αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Η καθημερινότητα κι εγώ...
Hakuna Matata

31 Οκτωβρίου 2008, 00:34
Athens photo session
Στιγμές καθημερινότητας  

Επιστροφή λοιπόν! Πέρασα υπέροχα στην Αθήνα-από την πλευρά του επισκέπτη πάντα...δεν ξέρω πόσο όμορφη θα είναι η ζωή εκεί 24 ώρες το 24ωρο. Επειδή δεν έχω όρεξη για πολλά(οκ...για πολλά έχω...για πάρα πολλά όμως όχι!) λόγια, προτιμώ να μοιραστώ τις τρεις μερούλες μέσω εικόνων.

Η Βουλή των Ελλήνων, γύρω στις οχτώ το βράδυ ενώ είχαμε μόλις παρακολουθήσει την αλλαγή φρουράς. Υπό το φως της ημέρας μπορεί να φαίνεται αποκρουστική λόγω των ανθρώπων που βρίσκονται μέσα της και των ασυναρτησιών που ξεστομίζουν, το βράδυ όμως είναι πανέμορφη.

Αυτοκίνητα. Δεν είδα ούτε έναν δρόμο άδειο. Πάντα κάτι κινείται....

Η Λεωφόρος Αλεξάνδρας απ'τον 21ο όροφο του ξενοδοχείου μας. Απίστευτη θέα! Δυστυχώς ο φωτισμός δεν ήταν καλός και το κινητό μου δεν έχει φλας...

Από το μετρό. Ξεφτιλίσαμε την έννοια του μετρό! Μόνο με αυτό μετακινούμασταν. Πήραμε και το τραμ για να πάμε Γλυφάδα. Αργό αλλά τουλάχιστον είδα μέρη που είχα να δω εδώ και μια δεκαετία. Πάντως το λάτρεψα το μετρό. Ίσως ήταν η αίσθηση ότι βρισκόμουν ανάμεσα σε τόσους ξένους ανθρώπους που ο καθένας χρησιμοποιεί αυτό το μέσο μεταφοράς για τους δικούς του λόγους.

Πάλι απ'το μετρό, στην στάση για Ακρόπολη. Πήγαμε στο καινούργιο μουσείο για μια έκθεση(Νόστοι). Φανταστική κατασκευή, το εύρημα με το διαφανές δάπεδο και τα αρχαία από κάτω έδινε άλλη αίσθηση. Και καθώς ξαναμπαίναμε στο μετρό είδαμε την Μελίνα να στολίζει τον απέναντι τοίχο...

Τραβηγμένη από το καινούργιο μουσείο. Ήταν ωραία ώρα. Είχε μια περίεργη ησυχία.΄

Κρύα η Αθήνα(σε σχέση με την Πάτρα). Μ'άρεσε αυτό! Γενικά ήταν ένα ευχάριστο τριήμερο. Ξεκουράστηκα, ξεφόρτωσα από έγνοιες, έκανα τις βόλτες μου, τα ψώνια μου(cd και βιβλία, μην φανταστείτε τίποτα φανταχτερό). Ο γάμος ήταν....βαρετός! Αλλά εντάξει, δεν περίμενα τίποτα καλύτερο...η δεξίωση ήταν σε ένα κτήμα στο Κορωπί. Χαθήκαμε μέχρι να το βρούμε, ήταν κι άγρια νύχτα...ευτυχώς βρήκαμε ένα παλικάρι και μας πήγε μέχρι εκεί...πάλι καλά!

Και είμαστε πάλι πίσω! Πίσω στην καθημερινότητα. Η επαναφορά έγινε απότομα. Ξεκινήσαμε με διαβάσματα και γραπτές αποδείξεις της εξυπνάδας(κοινώς διαγωνίσματα). Ειλικρινά εχω αηδιάσει με το εκπαιδευτικό σύστημα...θα κάνω κάποια στιγμή ένα εκτενέστερο ποστ με αυτό το θέμα...όχι τώρα όμως. Είμαι κουρασμένη. Έχω πολύ διάβασμα για την Κυριακή(γράφω στο φροντιστήριο) και θα ξεκινήσω από αύριο το βράδυ, δεν βγαίνει αλλιώς. Υποθέτω ότι λόγω συνθηκών τα ποστ θα μειωθούν-έχουν ήδη μειωθεί. Anyway...καλώς σας βρήκα και back to reality με συνοπτικές διαδικασίες! Καλό σας βράδυ!

ΥΓ: Η λέξη από Φ υποχώρησε! Έχω κάτι μικρές ενοχλήσεις αλλά ευτυχώς παλεύονται.


12 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


25 Οκτωβρίου 2008, 02:09
Η λέξη από Φ και άλλα σχετικά
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Έγιναν πολλά και διάφορα τις τελευταίες ημέρες.

Η μεγάλη είδηση είναι ότι το ένδοξο σχολείο μας μετά από τέσσερις ολόκληρες εβδομάδες κατάληψης σήμερα άνοιξε! Η χαρά που πήραμε όταν είδαμε τις πόρτες ορθάνοιχτες και τους καθηγητές παραταγμένους με το χαμόγελο στα χείλη δεν λέγεται! Αλλά, κακά τα ψέματα, αυτήν την στιγμή ούτε καν με ενδιαφέρει το σχολείο...

Το πρήξιμο στο πόδι πέρασε, η αντιπαθέστατη αντιβίωση στάλθηκε στον αγύριστο και όλα καλά και ανθηρά. Όλα; Αμ δε! Ξυπνάω σήμερα όλο...χαρά(μου το είχαν σφυρίξει ότι θα άνοιγε το σχολείο) και ανακαλύπτω ότι ο λαιμός μου έχει κλείσει. Ούτε νερό δεν πήγαινε κάτω. Πόνος και αφωνία. Επειδή τα πολλά λόγα είναι φτώχια έρχομαι αμέσως στο κυρίως θέμα: εγώ στην αίθουσα αναμονής του ιατρού. Πιο συγκεκριμένα του...παιδίατρου!

Ναι ναι το ομολογώ ακόμα πηγαίνω σε παιδίατρο! Αυτό δεν είναι κακό, δεν είναι καθόλου κακό.Έχω τους λόγους μου. Ο συγκεκριμένος γιατρός είναι καλός, με ξέρει από έξι χρονών(βοήθειά του), τον ξέρω αρκετά καλά για να έχω το θάρρος να του ζητάω να μου γράφει άπειρα δικαιολογητικά για απουσίες και πάνω απ'όλα δεν κάνει κρύες πλακίτσες του στυλ "κάτσε να σου κάνουμε μια ένεση να δούμε πως τσιρίζεις". ότι αισθάνομαι λίγο άβολα όποτε πηγαίνω είναι αλήθεια. Πάντως μου είπε ότι μέχρι να τελειώσω το λύκειο μπορώ ακόμα να τον επισκέπτομαι. Μετά βλέπουμε...

Βρέθηκα λοιπόν σε μια αίθουσα αναμονής γεμάτη πιτσιρίκια! Γιατί η ταμπελίτσα απέξω έγραφε "Παιδιατρείο" όχι "Κουτσοί στραβοί στον άγιο Παντελεήμονα". Μέρος όρος ηλικίας ήταν τα δύο και μισό. Το μικρότερο παιδάκι ήταν εφτά μηνών και το μεγαλύτερο(εκτός από μένα...) ήταν δυο χρονών. Την παθαίνεις την κρίση ηλικίας θες δεν θες! Όταν ακούς το παιδάκι απ'το διπλανό καναπέ να λέει αγκού-αγκού και νια-νια-νια ενώ εσύ απαγγέλλεις κατεβατό το κομματάκι της ιστορίας για την Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων, τότε συμβαίνουν δύο δεινά: ή το παιδάκι του διπλανού καναπέ έχει μείνει πολύ πίσω για την ηλικία του ή ΕΣΥ βρίσκεσαι σε λάθος περιβάλλον!

Για ανεξήγητους λόγους τα παιδάκια με συμπαθούνε. Ενώ όλοι οι γύρω μου μπορεί να με κοιτάζουν με μισό μάτι(ιδέα δεν έχω γιατί...δικό τους θα είναι ο πρόβλημα!) τα πιτσιρικάκια μου κάνουν γλύκες. Κι εγώ τα συμπαθώ και πολύ μάλιστα. Έχω καλή επικοινωνία με τα παιδιά σε σημείο να σκέφτομαι σοβαρά να ασχοληθώ επαγγελματικά με την φροντίδα τους. Μετά βέβαια ξυπνάω και ανακαλύπτω ότι τα όνειρα μιας ολόκληρης ζωής για την ψυχολογία και γενικά για ό,τι έχει να κάνει με ψυχασθένεια(έχουμε και μια έμφυτη τάση προς αυτά τα μέρη!) δεν εξανεμίζεται τόσο εύκολα. Το ζητούμενο όμως είναι ένα και παρεκλίνω πολύ απ'αυτό.

Έχω φαρυγγίτιδα. Πάνω που είχε ξεμπερδέψει με την προηγούμενη αντιβίωση μπαίνω σε άλλους μπελάδες. Βέβαια τώρα προνόησα να την πάρω σε μορφή σιροπιού. Έχω φαρυγγίτιδα και την Κυριακή θα πάω Αθήνα μέχρι την Τρίτη. Θα πάω Αθήνα...ΚΑΙ ΕΧΩ ΦΑΡΥΓΓΙΤΙΔΑ! Ούτε να τσιρίξω δεν μπορώ λόγω φαρυγγίτιδας! Ποια εγώ! Εγώ που με το ζόρι αρρωσταίνω μέσα σε δυο βδομάδες τα'χω πάθει όλα: κρίση ημικρανίας, nervous and emotional breakdown(ξεκίνησα μαθήματα αγγλικών για τις πανελλήνιες και πετάω κάτι άσχετα ώρες ώρες...), μόλυνση στο πόδι και τώρα φαρυγγίτιδα. Και μ'αρέσει που χτες στο φροντιστήριο στην ώρα της Βιολογίας μιλάγαμε για την φαρυγγίτιδα...δεν μπορεί, κάποιος μου κάνει πλάκα!

Κατα τ'άλλα, και προσπερνώντας το γεγονός ότι δεν μπορώ να καταπιώ, να μιλήσω, να αναπνεύσω(γιατί έχει αρχίσει να κλείνει και η μύτη μου), βήχω συνεχώς και παλεύω με κάτι δέκατα, Κυριακή πρωί φεύγουμε για Αθήνα. Έχουμε έναν γάμο την Δευτέρα οπότε ευκαιρία να κάνουμε και τη βόλτα μας. Γιορτάζει ο πατέρας μου(Δημήτρης) αλλά την κάνουμε οικογενειακώς, μια χαρά γιατί γλυτώνουμε και τις φασαρίες της γιορτής. Το δώρο του θα του το δώσω στην διαδρομή, έτσι για έκπληξη!

Αυτά...θα ήθελα πολύ να γράψω ένα ποστ εθνικού περιεχομένου εν όψει 28ης και παρελάσεως αλλά δεν πιστεύω να έχω γυρίσει με τόση όρεξη! Το ξενοδοχείο που θα μείνουμε έχει ασύρματο ίντερνετ αλλά θα αντισταθώ σθεναρά στον πειρασμό και θα αφήσω το laptop στο σπίτι. Δεν έχω φτάσει ακόμα σε τέτοιο σημείο εξάρτησης(γκουχου γκουχου).

Επομένως σας εύχομαι από τώρα καλό Σαββατοκύριακο, χρόνια πολλά σε Δήμητρες και Δημήτρηδες, καλή εθνική εορτή(μην αρχίσω τώρα για τα νοήματα των εθνικών επετείων γιατί θα το ξημερώσω...), καλή παρέλαση(μην αρχίσω για τις παρελάσεις...),΄καλή διασκέδαση σε όσους πάνε σε συναυλίες(ξέρουν αυτοί! Ωτοασπίδες μην ξεχάσετε!),  καλό κουράγιο και καλά νεύρα! Με την σειρά σας ευχηθείτε μου καλό ταξίδι, καλή διαμονή και...καλή ανάρρωση(για δεύτερη φορά εντός δύο ποστ...). Ρίξτε μου και ένα καλό ξεμάτιασμα για καλό και για κακό. Επιστρέφω δριμύτερη από Τρίτη. Μέχρι τότε...καλησπέρα!


13 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


19 Οκτωβρίου 2008, 01:53
Μια βραδιά στο ΠΓΝΠ
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Τρίτωσε. Αυτή η εβδομάδα τελείωσε με μια επίσκεψη στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Πατρών. Τα..."πάθη" ξεκίνησαν την Τρίτη. Ημικρανία, ευαισθησία στο φως και υποθερμία(ναι, όταν κάποιοι φίλοι μου σιγοψήνονταν στο 38+ εγώ με το ζόρι έπιανα 35άρια). Τετάρτη μια απ'τα ίδια αλλά πιο έντονα, παραμονή στο σπίτι και έξι απουσίες απ'το σχολείο(βλέπετε όσο καιρό πήγαινα είχαμε κατάληψη! Την μια μέρα που έμεινα σπίτι το ανοίξανε! Αδικίες...). Την Πέμπτη οι παραπάνω ενοχλήσεις είχαν περάσει ωστόσο μου την είχε στημένη στην γωνία το ψυχολογικό φόρτωμα. Μια σειρά γεγονότων και συνειδητοποιήσεων με έκαναν να κλαίω γοερά μέσα στο αυτοκίνητο και αργότερα στο σπίτι, σε σημείο που δεν μπορούσα να μιλήσω απ'το γδάρσιμο των λυγμών. Το κλάμα πέρασε, το φόρτωμα ξεφορτώθηκε(βοήθησε και ένα σχετικό ποστ), η αρνητική διάθεση όμως παρέμεινε ριζωμένη. Και φτάνουμε στο σήμερα...αναγκαστικά όμως θα ξεκινήσω απ'το χτες.

Χθες(Παρασκευή) το σχολείο είχε την γνωστή κατάληψη. Ακολούθησε η γνωστή βόλτα για καφέ(κοινώς κοπροσκύλιασμα) και οι γνωστές άσκοπες περιπλανήσεις στην πόλη για να περάσει η ώρα, να σχολάσουν οι γονείς μου απ'τις δουλειές και να πάμε σπίτι μας. Κάπου στο ενδιάμεσο με τσίμπησε κάτι στο πόδι-κουνούπι, τσιμπούρι θα σας γελάω. Δεν έδωσα σημασία. Η μέρα τελείωσε με κούραση, ψυχική και σωματική.

Σήμερα(Σάββατο) ξυπνάω και ανακαλύπτω ότι το πόδι μου ήταν πρησμένο(από την γάμπα και κάτω). Δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία και σηκώνομαι απ'το κρεβάτι. Δεύτερη ανακάλυψη: δεν μπορώ να το πατήσω καλά. Και πάλι δεν δίνω σημασία και αποφασίζω να βάλω Fenistil για να φύγει το πρήξιμο. Έρχεται το απόγευμα όπου πρέπει να στρωθώ και να διαβάσω για το αυριανό διαγώνισμα Λατινικών στο φροντιστήριο. Το πόδι είναι ακόμα πρησμένο και ακόμα περισσότερο μπορώ να πω. Δεν δίνω σημασία. Ξεκινάω το διάβασμα με τις καλύτερες διαθέσεις. Ωστόσο κάποιος έδωσε σημασία: οι γονείς μου. Και με σήκωσαν άρον άρον να πάμε στο νοσοκόμειο because το πρήξιμο έκανε μπαμπ.

Για να πω την αλήθεια είμαι απ'τους ανθρώπους που θεωρούν βλακεία να αποφεύγεται η επίσκεψη στον γιατρό, προς αποφυγή των χειρίστων. Είμαι...όταν πρόκειται για τους άλλους! Διότι μπορεί να είμαι 17 μισό και να οδεύω προς τα 18, να λειτουργώ με την λογική και σε γενικές γραμμές να είμαι τέρας ψυχραιμίας, όταν όμως γίνεται αναφορά στην λέξη ν-ο-σ-ο-κ-ο-μ-ε-ί-ο και μέσα στην ίδια πρόταση υπάρχουν και οι λέξεις πρέπει-να-πας, τότε λυγίζω. Με βαριά καρδιά παράτησα τα Λατινικά, φόρεσα τα ρούχα μου, έριξα και ένα δραματικό αχ-βαχ και μπήκα στο αυτοκίνητο που θα με οδηγούσε στο νοσοκομείο.

[Κάνω μια παρένθεση που ξεφεύγει από το χιουμοριστικό(το ποιο;) κλίμα των παραπάνω παραγράφων]

Έχω ένα κακό. Όταν βλέπω ένα σύμπτωμα πάνω μου το μυαλό μου πάει αμέσως στα χειρότερα. Μπορεί να μιλάμε για ό,τι πιο απλό μπορεί να εμφανιστεί. Με πιάνει πανικός. Δεν με φοβίζει όμως τόσο η διαδικασία της εξέτασης και της οποιασδήποτε θεραπείας όσο η αντίδραση των δικών μου. Επίσης με φοβίζουν οι γιατροί. Όχι ως φιγούρες(όπως πχ. οι οδοντίατροι που με κάνουν να τρέμω). Με φοβίζει η στάση τους απέναντί μου. Σε στιγμές που κυριαρχεί ο φόβος και γενικά είμαι ευάλωτη θέλω να ξέρω ότι ο γιατρός που με εξετάζει με βλέπει σαν άνθρωπο και όχι σαν μία ακόμα περίπτωση που πρέπει να ξεπετάξει. Έχω ακούσει περιστατικά που οι γιατροί σε κοιτάζουν με τέτοιο τρόπο λες και ήταν δικό σου λάθος που αρρώστησες.

[Κλείνει η παρένθεση]

Τρέμοντας λοιπόν σαν το ψάρι που βγήκε στην στεριά, σαν το χρυσόψαρο που ξεπήδησε απ΄την γυάλα, φτάσαμε στο νοσοκομείο. Ευτυχώς δεν περιμένα πολύ, με πέρασαν σχεδόν αμέσως(στα Επείγοντα εννοείται). Ευτυχώς έπεσα σε καλό γιατρό! Ανθρώπινος, ομιλητικός, πρόθυμος, εξυπηρετικός και ωραίος(αυτό το είδα όταν συνειδητοποίησα ότι είχα ξεπεράσει τον κίνδυνο εισαγωγής και χειρουργείου-πως απ'το πρήξιμο έφτασα στο χειρουργείο ποτέ δεν το κατάλαβα...σεναριογράφος πρέπει να γίνω με τέτοια οργιαστικά καλπάζουσα φαντασία...). Ευτυχώς δεν ήταν τίποτα. Δηλαδή κάτι ήταν. Προφανώς κάτι με τσίμπησε και μολύνθηκα από κάποιο μικρόβιο. Να μην τα πολυλογώ(εδώ γελάμε! Κατεβατό ποστ και τώρα νοιάστηκα για την πολυλογία!) μου έδωσε αντιβίωση και μου είπε να ξαναπεράσω αν δεν έχει υποχωρήσει το πρήξιμο εντός ολίγων ημερών.

Έτσι έχω ξεμείνει με ένα πρησμένο δεξί πόδι από την γάμπα και κάτω, μία ισχυρή αντιβίωση(των 650 παρακαλώ!) που πρέπει να πίνω τρεις φορές την μέρα, ένα αντισταμινικό που πρέπει να πίνω κάθε βράδυ, γάζες και φυσιολογικό ορό για να τυλίγω το πόδι, ύλη Λατινικών που δεν έχει βγει και από τα συμφραζόμενα δεν πρόκειται να βγει από μόνη της και λιγοστές ώρες ύπνου μέχρι τις εφτά το πρωί που πρέπει να πιω την αντιβίωση. Κάθε σώφρονας άνθρωπος θα απορήσει γιατί τα λέω όλα αυτά. Γιατί απλούστατα πέθανα απ΄την αγωνία μου μέχρι να σιγουρευτώ ότι δεν έχω τίποτα σοβαρό και επειδή δεν έχω περισσευούμενα ευρώ για να τα καταθέσω σε ψυχαναλυτή. Εαν το Music Heaven αποφασίσει να κάνει έρανο υπέρ μαζώξεως των απαραιτήτων μετρητών για την χρηματοδότηση ορισμένων επισκέψεων σε κάποιον ταλαίπωρο επιστήμονα, εγώ είμαι πρόθυμη να ποστάρω μόνο εικονίτσες και ανέκδοτα.

Μέχρι τότε σας χαιρετώ και σας εύχομαι καλό βράδυ!  Ευχηθείτε μου κι εσείς να περάσει γρήγορα το πρήξιμο γιατί η αντίβιωση είναι κάτι τεράστια χάπια(θα έδειχνα το μέγεθος αλλά δεν μου το επιτρέπει η διαγωγή μου και το επίπεδό μου!) και με το ζόρι τα καταπίνω(έχω ένα θεματάκι με τα χάπια...το μόνο που θα πω είναι ότι ευγνωμονώ τον άνθρωπο που εφηύρε τα αναβράζοντα δισκία). Επίσης το πρήξιμο ΠΡΕΠΕΙ να περάσει αλλιώς η αντιβίωση θα πάρει την μορφή ενδοφλέβιων...βοήθειά μου!


11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Οκτωβρίου 2008, 00:08
Ξέσπασμα(16-10-08)
Στιγμές έμπνευσης  

video 

Σιωπή

Και μετά ακούς τις αντοχές σου να σπάνε....

μαζί και η υπομονή σου....

Χρόνια ολόκληρα ξεσπούν σε λίγα λεπτά

Κλάμα

Γιατί μόνο έτσι επέρχεται η λύτρωση...

ή τουλάχιστον η φαινομενική απαλλαγή από το βάρος των ημερών

Τελεία.


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Οκτωβρίου 2008, 15:54
Η σοφία του λαού
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Επειδή το περιεχόμενο των προηγούμενων ποστ ήταν λίγο βαρύ και ασήκωτο είπα να ζωντανέψω λίγο την διάθεση. Έτσι, έπειτα από απαίτηση, παρατάω-για τώρα-τα πολιτικά ποστ και επανέρχομαι στο παλιό, καλό(!), γνωστό μου χιούμορ.  

Όλοι μας από μικρά παιδιά αλλά και όταν ακόμα μεγαλώσουμε βομβαρδιζόμαστε από λαϊκές σοφίες και παροιμίες. Για να πω την μαύρη μου αλήθεια, οι λαϊκές ρήσεις μπάζουν από παντού! Περιττό βέβαια να πω ότι σχεδόν πάντα τονίζεται η αρνητική πλευρά των πραγμάτων και οι οδυνηρές συνέπειες ενώ σπάνια εστιάζουμε στα καλά. Μερικά παραδείγματα.

Άνθρωπος αγράμματος ξύλο απελέκητο: Και ο γραμματιζούμενος; Τί κερδίζει ο μορφωμένος; Χμμ...το λιγότερο δεκαέξι χρόνια στα θρανία, πολλά λεφτά στα φροντιστήρια, άπειρες ώρες διαβάσματος. Ακόμα και το σκονάκι(μακριά από μας τέτοια πράγματα!) θέλει την τέχνη του. Υπάρχει βέβαια και μια περίπτωση(σπάνια, μην τρομάζετε!) να τύχει να ασχοληθεί με το αντικείμενο που σπούδασε και να βγάλει και λεφτά από αυτό. Θα ήθελα παρακαλώ να γίνουν κατανοητά τα πλεονεκτήματα του μορφωμένου ανθρώπου!

Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν: Αυτό δεν σημαίνει ότι τα παιδιά είναι λογικά και φρόνιμα! Με τέτοια ακρίβεια αντέχουν να βγουν στο σουπερμάρκετ για να πάρουν τα απαραίτητα; Και τί ακριβώς μαγειρεύουν; Κρέας; Παίζει να είναι από τρελή αγελάδα, στην καλύτερη περίπτωση εισαγωγής και βαφτισμένο ντόπιο. Λαχανικά; Καλά με τόσο φυτοφάρμακα και λιπάσματα θα φυτρώσει τρίτο χέρι σε λίγο. Γαλακτοκομικά; Έχει περάσει από έλεγχο το γάλα; Πόσα λιπαρά έχει το τυρί; Σε ποιά χωράφια έβοσκε η αγελάδα; Απαπα...χίλιες φορές delivery! Τουλάχιστον εκεί ξέρεις ότι τρως σκουπίδια....

Μ'όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις: Επειδή δηλαδή ένας δάσκαλος έτυχε να είναι κομπλεξικός, χωρίς μεταδοτικότητα, με χίλια δυο προβλήματα και κουσούρια σημαίνει ότι και το παιδάκι πάει καταδικάστηκε; Και ανάποδα: επειδή ο δάσκαλος έτυχε να είναι κορυφή σημαίνει ότι και το αδιάφορο παιδάκι που ενδιαφέρεται μόνο για την γεύση της τσίχλας του πρέπει να γίνει φωστήρας;

Ή μικρός μικρός παντρέψου ή μικρός καλογερέψου:....άντε και στα δικά μας οι ελεύθερες! Κοντεύουμε τα 18 και δεν έχουμε κάνει ούτε μια σχέση της προκοπής!

Αγαπά ο Θεός τον κλέφτη, αγαπά και τον νοικοκύρη: Αποδεδειγμένο αυτό; Υπάρχει κάποιος να μας το επιβεβαιώσει; Όχι γιατί τώρα τελευταία όλη η αγάπη πέφτει στους κλέφτες και οι νοικοκύρηδες μένουν με την χαρά...

Γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος: Σίγουρα! Ιδιαίτερα στα θέατρα! Οι τελευταίες σειρές πάντα γελάνε με πιο όρεξη!

Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε: Αχά...δηλαδή το στράβωμα δεν το αποφεύγουμε!

Κάθε εμπόδιο για καλό: Γιατί εκείνη τη στιγμή που σκέφτεσαι "Την τύχη μου την ανάποδη!" και άλλα κοσμητικά, καπάκι σκέφτεσαι "Δεν πειράζει! Είναι για καλό!".

Μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά: Δηλαδή δε γλυτώνουμε που να χτυπιόμαστε!

Πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος: Εντάξει το κουρεμένο μαλλί(έστω και το ξυρισμένο) είναι στυλ!

Σ'ένα καζάνι βράζουμε όλοι: Σε χαμηλή φωτιά; Πάντως θα συμφωνήσω μ'αυτο αν και...μερικοί μένουν απέξω!

Κατά τ'άλλα η κατάληψη συνεχίζεται δυναμικά, εμάς μας αρέσει, στους καθηγητές όχι και τόσο. Χτες έγραψα διαγώνισμα Ιστορίας στο φροντιστήριο. Σήμερα, λόγω κατάληψης, γύρναγα στην Πάτρα και έμπαινα σε όποιο βιβλιοπωλείο έβρισκα. Δεν είχα λεφτά μαζί μου αλλά ενίσχυσα τον κατάλογο με τα βιβλία που θέλω να διαβάσω. Έχω μια λίστα στην οποία γράφω όσα βιβλία θέλω να αγοράσω. Μόλις τελειώσουν οι πανελλήνιες(ανεξάρτητα απ'το αποτέλεσμα) θα πάρω τα βιβλία της λίστας. Ήδη έχω αρχίσει να μαζεύω και λεφτά! Αχ...μέχρι την ηρωική στιγμή που θα πετάξω τις σχολικές σημειώσεις μου στον αέρα και εκστασιασμένη θα φωνάξω "FREEDOM!" έχουμε καιρό....προς το παρόν καλό απόγευμα!       


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Οκτωβρίου 2008, 00:04
Στέλλα κρατάω μαχαίρι!
Περί πολιτικής  

Αλληλούια! Η πολιτική ισορροπία της χώρας διασφαλίστηκε. Τα σενάρια πρώωρων εκλογών ξεθώριασαν μέχρι την επόμενη εβδομάδα. Η Στέλλα έκανε το θαύμα της! Ο κ. Δαϊλάκης επέστρεψε στην Κοινουβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας! Θα σας τα πω συνοπτικά γιατί όσο ασχολούμαι με τέτοια θέματα νιώθω την νοημοσύνη μου να υποβαθμίζεται...

Η γνωστή αοιδός(το γνωστή παίζεται...και το αοιδός επίσης!) αγανακτισμένη με την άδικη αποπομπή του βουλευτή από το κυβερνητικό κόμμα, αποφάσισε να πάρει την μοίρα του έθνους στα χέρια της. Έτσι, συνένταξε μία επιστολή-μανιφέστο και την έστειλε στην κεφαλή της χώρας, τον πρωθυπουργό. Ως δια μαγείας η επιστολή βρέθηκε στα χέρια των δημοσιογράφων. Ως δια μαγείας η διαγραφή του βουλευτή διεγράφη.

Λοιπόν...δεν θα κατακρίνω την επιλογή της κυρίας Μπεζαντάκου να εκφράσει την γνώμη της για τα πολιτικά θέματα. Μα συγγνώμη...υποτίθεται ότι πρέπει να πάρουμε στα σόβαρα αυτήν την παρωδία; Ποιος ο λόγος μια τέτοια επιστολή να γίνεται πρωτοσέλιδο; Υποθέτω ότι η εν λόγω....καλλιτέχνης είχε μείνει για αρκετό καιρό στην αφάνεια και έπρεπε να κάνει αισθητή την παρουσία της.

Ο κ. Δαϊλάκης επέστρεψε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος. Θέλω να ελπίζω ότι η απόφαση του Καραμανλή να δεχτεί πίσω τον βουλευτή είναι μια απλή χρονική συγκυρία όσον αφορά την επιστολή. Γιατί αν αντιληφθώ ότι η γνώμη της Στέλλας Μπεζαντάκου μετράει περισσότερο από την γνώμη τόσων άλλων πολιτών θα τρελαθώ!

Κατά τ'άλλα εμείς ο απλός κόσμος που δεν έχει τη δυνατότητα να δημοσιεύει τις επιστολές του προσπαθούμε να διατηρήσουμε την όποια στάλα λογικής μας έχει απομείνει. Τις τελευταίες μέρες είμαι βαθύτατα απογοητευμένη λόγω κάποιων τοπικών αναταράξεων που έχουν σαφώς και πολιτικές προεκτάσεις. Η κατάληψη καλά κρατεί αλλά αυτό είναι το τελευταίο που με απασχολεί. Τα νεύρα μου δεν είναι καλά...με έχουν εξοργίσει άτομα από τον περίγυρό μου και δεν έχω αντοχές για διενέξεις...αυτός ο χώρος είναι το μόνο μέρος που εκφράζομαι ελεύθερα...ελπίζω να μην σας κουράζω....

 


13 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


06 Οκτωβρίου 2008, 00:01
Αντάρτικο
Περί πολιτικής  

Καθαρά πολιτικό ποστ. Και γιατί όχι; Δημοκρατία δεν έχουμε; Λανθασμένη η χρήση του ερωτηματικού στο τέλος της πρότασης. Την επαναδιατυπώνω. Δημοκρατία δεν έχουμε.

Γιατί η δημοκρατία δεν είναι ταμπελίτσα. Δεν είναι καραμέλα των δήθεν ιδεολόγων. Η δημοκρατία φαίνεται στην πράξη. Αυτό που ζούμε καθημερινά είναι η εξαχρείωση της όποιας δημοκρατίας έχει απομείνει σ'αυτόν τον τόπο. Αφορμή για το λογύδριο είναι η διαπίστωση ότι αυτή η χώρα κυβερνάται από δυο τρεις ψευτοαντάρτες!

Μα είμαστε σοβαροί; Ποιος πολιτικός που θέλει να έχει μέλλον σ'αυτόν το χώρο απειλεί ότι θα ρίξει την κυβέρνηση; Και μάλιστα σε εποχές οριακής αυτοδυναμίας! Κάποιος αφελής θα απαντήσει ότι η ηθική και η ευσυνειδησία τους, τους ωθεί σε τέτοιες πράξεις. Ποια ηθική και ποια ευσυνειδησία; Δηλαδή όταν αυτοί οι κύριοι ήταν χωμένοι μέσα στα υπουργεία και στο πολύ το φαϊ δεν έβλεπαν την διαφθορά εντός του κόμματος; Τώρα το ανακάλυψαν;

Και τσουπ! Πέφτει η πρώτη διαγραφή. Και σύσσωμο το πολιτικό σκηνικό αρχίζει να τρέμει και να αγωνιά. Πρόωρες εκλογές; Ανασχηματισμός; Μήπως να κηρύξουμε την χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης; Μα τί είναι οι εκλογές για να γίνονται κάθε λίγο και λιγάκι; Χαμένα λεφτά που τα πληρώνει ο κάθε φορολογούμενος πολίτης.

Γίνεται λοιπόν η διαγραφή και μετά ξεκινά ο χορός των γκάλοπ. Θα ανέβει ή θα μείνει στάσιμο το κυβερνόν κόμμα; Θα ανοίξει η ψαλίδα μεταξύ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ; Θα συνεχίσει να είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός ο εν ενεργεία πρωθυπουργός; Και η Αριστερά; Θα ανέβει καθόλου;

Έχω καταλήξει στο εξής συμπέρασμα: όλα είναι θέμα συγκυριών. Σε μια άλλη εποχή με ένα πιο ισχυρό και συγκροτημένο ΠΑΣΟΚ(Πανελλήνια Σοσιαλιστική Κατασκήνωση όπως είχε πει εύστοχα ο Μπρίζας-το κρατάω από τότε που το διάβασα, τρομερά εμπνευσμένο!) τότε η Νέα Δημοκρατία, λαμβάνοντας υπόψιν μας τα τόσο σκάνδαλα που έχουν ξεσπάσει και τα τόσο ατοπήματα(ευγενής χαρακτηρισμός) στα οποία έχει υποπέσει, δεν θα έμενε στην εξουσία. Γι'αυτό και οι εκλογές δεν θα αποτελέσουν λύση...να ξεβρωμίσει ο τόπος αλλά από ποιούς; Από τους δεξιούς; Για να έρθουν μετά οι σοσιαλιστές και να προσπαθούν να χτίσουν πάνω στα ερείπια; Θα πουν κάποιοι ότι υπάρχει και η Αριστερά. υπάρχει...στα γκάλοπ! Στις κάλπες κανείς δεν ξέρει. Δεν κάνω αναφορά σε ακροδεξιούς γιατί τους θεωρώ ένα και το αυτό με τους δεξιούς...Βέβαια τέτοιοι χαρακτηρισμοί περί δεξιών, σοσιαλιστών κλπ. δεν έχουν νόημα καθώς όταν πάρουν στα χέρια τους εξουσία όλοι ίδιοι γίνονται.

Και επανερχόμαστε στο θέμα του αντάρτικου. Γιατί τώρα; Γιατί τώρα που η κυβέρνηση έχει 152(151 με την πρόσφατη διαγραφή) βουλευτές; Γιατί όχι την προηγούμενη τετραετία με τους 167 βουλευτές; Γιατί απλούστατα, η οριακή αυτοδυναμία είναι η κόλλα που κρατάει την κυβέρνηση ενωμένη. Έτσι πετυχαίνεται η συσπείρωση. Έτσι περνά το κλίμα εκφοβισμού στον λαό-ή εμείς ή το χάος.

Ο λαός...ο λαός έχει καταντήσει δέσμιος των διαθέσεων του εκάστοτε αντάρτη! Γιατί αν ο Α,Β,Γ βουλευτής εκφράσει πιθανότητα αποχώρησης τότε γκρεμίζεται στο σύμπαν. Ένα κόμμα, πόσο μάλλον μια κυβέρνηση, που αφήνει τα εσωκομματικά να συσκοτίζουν την κοινωνική πολιτική είναι επικίνδυνη γιατί απλά θα πιαστεί απ'όπου μπορεί και θα προβεί σε βιαστικές και άσκοπες κινήσεις.

Για να ξεκαθαρίσω την θέση μου: δεν υποστηρίζω κανένα απ'τα δύο μεγάλα κόμματα. Δεν υποστηρίζω πολιτικούς που μας τους έχουν επιβάλλει μόνο και μόνο επειδή έχουν ένα όνομα εξουσίας. Δεν θέλω να μειώσω κανέναν αλλα ούτε και να εξυμνήσω. Απλά δεν μπορώ να μένω βουβή μπροστά στα όσα βλέπω. Ίσως κάποιοι να μην παίρνουν στα σοβαρά αυτά που λέω λόγω της ηλικίας μου. Ναι, μου έχουν πει ότι είμαι μικρή για πολιτικές απόψεις και ότι όλα τα κάνω από αντίδραση.

Αντίδραση...έστω ότι είναι αντίδραση. Και ποιός θα την ακούσει; Και ποιός θα νοιαστεί; Προς το παρόν καλό σας βράδυ και καλή εβδομάδα!

Να θυμάστε ότι όλοι είμαστε συνένοχοι στο ίδιο έργο.... 

ΥΓ: Η εικόνα παρμένη από εφημερίδα. Εξαιρετικά εύστοχη!


12 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


02 Οκτωβρίου 2008, 23:37
Λουκέτο
Στιγμές καθημερινότητας  

Βγήκε απ'το σπίτι του σχεδόν ενοχικά. Κλείνοντας την πόρτα άφηνε πίσω του τον μικρόκοσμο που τον κρατούσε ζωντανό τόσα χρόνια. Σκληρό πολύ αυτό το "έξω".

Προχωρώντας άκουσε ένα τσούρμο από συνομηλίκους του να μιλάνε χαμηλόφωνα για κατάληψη.

"Υπάρχει κάτι που δεν έχει ακόμα καταληφθεί;" σκέφτηκε αφελώς και συνέχισε το περπάτημα.

Και ξαφνικά είδε το σχολείο του κλειστό. Λουκέτα, κάδοι και αλυσίδες έφραζαν την είσοδο. Και τριγύρω παιδιά να χαμογελάνε. Και πιο δίπλα καθηγητές να απορούν. Και ακόμα πιο δίπλα το χάος.

Έκανε μεταβολή να φύγει αλλά δεν ήξερε προς τα που να πάει. Ήταν ακόμα πρωί. Τέτοια ώρα είχε ρυθμίσει το μυαλό του να δέχεται μόνο αρχικούς χρόνους αρχαίων ρημάτων, μεταφράσεις Λατινικών, περασμένα γεγονότα μιας σάπιας Ιστορίας και εξοργιστικές αναλύσεις λογοτεχνικών αριστουργημάτων.

Οι παρέες των παιδιών σιγά σιγά σκόρπισαν. "Μπείτε να ψηφίσετε!" τους φώναζαν οι παρέες που ήταν πίσω από τα κάγκελα. "Μπες να ψηφίσεις!" του φώναζαν. Αλλά ποτέ δεν μπήκε. Ασυναίσθητα, ψήφιζε κάθε μέρα. Ψήφιζε το πρωί που σηκωνώταν απ'την ζεστασιά του κρεβατιού. Ψήφιζε καθώς περπάταγε την απόσταση από το σπίτι του ως το σχολείο. Ψήφιζε όταν έμπαινε σιωπηλά στην παράταξη στον προαύλιο χώρο για την πρωινή προσευχή. Ψήφιζε με το να εμφανίζεται κάθε μέρα. Η παρουσία του, έστω και χωρίς την απόλυτη θέλησή του, ήταν η ψήφος του.

Με αργά βήματα απομακρύνθηκε. Ποιός ο λόγος να κάτσει παραπάνω; Δεν υπήρχε κάτι άλλο να δει. Κάποιοι του είχαν αφαιρέσει ένα βασικό του δικαίωμα: την εκπαίδευση. Καλή ή κακή αυτή ήταν. Και σήμερα δεν την είχε.

Καθώς κοίταζε το λουκέτο σκεφτόταν ότι αυτή η εικόνα δεν διέφερε και πολύ από μια κοινή φυλακή.

"Ναι αλλά στην φυλακή έχουν αλυσοδεμένο μόνο το σώμα σου. Εδώ, με ή χωρίς λουκέτο, προσπαθούν να αλυσοδέσουν και το μυαλό σου. Καλύτερα τα λουκέτα να είναι στις πόρτες. Καλύτερα στις πόρτες παρά στο μ-υ-α-λ-ό μου..."


11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο



Συγγραφέας
vanna
Άννα
Φοιτήτρια
από Αθήνα-Πάτρα
20 ετών



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/vanna

Απλά λόγια για ό,τι μου αρέσει και μου τη σπάει




Photobucket

N-Blox made by Neave Games








Tags

Αδέσποτα Για γέλια μπορεί και για κλάματα Διάλογοι Εκρήξεις Μελαγχολικά Περί πολιτικής Ποιήματα Στιγμές έμπνευσης Στιγμές καθημερινότητας Στοχασμοί Συναυλίες Ταινίες Τραγούδια




Επίσημοι αναγνώστες (11)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης