αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Η καθημερινότητα κι εγώ...
Hakuna Matata

30 Δεκεμβρίου 2008, 00:05
That's the living...


Όταν μιλάς...

Όταν ανοίγεσαι...

Όταν διαγράφεις ανθρώπους...

Όταν διαγράφεις τις ιδέες που προσπαθούν να σου περάσουν...

Όταν χαμογελάς...

Όταν μουρμουρίζεις μια μελωδία...

Όταν δεν αφήνεις τον κάθε μαλάκα να σου χαλάσει την διάθεση επειδή αυτός έχει λύσει τα προβλήματά του και ψάχνει κάπου να ξεσπάσει...

Όταν σκέφτεσαι κάποιον και νιώθεις να χάνεις τη γη κάτω απ'τα πόδια σου...

Όταν κρατάς το μυαλό σου ανοιχτό...

Όταν μπορείς να εκφράζεις αυτά που νιώθεις...

Όταν βρίσκεσαι με φίλους...

Όταν στηρίζεσαι κάπου...

Όταν αγωνιάς για κάτι καλύτερο...

Όταν νιώθεις τη μουσική να σε μεθάει...

Όταν πιάνεις το στυλό και δίνεις ζωή στις λέξεις...

Όταν σου φτάνει μόνο να ονειρεύεσαι...

Όταν, όταν, όταν....

Τότε πατάς πάλι play και σημειώνεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι το ποτήρι είναι πάντα ίδιο. Απλά άλλοι το βλέπουν μισοάδειο και άλλοι μισογεμάτο.


19 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Δεκεμβρίου 2008, 15:09
Παύση
Μελαγχολικά  

Στη μουσική η παύση μπαίνει για να σταματήσει το παίξιμο, για να ανασυγκροτηθούν οι δυνάμεις, για να ακουστεί καλύτερα το αποτέλεσμα. Εγώ βάζω παύση για να σταματήσω την παραφωνία των τελευταίων ημερών.

Παύση λοιπόν. Και ούτε ξέρω πότε θα ξαναγράψω εδώ. Μπορεί μετά από λίγες μέρες, μπορεί μετά από βδομάδες, μπορεί του χρόνου. Καλύτερα...μακριά από οποιαδήποτε ηλεκτρονική επικοινωνία. Μακριά από MSN και τέτοια.

Αναγκαία παύση. Για να μαζευτεί το μυαλό στη θέση του. Για να ανοίξω κανένα βιβλίο μπας και γράψω τίποτα. Για να δω τι θα κάνω μετά...

Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μοιάζουν άδεια...το λέει και το τραγούδι. Εξερευνώ. Εξερευνώ ό,τι νιώθω και ό,τι σκέφτομαι. Και στο βάθος η απαγορευμένη λέξη από Ε να με κοιτάζει και να με απειλεί. Έρωτας...μπορεί ναι μπορεί και όχι...θα δείξει...

Θέλω να σας ευχηθώ μέσα από την καρδιά μου καλές γιορτές, ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος, με υγεία και χαρά. Μπορεί να μην ξαναγράψω μέχρι τότε...

Μέχρι να πατήσω πάλι το play να περνάτε καλά!

ΥΓ: Για το τραγούδι δίπλα θέλω να ευχαριστήσω τον Moonchild!


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Δεκεμβρίου 2008, 20:46
Dont panic!


Πανικός...

Γνωστό συναίσθημα.

Δύσπνοια. Ταχυπαλμία. Πνίξιμο. Ζαλάδα.

Γνωστά συμπτώματα.

Ματιές.

Γνωστές αντιδράσεις.

Πανικός...

Και μετά σκοτάδι...

Το σκοτάδι που έχει καλύψει τις τελευταίες μέρες...

 

Χτες το βράδυ με έπιασε κρίση πανικού. Το έχω ξαναπάθει. Έχω διαβάσει γι'αυτό, ξέρω τι είναι και πως πρέπει να αντιδράσω...Από χτες δεν είμαι καλά...θα γίνω...αργότερα...

Καλησπέρα...


19 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Δεκεμβρίου 2008, 15:41
Αγγελία


Ζητείται Χριστουγεννιάτικη διάθεση.

Και λίγο γρήγορα αν είναι εύκολο!


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Δεκεμβρίου 2008, 19:11
Άτιτλο(τι τίτλο να βάλεις σε τέτοια post;)
Στιγμές καθημερινότητας  

Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις. Σκέψεις που σε κάνουν να νιώθεις λες και τα εσώψυχά σου έχουν μπει στο shaker του φραπέ. Αβεβαιότητα και απαισιοδοξία. Και κάπου στο ενδιάμεσο το διάβασμα και οι εξετάσεις...

Το σχολείο μας έχει κατάληψη. Το κλείσαμε για τα Χριστούγεννα. Και καλά του κάναμε. Έτσι κι αλλιώς περισσότερο κακό έκανε παρά καλό. Δεν μπαίνουμε μέσα, πηγαίνουμε, το βλέπουμε κλειστό και φεύγουμε. Βόλτες...κουβέντες...και σκέψεις. Θα είμαστε η γενιά που θα πάρει απολυτήριο με ελάχιστους μήνες μάθημα. Θα είμαστε η γενιά που ενώ θα βγει απ΄το σχολείο δεν θα έχει που να μπει. Σε ποια σχολή; Αφού παντού επικρατεί η ίδια ανοργανωσιά και κομματοκρατία. Να μπούμε και να βγούμε άνεργοι.

Κάποιος μου είχε πει, όταν είχα εκφράσει παρόμοιους φόβους, ότι οι καλοί δεν χάνονται. Στην Ελλάδα χάνονται. Γιατί στην Ελλάδα πρέπει να έχει μέσον. Και απ'αυτό δεν έχουμε και δεν είμαστε πρόθυμοι να ξεφτιλιστούμε για να αποκτήσουμε. Στην Ελλάδα πρέπει να έχεις θράσος. Ούτε απ'αυτό έχουμε. Είμαστε αρκετά σκεπτόμενοι και προβληματισμένοι. Δεν θέλουμε να βαρύνουμε την συνείδησή μας και με άλλα σφάλματα. Στην Ελλάδα πρέπει να έχεις κουράγιο και υπομονή. Έχουμε; Μάλλον όχι...σίγουρα όχι.

Δεν νιώθω καλά. Δεν νιώθω καθόλου καλά. Διαβάζω, πηγαίνω φροντιστήριο, κάνω αγγλικά, κάνω ό,τι μπορώ. Επειδή στο τέλος της χρονιάς θα δώσω πανελλήνιες. Επειδή αυτές οι εξετάσεις, αυτά τα τρίωρα, θα καθορίσουν σε ποια σχολή θα πάω και αν θα πάω. Το πιο πιθανό είναι να περάσω κάπου καλά, μπορεί μάλιστα να πετύχω και μια σχολή απ'τις πρώτες επιλογές μου. Δεν θα περιαυτολογήσω αλλά σε γενικές γραμμές είμαι καλή μαθήτρια και οι καθηγητές μου λένε θετικά πράγματα. Οπότε κάπου θα περάσω. Και μετά τι; Ε μετά θα γραφτώ στη σχολή. Θα παρακολουθήσω μαθήματα τους πρώτους μήνες αν είμαι τυχερή. Μετά θα αρχίσουν καταλήψεις. Μετά τα πανεπιστήμια θα κλείσουν λόγω καταλήψεων. Αν μάλιστα συνεχιστεί και ο αναβρασμός των τελευταίων ημερών τότε θα είναι θαύμα αν καταφέρω να βγάλω το πρώτο εξάμηνο. Αν ψηφιστεί τελικά το νομοσχέδιο(δεν ξέρω αν είναι νομοσχέδιο...) για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια το πιο πιθανό είναι να απαξιωθεί το πτυχίο μου και να θεωρείται κατώτερο.

Τέτοια σκεφτόμαστε. Και δεν είναι σκέψεις απαισιοδοξίας. Είναι η πραγματικότητα. Παλεύουμε, στερούμαστε, διαβάζουμε για να καταλήξουμε να δουλεύουμε για ψίχουλα και κατά πάσα πιθανότητα όχι πάνω στο αντικείμενο των σπουδών μας. Όλοι μιλάνε για αναγκαίες αλλαγές σε διάφορους τομείς. Απ΄την παιδεία πρέπει να ξεκινήσουν όλα! Η οργή που μαζεύουν οι μαθητές θα βγει στο μέλλον. Όσο μας απαξιώνει το σύστημα τόσο το απαξιώνουμε κι εμείς. Όσο μας γυρίζει την πλάτη άλλο τόσο του την γυρίζουμε κι εμείς.

Δεν είμαστε αδιάφοροι. Δεν είμαστε αλήτες. Δεν είμαστε προνομιούχοι. Είμαστε απλά μια γενιά που έχει πολλά να προσφέρει. Το ξέρουμε αυτό. Έχουμε πάρει τόσα ερεθίσματα που ξέρουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε κάποια πράγματα. Είμαστε μόλις 17 χρονών αλλά ξέρουμε το σωστό και το λάθος. Ξέρουμε. Ξέρουμε ότι θέλουμε ανοιχτές πόρτες, ανοιχτές ευκαιρίες, ανοιχτά μυαλά. Ξέρουμε. Αυτοί δεν το ξέρουν...ή δεν θέλουν να το ξέρουν.

Δεν ξέρω. Δεν θέλω να ξέρω. Δεν θέλω να μάθω. Απλά...θέλω να φύγω...


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2008, 16:09
Ο κοιμώμενος του Μαξίμου
Για γέλια μπορεί και για κλάματα  

Μια φορά κι ένα καιρό(μην ρωτάτε πότε ακριβώς…κειμενογράφος είμαι όχι φωτεινός παντογνώστης!) ήταν μια κομματική παράταξη υπό την ονομασία Νέα Δημοκρατία. Η ίδια αυτοπροσδιοριζόταν ως κεντροδεξία αλλά πολλά ακούγονταν στην πιάτσα για την πραγματική της κατεύθυνση(ντουγρού δεξιά και όποιον πάρει ο Χάρος). Αυτή η παράταξη λοιπόν είχε καιρό να δει εξουσία. Τελικά, και μετά από χρόνια αναμονής, κατάφερε να πάρει στα χέρια της το μέλλον αυτού του ταλαίπωρου τόπου. Βασικός της στόχος ήταν να τον κάνει ακόμα πιο ταλαίπωρο! Ούσα μια παράταξη που σέβεται πρώτα τον εαυτό της και μετά τον Έλληνα ψηφοφόρο, ως είθισται, δεν έμεινε στιγμή ακέφαλη! Είχε αρχηγό. Όχι! Ο όρος αρχηγός είναι υποτιμητικός. Είχε ΗΓΕΤΗ!

Ο αρχηγός της ΝΔ, γνωστός και ως ο “καταλληλότερος”, είχε ένα μικρό προβληματάκι. Έπασχε από αγοραφοβία. Έτσι, προτιμούσε να μένει κλεισμένος στο πρωθυπουργικό γραφείο του και άφηνε την λάντζα σε όλους τους άλλους. Με τα πολλά κατάφερε να βγάλει μία…κατά προσέγγιση τετραετία και με μία έκτακτη προσφυγή στις κάλπες ανανέωσε το συμβόλαιό του για να πάει μπροστά αυτόν τον τόπο. Όμως, επειδή και η τύχη(για να μην πω καμιά σύνθετη λέξη που δεν ταιριάζει στο ήθος μου) έχει τα όρια της, τα πράγματα άρχισαν να κατρακυλάνε. Έτσι, πάρθηκαν έκτακτα μέτρα από τους υψηλά ιθύνοντες της ΝΔ. Έριξαν τον πρόεδρο/ηγέτη/κεφαλή σε καταστολή. Τον χαπάκωσαν αγρίως και τον άφησαν να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου.

Την κατάρα της νάρκης μπορούσαν να την σπάσουν μόνο κάτι περίεργες καρτέλες που παρουσιάζονταν σε δελτία ειδήσεων και εφημερίδες και σύμφωνα με φήμες απεικόνιζαν την μεριά προς την οποία φύσαγε ο πολιτικός αέρας της χώρας. Γκάλοπ τις ονομάσανε και η προέλευση του ονόματος παραμένει άγνωστη(δεν σκοτώθηκα και να μάθω…). Κάποια στιγμή λοιπόν, (και αφού είχαν προηγηθεί φωτιές, σεισμοί, καταποντισμοί, υποκλοπές, ομόλογα, DVD, Βατοπαίδι, χίλια δυο σκάνδαλα) τα γκάλοπ έδειξαν πτώση της παράταξης. Τότε αποφασίστηκε να ξυπνήσει επιτέλους ο πρόεδρος και να βγει να μιλήσει στο λαό του.

Ο πρόεδρος ξύπνησε απότομα. Για να ενημερωθεί για την επικαιρότητα άρχισε να παρακολουθεί τηλεόραση πολλές ώρες της ημέρας. Ξεκινούσε το πρωί με Αυτιά-Παπαδάκη-Καμπουράκη/Οικονομέα, συνέχιζε με Μενεγάκη-Αρναούτογλου(Ant1 δεν έβλεπε καθώς δεν του άρεσε το δίδυμο Μουτσινά Ζαρίφη), πέρναγε το μεσημέρι με Λαμπίρη-Πολύ Μπλα μπλα-Κους κους, μετά έβλεπε Δύο Ξένους στο Μέγκα και κατέληγε στις ειδήσεις των οχτώ. Ενίοτε έβλεπε και Θέμο(είχαν σχέσεις απ΄το παρελθόν. Κάτι σαν βίντεο κλαμπ-ένα dvd 5.000.000 ευρώ και δώρο μία μηνιαία συνδρομή). Κρατική τηλεόραση του απαγόρευσαν να βλέπει, με μόνη εξαίρεση την Παρασκεύη το βράδυ που έβαζε κινούμενα σχέδια. Για να μην τα πολυλογούμε(και επειδή δεν ξέρω άλλες εκπομπές) ο πρωθυπουργός βομβαρδίστηκε από πληροφορίες. Ήταν επιτέλους έτοιμος να μιλήσει στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του!

Έτσι, μία ωραία πρωία μάζεψε όσους βουλευτές δεν είχε διαγράψει και τους έβαλε να κάτσουν στα βουλευτικά έδρανα. Ανέβηκε στο βάθρο του και άρχισε να μιλά, αγέρωχος και σίγουρος!

"Καλησπερίζω την νικηφόρα παράταξη!"

"Πρόεδρε είναι πρωί ακόμα"

"Καλημερίζω την νικηφόρα παράταξη. Το ξέρω ότι λόγω των πρόσφατων γεγονότων ντρέπεστε να λέτε ότι ανήκεται στο κόμμα μου. Ξέρω ότι μπαίνεται στα καφενεία και σας χλευάζουν. Ξέρω ότι σκύβεται για να μην σας πετύχουν τα τασάκια. Ξέρω ότι όποτε ψιχαλίζει κοιτάτε γύρω σας γιατί φοβάστε μήπως σας φτύνουν. Τα ξέρω όλα αυτά! Και θα κάνω ό,τι μπορώ για να ανασκευάσω το βαρύ και ασήκωτο κλίμα των τελευταίων ημερών!"

Ένα αααα θαυμασμού, ελπίδας και χασμουρητού ακούστηκε από τα στόματα των βουλευτών.

"Ήρθε η ώρα να απαντήσουμε στους Πασόκους που με τόση ευφράδεια μας κατατροπώνουν στα παράθυρα των δελτίων. Από δω και μπρος θα φωνάζετε κι εσείς!"

"Φωνάζουμε!" απάντησε με ένα στόμα η κοινοβουλευτική ομάδα.

"Θα φωνάξετε ακόμα πιο δυνατά!"

"Ααααα!"

"Ακριβώς! Δεν θα αφήσετε εκπομπή για εκπομπή! Από το πρωί μέχρι το βράδυ θέλω όλα τα κανάλια να είναι γεμάτα από μπλε στελέχη! Μέχρι και στη Βάσια Λόη θα πάτε! Δεν θα αφήσετε πάνελ για πάνελ! Καιρός να ασκήσουμε μαχητική πολιτική!"

"Και τι θα λέμε για το Βατοπαίδι πρόεδρε;"

"Θα λέτε...θα λέτε..."

"Τι θα λέμε πρόεδρε;"

"Χμμμ.....αφήστε το αυτό! Θα το πάρω πάνω μου!"

"Δηλαδή;"

"Mea culpa"

"Δηλαδή;"

"Εγώ φταίω! Παίρνω όλη την ευθύνη!"

Σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ αυθόρμητα άρχισε να χειροκροτά και να σφυρίζει όπως όταν ο Παναθηναϊκός έβαλε το γκολ με την Ίντερ(ρε παιδιά ήταν το μόνο ματς που παρακολούθησα φέτος...μόνο αυτό το γκολ θυμάμαι!).

Το μόνο που έμενε ήταν τα καινούργια γκάλοπ για να επαληθεύσουν την καταλληλότητα του καταλληλότερου. Όλα τα άλλα χάθηκαν στις λέξεις...

 


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Δεκεμβρίου 2008, 22:41
Murder Ballads
Μελαγχολικά  

Nick...

All things move toward their end...

Ο ποιητής άνοιξε τα μάτια του

Είδε το πιάνο, είδε και τον κόσμο

Και η μουσική ξεχύθηκε από τα άψυχα πλήκτρα

Και ένα χαμόγελο μελαγχολίας ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του...

 

 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Δεκεμβρίου 2008, 23:45
Σημεία των καιρών
Στοχασμοί  

Δεν ξέρω τι πρέπει να πω και τι όχι. Ό,τι γράφεται αυτές τις μέρες κινείται ανάμεσα στα όρια της ευτέλειας, του λαϊκισμού και της λανθασμένης εστίασης. Οπότε γράφω με γνώμονα την απλή έκθεση απόψεων και όχι την τάση υπερανάλυσης των γεγονότων...

Άλλο η αντίδραση. Αυτή είναι αποδεκτή. Είναι αναγκαία για να μας θυμίσει ότι ναι, είμαστε ακόμα άνθρωποι που έχουμε ακόμα μία στοιχειώδη συνείδηση, ότι δεν έχει πολτοποιηθεί τελείως το πραγματάκι που λέγεται εγκέφαλος. Όμως(γιατί πάντα υπάρχει ένα όμως) κάποια στιγμή το "συμβάν" σταματά να αποτελεί αιτία και μετατρέπεται σε αφορμή. Το συμβάν είναι γνωστό: η δολοφονία του 15χρονου παιδιού από τον ειδικό φρουρό. Αρχικά υπήρξαν πορείες και αντιδράσεις, εικονικές παραιτήσεις, απόδοση πολιτικών ευθυνών, ηχηρές δηλώσεις και κάπου στο ενδιάμεσο χάθηκε ο έλεγχος...

Είναι απίστευτα λυπηρό να βλέπουμε καθημερινά όσα μας σερβίρουν τα κανάλια. Εμείς ασχολούμαστε με τις δηλώσεις του Κούγια(τρανταχτή απόδειξη ότι η μόρφωση δεν κάνει τον άνθρωπο και ότι η παιδεία δεν δίνεται μαζί με το πτυχίο) ενώ τα ξένα ΜΜΕ έχουν εμβαθύνει στο πραγματικό νόημα της υπόθεσης. Αυτή η εξέγερση, η επανάσταση(ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε) ήταν αναμενόμενη. Γιατί η δυσαρέσκεια δεν κάνει διακρίσεις.

Μαθητές που κάθονται για τριάντα πέντε ώρες της εβδομάδας σε βρώμικα θρανία, σε παλιά και μουντά κτήρια, που μαθαίνουν άχρηστα πράγματα, που εξετάζονται σε άσχετα πράγματα, που στοχεύουν στο βαθμό, που περνούν τα απογεύματά τους στα φροντιστήρια, που δεν βλέπουν λίγο φως στο μέλλον τους.

Φοιτητές/πτυχιούχοι που τρώνε τα νιάτα τους στα βιβλία, χτίζουν τη ζωή τους πάνω σε απλά χαρτιά, εξασφαλίζουν τον βιοπορισμό τους με δουλειές που δεν έχουν καμία σχέση με το αντικείμενο σπουδών τους και με χαμηλό μισθό αναλογικά με τα πτυχία τους.

Δεν θα μιλήσω για τους ανθρώπους που νιώθουν την οικονομική κρίση να τους παίρνει τα πάντα(ανεξάρτητα αν η κυβέρνηση επιμένει να μας πιπιλάει το μυαλό με την καραμέλα της ισχυρής ελληνικής οικονομίας και της αντοχής της). Θα μιλήσω μόνο για το μαθητικό/φοιτητικό ηλικιακό κοινό. Αυτό με αφορά, αυτό με απασχολεί, αυτό ζω.

Σκάνδαλα-οικονομικά και πολιτικά, θρασύτητα από την μεριά των πολιτικών, ψέματα, Βατοπαίδι(αυτό είναι μια κατηγορία από μόνο του), απαξίωση των νέων, ανύπαρκτη αξιοκρατία, μία προκλητικά πλούσια και χλιδάτη άρχουσα τάξη. Αποτέλεσμα; Το χάος.

Προφανώς βρισκόμαστε σε μία μεταβατική περίοδο. Τι θα φέρει το αύριο είναι άγνωστο. Και ίσως είναι και καλύτερα έτσι. Τουλάχιστον διατηρούμε ακόμα την ελπίδα για κάτι καλύτερο. Τα γεγονότα των ημερών μου άφησαν πίκρα και απογοήτευση, άγχος και ελπίδα. Και στο βάθος την ψευδαίσθηση της ελευθερίας...

Ευχές για ένα ήρεμο Σαββατοκύριακο...καλό βράδυ


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


08 Δεκεμβρίου 2008, 16:03
Η δικτατορία της ζαρντινιέρας
Στιγμές καθημερινότητας  

Νεκρός 15χρονος μαθητής από σφαίρα αστυνομικού.

Και οι αντιδράσεις από συνομηλίκους μου με κάνουν να ντρέπομαι...

Μια ξανθόψειρα(δεν σχολιάζω το χρώμα των μαλλιών της αλλά την ανύπαρκτη νοημοσύνη της) τσίριζε "καλά του κάνανε!". Πάγωσα μόλις το άκουσα. Προσπάθησα να κρατήσω την αγανάκτησή μου και να κάνω διάλογο...

"Γιατί το λες αυτό;"

"Τι ήθελε μικρό παιδί με τους αναρχικούς; Να καθόταν σπίτι του!"

"Μα το παιδί δεν συμμετείχε στα επεισόδια!"

"Έτσι λένε! Φταίει που ήταν εκεί!"

Μου σηκώθηκε η τρίχα! Φτάσαμε σε σημείο να δίνουμε τόσο ωμά τους ομοίους μας; Αυτό που λεγόταν σήμερα σε όσους επικροτούσαν την αποτρόπαια αυτή πράξη ήταν "ναι αλλά θα μπορούσε να ήταν ο καθένας από μας". Γιατί έτσι είναι. Αυτό έγινε στα Εξάρχεια, κάτι παρόμοιο θα μπορούσε να γίνει στη δική μας Γεροκωστοπούλου.

Ακούστηκαν πολλές ακραίες απόψεις. Το λυπήρο είναι ότι προέρχονταν από μαθητές...υπάρχουν πολλά φασιστάκια μέσα στις τάξεις και αύριο αυτοί θα βγουν στην κοινωνία και ίσως μερικοί να κυβερνήσουν και τη χώρα.

Ακόμα κι αν το παιδί προκάλεσε τον αστυνομικό, αυτό ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΕΝ ΨΥΧΡΩ! Η πράξη δεν διαγράφεται, ο φόνος θα συνεχίσει να είναι φόνος και το παιδί δεν ξαναγυρνάει πίσω. Οι αντιδράσεις φυσικά και δεν είναι αποδεχτές ωστόσο ήταν αναμενόμενες. Η δολοφονία του παιδιού ήταν η αφορμή. Τώρα ξεσπάνε όλα όσα μαζεύονταν τόσο καιρό.

Το περιστατικό είναι καθαρά πολιτικό. Δεν είναι προϊόν μιας κακιάς στιγμής-ακούστηκε κι αυτό. Δεν είναι περιστατικό τραμπουκισμού-ακούστηκε κι αυτό. Ναι ήταν όλα αυτά. Ήταν όμως και η φυσική κατάληξη(όσο φρικιαστικό κι αν ακούγεται αυτό) μιας κατάστασης που σχηματιζόταν τα τελευταία χρόνια.

Όταν ο ίδιος ο Υπουργός χαρακτηρίζει τους αστυνομικούς Praitores Urbanis, όταν οι ποινές για αδικήματα αστυνομικών(και ποιος δεν θυμάται τα περίφημα βίντεο από το τμήμα της Ομόνοιας;) είναι απλά χάδια, όταν οι φοιτητές ξυλοκοπούνται και στο τέλος φταίει η "ζαρντινιέρα", όταν μία υπηρεσία έχει την εντύπωση ότι είναι εξουσία...

Τότε φτάνουμε στο σήμερα, στο τώρα, στο βράδυ του Σαββάτου. Ο Υπουργός εκφράζει την "βαθιά οδύνη" που νιώθει. Θέλει να παραιτηθεί αλλά δεν τον αφήνουν. Θέλει να το κάνει για λόγους ευθιξίας. Αλλά δεν τον αφήνουν. Όμως δεν θεωρώ υπεύθυνο τον Υπουργό ή την Κυβέρνηση για την παραφρονήση ενός αστυνομικού. Τους κατηγορώ όμως για ό,τι ακολούθησε!

Οργή. Μόνο οργή.

Δεν θέλω να πω πολλά...οι μέρες που διανύουμε δεν είναι για πολλά λόγια...

Ψυχραιμία παιδιά...δεν είναι λύση να σπάμε τα πάντα...

Καλό ταξίδι Αλέξη...και συγγνώμη για την κοινωνία που χτίζουμε κάθε μέρα...συγγνώμη που πρέπει να δούμε το αίμα να τρέχει για να κινητοποιηθούμε...


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


06 Δεκεμβρίου 2008, 15:47
6/12
Στιγμές καθημερινότητας  

Πώς από αυτό...

video 

 

...καταλήξαμε σ'αυτό;

video 

Α ρε Παύλο...σε γνωρίσαμε μέσα από κάτι cd και βίντεο και βλέπουμε από κοντά μόνο τους φελούς...να'σαι καλά όπου κι αν είσαι...


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


04 Δεκεμβρίου 2008, 14:22
3:50
Μελαγχολικά  

"Το πρωί έβρεχε...

Ειρωνεία!

Πλήρης αρμονία καιρού και ψυχής.

Ειρωνεία...

Δεν ξέρεις τι σε περιμένει στη στροφή...

...κι όμως θα στρίψεις!

Χειροκρότημα...

Και η αυλαία πέφτει...

Ειρωνεία..."

 


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο



Συγγραφέας
vanna
Άννα
Φοιτήτρια
από Αθήνα-Πάτρα
20 ετών



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/vanna

Απλά λόγια για ό,τι μου αρέσει και μου τη σπάει




Photobucket

N-Blox made by Neave Games








Tags

Αδέσποτα Για γέλια μπορεί και για κλάματα Διάλογοι Εκρήξεις Μελαγχολικά Περί πολιτικής Ποιήματα Στιγμές έμπνευσης Στιγμές καθημερινότητας Στοχασμοί Συναυλίες Ταινίες Τραγούδια




Επίσημοι αναγνώστες (11)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης