αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Η καθημερινότητα κι εγώ...
Hakuna Matata

28 Σεπτεμβρίου 2008, 01:01
Η βασική αρχή του ΕΓΩ
Στοχασμοί  

Το αποψινό ποστ έχει ηθικό περιεχόμενο. Με αφορμή μια συζήτηση και την τρέχουσα επικαιρότητα, προέκυψαν κάποια ερωτήματα που σίγουρα δεν έχουν συγκεκριμένες απαντήσεις.

Πότε έχουμε απόλυτη ελευθερία; Έχω καταλήξει στο "ποτέ". Πάντα θα είμαστε δέσμιοι κανόνων είτε αυτοί υπάρχουν με την μορφή του γραπτού Δικαίου ή απλά με την λέξη "συνείδηση" και "ενοχή". Πόσο μακριά μπορούμε να πάμε για να ασκήσουμε αυτήν την λεγόμενη ελευθερία; Εξαρτάται. Εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στον νόμο; Προφανώς όχι. Τα ανθρώπινα δικαιώματα ισχύουν για όλους; Όχι. Απλά, ξεκάθαρα και ωμά, όχι.

Με ποιο κριτήριο αποφασίζουμε σε καταστάσεις που προκύπτουν τα παραπάνω ερωτήματα; Με ένα και μοναδικό: το ατομικό συμφέρον, δηλαδή τον εαυτό μας. Και κακά τα ψέματα ο εαυτός μας αξίζει πάντα περισσότερο από τις ζωές άλλων ανθρώπων. Ή τουλάχιστον έτσι υποστηρίζουμε.

Ράτσα: 1) η γενιά, η φυλή 2) ομογενής ομάδα ζώων στο πλαίσιο ενός είδους, η οποία αναπτύσσεται και συντηρείται με επιλεκτική αναπαραγωγή από τους ανθρώπους.

Ρατσισμός: η κοινωνική ή πολιτική πρακτική διακρίσεων, που βασίζεται στο δόγμα της ανωτερότητας μιας φυλής, εθνικής ή κοινωνικής ομάδας και στην καλλιεργημένη αντίληψη των μελών της ότι οφείλουν να περιφρουρήσουν την αμιγή σύσταση, την καθαρότητα της ομάδας τους, καθώς και τον κυριαρχικό τους ρόλο έναντι των υπολοίπων φυλετικών, εθνικών, κοινωνικών κλπ. ομάδων, που θεωρούνται από αυτά κατώτερες. 

Ρατσιστής: ο οπαδός του ρατσισμού.

(ορισμοί παρμένοι από το λεξικό του Μπαμπινιώτη)

Δεν μου βγαίνει να κρίνω ή και να καταδικάσω κάποιον βάσει ορισμένων φυσικών χαρακτηριστικών του (καταγωγή, εμφάνιση, φύλο κλπ). Επίσης, είναι εναντίον της λογικής μου να περιθωριοποιήσω κάποιον για τις επιλογές του (στάση ζωής, σεξουαλικό προσανατολισμό, πολιτικές θέσεις κλπ). Μου φαίνεται τρομερά επιπόλαιο και αυθαίρετο να αποφασίζεις να απεχθάνεσαι κάποιον για αυτό που είναι.

Αν κάνω διακρίσεις; Αν είμαι ρατσίστρια; Αν υποφέρω από ξενοφοβία; Θα το θέσω απλά: με ενοχλεί μόνο όποιος στοχεύει στο να με βλάψει, ανεξαρτήτου καταγωγής. Δεν με νοιάζει αν αυτός είναι ψηλός ή κοντός, Έλληνας ή αλλότριος, άσπρος ή μαύρος. Σε μια εποχή πολυ-πολιτισμικότητας τέτοια στερεότυπα δεν πρέπει να υφίστανται. Βέβαια το "δεν πρέπει" δεν σημαίνει απαραίτητα ότι "δεν υπάρχουν".

Στην Πάτρα υπάρχει έξαρση του θέματος με τους μετανάστες. Ζουν υπό άθλιες συνθήκες, απροστάτευτοι από τις καιρικές συνθήκες και τους επιτήδειους δουλέμπορους. Οι κάτοικοι των περιοχών κοντά στον καταυλισμό αγανακτούν και ζητούν μετακίνησή τους. Πρόσφατα έγινε λόγος για μεταφορά του καταυλισμού σε μία περιοχή εκτός Πατρών. Έτυχε μία από τις υποψήφιες περιοχές να είναι το μέρος που μένω. Και έχω βρεθεί(εγώ και κατ'επέκτασην όλη η τοπική κοινωνία) σε περίεργη θέση. Η άρνηση σημαίνει ρατσισμό και η αντίδραση άκαρδη συμπεριφορά.

Έχω παρακολουθήσει αρκετές συζητήσεις(τα τοπικά ΜΜΕ έχουν αφηνιάσει, ενώ πριν αδιαφορούσαν επιμελώς) και έχω καταλήξει στο εξής: όταν είσαι εκτός μιας κατάστασης εκφέρεις απόψεις χωρίς να σκέφτεσαι. Δεν ξέρω τι θα αποφασιστεί. Δεν ξέρω τι θα γίνει. Απλά θλίβομαι για το πόσο εύκολα ανθρώπινες ζωές γίνονται μπαλάκι στα χέρια ορισμένων ανθρώπων-τομαριών. Να πω την αλήθεια μου; Νομίζω δεν χρειάζεται...

Που θέλω να καταλήξω; Πουθενά συγκεκριμένα. Απλά παραθέτω κάποιες σκέψεις που ίσως δεν βγάζουν πουθενά. Επανέρχομαι σ'αυτό που είπα και πιο πάνω: όταν αποφασίζουμε, αποφασίζουμε με βάση το συμφέρον μας. Ίσως τα πράγματα θα γίνονταν καλύτερα για όλους εαν οι Αρχές δεν κατέφευγαν σε μία λύση-συγκάλυψη αλλά σε χτύπημα στην ρίζα του προβλήματος.

Αλλά τί λέω! Οι υπεύθυνοι για το μέλλον αυτού του τόπου έχουν τα εσωκομματικά τους και τις Κεντρικές Επιτροπές τους. Έχουν τους αντάρτες τους και την δήθεν πολιτική προόδου. Εμείς τι έχουμε; Την ψευδαίσθηση της δημοκρατίας. Η απαξίωση και η αδιαφορία που δεχόμαστε καθημερινά απ'το κράτος είναι ακόμα νωπή. Φαύλος κύκλος...

Δεν θέλω να σας κουράσω άλλο με τις σκέψεις μου. Έχω αλλάξει και αυτό φαίνεται και στον τρόπο που γράφω. Κλείνω με κάτι που μου είπε ένας αξιόλογος καθηγητής μου που πάντα με βάζει σε σκέψεις με τα όσα λέει. Δεν θυμάμαι πως το είπε ακριβώς. Μου έκανε όμως εντύπωση και πήγα τα λεγόμενά του λίγο παραπέρα.

"Ο άνθρωπος πάντα κρύβει μέσα του το θηρίο. Επειδή κατάφερε να αναπτύξει τεχνολογία δεν σημαίνει ότι το θηρίο κοιμάται. Το θηρίο πάντα αγρυπνά. Πάντα. Και αλίμονο στον άνθρωπο που δεν μπορεί να υποτάξει το θηρίο. Αυτός θα είναι ο πρώτος που θα κατασπαραχθεί όταν αυτό ξυπνήσει."

Δείτε το βίντεο δίπλα. Απ'τα αγαπημένα μου τραγούδια των U2.

Καλό σας βράδυ και συγγνώμη αν σας φόρτωσα...


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Σεπτεμβρίου 2008, 23:54
Συλλογισμός
Στοχασμοί  

Τα όρια είναι για να σπάνε

Οι αντοχές μας έχουν όρια

ΑΡΑ: Οι αντοχές μας σπάνε

Ο παραπάνω συλλογισμός είναι έγκυρος και αληθής άρα λογικά ορθός.

Επίσης είναι και αναμενώμενος. Ξέρουμε ότι κάποια στιγμή θα λυγίσουμε, απλά περιμένουν την ακριβή στιγμή.

Τουλάχιστον έχουμε προσδοκίες!

Κάτι ακόμα...keep on dreaming...ακόμα κι αν δεν είναι αποδεκτό απ'όλους.

 


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Σεπτεμβρίου 2008, 00:25
Ζητείται Ελπίς
Στοχασμοί  

Ποτέ δεν την χρειαζόμασταν περισσότερο. Η ψυχική μας ντόπα είναι η ελπίδα και τα όνειρα. Όταν όλα γύρω μας γκρεμίζονται, εμείς συνεχίζουμε να ελπίζουμε. Τί γίνεται όμως όταν....

  • Έχεις ένα σωρό όνειρα, ένα σωρό φιλοδοξίες, παράλογα κατασκευάσματα της νιότης που είναι καταδικασμένα να μείνουν κατασκευάσματα. Προσαρμόζεις το "μέλλον" σου ανάλογα με τις "απαιτήσεις". Θα υποτάξεις τα "θέλω" σου στις "συνθήκες" της "πραγματικότητας". Θα κατασκευάσεις μία νοητή γραμμή μεταξύ αισθητού και νοητικού κόσμου. Κάπως έτσι θα συνεχίσεις να ζεις: ανάμεσα σε δύο κόσμους.
  • Κάθε μέρα είσαι αναγκασμένος να ζεις σε καλούπια, να παίζεις το ρολάκι που σου έδωσαν στην παρωδία που λέγεται "Ελλάδα" και να πρέπει να χαμογελάς κιόλας για το θεαθήναι. Να βλέπεις την πραγματικότητα, να βιώνεις όλες τις όψεις της και μετά να απαιτούν να πιστεύεις τις ψευτιές που ονομάζουν "μεταρρυθμίσεις".
  • Βλέπεις την ποιότητα ζωής να πέφτει όλο και περισσότερο. Νιώθεις την πίεση στο πετσί σου, θέλεις να φωνάξεις αλλά δεν μπορείς. Γιατί; Επειδή απλά το κράτος δεν υπολογίζει όσους δεν το ταϊζουν. Επειδή η κυβέρνηση είναι απασχολημένη με τα εσωκομματικά της. Επειδή το κυκλωματάκι της μίζας είναι μικρό και δυστυχώς έμεινες απέξω.
  • Σε κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια σου. Άνθρωποι που ποτέ στη ζωή τους δεν έμαθαν τι σημαίνει "στέρηση", που ποτέ δε βγήκαν έξω απ'τις γραφειάρες τους, που δεν πάνε πουθενά χωρίς την προσωπική τους φρουρά σου μιλάνε για συνθήκες διαβίωσης και για ηλίθια ποσοστά που δεν σ'αγγίζουν καθόλου. Σε εκβιάζουν με την απειλή της "αυτοδυναμίας" και χαμογελάνε χαιρέκακα όταν κλείνουν οι κάμερες.

 

Η ελπίδα όταν μένει για πολύ καιρό μέσα μας σαπίζει και γίνεται δηλητήριο.

Ώρες ώρες νομίζω ότι εμείς οι ίδιοι δελεάζουμε την κακή μας τύχη. Δεδομένης της συνολικής δυσχέρειας που επικραττεί, ένας πολιτικά ατάλαντος τύπος που κληρονόμησε ένα όνομα εξουσίας συνεχίζει να κυβερνά την χώρα με βάση τα δικά του κριτήρια. Και ενώ το ένα σκάνδαλο δεν προλαβαίνει να κοπάσει μέχρι να ξεπηδήσει το επόμενη, αυτοί οι "κύριοι" έχουν το θράσος να θεωρούν τους εαυτούς τους ως μία από τις πιο επιτυχημένες κυβερνήσεις. Με βάση τα δικά τους κριτήρια. Πάντα!

Δεν κομματικολογώ, πολιτικολογώ. Δεν με νοιάζει αν θίγω τα πολιτικά πιστεύω κάποιου, όπως ακριβώς δεν νοιάζεται και το κυβερνόν κυκλωματάκι(πείτε το κράτος, πείτε το κυβέρνηση, πείτε το όπως θέλετε) για τα δικά μου, τα προσωπικά μου συμφέροντα. Όταν εισπράττεις μόνο απάθεια, ειρωνεία και αδιαφορία, αυτά ακριβώς θα δώσεις κι εσύ όταν σου ζητηθεί κάτι.

Σήμερα ονειρεύτηκα. Σήμερα έθεσα την βάση για το μέλλον μου. Σήμερα πήρα μια απόφαση. Αυτό μου με φοβίζει είναι το αύριο. Αύριο θα πρέπει να υποστηρίξω την απόφαση. Αύριο θα πρέπει να παλέψω για την υλοποίησή της. Αύριο θα αντικρίσω την πραγματικότητα. Κι αν κάτι πάει στραβά(που το θεωρώ εξαιρετικά πιθανό) θα ανταποδώσω με τον ίδιο τρόπο. Χαστούκι στα μούτρα όσων τολμούν να παίξουν με την ύπαρξή μου. Απαξίωση για όσους υποθηκεύουν το μέλλον μου. Επανάσταση...

Η νέα γενιά, η δική μου γενιά, έχει κατά κάποιον τρόπο βολευτεί. Δεν κοιτά μπροστά. Της αρκεί το σήμερα. Δεν ασχολείται. Δεν ζει, απλά υπάρχει. Αυτή την αδράνεια την βλέπω καθημερινά στα θερμοκήπια μυαλών, στα σχολεία. Δεν μιλάω για όλους βέβαια. Υπάρχουν εξαιρέσεις. Η ποιότητά τους διαφέρει.

Ζητείται ελπίς. Όσο υπάρχει ακόμα χρόνος...

ΥΓ: Δεν έχω το κουράγιο να το ξαναδιαβάσω. Συγγνώμη για τυχόν λάθη...


13 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Σεπτεμβρίου 2008, 14:55
Back to school...
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

"Αρχίζουν τα σχολεία, αντίο τεμπελιά!"

Γεγονός! Τα σχολεία άνοιξαν, οι μαθητές μπαίνουν(όχι και με τρομερή όρεξη βέβαια), τα βιβλία βρίσκονται όλα στις θέσεις τους, οι θερμοκρασίες χτυπάνε κόκκινο(και δεν περιορίζονται μόνο σ'αυτό το χρώμα) και τα νεύρα μας...ΚΟΥΡΕΛΙΑΣΜΕΝΕΣ ΚΟΥΡΤΙΝΕΣ!(έχω λόγο που κάνω αναφορά στις κουρτίνες. Θα φανεί παρακάτω!). Γυρνάω μια μέρα πίσω, χτες δηλαδή.

Ο ήλιος να καίει ανελέητα, το ρολόι να δείχνει 8.30 το πρωί, το μάτι να μην έχει ανοίξει καλά καλά και τσουπ! φάτσα φόρα το σχολείο! Λαμβάνουν χώρα τα γνωστά reunion με συμμαθητές και η αναπόληση των διακοπών. Βέβαια για ένα άτομο(όπου άτομο βλέπε εμένα) που δεν πήγε διακοπές όλα αυτά γίνονται δεκτά με ανάλογα σχόλια(Να καείτε στην κόλαση! Να ξυπνήσετε και να χάσετε το μαύρισμα!). Περνάει το τυπικό μέρος και χτυπάει το κουδούνι. Συγκέντρωση στο μέχρι αηδίας ηλιόλουστο προαύλιο για την τέλεση του αγιασμού. Ο ιερεύς είχε κέφια και μας μίλησε για την αμαρτία, για τις σκοτεινές δυνάμεις που παραμονεύουν με σκοπό να μας βγάλουν απ'τον δρόμο της ορθοδοξίας και για τους διαβόλους που ζουν ανάμεσά μας. Επίσης μας έλυσε και την γνωστή απορία-ποιοί είμαστε και ποιό το νόημα της ζωής. Είμαστε άνθρωποι, ελληνόπουλα αλλά πάνω απ'όλα χριστιανόπουλα και πρέπει να τιμάμε τον Θεό. Δεν κατηγορώ τον άνθρωπο, την δουλειά του έκανε, αλλά απηυδήσαμε γιατί ενώ αυτός καθόταν μια χαρά στην σκιά εμείς καιγόμασταν σαν φτερούγες κοτόπουλου σε μπάρμπεκιου. Πέρασε και αυτή η μέρα χωρίς να πάρουμε βιβλία. Αυτά τα πήραμε σήμερα.

Κατά τις 11 πήγαμε στο σχολείο, πήραμε τα βιβλία και φύγαμε. Το χειρότερο βέβαια το ανακαλύψαμε όταν ανεβήκαμε στις αίθουσες. Τα παράθυρα ΔΕΝ άνοιγαν. Κουρτίνες ΔΕΝ υπήρχαν. Τα θρανία ΔΕΝ ήταν καθαρά. Ο ήλιος μας βάραγε κατακέφαλα. Ο αέρας λιγοστός και μόνο ελάχιστοι πρόλαβαν να τον ρουφήξουν. Τουλάχιστον πέρσι είχαμε κουρτίνες! Κουρελιασμένες και σκονισμένες αλλά ΚΟΥΡΤΙΝΕΣ! Δεν αντέχεται εκεί μέσα. Νιώθουμε σαν λαχανάκια σε θερμοκήπιο. Από Δευτέρα θα αρχίσουμε να ζητάμε ανεμιστήρες αλλιώς δεν την γλυτώνουμε την θερμοπληξία.

Αυτά...θα μπορούσα να γράψω περισσότερα αλλά δεν έχω αντοχές. Αντίθετα, έχω διάβασμα και 2ωρο μάθημα. Υποθέτω ότι μέχρι την Δευτέρα δεν θα κάνω καινούργιο ποστ οπότε καλό Σαββατοκύριακο!

Και καλή σχολική χρονιά!


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Σεπτεμβρίου 2008, 15:25
Riding the storm...
Στιγμές έμπνευσης  

Σιωπή:

Into this world we're thrown

Κανείς δεν μιλάει, μόνο η φωνή σου ψιθυρίζει λέξεις για όσους μπορούν να ακούν με την ψυχή. Λες διάφορα, για σένα, για τους γύρω σου, για τον κόσμο. Κανείς δεν ακούει. Μόνο ο άνεμος παίρνει τις σιωπές σου και τις ταξιδεύει ανά την υφήλιο.

Εμμονή:


There's a killer on the road

Κοιμάσαι και ξυπνάς αγκαλιά με είδωλα και μάσκες. Εμμονές ονόμασες όσα δεν σβήνουν απ΄το μυαλό. Κι όμως, δεν θα άντεχες να ζεις στην αδράνεια. Γι'αυτό και κρατάς σφιχτά τις μνήμες. Σου δίνουν νόημα.

Αγωνία:

Our life will never end

Το πανάρχαιο ερώτημα: ΓΙΑΤΙ; Απάντηση καμία. Ξενυχτάς με υποθέσεις και σενάρια. Ξενυχτάς, φοβάσαι, αγωνιάς. Παράδωσε τα όπλα, είναι νωρίς ακόμα.

Επίλογος:

Riders on the storm...

Into this home we're born...

Into this world we're thrown...

Μικρέ μου πρίγκιπα...αυτός κόσμος δεν είναι για σένα...καληνύχτα!

video 

 


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


06 Σεπτεμβρίου 2008, 19:15
Φως
Στιγμές έμπνευσης  

Εκείνη η άχαρη στιγμή

που πρωτοβλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη...

Δεν μπορείς να αλλάξεις...

Αλλιώς θα το είχες ήδη κάνει...

Ανοίγεις το παράθυρο

"Εγένετο το φως"


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Σεπτεμβρίου 2008, 22:19
Ωχ ωχ ωχ...
Εκρήξεις  

ΑΡΧΙΚΟ ΠΟΣΤ

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι σαν τις αλυσίδες: ακόμα κι αν σπάσουν πάντα θα συνδέονται. Έτσι και οι αποφάσεις. Αλληλοεπηρεαζόμαστε. Και ξαφνικά δεν ξερεις τι σου γίνεται. Γιατί κάποιοι άλλοι έχουν πάρει την απόφασή τους και η μπάλα παίρνει κι εσένα αναπόφευκτα. Είμαστε έρμαια των αποφάσεων που παίρνουν κάποιοι άλλοι; Και αντίστροφα, είναι οι άλλοι έρμαια των δικών μας αποφάσεων;

Το χειρότερο είναι να μην μπορείς να πεις κάποια πράγματα όπως εσύ θες. Όχι λόγω φόβου αλλά λόγω κακού timing, γιατί ξέρει ότι αν ανοίξεις το στόμα σου και υποκύψεις στον θυμό της στιγμής μετά τα πάντα θα έχουν αλλάξει. Έτσι τα κρατάς όλα μέσα σου. Και ποιος ο λόγος να τα πεις; Θα πληγώσεις και θα νιώθεις και τύψεις.

Υπάρχει όμως λύση! Παράτα τους όλους! Και με χαρά ανακοινώνω ότι αυτό θα κάνω!

ΥΓ: Για όσους διαβάζουν ακόμα αυτό το μπλογκ: αρνούμαι να πιστέψω ότι επειδή τυχαίνει να δίνω Πανελλήνιες πρέπει να πατήσω Pause στις συνήθειές μου μέχρι τον Μάιο. Επειδή κάποιοι μου είχαν σπάσει τα νεύρα με τον ψυχολογικό "πόλεμο".

ΥΓ2: Δεν ξέρω πόσο χρόνο ζωής θα έχει αυτό το ποστ.

ΥΓ3: Αύριο ξεκινάω μαθήματα. Πειράζει που χαίρομαι;

ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ

Εγώ είμαι η περίεργη ή ολοι οι υπόλοιποι οι βλάκες;

ΠΟΣΤ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΟΛΙΓΩΝ ΛΕΠΤΩΝ

Χρειάζομαι ψυχανάλυση....


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο



Συγγραφέας
vanna
Άννα
Φοιτήτρια
από Αθήνα-Πάτρα
20 ετών



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/vanna

Απλά λόγια για ό,τι μου αρέσει και μου τη σπάει




Photobucket

N-Blox made by Neave Games








Tags

Αδέσποτα Για γέλια μπορεί και για κλάματα Διάλογοι Εκρήξεις Μελαγχολικά Περί πολιτικής Ποιήματα Στιγμές έμπνευσης Στιγμές καθημερινότητας Στοχασμοί Συναυλίες Ταινίες Τραγούδια




Επίσημοι αναγνώστες (11)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης