί με το φτυαράκι λεξικό αρχαίων για να διαβάσεις τί χάραξαν πάνω στο εύρημα οι αρχαία ημών πρόγονοι. Δε συμφέρει...

Τώρα αρχίζει το ψυχοφθόρο κομμάτι. Αναζήτηση σχολών, κριτική σκέψη και ψυχραιμία. Έχω και πολλά θέματα...Αθήνα δεν θέλω, δεν αντέχω την πολυκοσμία, κίνηση, φασαρία, προέκυψε και τρομοκρατία, κοινώς άστα να πάνε! Θεσσαλονίκη δεν την είχα ποτέ στα σχέδια μου, δεν ξέρω αν μπορώ να την βάλω τώρα. Κρήτη-Ψυχολογία και όπου βγάλει...και το κακό είναι ότι δεν κάνω πλάκα...έχω καιρό μέχρι τα μέσα Ιουλίου...πάλι καλά...

Όπως λέει και ο πατέρας μου, πρέπει να χαίρομαι για το τώρα και να μην ανησυχώ για το αύριο. Λίγο δύσκολο αυτό. Η χαρά κρατάει το πολύ έξι ώρες, όσο δηλαδή κάθεσαι σε καφετέριες με τους επίσης επιτυχόντες φίλους σου. Μετά βλέπεις τα πράγματα με τα ματογυάλια του πραγματικού κόσμου, εκεί όπου η επιτυχία δεν εξασφαλίζει αναγκαστικά την επιτυχία και εκεί όπου η αξιοκρατία πάει περίπατο και σε αφήνει να περιμένεις τις χαμένες ευκαιρίες στην γωνία.

Δεν παραπονιέμαι, κάποιοι πήγαν πολύ χάλια, κάποιοι κατά πάσα πιθανότητα χάνουν τις σχολές που θέλουν για ελάχιστα μόρια. Εγώ ακόμα δεν ξέρω πως νιώθω. Απογοήτευση για το πόσο χύμα μπαίνουν οι βαθμολογίες. Ικανοποιημένη που με ελάχιστο διάβασμα και μηδαμινές στερήσεις έβγαλα τέτοιους βαθμούς. Χαρούμενη που και οι φίλοι μου-οι πραγματικοί φίλοι και όχι οι επιβαλλόμενες "φιλίες" της τάξης, σχολικής και μη-πήγαν εξίσου καλά. Χαρούμενη που οι γονείς μου δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσουν μια αποτυχία. Διχασμένη για τις μελλοντικές επιλογές μου. Ενθουσιασμένη που αύριο θα πάω στη συναυλία του Αλκίνοου χωρίς έγνοιες! Ενθουσιασμένη που κινούμαι πια με άλλους ρυθμούς. Ενθουσιασμένη που γλυτώνω από το μίζερο κυνήγι βαθμών. Ενθουσιασμένη για ό,τι έρχεται. Και φοβισμένη. Και διστακτική. Και τώρα πια στο μεταίχμιο...


13 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Ιουνίου 2009, 17:18
Μέρες πάνε κι έρχονται


Παρασκευή 19 Ιουνίου---> βγαίνουν τα αποτελέσματα των Πανελληνίων

Δευτέρα 22 Ιουνίου---> ραντεβού στον οδοντίατρο για σφράγισμα στο πίσω δεξί δόντι

Ερώτηση: Πειράζει που περισότερο φόβο και αγωνία έχω για τον οδοντίατρο παρά για τα αποτελέσματα;

Συμπέρασμα: Θέλω διακοπές...

....και ψυχανάλυση!


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


11 Ιουνίου 2009, 15:58
Το παν είναι να έχεις το κράτος στο πλευρό σου!
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Δεύτερη μέρα αϋπνίας και όχι χωρίς λόγο. Και παρά το βλέφαρο που τρεμοπαίζει και την πνευματική διαύγεια που είναι ολίγον ανύπαρκτη, έχω ακόμα λίγες αντοχές για κάποιες σκέψεις...

Κοντά στο σπίτι μου υπάρχει νυχτερινό κέντρο παύλα(-)σκυλάδικο. Ευτυχώς το εν λόγω κέντρο λειτουργεί μόνο καλοκαίρι. Τα καλοκαιρινά μου βράδια λοιπόν είναι γεμάτα...θεϊκές μελωδίες τραγουδισμένες από...εξαιρετικά ταλαντούχες φωνές. Και απορώ: είναι δυνατόν ένα τέτοιο κέντρο να κρατά ξάγρυπνο έναν ολόκληρο οικισμό; Εννοείται ότι διαμαρτυρίες και τέτοια σχετικά δεν, εξάλλου όλοι ξέρουμε πόσο περίεργα είναι τα κυκλώματα της νύχτας. Και πάλι όμως δεν είναι αυτό το θέμα μου... 

Πριν κάτι χρόνια θυμάμαι ότι είχα διαβάσει ένα άρθρο που μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον λόγω περιεχομένου και...αντίδρασης των ενδιαφερομένων. Σε ένα δάσος της Αγγλίας ζούσε ένα σπάνιο είδος κουκουβάγιας. Κοντά σε αυτό το δάσος φτιάχτηκε ένας σύγχρονος και κατ'επέκταση θορυβώδης αυτοκινητόδρομος. Στην Αγγλία είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο το birdwatching(μετάφραση: μαζεύονται καμιά δεκαριά τύποι και χαζεύουν τα πετούμενα...). Παρατηρήθηκε λοιπόν ότι μετά την κατασκευή του αυτοκινητόδρομου ο πληθυσμός των κουκουβάγιων μειώθηκε σημαντικά. Μελέτες έδειξαν ότι ο θόρυβος που προερχόταν από τον αυτοκινητόδρομο μείωνε την ερωτική επιθυμία των κουκουβάγιων και έτσι μειώθηκε ο αριθμός γεννήσεών τους.

Και τώρα έρχεται το ωραίο...το επίσημο κράτος, έπειτα από διαμαρτυρίες οικολόγων και ακτιβιστών, προχώρησε στην έγκριση κονδυλίων για την ανακατασκευή του αυτοκινητόδρομου και την επίστρωσή του με έναν ειδικό τάπητα για να μειωθεί ο θόρυβος. Έτσι σώθηκαν οι κουκουβάγιες.

Σε πρώτη ανάγνωση άρχισα να γελάω. Ήμουν μικρή τότε, δεν ήξερα! Τώρα, μετά από πέντα περίπου χρονάκια, συνειδητοποιώ πόσο πίσω είμαστε σαν κράτος. Η ερωτική ζωή της κουκουβάγια είναι πολυτιμότερη από την αϋπνία του Έλληνα πολίτη. Το αν θα αναπαραχθεί η κουκουβάγια είναι πιο σημαντικό από το αν θα ηρεμήσω. Να το θέσω πιο απλά: σε ένα προηγμένο και σοβαρό κράτος το πήδημα της κουκουβάγιας(μετά συγχωρήσεως κιόλας αλλά κάποια πράγματα λέγονται μόνο με το όνομά τους) είναι άξιο κινητοποιήσεως του κρατικού μηχανισμού. Στην Ελλάδα και γραμμένους μας έχουνε!

Θα προχωρήσω και σε μία πιο τολμηρή ανάλυση των πραγμάτων. Μας έχουν ζαλίσει τόσο χρόνια περί οικολογίας, καταστροφής και υπερθέρμανσης του πλανήτη. Μια χαρά όλα αυτά, κι εγώ μαζί σας! Ανακυκλώνω, κλείνω βρύσες και φώτα, τσιρίζω όταν βλέπω κάποιον να πετάει κουτάκια και χαρτάκια κάτω, αποφεύγω το κλιματιστικό όσο μπορώ. Όμως-γιατί παντού υπάρχει ένα όμως-όταν έχεις να κοιμηθείς κάτι μέρες και το επόμενο πρωϊνό γράφεις Ιστορία στο σχολείο, τότε ανάβεις το κλιματιστικό και ησυχάζεις. Και αυτό έκανα κι εγώ. Με τέτοια ζέστη είναι αδύνατον να κλείσεις το παράθυρο, με ανοιχτό παράθυρο όμως δεν κλείνει και το μάτι, ούτε καν με ύπνωση. Έβαλα λοιπόν τις ενοχές μου για την καταστροφή του πλανήτη για ύπνο και μαζί τους κοιμήθηκα κι εγώ, άσχετο αν το πρωί ξύπνησα πιασμένη, με ξηροφθαλμία και βηχαλάκι.

Πού θέλω να καταλήξω; Δέχομαι να υπάρχει και κέντρο και μπουζούκια και μπαρ και οτιδήποτε, αρκεί να πληρούν κάποιες προϋποθέσεις πχ. εγκαταστάσεις που να μειώνουν τον θόρυβο στο ελάχιστο, τήρηση ωραρίου λειτουργίας μέχρι τις 12 κτλ. Το θεωρώ απαράδεκτο να λειτουργεί τέτοια πηγή ηχορύπανσης κοντά σε κατοικημένη περιοχή. Αλλά είπαμε...όταν πρώτο θέμα στις ειδήσεις είναι πόσα χέρια άλλαξαν οι μίζες, τι χρώμα έχουν οι εκάστοτε μίζες, ποιος μας έφυγε σήμερα, ποιος διαχειρίζεται την πολυκατοικία...τότε φταίνε κι αυτοί, φταίμε κι εμείς.

Έχοντας στο ενεργητικό μου συνολικά έξι ώρες ύπνου μέσα σε δυο μέρες συνεχίζω ακάθεκτη, το έχω ρίξει στους καφέδες, παλεύω με τη ζέστη, περιμένω την αυριανή τελευταία μέρα των ενδοσχολικών εξετάσεων, σχεδιάζω βόλτες με φίλους, νιώθω ολίγον ηλίθια που τελικά πήγα και ψήφισα και τελικά τίποτα δεν αλλάζει και καταριέμαι τη μοίρα μου που δεν γεννήθηκα αγγλίδα κουκουβάγια. Τουλάχιστον εκεί θα ακουγόταν η αντίδρασή μου... 


11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


04 Ιουνίου 2009, 00:26
Ανεπαισθήτως


Οι μέρες είναι χαλαρές...γεμάτες ποίηση και μουσική...

Και έτσι θα έπρεπε να είναι όλες οι μέρες μας...

Μακριά από τρεξίματα, άγχη και εφιάλτες...

Αν μπορούσα να αλλάξω κάποια πράγματα θα καταργούσα την τηλεόραση...

Πραγματικός πονοκέφαλος!

Μα ειλικρινά πόση ευτέλεια μπορεί να χωρέσει στον τηλεοπτικό χρόνο;

Με πιάνουν κάτι μαύρες σκέψεις ώρες ώρες...

Διαβάζω, διαβάζω, διαβάζω και η άλλη επειδή προτάσσει την σιλικόνη της βγάζει το χρήμα της ζωής της...

Δε βαριέσαι...

"Ανεπαισθήτως μ'έκλεισαν από τον κόσμο έξω" που λέει και ένας Αλεξανδρινός...

Σήμερα έβρεξε...

Μ'αρέσει η βροχή...χωρίς λόγο...τα πράγματα δεν πρέπει να έχουν λόγο, μόνο εξέλιξη...

Μοναδική μου ευχή για το μετά είναι να μείνω μακριά από τον θόρυβο που παράγουν οι άνθρωποι όταν δεν έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν...

Ή τουλάχιστον να μάθω να σιωπώ...

Προς το παρόν μουσική...

Γιατί, κακά τα ψέματα, δεν υπάρχει καλύτερη διέξοδος...

ΥΓ: Η φωτογραφία τραβήχτηκε σήμερα το απόγευμα από το παράθυρο του γραφείου που περνάω τα απογεύματα διαβάζοντας. Σαν πίνακας τα χρώματα του ουρανό, μουντάδα και η Ναύπακτος απέναντι. Το τραγούδι δίπλα ίσως ένα από τα πιο όμορφα που έχουν γραφτεί, ερμηνευμένο από δύο υπέροχους καλλιτέχνες. 


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο



Συγγραφέας
vanna
Άννα
Φοιτήτρια
από Αθήνα-Πάτρα
20 ετών



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/vanna

Απλά λόγια για ό,τι μου αρέσει και μου τη σπάει




Photobucket

N-Blox made by Neave Games








Tags

Αδέσποτα Για γέλια μπορεί και για κλάματα Διάλογοι Εκρήξεις Μελαγχολικά Περί πολιτικής Ποιήματα Στιγμές έμπνευσης Στιγμές καθημερινότητας Στοχασμοί Συναυλίες Ταινίες Τραγούδια




Επίσημοι αναγνώστες (11)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης