αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Περιπλανώμενες Ιδέες...
Όλα ξεκινούν με μία από δαύτες...!!!

30 Αυγούστου 2011, 02:07
Σκόρπιες σκέψεις...
ΣΚΕΨΕΙΣ  

Ξυπνώντας εχθές το πρωί και μαθαίνοντας ότι ανταμείφθηκα για τον κόπο που κατέλαβα για την εκπλήρωση των στόχων μου συνειδητοποίησα ότι πολλά από εκείνα που θεωρούμε ότι κατέχουν σημαντική θέση στη ζωή μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο μια ουτοπική εικόνα που δημιουργήσαμε οικειοθελώς για λόγους που ούτε εμείς οι ίδιοι δεν τολμούμε να αποκαλύψουμε στον εαυτό μας. Πολλά είναι εκείνα τα θέματα που μας απασχολούν καθημερινά και φυσικά ποικίλου ενδιαφέροντος.

Υπάρχουν φορές που αναλωνόμαστε ψυχικά και σωματικά σε ζητήματα που μπροστά στα μάτια μας φαντάσουν, έστω και για λίγο, τόσο μα τόσο σημαντικά και άξια προβληματισμού. Κάποτε όμως καταλήγουν να είναι απλά ένα μέρος, μία μικρή κουκίδα στην απέραντη μαύρη τρύπα που δεσπόζει δίπλα από την ονειρεμένη κατά τα άλλα ουτοπική πολιτεία που εμείς οι ίδιοι χτύσαμε με τα χέρια του μυαλού και της φαντασίας μας.

Αν όμως πάψουμε να ασχολούμστε ακόμη και με αυτά τα ίσως φαινομενικά μικροσκοπικά θέματα τότε θα πρέπει να πάψουμε να ασχολούμαστε και με την ίδια τη ζωή μας. Αυτό συμβαίνει επειδή η ζωή αποτελείται από τέτοιου είδους "μικροσκοπικά" στοιχεία και χωρίς αυτά θα ήταν ασήμαντη έως και ανύπαρκτη. Όλα όσα συνθέτουν την καθημερινότητά μας, την προσωπικότητά μας, όπως το επάγγελμα, τα χόμπυς, τις οποιουδήποτε τύπου σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους, αποτελούν το καθένα χωριστά ένα μικρό αναπόσπαστο κομμάτι από αυτό που τόσο απλοϊκά ή ακόμη και υπεραπλουστατευτικά τολμούμε να αποκαλούμε ζωή.

Γενικά: Με τον όρο "ζωή" μπορεί να αναφερόμαστε στην συνεχή εξέλιξη της οποίας τα έμβια όντα αποτελούν μέρος. Με τον όρο "ζωή" επίσης μπορεί κανείς να αναφέρεται στην περίοδο μεταξύ γέννησης και θανάτου ενόςοργανισμού. Αυτός είναι ο ορισμός χωρίς τις λεπτομέρειες βέβαια αυτού που δίνει η Βικιπαιδεία.

Ζωή: ο τρόπος με τον οποίο κάθε άνθρωπος επιλέγει να μοιραστεί τη ζωή του με το χρόνο. Ο καθένας επιλέγει διαφορετικό τρόπο, αλλά για εμένα ζει πραγματικά εκείνος ο οποίος πράττει αυτά που ο ίδιος θέλει και όχι εκείνα που του επιβάλουν και τον αναγκάζουν να πράξει με μοναδικό στόχο την υποτιθέμενη ευτυχία του. Η ευτυχία είναι δυνατό να καθοριστεί μόνο από το άτομο, καθώς είναι το μόνο που έχει το δικαίωμα και την πραγματική ικανότητα.

Τα γραφόμενά μου ίσως σε κάποιο σημείο καταντούν ανιαρά και εξαιτίας αυτών θεωρήσετε ότι η προσωπικότητά μου είναι ρηξικέλευθη ή και κάτι περισσότερο. Αυτό δε νομίζω να έχει σημασία βέβαια...

Να και κάτι για να ελαφρύνει η ατμόσφαιρα:

video 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Αυγούστου 2011, 00:00
Φτιάξε το δικό σου παραμύθι...


Μπαίνοντας στον λογαριασμό μου για να φτιάξω ένα νέο πόστ είχα θα έλεγα κάτι παραπάνω από μία ιδέα για το τι θα έγραφα, αλλά όλα διαγράφηκαν μεμιάς σα να πέρασε μια θύελα και τα κατέστρεψε όλα. Τι θα ήταν εκείνο που πραγματικά θα ήθελα να εκφράσω μέσα από τις λίγες "ηλεκρονικές" αράδες σκέψεων, προβληματισμού, ίσως και χαζομάρας; Πολλά και τίποτα θα έλεγα.

Λοιπόν, θα σας πω ένα παραμύθι. Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα βιβλίο, ένα βιβλίο από αυτά που είναι πολύ δύσκολο να βρεις όμοιό του. Ήταν δερματόδετο, με πολλές σελίδες, μεγαλοπρεπές και η μόνη επιφανειακή διαφορά που είχε με τα υπόλοιπα βιβλία της κλάσης του ήταν ότι όλες μα όλες οι σελίδες του ήταν λευκές, δεν είχαν ήχνος μελάνης επάνω τους.

Το βιβλίο καθόταν σε μία πολυθρόνα στην γωνία ενός δρόμου. Απέναντι από αυτόν τον δρόμο περνούσαν πλήθη ανθρώπων και όχι μόνο. Το βιβλίο καθόταν στη γωνιά του με την κυρία Πολυθρόνα, όπως την αποκαλούσε, και παρατηρούσε με κάθε λεπτομέρεια το δρόμο. Κάθε τόσο όλο και κάποιος έφευγε από αυτό το δρόμο και ερχόταν να το δει. Μιλούσαν μαζί για λίγη ώρα, αλλά πολύ σύντομα ο περαστικός ταξιδιώτης έπαιρνε το δρόμο της επιστροφής, χωρίς να έχει αφήσει έστω και μια πολύ μικρή γεύση από το μεκρινό του ταξίδι.

Ο καιρός περνούσε και το βιβλίο συνέχιζε να κάθεται στην ίδια γωνία όπου κάθοταν για πολλά μα πάρα πολλά χρόνια. Αυτό που το κρατούσε εκεί ήταν κάτι ακαθόριστο, χωρίς ύλη, χωρίς νόημα, κάτι τόσο απόκοσμο. Ωστόσο, δεν το είχε προσέξει καν, αλλά απολάμβανε την κάθε στιγμή που βρισκόταν εκεί...

(Συνεχίζεται..)

video 


- Στείλε Σχόλιο


16 Αυγούστου 2011, 00:36
Να με προσέχεις...


video 

Έλα κοντά μην κάνεις πίσω
το χέρι κράτα μου στα σκοτεινά

Έλα κοντά να σου μιλήσω
γι' αυτά που μέσα δεν χωράνε πια

Να με προσέχεις
γιατί έχω πέσει χαμηλά, έχω πέσει χαμηλά
μάτια μου γλυκά να με αντέχεις
να με προσέχεις
μέχρι να σηκωθώ ξανά
λίγο ακόμα μοναχά
μάτια μου γλυκά να με αντέχεις
να με προσέχεις

Έλα κοντά το κόσμο κρύψε
τον κόσμο αυτό που μου ζητά πολλά

Έλα κοντά μια σπίθα ρίξε
να βγει απ΄την στάχτη μου ξανά φωτιά

Να με προσέχεις
γιατί έχω πέσει χαμηλά,έχω πέσει χαμηλά
μάτια μου γλυκά να με αντέχεις
να με προσέχεις
μέχρι να σηκωθώ ξανά
λίγο ακόμα μοναχά
μάτια μου γλυκά να με αντέχεις
να με προσέχεις

Νομίζω ότι είναι από τα καλύτερα κομμάτια!!! Τα σχόλια περιττά!!!

 

Πολλές φορές σε διάφορες καταστάσεις της ζωής μας βρίσκουμε καταφύγιο στις μελωδίες, στους στίχους των τραγουδιών ή και στα δύο. Το νόημα που βρίσκει ο καθένας είναι διαφορετικό. Αυτό συμβαίνει για τον εξής λόγο: όλοι μας είμαστε διαφορετικοί, δεν υπάρχει ούτε ένα άτομο πάνω στη Γη που να είναι ίδιο με εμάς. Μπορεί, βέβαια, να υπάρχει άτομο που ο χαρακτήρας του να είναι τέτοιος που να θυμίζει έντονα το δικό μας χαρακτήρα και να μας δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι αυτό είναι το ίδιο με εμάς.

Όπως είπα πρόκειται περί ψευδαισθήσεως. Ο χαρακτήρας που απαρτίζεται από τις ιδεολογίες που εκφράζουν το άτομο, τον τρόπο αντίδρασης σε διάφορες καταστάσεις διαφέρουν από άτομο σε άτομο. Ακόμη και μία "τρίχα" να είναι διαφορετική αυτό μπορεί να φέρει διαφορετικά αποτελέσματα που σημαίνει διαφορετικό "εγώ".

Το τραγούδι παραπάνω θεωρώ πως είναι ένα από τα καλύτερα του ελληνικού πενταγράμμου. Εκφράζει πλήθος συναισθημάτων και λόγων που ίσως κάποιος να μην μπορέσει ποτέ να ξεστομίσει. Μπορεί να μην τα ξεστομίσει ποτέ όχι επειδή δεν έχει θάρρος ή έστω αρκετό κουράγιο για να κάνει κάτι τέτοιο, αλλά επειδή δεν είχε την ευκαιρία ή φοβήθηκε λόγω καταστάσεων να την αδράξει. Έτσι, αυτό το τραγούδι μπορεί με επάρκεια, νομίζω, να αντιπροσωπεύσει το "εγώ" μας σε μία στιγμή "αδυναμίας" έκφρασης όλων εκείνων που θέλαμε να πούμε, αλλά δεν μπορέσαμε.

Αυτό είναι το νόημα που βρίσκουμε στα τραγούδια: μας ταξιδεύουν, γίνονται η δεύτερη φωνή μας όταν το χρειαζόμαστε, δίνουν μηνύματα αισιοδοξίας, αγάπης και κάθε λογής άλλα...


- Στείλε Σχόλιο


01 Αυγούστου 2011, 10:45
Κι είμαι ένας κλόουν τραγικός...



Ποιος θα περίμενε ότι μέσα σε 2-3 στίχους κανείς θα έβλεπε όλα όσα ποτέ άλλοτε δε μπόρεσε να δει παρά μόνο να κοιτάξει με το φευγαλέο του βλέμμα στις σελίδες αμέτρητων βιβλίων, ακόμη και σε αυτές των παραμυθιών και τραγουδιών. «Κι είμαι ένας κλόουν τραγικός, που οι άνθρωποι θα δούνε να παίζει, να συντρίβεται με την οπλή του αλόγου».
Κι είμαι ένας κλόουν τραγικός… που προσπαθεί να αφουγκραστεί αυτό που δε γνωρίζει, εκείνο που τον κρατά ζωντανό. Αυτό που έχει ανάγκη, λοιπόν, ο κλόουν είναι το γέλιο που σύντομα ίσως τον οδηγήσει σε ένα δρόμο τόσο ολισθηρό καθιστώντας τον ανήμπορο να αντιδράσει με οποιοδήποτε τρόπο.  Θα προσπαθήσει να σταθεί με όλη του τη δύναμη είτε αυτό έχει αποτέλεσμα είτε όχι. Θα συνεχίσει να γελά με όλη του τη δύναμη, ο δρόμος θα στενεύει ολοένα και περισσότερο, θα συνεχίσει να γελά, θα συνεχίσει να κάνει το πολύτιμο έργο του: να κάνει όλους ευτυχισμένους. Ο ίδιος ψάχνει ακόμη να βρει αυτό που αποζητούσε στο παρελθόν, που αποζητά στο παρόν και θα συνεχίσει για το μέλλον ακόμη και αν φαίνεται πως το έχει στα χέρια του.
Κι είμαι ένας κλόουν τραγικός, που οι άνθρωποι θα δούνε να παίζει, να συντρίβεται με την οπλή του αλόγου, αλλά θα συνεχίσει να πορεύεται στο δρόμο το λιθόστρωτο. Όποιος τόλμησε να παίξει με την οπλή του αλόγου αυτό που θα κερδίσει στην αρχή τουλάχιστο είναι η σύγκρουση και η συντριβή με την οπλή.  Αυτός ίσως είναι και ο πρωταρχικός του στόχος. Όταν έρθει σε σύγκρουση και τελικά κατατροπωθεί από την οπλή τότε θα καταλάβει ότι η οπλή ήταν και είναι απλά μέρος του συνόλου, μέρος του αλόγου. Αν κανείς το καλοσκεφτεί είναι όλα μέρος του αλόγου αν και φαίνεται παράλογο, ο λόγος του παραλόγου.
Κι είμαι ένας κλόουν τραγικός, που παίζει, γελά και στο τέλος γελά ξανά και ξανά. Είμαι ένας κλόουν τραγικός γιατί γελώ για να γελούν, γελώ για να μην κλαίνε, γελώ για να μη δείχνω πόσο πονώ. Είμαι ένας κλόουν τραγικός γιατί κάνω τους άλλους να γελούν και εμένα να πονώ όλο και περισσότερο. Είμαι ένας κλόουν τραγικός γιατί παίζω και τελικά συντρίβομαι με την οπλή του αλόγου.
Τέλος, είμαι ένας κλόουν τραγικός γιατί η οπλή με την οποία παίζω ήταν και θα είναι μέρος του αλόγου. Ο λόγος ήταν, μέρος του παραλόγου. Το παράλογο κυριαρχεί, η λογική υπάρχει, αλλά στη νοερή φαντασία όσων ιππεύουν το άλογο.
Ο λόγος λόγο δεν έχει, μέρος του παραλόγου ήταν και θα μείνει για πάντα. Ο λόγος ωφέλησε, αλλά κατατρόπωσε τον κλόουν.

Ένας παλιάτσος είμαι εγώ
καλή σας μέρα
Ξέρω να κλαίω, να γελάω, να πονώ
ξέρω να λέω την αλήθεια πέρα ως πέρα
γι' αυτό κι εγώ θα σας το πω[...]

Τραγούδι λέω δυνατά
ν' ακούσουν όλα τα παιδιά[...]

να τραγουδάς κι εσύ απ' την πλατεία
να μάθεις φίλε μου σωστά να ζεις[...]

κι απ' το τραγούδι μου αυτό
παλιάτσοι άλλοι εκατό να βγουν στην κοινωνία

video 

Παλιά φωτογραφία
στην άδεια παραλί(...)
κοιτάζω απ'το μπαλκόνι
το δρόμο που θολώνει
η βροχή[...]

Η πόλη σαν καράβι
τα φώτα της ανάβει
γιορτή[...]

video 



- Στείλε Σχόλιο



Συγγραφέας
vasoulaflu


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/vasoulaflu










Tags

ΣΚΕΨΕΙΣ Σκέψεις




Επίσημοι αναγνώστες (2)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links









    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης