αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Η καθημερινότητα κι εγώ...
Hakuna Matata

31 Αυγούστου 2008, 23:47
Αύγουστος
Στιγμές έμπνευσης  

Τελευταία νύχτα του καλοκαιριού

Τυπικότητες!

Κι όμως από αύριο θα αντικρίζεις αλλιώς την μέρα

Έπιασε ψύχρα, ξέρεις ότι θα κρατήσει μόνο για λίγες μέρες

Από αύριο τα ημερολόγια δείχνουν Σεπτέμβρη

Από αύριο ρυθμίζεις την καρδιά σου σε φθινοπωρινούς ρυθμούς

Από αύριο...προς το παρόν απόλαυσε τα τελευταία λεπτά του φετινού καλοκαιριού

Δεν θα ξανάρθουν...


- Στείλε Σχόλιο


29 Αυγούστου 2008, 02:01
Σημάδια Πίστης
Στοχασμοί  

Συνήθως χρειάζομαι μια αφορμή για να ξεκινήσω το γράψιμο. Μια φωτογραφία, ένα τραγούδι, μια κατάσταση που με επηρέασε, κάτι! Συνήθως αλλιώς ξεκινάω το γράψιμο και αλλιώς το τελειώνω. Σ'αυτό το πλαίσιο πιστεύω θα κινηθεί και αυτό το ποστ. Και δεν έχω ιδέα γιατί έγραψα αυτή την εισαγωγή...

Η εικόνα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Απλωμένα πανιά, θα πει κάποιος. Είναι σημαίες προσκυνητών στην πορεία τους για το Θιβέτ και την Ιερή Πόλη Λάσα. Μπορεί για εμάς να φαίνονται απλοϊκές αποδείξεις θρησκευτικότητας, ωστόσο για κάποιους άλλους ανθρώπους αποτελούν ορόσημο. Μου έχουν μείνει δέκα περίπου σελίδες για να τελειώσω το "Επτά χρόνια στο Θιβέτ" του Heinrich Harrer. Είχα δει την ταινία πριν κάτι χρόνια και βρήκα το βιβλίο εντελώς τυχαία σε κάτι σκονισμένα ράφια ενός βιβλιοπωλείου, εκεί που χώνουν όσα βιβλία δεν χαίρουν δημοτικότητας. Πάντα ένιωθα μια περίεργη έλξη για τον απομακρυσμένο αυτό πολιτισμό. Όνειρο ζωής να ταξιδέψω μέχρι εκεί, και φοβάμαι ότι μάλλον θα μείνει απραγματοποίητο. Όμως σκοπός μου δεν είναι να περιγράψω τις εμμονές μου.

Πάντα ζήλευα και ακόμα ζηλεύω τους ανθρώπους που πιστεύουν σε κάτι. Δεν μιλάω μόνο για την θρησκεία αλλά για την πίστη γενικότερα. Αυτή η τυφλή εμπιστοσύνη, που μερικές φορές καταντά και ανόητη, σε απαλλάσσει από πολλούς φόβους και έγνοιες. Να γιατί με τρομάζει η αδράνεια που αναπόφευκτα επέρχεται(είτε λόγω διακοπών στην προκειμένη περίπτωση, είτε άλλων λόγων). Έχω πολύ χρόνο για σκέψη. Αυτό σε γενικές γραμμές είναι καλό, κάλλιστο για την ακρίβεια! Όταν προκύπτουν φιλοσοφικές αναζητήσεις είναι μία ευκαιρία να τεστάρω το είναι μου. Τί γίνεται όμως όταν η απλή σκέψη μετατρέπεται σε ψύχωση και η απορία σε κάτι που αντί να γεννά την όρεξη για ψάξιμο αντίθετα γεννά φόβο και απόγνωση;

Δεν τα πάω καλά με την θρησκεία. Λάθος. Δεν τα πάω καλά με την οργανωμένη άσκηση της πίστης. Πιστεύω στην θρησκευτικότητα και στο θείο(κάτι ανώτερο και κάτι αναγκαίο για τον καθένα που λειτουργεί ως ένας εφησυχασμός και μπορεί να υπάρχει μόνο μέσα στο μυαλό). Δεν μπορώ όμως να πιστέψω στον δογματισμό, στην δουλοπρέπεια, στην δήθεν ηθική, στην σοβαροφάνεια, στους περιορισμούς, στον ευνουχισμό του ανθρώπου. Πείτε με άμυαλη, πείτε με όπως θέλετε. Κάπου είχα διαβάσει ότι δύο είναι οι ευκολότεροι τρόποι για να επιβάλλεις απολυταρχικό καθεστώς σε μία χώρα: μέσω του σχολείου και μέσω της θρησκείας. Στο σχολείο κερδίζεις την νέα σοδειά πολιτών και στην θρησκεία όλους τους υπόλοιπους. Όσοι δεν υπάγονται πουθενά κάποια στιγμή θα υποχωρήσουν θέλοντας και μη. Αυτό θυμάμαι σε γενικές γραμμές. Και πάλι όμως νιώθω ότι ξεφεύγω...

Θα ήταν υπέροχο αν κάποιος μας διαβεβαίωνε ότι με μία σημαιούλα, έναν σταυρό, λίγες μέρες νηστείας, δυο προσευχές, ένα δι'ευχών θα εξασφαλίζαμε την απάντηση για τα πανάρχαια ερωτήματα που μας κατατρώνε την ψυχή. Κανείς όμως δεν έχει βρεθεί μέχρι στιγμής. Δεν καταδικάζω όσους πιστεύουν, ίσα ίσα τους θαυμάζω γιατί έχουν βρει έναν τρόπο να κατευνάσουν τα μαινόμενα τέρατα που ζουν μέσα τους. Ίσως να μου άρεσε αν ήμουν σαν κι αυτούς, ίσως κι όχι. Προς το παρόν πιστεύω μόνο στον εαυτό μου και στην σιγουριά που μου παρέχει αυτή η πίστη. Ποιος ξέρει...μπορεί κάποτε να αφήσω κι εγώ μια σημαιούλα σε αυτόν τον δρόμο....

Κάπως έτσι σας αφηνώ και σας ψιθυρίζω μια καληνύχτα. Μου φαίνεται ότι απόψε ξέφυγα κατά πολύ του γενικού κλίματος του μπλογκ και έπεσα απότομα στα βαθιά και στα σοβαρά. Θα επανορθώσω κάποια άλλη στιγμή. Καλό σας βράδυ!

 

Νυχτερινή άποψη του παλατιού της Ποτάλα,όπου κατοικούσε ο Δαλάι Λάμα. Τώρα έχει μετατραπεί σε μουσείο.


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Αυγούστου 2008, 14:45
Σταύρωση
Στιγμές έμπνευσης  

Καλημέρα...

Μα δεν ξέρεις ποιος στην ψιθυρίζει σήμερα...

Η φωνή δεν σου λέει κάτι, η χροιά είναι πρωτόγνωρη, κάτι θέλει από σένα

ΘΥΣΙΑ

ΥΠΑΚΟΗ

Κανείς όμως δεν σε ρωτάει...

Και ο δρόμος είναι μακρύς...

Ξεκίνα τώρα...

Αύριο ίσως είναι αργά...

Καληνύχτα...

 

 


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Αυγούστου 2008, 03:14
Μονολεκτικόν
Μελαγχολικά  

Μια λέξη μόνο τώρα που το σκοτάδι έχει πέσει

Μια λέξη για συντροφιά

Μόνο μία...

Συγγνώμη!


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Αυγούστου 2008, 15:17
Η Γκουφοταινία(δεν θέλω γέλια!)
Ταινίες  

video 

Χαχα! Επιτέλους βρήκα το τραγούδι που έψαχνα απ'τον δεκαπενταύγουστο! Η συγκεκριμένη ταινία(τι ποιά ταινία; Η ΓΚΟΥΦΟΤΑΙΝΙΑ!) έχει σημαδέψει τα παιδικά μου χρόνια. Αυτή και το Lion King. Τις έβλεπα μαζί με την ξαδέρφη μου. Στην Γκουφοταινία τραγουδάμε τα τραγούδια και χοροπηδάγαμε ενώ στο Lion King πλαντάζαμε στο κλάμα.

Anyway...το θέμα του ποστ δεν είναι μόνο η Γκουφοταινία(που μου επιτρέπει εύκολα να φτιάξω πέντε ποστ στη σειρά) αλλά γενικά η βιομηχανία των καρτούν. Μα που πήγαν τα Στρουμφάκια, το Μικρό μου Πόνυ, η Χάιντι, ο Τσιπ και ο Ντέηλ; Έλεος πια με τα Πόκεμον(αν κι αυτά ξεπερασμένα θεωρούνται...), το Γιου-γκι-Ο(κι αυτό ξεπερασμένο) και γενικά τα τερατόμορφα καρτουνάκια που βλέπει κάθε Σαββατοκύριακο το κάθε παιδάκι.

Έχω μια τεράστια συλλογή από βιντεοκασσέττες. Και...ναι καμιά φορά τις βλέπω κιόλας(να μία δήλωση που αργότερα θα ευχόμουν να μην την είχα κάνει). Δεν ξέρω γιατί αλλά κάθε φορά επανέρχονται αναμνήσεις και ενθουσιασμός. Αλλιώς είναι να βλέπεις την Χιονάτη(το πρώτο έγχρωμο καρτούν μεγάλης διαρκείας του Disney) και αλλιώς να βλέπεις ένα τερατόμορφο πλασματάκι που θερίζει κεφάλια στο πέρασμά του.

Και σ'αυτό το σημείο έχω χάσει τελείως την ροή του ποστ και σταματάω εδώ...

ΥΓ: Πέρα απ΄την πλάκα, δεν είναι τέλειο το τραγουδάκι;


17 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


16 Αυγούστου 2008, 14:13
15 Αυγούστου 2008
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Πέρασε και ο φετινός δεκαπενταύγουστος! Χρόνια πολλά σε όσους γιόρταζαν (στη μισή Ελλάδα δηλαδή). Δύο φορές εξάντλησα όλη την κάρτα μου φέτος: μία όταν λόγω σεισμού δεν ξέραμε αν και πότε θα άνοιγε το σχολείο(κάτι που υπεραναλύθηκε μέσω απείρων μηνυμάτων) και άλλη μία χτες που έπρεπε να στείλω χρόνια πολλά στην μισή τηλεφωνική μου λίστα. Ευτυχώς είχα φροντίστει για την ύπαρξη ρεζέρβας!

Ο δεκαπενταύγουστος κάθε χρόνο όλο και χάνει το γούστο του. Σαν παιδιά τον χαιρόμασταν πιο πολύ, μαζευόμασταν όλα μαζί στο σπίτι της γιαγιάς, τα μικρότερα θαυμάζαμε τα μεγαλύτερα, τα μεγαλύτερα κάνανε χάζι με τα μικρότερα, οι μεγάλοι θυμόντουσαν τα νιάτα τους και γενικά ήμασταν μία ωραία οικογενειακή ατμόσφαιρα. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει λίγο. Όποιος θέλει έρχεται, όποιος θέλει φεύγει, οι ηλικίες έχουν πάνω κάτω εξισωθεί, ο καθένας λέει την βλακεία του, πέντε έξι θα γελάσουν με την βλακεία, άλλοι θα παρεξηγηθούν, θα ξεσπάσει και κανένας καυγάς έτσι για να νοστιμίσει η βραδιά. Άμεσα επακόλουθα των χρόνων που περνάνε.

Αυτό που ποτέ δεν χώνεψα ήταν η υποχρεωτική επίσκεψη στην εκκλησία. Γιατί στο χωριό το μεγάλο γούστο γίνεται στην εκκλησία! Το κάθε σούργελο που ξαφνικά την είδε σικ μαντάμ φοράει την Άρτα, τα Γιάννενα και κάποιους άλλους γειτονικούς νομούς και παρελαύνει. Κι εκεί που περιμένεις να βγει ο παπάς και να κυρήξει την έναρξη του Καρναβαλιού, αυτός βγαίνει και αρχίζει τα Κύριε ελέησον.

Όταν είσαι δέκα χρονών κάθεσαι και παρακολουθείς όλο το μυστήριο. Όταν είσαι δεκαεφτά βγαίνεις στο προαύλιο. Εκεί λέγονται κάποιες μεγάλες αλήθειες. Πρώτα απ'όλα γίνεται reunion συγγενών. Βλέπεις ξαδέρφια που είχες να τα δεις απ'τα Χριστούγεννα(και πιο πριν). Οπότε, επειδή η εκκλησία αργεί να σχολάσει, επιδίδεσαι σε κουβεντούλα.

"Ξέρεις ποιο είναι το πραγματικό νόημα του δεκαπενταύγουστου;"

"Ποιο;"

"Καθιέρωσε την high season! Άντε να βρεις δωμάτιο ελεύθερο!"

Αυτό είναι αλήθεια! Όλα είναι κλεισμένα! ΟΛΑ!

 

Βέβαια το πιο ωραίο είναι όταν αρχίζεις να κριτικάρεις το ντύσιμο των άλλων και δεν κοιτάς τα δικά σου χάλια!

"Στο πράσινο φορεματάκι θα έβαζα με άνεση ένα εφτά!"

"Επιεικής είσαι! Είναι παπούτσι αυτό; Απαπα! Πέντε και με το ζόρι!"

"Εσύ τι θα της έβαζες;"

"Παντελόνι..."

 

Αν και πρέπει να ομολογήσω ότι το κερασάκι στην τούρτα είναι τα πιτσιρίκια που τρέχουν στο προαύλιο της εκκλησίας. Έτυχε να πάρει το μάτι μου ένα αγοράκι που έπαιζε με ένα αυτοκινητάκι. Το έσπρωχνε συνέχεια για να πάρει μπρος. Ήταν από αυτά τα αυτοκινητάκια που πρέπει να τα σπρώξεις προς τα πίσω για να ξεκινήσουν. Το λυπήθηκα γιατί είχε κοψομεσιαστεί και αποφάσισα να το βοηθήσω.

"Ψιτ! Ψιτ παιδάκι!"

"........."

"Άχου τι γλυκούλι που είσαι! Να σου πω, για να πάρει μπροστά πρέπει να το τραβήξεις προς τα πίσω. Άσε με να σου δείξω"

"Όκι! Νια νια νια!"

"Μα για το καλό σου το λέω βρε!"

"Άχε με! Γικό μου! Νια νια νια!"

Ήταν ψευδό και με το ζόρι το καταλάβαινα. Αφού δεν κατάφερα να συννενοηθώ ούτε με νοήματα, προσπάθησα να του πάρω το αυτοκινητάκι. Αυτό αντί να κάτσει να το νουθετήσω, πήρε το αυτοκινητάκι και άρχισε να τρέχει! Δεν κατάφερα να το πιάσω και παρέδωσα τα όπλα. Νέα γενιά σου λέει μετά!

Πάει και ο φετινός δεκαπενταύγουστος! Του χρόνου πάλι...

Το σπίτι λοιπόν έχει αδειάσει, οι καλεσμένοι έχουν φύγει, τα ποτήρια και τα πιάτα περιμένουν ανυπόμονα να πλυθούν, ησυχία παντού! Ξημέρωμα. Τέσσερις το πρωί να μας βρίσκει να παρακολουθούμε τον αγώνα μπάσκετ της Εθνικής! Μα πρέπει να βρυκολακιάσουμε για να δούμε την ομάδα μας να κερδίζει; Άτιμο Πεκίνο! Μας έχεις πεθάνει με την διαφορά ώρας! Έναν Αύγουστο είχαμε για να χορτάσουμε ύπνο και ξυπνάμε απ'τα αξημέρωτα! Ντροπή και αίσχος!

Είμαι με τέσσερις ώρες ύπνου και απόψε προμηνύεται ξενύχτι λόγω επισκέψεων. Αύριο έχουμε βάφτιση=more ξενύχτι. Τι στο καλό, ο μήνας της αϋπνίας είναι;

ΥΓ: Απόψε έχει πανσέληνο!


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Αυγούστου 2008, 11:42
All work and no play...
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Όμως πόση work μπορείς να κάνεις όταν απλά δεν ξέρει ΤΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ;

 


12 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Αυγούστου 2008, 14:31
Πεκίνο 2008
Στιγμές καθημερινότητας  

Τελετή Έναρξης Ολυμπιακών Αγώνων 2008-Πεκίνο

Εντυπώσεις; Πολλές και διάφορες. Πάντως δεν ενθουσιάστηκα. Μου φάνηκαν όλα πολύ επίπλαστα. Πολύ αντιγραφή από την δική μας τελετή έναρξη. Χάλια ο ήχος. Πολλά κενά στο πρόγραμμα. Σε ένα σημείο βαρέθηκα κιόλας. Οι Κινέζοι, από τεχνικής απόψεως, έκαναν άψογη δουλειά. Ο πολιτισμός τους όμως είναι τόσο μακρινός απ'τον δικό μας και αρκετά δυσνόητος.

Το ίδιο βράδυ λοιπόν είπα να δω και την τελετή έναρξης του 2004(σε dvd). Αντικειμενικότητα δεν υπάρχει, αυτό έλειπε! Όλα όμως μου φάνηκαν πιο ανθρώπινα, πιο ελεύθερα, πιο αισθησιακά, πιο ανθρωποκεντρικά. Εντάξει, δική μου γνώμη είναι αυτή.

Υπάρχει και μια σκιά. Βλέπεις όλα αυτά τα φώτα, τα πυροτεχνήματα στο Πεκίνο και δεν μπορείς να κάνεις την σύνδεση, δεν πάει το μυαλό σου ότι για να γίνουν όλα αυτά γκρεμίστηκαν απ'τη μια στιγμή στην άλλη χιλιάδες σπίτια και άνθρωποι βρέθηκαν στον δρόμο. 

Μία λέξη: ΘΙΒΕΤ. Στρατιωτική βία και καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τώρα που άρχισε η "γιορτή" κανείς δεν θυμάται τις αποτρόπαιες σκηνές βίας όταν οπλισμένοι στρατιώτες ρίχνονταν πάνω σε άοπλους βουδιστές μοναχούς. Ανθρώπινα δικαιώματα; No thanks!

Στην Γεωργία ξεσπάει πόλεμος. Ο Πούτιν χαμογελαστός παρακολουθεί τους αγώνες. Οι λόγοι των επισήμων περιέχουν την λέξη "παγκόσμια ειρήνη". Και όλοι γελάνε κάτω απ'τα μουστάκια τους!

  


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Αυγούστου 2008, 01:42
Ασυναρτησίες
Στιγμές έμπνευσης  

Η μουσική σταμάτησε

Μα μπορεί ποτέ η μουσική να σταματήσει;

Έτσι φαίνεται...

Ο αέρας...

...άλλη μια πλάνη...

...απόψε σε τυλίγει η άπνοια...

Και τα λόγια σου...

...τρέλες...

...καταραμένα να μείνουν για πάντα πιτσιλιές σε ένα χαρτί...

 

ΞΥΠΝΑ!!!

Ξημέρωσε πάλι...


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


04 Αυγούστου 2008, 00:43
3/8/08
Στιγμές καθημερινότητας  

Μετά από αρκετό καιρό(λόγω διαβάσματος και λοιπών υποχρεώσεων) βγήκα το απογευματάκι για καφέ. Ωραία ήταν! Χαλαρό κλίμα, όχι και η καλύτερη διάθεση, τάση για εξομολογήσεις και σοβαρές κουβέντες, καθησυχασμός, υποστήριξη, γέλιο και...ένα ταξίδι αστραπή στην Ναύπακτο!

Καθόμασταν λοιπόν στο Ρίο και είχαμε την γέφυρα απέναντι μας. Λέμε "Αχ τι ωραία που είναι! Τι ψηλή! Τι μεγάλη!". Και μετά από λίγο εισέρχεται μία ιδέα στον εγκέφαλο. "Βρε δεν την περνάμε; Να πάμε και Ναύπακτο!". Και την περάσαμε! Και επιστρέψαμε εντός μισής ώρας.

Τρέλα! Αλλά εκείνη τη στιγμή έπρεπε να γίνει! Έπρεπε να γευτούμε αυτήν την αίσθηση ελευθερίας! Έπρεπε να αποβάλουμε κάποιες έγνοιες που στροβιλίζονταν στο μυαλό μας. Ίσως ήταν χαζό, ίσως αν το σκεφτόμασταν παραπάνω να μην το κάναμε. Πάντως ήταν υπέροχα!

Αυτά...δεν έχω όρεξη για ύπνο απόψε. Δεν πειράζει! Κάτι θα βρω να κάνω, θα τελειώσω το βιβλίο που διαβάζω(100 Ερωτικά Σονέτα του Πάμπλο Νερούδα), θα ακούσω λίγη μουσικούλα, θα συλλογιστώ διάφορα και ίσως κάπου στο ενδιάμεσο των συλλογισμών να με πάρει ο ύπνος!

Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα! Και για όσους δουλεύουν(ξέρουν αυτοί!) καλό κουράγιο! Πλησιάζει η ώρα της άφεσης!


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο



Συγγραφέας
vanna
Άννα
Φοιτήτρια
από Αθήνα-Πάτρα
20 ετών



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/vanna

Απλά λόγια για ό,τι μου αρέσει και μου τη σπάει




Photobucket

N-Blox made by Neave Games








Tags

Αδέσποτα Για γέλια μπορεί και για κλάματα Διάλογοι Εκρήξεις Μελαγχολικά Περί πολιτικής Ποιήματα Στιγμές έμπνευσης Στιγμές καθημερινότητας Στοχασμοί Συναυλίες Ταινίες Τραγούδια




Επίσημοι αναγνώστες (11)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης