αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ηλιαχτίδες
Όπου μαυρίλα κλώθεται και γνέθεται./Ήλιοι μικροί γενείτε κι όλο αλέθετε.
30 Νοεμβρίου 2013, 16:01
Χειμώνας
Χιόνι  

……………….

Χιονίζει…

………………

 

Σ’  όλους φόρεσε ο χειμώνας

άσπρους σκούφους στο χωριό.

Έβαλε κι ένα σκουφάκι

πάνω στο καμπαναριό.

 

Σκούφους άσπρους και σκουφάκια

βλέπεις σ’ όλα τα δρομάκια.

 

Βλέπει ο ήλιος και ζηλεύει,

χαμηλώνει και γυρεύει

γρήγορα απ’ τον κυρ Χειμώνα

από χιόνι μια κορόνα.

 

Μα τι κρίμα, σε λιγάκι

γίναν τα σκουφιά νεράκι!

 

Ελένη Χριστούλα-Πατελοδήμου, Ποιήματα για το φθινόπωρο και το χειμώνα, εκδόσεις Πατάκη.

………………………………

video 

 

 


- Στείλε Σχόλιο


29 Νοεμβρίου 2013, 14:58
Τα ράφια στα Κέντρα Στήριξης Παιδιού και Οικογένειας, που λειτουργεί «Το Χαμόγελο του Παιδιού» πανελ
Αλληλεγγύη Ανθρωπιά  

....................

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Aθήνα, 27 Νοεμβρίου 2013

 

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» συγκεντρώνει τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης για τα χιλιάδες παιδιά και τις οικογένειες που στηρίζει καθημερινά!

 

«Το Χαμόγελο του Παιδιού», παρά τις δυσκολίες, συνεχίζει σταθερά το έργο του, καθημερινά και πανελλαδικά. Μια από τις σημαντικές δράσεις του, είναι η υλική, κοινωνική, ψυχολογική και ιατρική βοήθεια σε χιλιάδες παιδιά και τις οικογένειές τους που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα διαβίωσης. Το α’ εξάμηνο του 2013 στήριξε πανελλαδικά 8.910 παιδιά και τις οικογένειές τους με προβλήματα διαβίωσης.

 

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» για μια ακόμα χρονιά, κινητοποιεί πολίτες και φορείς, προκειμένου να συσπειρωθεί το σύνολο της κοινωνίας και να συγκεντρωθούν όσο το δυνατό περισσότερα είδη πρώτης ανάγκης για τα παιδιά, ενόψει Χριστουγέννων, αλλά και όλο το χρόνο, αφού «Το Χαμόγελο του Παιδιού» είναι δίπλα στα παιδιά 365 μέρες το χρόνο κι όχι μόνο τις γιορτές.

 

Η πανελλαδική συγκέντρωση τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης είναι μια πρωτοβουλία του Οργανισμού, που καλεί όλους να τη στηρίξουν, δεδομένου ότι ο αριθμός των οικογενειών που δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τα στοιχειώδη για τα παιδιά τους, αυξάνεται δραματικά.

 

Τα ράφια στα Κέντρα Στήριξης Παιδιού και Οικογένειας, που λειτουργεί «Το Χαμόγελο του Παιδιού» πανελλαδικά, έχουν πλέον αδειάσει, ως συνέπεια των δυσμενών οικονομικών συνθηκών που αντιμετωπίζουν τόσο οι πολίτες όσο και οι εταιρίες στη χώρα μας.

 

Φέτος τα Χριστούγεννα, ας προσφέρει ο καθένας ότι μπορεί και ας χαρίσουμε χαμόγελα σε χιλιάδες παιδιά!

 

Συγκεντρώνουμε τρόφιμα καθ’ όλη την διάρκεια του Δεκεμβρίου, στα Κέντρα Στήριξης Παιδιού και Οικογένειας, σε όλη την Ελλάδα.

 

Τα σημεία συγκέντρωσης είναι:

 

● Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στο Μαρούσι

Διεύθυνση: Στουντίου 1 & Γκλιάτη, Μαρούσι, Τ.Κ. 15126

Τηλ: 2106095844 - E-mail: support@hamogelo.gr  

 

● Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στο Ίλιον

Διεύθυνση: Αγίας Ελένης & Πλήθωνος Γεμιστού, Παλατιανή Ίλιον, Τ.Κ. 13121

Τηλ: 2105781060 - 2118003075 - E-mail: ilion@hamogelo.gr 

 

● Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στη Θεσσαλονίκη

Διεύθυνση: Παπακυριαζή 3, Θεσσαλονίκη, T.K. 54645

Τηλ.: 2310 250160 – E-mail: thessaloniki@hamogelo.gr  

 

● Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στην Πάτρα

Διεύθυνση: Όθωνος Αμαλίας 83, Πάτρα, Τ.Κ. 26221

Τηλ: 2610332499 - E-mail: patra@hamogelo.gr  

 

● Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στον Πύργο Ηλείας

Διεύθυνση: Αραχώβης 3, Πύργος Ηλείας, Τ.Κ. 27100

Τηλ: 26210 81040 - E-mail: pyrgos@hamogelo.gr  

 

● Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στην Αρχαία Κόρινθο

Διεύθυνση: Θέση Θέατρο, Αρχαία Κόρινθος, Τ.Κ. 20007

Τηλ: 2741032628-30- E-mail: korinthos@hamogelo.gr  

 

● Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στην Τρίπολη

Διεύθυνση: Ελ. Βενιζέλου 22, Τρίπολη, Τ.Κ.22100

Τηλ: 2710234154 - E- mail: tripoli@hamogelo.gr

 

● Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στην Χαλκίδα

Διεύθυνση: Αβάντων 65, Χαλκίδα, Τ.Κ.34100

Τηλ: 22210 79788 - E-mail: halkida@hamogelo.gr  

 

● Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας στην Κέρκυρα

Διεύθυνση: Πολυχρονίου Κωνσταντά 2ηπάροδος, Κέρκυρα, Τ.Κ. 49100

Τηλ: 26610-20890 – E-mail: info.kerkyra@hamogelo.gr

 

ΕΙΔΗ ΠΡΩΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ ΠΡΟΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

● Γάλα εβαπορέ

● Ρύζι

● Όσπρια

● Αλεύρι

● Σάλτσα τομάτας

● Είδη πρωινού (κακάο, μπισκότα, κρουασάν, δημητριακά, φρυγανιές, μέλι, μαρμελάδα, μερέντα, χυμοί)

● Άνθος αραβοσίτου

● Αλάτι, Ξύδι, Μπαχαρικά

● Πουρές

● Βρεφικές κρέμες

● Βρεφικό γάλα

● Είδη βρεφικής φροντίδας (πάνες, μωρομάντηλα, σαμπουάν, αφρόλουτρα, κρέμες συγκάματος)

● Προϊόντα καθαρισμού (καθαριστικά και απολυμαντικά γενικής χρήσης, μαλακτικό ρούχων, χλωρίνη κ.λ.π)

● Είδη προσωπικής φροντίδας (σαμπουάν, αφρόλουτρα, οδοντόκρεμες, οδοντόβουρτσες)

● Είδη οικιακής χρήσης (αλουμινόχαρτο, διάφανη μεμβράνη, σακούλες απορριμμάτων)   

● Χαρτικά (χαρτί υγείας, χαρτί κουζίνας)

 

Περισσότερες δημοσιογραφικές πληροφορίες:

κα Νάταλι Καρακιουλάφη,

210-3306140, press@hamogelo.gr

 

Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη συγκέντρωση τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης:

● Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας, Μαρούσι, κα Σοφία Κούχη, 210-6095844, support@hamogelo.gr 

● Κέντρο Στήριξης Παιδιού & Οικογένειας, Ίλιον, κα Τάνια Σχίζα, 210-5781060, ilion@hamogelo.gr 

 .................................

http://www.hamogelo.gr/4-1/1743/To-Xamogelo-toy-Poidioy-sygkentronei-trofima-koi-eidh-proths-anagkhs-gia-ta-xiliades-poidia-koi-tis-oikogeneies-poy-sthrizei-kathhmerina


- Στείλε Σχόλιο


28 Νοεμβρίου 2013, 09:38
Άστεγοι στην Αθήνα
Ανθρωπιά Αλληλεγγύη  

Το είδα πριν λίγο στην ομάδα του Αλέκου Παναγούλη στο facebook, και δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια. Όσοι είστε στην Αθήνα και μπορείτε, βοηθήστε. Ξέρω, ο πόνος, η θλίψη, οι άθλιες συνθήκες ζωής, η έλλειψη σπιτιού, οικογένειας, ζωής, δεν λύνεται έτσι εύκολα, όμως μπορούμε απλά να τους δείξουμε ότι είμαστε εκεί, ότι ακόμα υπάρχει ελπίδα... Λίγα λεπτά και κάποια είδη που σε μας δε θα κοστίσουν και πολλά, μπορεί να τους βοηθήσουν να δουν την καθημερινότητα με άλλο μάτι... Όταν το σύστημα έχει γίνει απολύτως απάνθρωπο, ας ενώσουμε εμείς τις φωνές και τις δυνάμεις μας για να το αλλάξουμε...

Καλημέρα.

................................

 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Νοεμβρίου 2013, 15:20
Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά
Ελληνική λογοτεχνία  

Πολλά χρόνια έχουν περάσει από τότε που πρωτοδιάβασα τον Βίο και την Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά και «μυήθηκα» στα βιβλία του Νίκου Καζαντζάκη. Πριν λίγες μέρες, το Έθνος, μου ξαναθύμισε τον σπουδαίο αυτό συγγραφέα, και, με άλλη, πολύ διαφορετική ματιά, (και λόγω ηλικίας και λόγω συγκυριών), ξαναδιάβασα, «ρούφηξα» τον Ζορμπά. Πολλές φορές έχω νιώσει ότι οι λέξεις είναι φτωχές για να περιγράψουν το μεγαλείο ανθρώπων και βιβλίων και καταστάσεων. Έτσι και τώρα. Τα λόγια κολλάνε, δυσκολεύομαι να βρω την επόμενη κουβέντα μήπως και αδικήσει τηνγραφή του Καζαντζάκη. Γι’  αυτό θα σωπάσω και θα αφήσω να μιλήσουν οι αριθμοί, που δεν είναι βέβαια πάντα ενδεικτικοί, όμως στην προκειμένη περίπτωση είναι απολύτως δικαιολογημένοι.

Ο Βίος και η Πολιτεία, λοιπόν, του Αλέξη Ζορμπά, όπως πληροφορήθηκα από την έκδοση του Έθνους  και τον Νίκο Μαθιουδάκη που έκανε μία αξιοπρόσεκτη εισαγωγή, σύμφωνα και με το ΕΚΕΒΙ, «έχει ήδη καταγράψει  περισσότερες από 580 εκδόσεις ξένων μεταφράσεων, σε πάνω από 40 γλώσσες διεθνώς» .

Δεν θα αναφέρω κάτι άλλο προς το παρόν, θα αφήσω να μιλήσει ο συγγραφέας, με την υπόσχεση όμως πως θα επανέλθω με ένα αφιέρωμα και στο βιβλίο, αλλά και στον αγαπημένο, λατρεμένο Καζαντζάκη.

……………………..

1.-Να ξέραμε, αφεντικό, είπε, τι λένε οι πέτρες, τα λουλούδια, η βροχή! Μπορεί να φωνάζουν, να μας φωνάζουν, κι εμείς να μην ακούμε. Να, όπως κι εμείς φωνάζουμε κι αυτά δεν ακούνε. Πότε θ’  ανοίξουν τ’  αυτιά του κόσμου, αφεντικό; Πότε θ’  ανοίξουν τα μάτια μας να δούμε; Πότε θ’  ανοίξουν οι αγκαλιές μας, πέτρες, λουλούδια και βροχή κι άνθρωποι ν’ αγκαλιαστούμε;

 

2….-Και ποιο ‘ναι το καλύτερό σου φαί, παππούλη;

-Όλα, όλα, παιδί μου. Είναι μεγάλη αμαρτία να λέμε: Ετούτο το φαί είναι καλό, εκείνο κακό!

-Γιατί ; Δεν μπορούμε να διαλέξουμε;

-Όχι, μαθές, δεν μπορούμε.

-Μα γιατί;

-Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που πεινούνε.

Σώπασα ντροπιασμένος. Ποτέ δεν είχε μπορέσει η καρδιά μου να φτάσει σε τόση ευγένεια και συμπόνια.

 

3…. «Πήρα λοιπόν το τουφέκι μου και δρόμο! Μπήκα στ’ αντάρτικα, κομιτατζής. Μια μέρα, κατά το σούρουπο, τρύπωξα σ’ ένα βουλγάρικο χωριό και κρύφτηκα σ’ ένα στάβλο. Μέσα στο ίδιο το σπίτι του Βούλγαρου παπά, άγριου αιμοβόρου κομιτατζή. Έβγαζε τη νύχτα τα ράσα, φορούσε τσοπάνικα, έπιανε τ’ άρματα και τραβούσε κατά τα ελληνικά χωριά’  το πρωί γύριζε πίσω, ξημερώματα, πλένουνταν από τις λάσπες και τα αίματα κι έμπαινε στη λειτουργία. Τις μέρες εκείνες είχε σκοτώσει έναν Έλληνα δάσκαλο, απάνω στο στρώμα του, την ώρα που κοιμόταν. Μπήκα λοιπόν στο στάβλο του παπά και, περίμενα. Ξάπλωσα τα πίστομα απάνω στην κοπριά, πίσω από τα δυο βόδια, και περίμενα. Όπου κατά το βράδυ να σου και μπαίνει ο παπάς να ταΐσει τα ζωντανά του’ πέφτω απάνω του και τον σφάζω σαν αρνί. Του ‘κοψα τ’  αυτιά και τα πήρα’  έκανα, βλέπεις, συλλογή βουλγάρικα αυτιά’  και πήρα λοιπόν τ’ αυτιά του παπά κι έφυγα.

Σε λίγες μέρες έμπαινα πάλι στο ίδιο χωριό, μέρα μεσημέρι, κι έκανα τάχατε τον πραματευτή’ είχα αφήσει στο βουνό τ’ άρματά μου και μπήκα στο χωριό ν’ αγοράσω ψωμί, αλάτι και τσαρούχια για τα παλικάρια. Όπου, απόξω από ένα σπίτι, βλέπω πέντε μαυροφορεμένα ξυπόλητα παιδιά που κρατιούνταν χέρι και ζητιάνευαν. Τρία κοριτσάκια και δυο αγοράκια’ το μεγαλύτερο θα ‘ταν ως δέκα χρονών το μικρότερο ήταν ακόμα μωρό και το κρατούσε στην αγκαλιά της η πρωτοκόρη και το φιλούσε και τα χάιδευε να μην κλαίει. Δεν ξέρω πως, Θεού φώτιση, μου ‘ρθε και τα ζύγωσα:

-Ποιανού, είστε, βρε παιδιά; τα ρωτώ βουλγάρικα.

Το μεγαλύτερο αγόρι σήκωσε το μικρό του κεφαλάκι:

-Του παπά, αποκρίθηκε, που έσφαξαν προχτές στο στάβλο.

Τα μάτια μου θόλωσαν’ η γης στριφογύρισε σα μυλόμετρα’  ακούμπησα στον τοίχο, η γης στάθηκε.

-Ζυγώστε, βρε παιδιά! Είπα’ ελάτε κοντά μου.

Έβγαλα από το σελάχι μου τη σακούλα, γεμάτη λίρες τούρκικες και μετζίτια, γονάτισα κάτω, τ’ άδειασα καταγής.

-Να, πάρτε, φώναξα, πάρτε! πάρτε!

Τα παιδιά ρίχτηκαν χάμω και μάζευαν με τα χεράκια τους τα μετζίτια και τις λίρες.

-Δικά σας, δικά σας! φώναξα’ πάρτε τα!

Άφηκα όλο το πανέρι μου με τις πραμάτειες.

-Όλα δικά σας, πάρτε τα!

Κι ευτύς το ‘βαλα στα πόδια’ βγήκα από το χωριό, άνοιξα το πουκάμισό μου, έβγαλα την Άγια-Σοφιά που ‘χα κεντήσει, την έσκισα, την πέταξα κι έτρεχα… έτρεχα…

Κι ακόμα τρέχω!

Ο Ζορμπάς ακούμπησε στον τοίχο, στράφηκε και κοίταξε:

-Έτσι γλίτωσα, είπε.

-Γλίτωσες από την πατρίδα;

-Ναι, από την πατρίδα, αποκρίθηκε ο Ζορμπάς με ήσυχη σταθερή φωνή.

Κι ύστερα από λίγο:

-Γλίτωσα από την πατρίδα, γλίτωσα από τους παπάδες, γλίτωσα από τα λεφτά, ξεκοσκινίζω. Όσο πάει και ξεκοσκινίζω’  αλαφρώνω. Πώς να σου το πω; Λευτερώνουμαι, γίνουμαι άνθρωπος.

Τα μάτια του Ζορμπά έλαμπαν, το φαρδύ του στόμα γελούσε ευχαριστημένο.

Ύστερα από λίγη σιωπή, πήρε πάλι φόρα’ η καρδιά του ξεχείλιζε, δεν μπορούσε να την κάμει κουμάντο:

-Μια φορά έλεγα: Ετούτος είναι Τούρκος και Βούλγαρος, ετούτος Έλληνας. Έχω εγώ κάμει πράματα για την πατρίδα, αφεντικό, που να σηκώνεται η τρίχα σου’  έσφαξα, έκλεψα, έκαψα χωριά, ατίμασα γυναίκες, ξεκλήρισα σπίτια… Γιατί; Γιατί, λέει, ήταν Βούλγαροι, Τούρκοι. Ου να χαθείς, παλιάνθρωπε, λέω συχνά στον εαυτό μου και τον μουντζώνω’  ου να χαθείς, κουτεντέ! Έβαλα μαθές γνώση, κοιτάζω τώρα τους ανθρώπους και λέω: Ετούτος είναι καλός άνθρωπος, εκείνος κακός. Δεν πάει να ‘ναι Βούλγαρος ή Ρωμιός; Το ίδιο μου κάνει’ είναι καλός, είναι κακός, αυτό μονάχα τώρα ρωτώ. Κι όσο γερνώ, ναι, μα το ψωμί που τρώγω, μου φαίνεται πως θ’ αρχίσω κι αυτό να μην το ρωτώ. Μωρέ, δεν πάει να ‘ταν καλός ή κακός!  Όλους τους λυπούμαν, το σπλάχνο μου σκίζεται, όταν δω έναν άνθρωπο, κι ας καμώνουμαι πως δε μου καίγεται καρφί. Να, λέω, κι ο φουκαράς ετούτος τρώει, πίνει, αγαπάει, φοβάται, έχει κι αυτός το θεό του και τον αντίθεό του, θα τα κακαρώσει κι αυτός και θα ξαπλωθεί τέζα στο χώμα, θα τόνε φαν τα σκουλήκια… Ε τον κακομοίρη! Αδέρφια είμαστε όλοι… Κρέας για τα σκουλήκια!...»

 

4.Οι μισές δουλειές, μου ‘λεγε κάποτε, οι μισές κουβέντες, οι μισές αμαρτίες, οι μισές καλοσύνες έφεραν τον κόσμο στα σημερινά χάλια. Φτάσε, μωρέ άνθρωπε, ως την άκρα, βάρα και μη φοβάσαι! Πιο πολύ σιχαίνεται ο Θεός το μισοδιάολο παρά τον αρχιδιάολο!

 

5. –Μωρέ, το μηχανή είναι ο άνθρωπος! Της βάζεις ψωμί, κρασί, ψάρια, ραπανάκια, και βγαίνουν αναστεναγμοί, γέλια κι ονείρατα. Εργοστάσιο! Μέσα στο κεφάλι μας είναι, θαρρώ, ένας κινηματογράφος από κείνους που μιλούνε.

 

6. –Εγώ θέλω να μου πεις από πού ερχόμαστε και πού πάμε. Του λόγου σου τόσα χρόνια μαράζωσες απάνω στις Σολομωνικές’ θα ‘χεις στύψει δυο τρεις χιλιάδες οκάδες χαρτί’ τι ζουμί έβγαλες;

Τόση αγωνία είχε η φωνή του Ζορμπά, που η πνοή μου κόπηκε’ αχ, να μπορούσα να του ‘δινα μιαν απόκριση.

Ένιωθα βαθιά πως το ανώτατο που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος δεν είναι η Γνώση, μήτε η Αρετή, μήτε η Καλοσύνη, μήτε η Νίκη’ μα κάτι άλλο πιο αψηλό, πιο ηρωικό κι απελπισμένο: Το Δέος, ο ιερός τρόμος. Τι ‘ναι πέρα από τον ιερό τρόμο; ο νους του ανθρώπου δεν μπορεί να προχωρέσει.

 

7.-Θαρρώ, Ζορμπά, μα μπορεί να κάνω και λάθος, πως τριών λογιών είναι οι άνθρωποι: Αυτοί που βάζουν σκοπό να ζήσουν, καθώς λένε, τη ζωή τους’ να φαν, να πιούν, να φιλήσουν, να πλουτήσουν, να δοξαστούν… Έπειτα είναι αυτοί που σκοπό βάζουν όχι τη ζωή τους, παρά τη ζωή όλων των ανθρώπων νιώθουν πως όλοι οι άνθρωποι είναι ένα και μάχουνται να φωτίσουν, ν’ αγαπήσουν, να ευεργετήσουν όσο μπορούν τους ανθρώπους. Και τέλος είναι αυτοί που βάζουν σκοπό τους να ζήσουν τη ζωή του σύμπαντου’ όλοι, άνθρωποι, ζα, φυτά, άστρα, είμαστε ένα, η ίδια ουσία που μάχεται τον ίδιον φοβερόν αγώνα’ ποιόν αγώνα; να μετουσιώσει την ύλη και να την κάμει πνέμα.

Ο Ζορμπάς έξυσε το κεφάλι του:

-Είμαι ξεροκέφαλος, είπε, εύκολα δεν μπαίνω στο νόημα… Ε μωρέ αφεντικό, και να μπορούσες αυτά που λες να τα χόρευες, να τα καταλάβω!

 

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, ειδική έκδοση για την εφημερίδα ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, Αθήνα, 2013.

 


- Στείλε Σχόλιο


25 Νοεμβρίου 2013, 19:16
«Γυναίκες»- Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών
Το ποίημα της εβδομάδας Παγκόσμια Ημέρα  

(απόσπασμα από το «Καντάτα 1960»)

 

“…Φτωχές γυναίκες,

μοδίστρες, δακτυλογράφοι, ασπρορουχούδες,

τίμιες ή σπιτωμένες, ακόμα κι άλλες

εκείνες του σκοινιού και του παλουκιού,

γυναίκες του ανέμου, της βροχής, του κουρνιαχτού,

νιώσαμε το φόβο που κρύβεται καμιά φορά

πίσω από την αγνότητα,

την κούραση πίσω από την καλοσύνη ή την αδιαφορία

πίσω απ’ την υπακοή.

Μα πιο πολύ νιώσαμε την αδυναμία που

κρύβεται πίσω απ’ την κακία.

Συχνά μας άφησαν εκείνοι που αγαπούσαμε

πολλές, πάνω στη τρέλα τους, τους ρίξανε βιτριόλι,

οι πιο πολλές βέβαια κλάψαμε, χτυπηθήκαμε,

μα φροντίσαμε σύντομα να βρούμε έναν άλλον,

γιατί τα χρόνια περνάνε…

Αν μας έβλεπε κανείς το βράδυ, όταν μένουμε μονάχες

και βγάζουμε τις φουρκέτες, τις ζαρτιέρες, και κρεμάμε

στην κρεμάστρα το πανωφόρι κι αυτήν τη βαμμένη μάσκα

που μας φόρεσαν, εδώ και αιώνες τώρα, οι άντρες

για να τους αρέσουμε –

αν μας έβλεπαν, θα τρόμαζαν μπροστά σε τούτο

το γυμνό, κουρασμένο πρόσωπο.

Αχ, γυναίκες έρημες,

κανείς δεν έμαθε ποτέ πόση αγωνία κρύβεται πίσω απ’

τη λαγνεία, ή την υστεροβουλία μας.

Και πάντα γυρεύαμε το καλύτερο….

Συχνά καταφύγαμε και στις χαρτορίχτρες,

τρέχουμε στα μέντιουμ να μάθουμε- τι να μάθουμε;

Διαβάζουμε καθημερινά το ωροσκόπιο στις εφημερίδες,

πηγαίνουμε σε διάφορους ύποπτους αστρολόγους…

λοιπόν πού πάμε; Από πού ερχόμαστε; Τι ψάχνουμε

παλεύοντας αιώνια με τα έξω και τα μέσα μας στοιχεία;

Ερχόμαστε απ’ το φόβο και το φόνο, απ’ το αίμα και

την επανάληψη. Ερχόμαστε απ’ την παλαιολιθική αρπαγή-

κι αρχίζουμε την ανθρώπινη φιλία.

Τέλος, ύστερα από πολλά, παντρευόμαστε,

κάνουμε κάμποσες εκτρώσεις, αρκετά παιδιά,

ύστερα έρχεται η κλιμακτήριος, οι μικρονευρασθένειες,

κι ύστερα τίποτα. Όλα καταλαγιάζουν μέσα μας.

Κι επιθυμίες κι αναμνήσεις- αχ περνάει

γρήγορα η ζωή, ούτε το καταλαβαίνεις.

Τα παιδιά ζούνε σ’ ένα δικό τους κόσμο, δε μας ξέρουν

παρά μονάχα σα μητέρες, δεν μπόρεσαν να μας δουν

ποτέ λίγο κι εμάς σαν ανθρώπους-

με τις μικρότητες ή τις παραφορές τους.

Έτσι ζήσαμε. Αγνοημένες και μονάχες μέσα

στο εσωτερικό μας πάθος,

αγνοημένες κι έρημες μέσα στην ιερότητα

της μητρότητάς μας…”

(Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, τ. 1, Κέδρος)

…………………………………………………………….

Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, με απόφασή της στις 17 Δεκεμβρίου 1999, ανακήρυξε την 25η Νοεμβρίου ως Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών για να αναδείξει ένα σημαντικό πρόβλημα με παγκόσμια διάσταση. Η Ημέρα αυτή είχε καθιερωθεί ήδη από το 1981 από γυναικείες οργανώσεις, σε ανάμνηση της φρικτής δολοφονίας των τριών αδελφών Μιραμπάλ, πολιτικών αγωνιστριών από την Δομινικανή Δημοκρατία, με διαταγή του δικτάτορα Τρουχίλο.

Στατιστικά Στοιχεία για την Ελλάδα:

  • Η βία κατά των γυναικών είναι      κυρίως υπόθεση ενδοοικογενειακή, καθώς το 68% των γυναικών που υπέστησαν      κακοποίηση είναι έγγαμες.
  • Το 16% των γυναικών που      απευθύνθηκαν στα Συμβουλευτικά Κέντρα είναι αλλοδαπές.
  • Από το σύνολο των αλλοδαπών      γυναικών - θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας, περίπου τέσσερις στις δέκα      προέρχονται από τα Βαλκάνια.
  • Η αντίληψη ότι η κακοποιημένη      γυναίκα είναι συνήθως χαμηλού μορφωτικού επιπέδου και εισοδήματος, δεν      επιβεβαιώνεται. 7 στις 10 γυναίκες - θύματα είναι δευτεροβάθμιας      εκπαίδευσης ή και ανώτερης ή ανώτατης εκπαίδευσης. Το ίδιο ισχύει και για      την οικονομική κατάσταση, καθώς 6 στις 10 γυναίκες που έχουν υποστεί      κακοποίηση βρίσκονται σε μέτρια ή καλή οικονομική κατάσταση.
  • Περισσότεροι από τους μισούς      δράστες είναι δευτεροβάθμιας ή ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης, ενώ ένας      στους δέκα εκ των δραστών είναι άνεργος.



http://www.sansimera.gr/worldays/74


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Νοεμβρίου 2013, 18:51
Εσείς τί θα κάνατε αν ήσασταν Άι Βασίλης για μια μέρα;
Χριστούγεννα  

..................

“Χθες που συζητούσαμε με τον γιο μου για τα Χριστούγεννα και τι δώρο θέλει, ξαφνικά με ρώτησε τι θα έκανα εάν ήμουν ο Άγιος Βασίλης για μια ημέρα. Πολλά του είπα και άρχισα να του απαριθμώ ξεκινώντας από τα πιο σημαντικά:

*Υγεία, παιδεία, ασφάλεια!

*Ευτυχισμένες στιγμές με την οικογένεια και τους φίλους μας.

*Εκπλήξεις.

*Σταθερή εργασία με δικαιώματα κι οχι μόνο υποχρεώσεις.

*Ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά μας. Δικαιοσύνη. Αξιοκρατία.

*Χωρίς τρελές και παράλογες φορολογικές επιβαρύνσεις!

Και τώρα πάμε στις ευχές! Χωρίς όρια!

*Ένα μήνα διακοπές. Έχει να μου συμβεί χρόνια!

*Να είχα τους Τόμσεν, Μορς και Μαζούχ, υπάλληλους ανασφάλιστους, με 7ήμερη εργασία, τουλάχιστον 12ωρα και με μισθό 250 ευρώ...! Δεν μπορεί. Θα τα βγάλουν πέρα. Αν δεν τους αρέσει, η επιλογή είναι απόλυση. Εννοείται χωρίς αποζημίωση. Αν τυχόν, λόγω μαζοχισμού τους αρέσει, το εφάπαξ το ξεχνούν!

*Να πάψω να σκέφτομαι πως το παιδί μου, που δεν έχει ξεκίνησει καν το σχολείο, οτι θα πρέπει να πάει στο εξωτερικό για να ζήσει μια καλύτερη ζωή...

*Χαράτσια τέλος! Δεν αντέχω να πληρώνω “ενοίκιο” στο σπίτι που ούτως ή άλλως, χρωστάω για καμιά... 30αριά χρόνια ακόμα! Για το σπίτι που έχω φορολογηθεί ήδη!

*Γιατί όχι, ένα 24ωρο σ' ένα πολυκατάστημα με είδη σπιτιού. Τα ρούχα τα χαρίζω. Προτιμώ τη διακόσμηση!

*Ν' απαγορευτεί η κυκλοφορία στους οδηγούς του Σαββατοκύριακου. Τρελαίνομαι! (Ανδρική ευχή)

*Αμέτρητα δωρεάν ταξιδιωτικά μίλια, για να τα εκμεταλλεύομαι όπως και όποτε μου αρέσει!

*Το σημαντικότερο! Να μην παχαίνει η σοκολάτα!!! Αν γίνεται να σ' αδυνατίζει κιόλας ακόμα καλύτερα!

*Να ξαναγίνει ανταγωνιστικό το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και μπάσκετ. (Δεν το λέω εγώ!)

*Να κάνω μασάζ, χαμάμ κι όλα τα δισύλλαβα, δύο φορές την εβδομάδα. Επίσης μανικιούρ πεντικιούρ και κομμωτήριο!

-Να πάω μια βόλτα στο φεγγάρι! Η ευχή είναι του υιού!

-Πενήντα δώδεκα, οκτακόσια, 57, 05, 51,52,50,800.000,51...παιχνίδια! Είναι ο τρόπος που μετράει ο Βύρων. Ακόμα δεν τα πάει καλά με τις χιλιάδες και τα εκατομμύρια. Το νόημα όμως, όταν του ζήτησα να κάνει την δική του ευχή, το πιάσαμε!

*Η Porscheκι ηAston Martinνα στοιχίζουν λιγότεροα απ' τα χιλιαράκια. ΚΑΙ να μην καίνε ένα βενζινάδικο σε κάθε βόλτα! (Δεν το λέω εγώ, αλλά γιατί όχι;)

*Να χτυπήσω το πενταπλό τζακ ποτ των Χριστουγέννων και το Πρωτοχρονιάτικο Λαχείο. ΌΧΙ. Δεν θα τα κρατήσω για τον εαυτό μου. Έχω ήδη τη λίστα των ανθρώπων που θα τα μοιραστώ!

 

Τις δικές σας ευχές και όνειρα, περιμένουμε να τις συμπληρώσετε με e-mail και σχόλια, είτε εδώ είτε στη σελίδα μας στο fb, για να μεγαλώσει η λίστα μέχρι την Πρωτοχρονιά! 

.................

http://mikroimegaloi.gr/content/%CE%B5%CF%83%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CF%84%CE%AF-%CE%B8%CE%B1-%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%B5-%CE%B1%CE%BD-%CE%AE%CF%83%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%AC%CE%B9-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


21 Νοεμβρίου 2013, 07:07
Στηρίζουμε τις Φιλιππίνες
Ανθρωπιά Αλληλεγγύη  

Αφού δεν μπορούμε να βοηθήσουμε με άλλο τρόπο, ας αφιερώσουμε ελάχιστο από το χρόνο μας. Μία υπογραφή είναι μόνο, που πολύ πιθανόν να μην έχει και κανένα αποτέλεσμα, όμως μπορεί να δώσει σε ορισμένους ανθρώπους κουράγιο για να συνεχίσουν, ελπίδα ότι μπορούν να τα καταφέρουν, αφού κάποιος, σε κάποια γωνιά του πλανήτη, τους σκέφτηκε, συμμερίστηκε την αγωνία και τις ανάγκες τους... Μακάρι να μπορούσαμε κάτι περισσότερο και πιο πρακτικό... Ίσως κάποιοι να το μπορούν κι αυτό, εύχομαι να μην κλείσουμε και αυτή τη φορά τα μάτια και τα αυτιά...

............................................

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Το μέγεθος της φρίκης που επικρατεί αυτή τη στιγμή στις Φιλιππίνες είναι αδιανόητο. Δέκα χιλιάδες άνθρωποι παρασύρθηκαν από ένα κύμα ύψους 7,5 μέτρων το οποίο το ωθούσαν άνεμοι που έτρεχαν με 300 χιλιόμετρα την ώρα. Μια ολόκληρη πόλη 200.000 κατοίκων μοιάζει τώρα σαν να τις έχουν ρίξει πυρηνική βόμβα. Είναι η χειρότερη θύελλα που έχει καταγραφεί ποτέ στα ανθρώπινα χρονικά και αυτή θα είναι μόνο η αρχή, εάν δεν δράσουμε άμεσα.

Αυτή τη στιγμή, απεσταλμένοι απ’όλα τα έθνη βρίσκονται σε μια παγκόσμια διάσκεψη για το περιβάλλον και συζητούν για το αν θα διαθέσουν τα δισεκατομμύρια που είχαν υποσχεθεί για να προστατεύσουν τις πιο ευάλωτες χώρες όταν εκείνες πλήττονται από κλιματικές καταστροφές. Ο Υeb Sano, ο επικεφαλής διαπραγματευτής των Φιλιππίνων, μίλησε αυτή τη βδομάδα στη διάσκεψη και με δάκρυα στα μάτια ανήγγειλε ότι ξεκινάει απεργία πείνας μέχρι να επιτευχθεί μια ουσιαστική συμφωνία η οποία θα βοηθήσει την οικογένειά του, τους συμπολίτες του και όλα τα άλλα ευάλωτα έθνη που κινδυνεύουν να πληγούν από τέτοιου είδους ακραία καιρικά φαινόμενα.

Ο Yeb βρίσκεται ολομόναχος, μέσα σε μια αίθουσα γεμάτη γραφειοκράτες που δεν κάνουν σχεδόν τίποτα για να βοηθήσουν την κατάσταση. Αν όμως εμείς φέρουμε μέσα στην αίθουσα τη δύναμη των φωνών των 29 εκατομμυρίων μελών του κινήματός μας, μπορούμε να ανατρέψουμε την κατάσταση και να πιέσουμε τις πλούσιες χώρες, οι οποίες είναι υπεύθυνες για την καταστροφή του περιβάλλοντος, να πληρώσουν τα σπασμένα.

Ο Yeb Sano, ο διαπραγματευτής των Φιλιππίνων για την κλιματική αλλαγή, πέρασε ώρες προσπαθώντας να μιλήσει με τον αδελφό του στο τηλέφωνο. Τελικά τον βρήκε σε μια ομάδα εθελοντών που μετέφεραν πτώματα ώστε να μπορέσουν τα συνεργία των διαφόρων αποστολών να καθαρίσουν τα συντρίμμια. Μετά απ’αυτό έδωσε έναν απίστευτα γενναίο λόγο στους απεσταλμένους των κρατών που παραβρίσκονται στη διάσκεψη για την κλιματική αλλαγή, λέγοντας τους:

«Μιλώ εκ μέρους της αποστολής μου, αλλά κυρίως μιλώ για όλους εκείνους τους αμέτρητους ανθρώπους που δεν μπορούν πλέον να μιλήσουν για τους εαυτούς τους αφού χάθηκαν μέσα στην καταιγίδα. Μιλώ επίσης για τα παιδιά που έχουν μείνει ορφανά από αυτή την τραγωδία. Μιλώ ακόμα για τους ανθρώπους που αυτή τη στιγμή δίνουν μάχη με τον χρόνο για να σώσουν τους επιζώντες και να ανακουφίσουν τον πόνο των ανθρώπων που επλήγησαν από την καταστροφή. Μπορούμε να λάβουμε δραστικά μέτρα τώρα για να αποτρέψουμε τους καταστροφικούς τυφώνες από το να γίνουν συνήθες φαινόμενο... Αυτό που περνάει η χώρα μου λόγω του ακραίου αυτού κλιματικού φαινομένου είναι παράλογο. Η κλιματική αλλαγή είναι παράλογη. Μπορούμε να σταματήσουμε αυτό τον παραλογισμό. Εδώ και τώρα στη Βαρσοβία.»

Όταν οι ηγέτες μας εθελοτυφλούν, εμείς οφείλουμε στα θύματα της Χαϊγιάν, και σε όλα τα εν δυνάμει θύματα τέτοιων φαινομένων, να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα στη ρίζα του. Η κλιματική αλλαγή είναι αυτή που σκότωσε τους ανθρώπους των Φιλιππίνων και πρέπει να τη σταματήσουμε. Αυτό που χρειαζόμαστε απεγνωσμένα για να σώσουμε τον πλανήτη μας είναι μια οικουμενική δέσμευση για χρηματοδότηση των προσπαθειών αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής. Οι πλούσιες χώρες έχουν ήδη υποσχεθεί εκατομμύρια για αυτή την προσπάθεια! Παρόλα αυτά, μέχρι σήμερα κανένα απ’αυτά τα κονδύλια δεν έχει αποδεσμευτεί, αλλά ήρθε η ώρα να γίνει. Από διαβολική σύμπτωση, ο τυφώνας σάρωσε τις Φιλιππίνες τη στιγμή που συμβαίνει η σύνοδος του ΟΗΕ για το περιβάλλον και αυτή είναι η ευκαιρία μας να φέρουμε ελπίδα μέσα απ’τα συντρίμμια που άφησε.

Ο Yeb έκλεισε την ομιλία του με μια υπόσχεση προς όλους: «Προς συμπαράσταση στους συμπατριώτες μου που αυτή τη στιγμή αγωνίζονται για να βρουν λίγη τροφή και προς τον αδελφό μου που δεν έχει φάει για τρεις ημέρες τώρα, και με όλο το σεβασμό κύριε Πρόεδρε, και χωρίς να θέλω να φανώ ασεβής προς τη θερμή φιλοξενία σας, από αυτή τη στιγμή ξεκινάω εθελοντική απεργία πείνας για το περιβάλλον. Αυτό σημαίνει ότι θα απέχω εθελοντικά από την κατανάλωση τροφίμων κατά τη διάρκεια αυτής της διάσκεψης μέχρι να βρεθεί μια ουσιαστική λύση.» Μαζί, το κίνημά μας ενωμένο, μπορεί να ανταποκριθεί στη έκκληση αυτή και να φέρει ελπίδα στον Yeb, την οικογένειά του και σε όλες τις γενιές των πιο ευπαθών πολιτών του πλανήτη μας.

Με ελπίδα και αποφασιστικότητα,

Ο Ricken και όλη η ομάδα του Avaaz

………………………………………..

https://secure.avaaz.org/el/petition/Stand_with_the_Philippines/


- Στείλε Σχόλιο


20 Νοεμβρίου 2013, 13:29
MΑΜΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΟΥ?
Παγκόσμια Ημέρα  

Μαμά ήξερες πως παρ’όλο που ζούμε σε έναν κόσμο που δεν τα αναγνωρίζει εγώ έχω δικαιώματα?’Ηξερες μανούλα ότι ο κύριος ΟΗΕ το 1989 καθιέρωσε την Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού η οποία γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Νοεμβρίου?Ξέρεις τι είναι αυτή η σύμβαση?Εγώ ξέρω…Είναι  54 άρθρα, τα οποία αναφέρονται στα δικαιώματα των παιδιών και επικυρώθηκαν από 191 κράτη, με τις ΗΠΑ και τη Σομαλία να μην συγκαταλέγονται σε αυτά.

ΜΑΜΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΟΥ ΦΩΝΑΞΩ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΠΩΣ…

Αν  ζω μέσα στην κριτική, μαθαίνω να κατακρίνω.

Αν ζω μέσα στην έχθρα, μαθαίνω να καυγαδίζω.

Αν  ζω μέσα στην ειρωνεία, μαθαίνω να είμαι ντροπαλό.

Αν ζω μέσα στην ντροπή, μαθαίνω να αισθάνομαι ένοχο.

Αν  ζω μέσα στην κατανόηση, μαθαίνω να είμαι υπομονετικό.

Αν ζω μέσα στον έπαινο, μαθαίνω να εκτιμώ.

Αν  ζω μέσα στην δικαιοσύνη, μαθαίνω να είμαι δίκαιο.

Αν ζω μέσα στην ασφάλεια, μαθαίνω να πιστεύω.

Αν ζω μέσα σε επιδοκιμασία, μαθαίνω να έχω αυτοεκτίμηση.

Αν ζω μέσα σε παραδοχή και φιλία  μαθαίνω να βρίσκω την αγάπη μέσα στον κόσμο.

Μαμά βρήκα και ένα πινακάκι που λέγεται Η ΧΑΡΤΑ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ κοίτα:

 

DIKAIOMATA-PAIDIOU_2008_FORTUNE-2

Mανούλα μπορούμε να το βάλουμε κάπου να το βλέπουν όλοι?

Πες μαμά και στις φίλες σου να το κοινοποιήσουν…

Σε ευχαριστώ είσαι μια SuperMoms.Rock!!!

http://supermomrocks.me/2013/11/20/m%ce%b1%ce%bc%ce%b1-%ce%be%ce%b5%cf%81%ce%b5%ce%b9%cf%83-%cf%84%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%89%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%bf%cf%85/

("Κλεμμένο" από το Nipio Net)


- Στείλε Σχόλιο


20 Νοεμβρίου 2013, 12:19
Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού
Παγκόσμια Ημέρα  

Αν όλα τα παιδιά της γης
πιάναν γερά τα χέρια
κορίτσια αγόρια στη σειρά
και στήνανε χορό,
ο κύκλος θα γινότανε
πολύ πολύ μεγάλος
κι ολόκληρη τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Αν όλα τα παιδιά της γης
φωνάζαν τους μεγάλους
κι αφήναν τα γραφεία τους
και μπαίναν στο χορό,
ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και δυο φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.


Θα `ρχόνταν τότε τα πουλιά
θα `ρχόνταν τα λουλούδια
θα `ρχότανε κι η άνοιξη
να μπει μες στο χορό,
κι ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και τρεις φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

 

video 

http://www.youtube.com/watch?v=EDUVCUiKa8g


- Στείλε Σχόλιο


19 Νοεμβρίου 2013, 11:42
Το ημερολόγιο του Άϊ-Βασίλη
Κόκκινη κλωστή δεμένη...  

Ο μικρός Πέδρο από τη μακρινή Αργεντινή ζήτησε απ' τον Αϊ-Βασίλη να του φέρει ένα πολύ πρωτότυπο δώρο.
Το ημερολόγιό του!
Τον έτρωγε η περιέργεια τι κάνει τους υπόλοιπους έντεκα μήνες του χρόνου και τρελάθηκε απ' τη χαρά του όταν ο Αϊ-Βασίλης του το χάρισε!
Ένα βιβλίο με δώδεκα εκπληκτικά παραμύθια τα οποία αντιστοιχούν στους δώδεκα μήνες του χρόνου και έχουν ήρωα τον αγαπημένο Άγιο των παιδιών, τον Αϊ-Βασίλη!

…………………………………………………………………………..

ΝΟΕΜΒΡΗΣ: Στο πολύχρωμο εργαστήρι

Από πολύ παλιά έβλεπα με χρώματα τις μέρες και τους μήνες.

Η Δευτέρα ας πούμε ήταν πράσινη, η Κυριακή λευκή, ο Μάρτης κίτρινος, ο Οκτώβρης γκρι. Όμως ο Νοέμβρης μου έμοιαζε πάντα πολύχρωμος. Άλλωστε μετά από τόσο νερό που έπεσε από τους ασκούς του Αιόλου δεν μένει παρά να ξεπροβάλει μεγαλοπρεπέστατα το ουράνιο τόξο. Τις πρώτες μέρες του μήνα ζωγραφίζει τον ουρανό χαρίζοντάς του ένα φυσικό πίνακα που θα ζήλευε κι ο πιο σπουδαίος ζωγράφος. Δεν κρατάει πολύ –αφού τα σύννεφα βιάζονται να πρωταγωνιστήσουν- όμως αυτό το λίγο είναι αρκετό για να μου φτιάξει το κέφι.

Έτσι ακριβώς είναι και το εργαστήρι μου. Πολύμορφο, πολυσύνθετο, πολύχρωμο! Έχει πέντε μεγάλα δωμάτια. Στο ροζ δωμάτιο κατασκευάζονται οι κούκλες και τα κουκλόσπιτα, στο γαλάζιο τα καραβάκια κι οι βαρκούλες, στο κίτρινο τα επιτραπέζια και τα παιχνίδια γνώσης, στο πράσινο τα αυτοκινητάκια και τα ποδήλατα, στο πορτοκαλί τα παιδικά βιβλία και οι εγκυκλοπαίδειες.

Το εργαστήρι έχει μια εσωτερική ξύλινη σκάλα που βγάζει σε μια μικρή σοφίτα. Αυτό είναι το κόκκινο δωμάτιο. Το δικό μου δωμάτιο. Εκεί, μόλις φτάσουν τα πρώτα γράμματα, θα σκύψω με αμέριστο ενδιαφέρον και με προσοχή θα διαβάσω αυτό που ζητάει κάθε παιδί. Τα δεκάδες  γράμματα θα γίνουν εκατοντάδες, τα εκατοντάδες χιλιάδες, και τα χιλιάδες εκατομμύρια. Μέχρι που η σοφίτα θα ξεχειλίσει κι εγώ θα κολυμπάω σε πελάγη ευτυχίας…

Υπάρχουν βέβαια και κάποια γράμματα που, μα τον κόκκινό μου σκούφο, δε με γεμίζουν χαρά. Σαν κι αυτά που μου ζητούν κάποια παιδιά όπλα, σφαίρες, πυροβόλα! Τότε φουρκίζομαι και φουσκώνω από το θυμό μου σαν μπαλόνι. Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να χαίρονται τα παιδιά με τέτοια παιχνίδια που γεννούν τη βία. Δε μ’ αρέσουν τα όπλα! Μου θυμίζουν τον πόλεμο… Δε μ΄ αρέσει ο πόλεμος! Μου φέρνει πόνο…

Τα τελειόφοιτα ξωτικά, οι έμπειροι βοηθοί μου, οι αξιόλογοι συνεργάτες μου, ο Πολύγλωσσος, ο Πολύξερος, ο Επαμεινώνδας ακόμα και η Μις Ντολμά (η προσωπική μου μαγείρισσα) εργαζόμαστε σκληρά για να πάνε όλα κατ’ ευχήν. Να φανταστείτε κάνω υπερωρίες (παρόλο που είμαι προχωρημένης ηλικίας) για να ανταπεξέλθω σε κάθε ανάγκη που μπορεί να προκύψει. Είμαστε λοιπόν πολύχρωμοι, πολυάσχολοι, πολυεργατικοί!

Ο Νοέμβρης σηματοδοτεί το ξεκίνημα της μεγάλης γιορτής. Η χριστουγεννιάτικη προετοιμασία αρχίζει!

ΜΑΡΩ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ, Το ημερολόγιο του Άϊ-Βασίλη, εκδόσεις Διάπλαση (εικονογράφηση: Μιχάλης Κασάπης)

 

 


- Στείλε Σχόλιο


18 Νοεμβρίου 2013, 14:52
Το κουκί και το ρεβίθι
Το ποίημα της εβδομάδας  

Στο δικό μας τον καιρό

λεν αλλιώς το παραμύθι

«το κουκί και το ρεβίθι»

στα σημερινά παιδιά.

 

Πύραυλος είν’ το κουκί

αστροναύτης το ρεβύθι

το φεγγάρι κολοκύθι

παίζουν την κολοκυθιά.

 

Πάρκο είν’ ο ουρανός

και τ’ αστέρια χαμομήλια

τρών’ οι πύραυλοι τα μίλια

είμαστε μια γειτονιά.

 

Στο παιχνίδι όλοι μαζί

πάνω χέρι, κάτω χέρι

το ρεβίθι σ’ ένα αστέρι

κοπανάει μια κουτουλιά.

 

Θέτη Χορτιάτη-Τασούλα Τσιλιμένη, Φρούλου! Φρούλου! Φρέλα! Να ‘ταν χαλβάς η τρέλα!!!, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

………………….

Καλή εβδομάδα


- Στείλε Σχόλιο


16 Νοεμβρίου 2013, 13:53
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ
Επέτειος Πολυτεχνείου  

(…μια μικρή ιστορία, φόρος τιμής στα παιδιά του Πολυτεχνείου, που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία…)

Ο θείος μου ο Γιώργος είναι ο αγαπημένος μου. Ποτέ δεν μου χαλάει χατίρι και πάντοτε μου δίνει τις καλύτερες συμβουλές. Σήμερα, 17 Νοέμβρη, έχω γενέθλια και τον περιμένω πώς και πώς. Να φανταστείτε ότι δεν πήγα στο σχολείο γιατί ο θείος μου έχει υποσχεθεί ότι θα με πάει σε ένα μέρος πολύ σπουδαίο.

Σε ένα μεγάλο σχολείο όπου τα μεγάλα παιδιά σπουδάζουν για να γίνουν σημαντικοί άνθρωποι. Σ’ αυτό το σχολείο -Πολυτεχνείο νομίζω πως το λένε- ήταν κάποτε μαθητής ο θείος μου ο Γιώργος. Και τώρα είναι μεγάλος και τρανός. Φτιάχνει τα ωραιότερα σπίτια του κόσμου!

«Έχεις γενέθλια μια από τις πιο σημαντικές ημερομηνίες που σημάδεψαν την Ελλάδα!», μου είπε μόλις ήρθε προσφέροντάς μου μια τεράστια αγκαλιά λουλούδια.

Εγώ δεν πολυκατάλαβα τι εννοούσε αλλά φαντάστηκα ότι για να το λέει ο θείος θα έχει δίκιο. Αυτό που με παραξένεψε περισσότερο ήταν ότι στο άλλο χέρι κρατούσε άλλη μια ανθοδέσμη με κόκκινα και άσπρα γαρίφαλα.

«Τούτα τα λουλούδια θα πάμε να τα αφήσουμε στο Πολυτεχνείο μαζί»,  μου είπε αφού είδε ότι το βλέμμα μου περιεργαζόταν με μεγάλη περιέργεια τα γαρίφαλα.

«Στο Πολυτεχνείο; Εκεί που σπούδαζες;», απόρησα.

«Ναι, εκεί. Σήμερα γίνεται μια μεγάλη γιορτή. Μαζί σου γιορτάζω κι εγώ», απάντησε χαρούμενα.

«Γιορτάζεις κι εσύ; Και τόσα χρόνια γιατί δεν μου το είπες;», ρώτησα απορώντας για όλα αυτά.

«Γιατί τότε ήσουν μικρούλα ενώ τώρα που μεγάλωσες ακόμα ένα χρόνο μπορώ να σου πω για όλα όσα έγιναν εκείνο το βράδυ», είπε όλο σοβαρότητα ο θείος, ενώ με πήρε από το χέρι για να κάτσουμε στον μεγάλο καναπέ.

Η μαμά μας έφερε κουλουράκια και πορτοκαλάδες γιατί ο θείος ήταν αποφασισμένος να κουβεντιάσουμε. Ήταν φανερό ότι σήμερα θα μάθαινα μια ιστορία αλλιώτικη.

Μια ιστορία που συνέβη τότε, πριν από σαράντα χρόνια, την ίδια ημερομηνία με τα γενέθλιά μου! Είχα μεγάλη αγωνία να ακούσω τι είχε συμβεί.

«Ήταν 17 Νοέμβρη. 17 Νοέμβρη του 1973. Στην Ελλάδα είχαμε Χούντα».

«Χούντα; Δηλαδή;», ρώτησα αμέσως.

«Δηλαδή τυραννία. Κάποιο άνθρωποι κυβερνούσαν με τυραννικό τρόπο την πατρίδα μας και δεν άφηναν τον κόσμο να νιώθει ελεύθερος. Να μιλάει ελεύθερα. Να γράφει ελεύθερα. Να τραγουδάει ελεύθερα. Ακόμα και να ζει ελεύθερα. Ήταν σαν να είχαν κλείσει τα στόματα όλων των Ελλήνων με το ζόρι».

«Όπως στην Κατοχή!», είπα, αφού θυμήθηκα όσα είχαμε πει με τη δασκάλα για την 28η Οκτωβρίου και τον φασισμό.

«Κάπως έτσι!», είπε ο θείος και συνέχισε… «Ο φασισμός είναι το χειρότερο πράγμα, παιδί μου! Είναι σαν να έχεις κάθε μέρα σκοτάδι και καθόλου φως. Σαν να αποφασίζουν άλλοι για το πώς θα ζεις, τι θα λες, πώς θα το λες και πού θα το λες».

«Δηλαδή δεν μπορεί να λες ελεύθερα τη γνώμη σου;».

«Ακριβώς! Ο φασισμός είναι ένα τέρας. Μάλιστα, τότε ήταν ένα μικρό τερατάκι που όσο περνούσε ο καιρός όλο και μεγάλωνε. Και όσο μεγάλωνε τόσο δεν άφηνε κανέναν να μιλήσει. Εκείνες τις μέρες ο φασισμός είχε μεγαλώσει πολύ! Τόσο πολύ που είχε μπει ακόμα και μέσα στα πανεπιστήμια».

«Και γιατί δεν έκανε κανένας τίποτα;», ρώτησα θυμωμένη.

«Επειδή οι περισσότεροι φοβόντουσαν! Φοβόντουσαν μη βρεθούν στη φυλακή. Ήταν ικανοί να σε φυλακίσουν για τα πιστεύω σου!».

«Μα αυτό είναι άδικο», φώναξα δυνατά.

«Φυσικά. Γι’ αυτό και οι φοιτητές αποφάσισαν να κάνουν κατάληψη μέσα στο Πολυτεχνείο. Να κάνουν μια αρχή για να διώξουνε το τέρας!».

«Τι είναι κατάληψη;», αναρωτήθηκα, αφού σήμερα μάθαινα τόσες καινούργιες λέξεις.

«Είναι όταν μια ομάδα ανθρώπων αποφασίζει να μπει και να παραμείνει σε ένα δημόσιο κτίριο μέχρι να ικανοποιήσουν το αίτημά της. Το δικό μας αίτημα ήταν να φύγει η Χούντα και να έρθει η Δημοκρατία!».

«Ήσουν κι εσύ εκεί, θείε Γιώργο;».

«Ναι, ήμουν εκεί, με συμφοιτητές μου. Φωνάζαμε συνθήματα κατά της Χούντας! Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία!», φώναξε ο θείος και σηκώθηκε όρθιος υψώνοντας το παράστημά του.

«Και δεν φοβήθηκες, θείε, μήπως έρθουν εκείνοι που ταΐζουνε το τέρας και σας διώξουν;».

Ο θείος γέλασε δυνατά και με αγκάλιασε σφιχτά λέγοντάς μου…

«Φοβηθήκαμε λίγο, αλλά ήταν τόσο δυνατή η προσμονή μας για μια ελεύθερη Ελλάδα που δεν λυγίσαμε καθόλου. Κλειστήκαμε μέσα, πίσω από τα κάγκελα, τραγουδώντας για τη δημοκρατία ενώ ο κόσμος μας έφερνε τρόφιμα, ρούχα και φάρμακα».

«Φάρμακα; Μα γιατί;».

«Γιατί δυστυχώς, Σοφάκι μου, έξω από το Πολυτεχνείο υπήρχαν και κάποιοι που δεν δίσταζαν να ασκήσουν βία. Ακόμα και στρατιώτες έστειλαν για να μας τρομάξουν».

Τρόμαξα κι εγώ με όλα αυτά που άκουγα. Ακούς εκεί να μη σε αφήνουν να μιλήσεις! Ακούς εκεί να μη σε αφήνουν να παλέψεις για το πιο πολύτιμο αγαθό που είναι η ελευθερία. Και το χειρότερο, να προσπαθούν να σε φοβίσουν ακόμα και με όπλα.

«Τα μισώ τα όπλα!», σκεφτόμουν, ενώ ο θείος συνέχιζε την αλλόκοτη αυτή ιστορία.

«Μέσα στο Πολυτεχνείο λειτουργήσαμε και ραδιοφωνικό σταθμό. Από εκεί και με τα μεγάφωνα που βγάλαμε έξω καλούσαμε όλο τον κόσμο να αντισταθεί στη Χούντα. Ακόμα και τα αδέρφια μας τους στρατιώτες καλούσαμε να έρθουν μαζί μας. Όμως εκείνα εκτελούσαν εντολές και φοβόντουσαν πιο πολύ από εμάς! Έτσι, δεν άργησε να γίνει το κακό…».

«Ποιο κακό, θείε μου;», ρώτησα με αγωνία.

«Σοφάκι μου, παρόλο που δεν επιτρέπεται από τους κανόνες του κράτους να μπαίνεις μέσα σε πανεπιστήμια και να εισβάλλει διαλύοντας τους φοιτητές, εκείνοι που πίστευαν στον φασισμό έκαναν ακριβώς το αντίθετο».

«Δεν σεβάστηκαν τους κανόνες του κράτους, δηλαδή;».

«Ναι, Σοφάκι μου, δεν σεβάστηκαν ούτε τους νόμους της δημοκρατίας ούτε τους κανόνες του κράτους. Κι έτσι, μόλις νύχτωσε αγρίεψαν τα πράγματα. Κάποιοι πίστεψαν ότι το τέρας που μεγάλωναν τόσα χρόνια θα ζούσε για πολλά χρόνια ακόμα κυβερνώντας την πατρίδα. Έτσι, εκείνοι έδωσαν εντολή για να βγουν οι στρατιώτες με τα τανκς στους δρόμους».

«Πω πω!... Και όπλα και τανκς. Σαν να γινόταν πόλεμος!», είπα. Μα τι παράξενα που ήταν όλα αυτά. Να γίνεται πόλεμος μεταξύ Ελλήνων. Στρατιώτες να επιτίθενται με όπλα και τανκς στους φοιτητές. Τι άσχημα πράγματα!, σκέφτηκα.

«Τραγουδούσαμε όλοι μαζί ενωμένοι τον Εθνικό μας Ύμνο, όταν ξαφνικά ένα τανκ μπήκε μέσα στο Πολυτεχνείο, πλάκωσε την πόρτα, σχεδόν την έλιωσε. Μα δεν έγινε μόνο αυτό. Πίσω από την πόρτα ήταν φοιτητές σκαρφαλωμένοι στα κάγκελα. Κι η πόρτα έπεσε πάνω στα παιδιά που καταπλακώθηκαν και έχασαν τη ζωή τους! Αυτό ήταν… η αρχή του τέλους. Η αρχή για να πέσει ο φασισμός!».

«Έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους εκείνοι οι φοιτητές για την ελευθερία…», είπα λυπημένη.

«Ναι. Χρειάστηκε αυτή η εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου για να έχουμε σήμερα δημοκρατία.

Για να μπορείς να μιλάς και να κυκλοφορείς ελεύθερα.

Για να μπορείς να σκέφτεσαι ελεύθερα. Κατάλαβες, λοιπόν, Σοφία μου, γιατί θέλω να πάμε σήμερα εκεί μαζί να αφήσουμε λίγα λουλούδια;».

«Κατάλαβα, θείε Γιώργο. Σήμερα με τα γενέθλιά μου γιορτάζουμε και την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου!».

«Είσαι πολύ σπουδαία!», είπε ο θείος και σηκώθηκε να πιάσει μέσα από το βάζο τα γαρίφαλα.

«Όχι, θείε! Εσύ είσαι σπουδαίος! Γιατί ένωσες τη φωνή σου μαζί με τους άλλους φοιτητές για τη δημοκρατία. Μα πάνω απ’ όλα γιατί μοιράστηκες μαζί μου αυτή την ιστορία!».

Στ’ αλήθεια νιώθω πολύ περήφανη που έχω γενέθλια μια μέρα σαν κι αυτή. Πολύ περήφανη που η 17 Νοέμβρη είναι η μέρα που έγινε η αρχή για να πέσει ο φασισμός.

Πήγαμε με τον θείο κι αφήσαμε εκείνα τα όμορφα γαρίφαλα. Κι όταν τ’ ακούμπησα έκανα μια ευχή:

Ποτέ ξανά μη ζήσει η πατρίδα μου τον φασισμό!

Ζήτω η δημοκρατία!

………………….

ΜΑΡΩ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Περιοδικό ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ (τ. 84, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2013)

 

 


- Στείλε Σχόλιο


13 Νοεμβρίου 2013, 20:52
Φλώρινα: η αρχόντισσα του Σακουλέβα
Φλωρινιώτικα  

("Κλεμμένο" από την ομάδα της Σχολής Καλών Τεχνών Φλώρινας στο Facebook)

........................

Φλώρινα: Η αρχόντισσα του ΣακουλέβαΕίναι η πόλη των καλλιτεχνών, με τον βαλκανικό ήχο και τα έντονα χρώματα, με την καλλιτεχνική έμπνευση και το αρχοντικό παρουσιαστικό.                            

 

Η Φλώρινα σε προσκαλεί σε ένα σαγηνευτικό σεργιάνι μέσα από μουσικές και αρώματα, στις όχθες του ποταμού Σακουλέβα.

Η Φλώρινα σε εκπλήσσει από τις πρώτες στιγμές. Είναι μια πόλη που λίγο μοιάζει με άλλες επαρχιακές πόλεις της Μακεδονίας, που διατηρεί ένα ασυνήθιστο χρώμα, που καταφέρνει γρήγορα να σου μεταδώσει μια οικεία αίσθηση, που σε κάνει να τη συμπαθήσεις χωρίς πολλά πολλά.

 

 

 

Ο καλύτερος τρόπος για να... σπάσει ο (όποιος) πάγος ανάμεσα στην πόλη και σε σένα, είναι μια βόλτα στις όχθες του ποταμού Σακουλέβα. Το ποτάμι με το σλάβικο (ή, κατά άλλους, «μαγγιώρικο») όνομα ήταν κάποτε ο κύριος οικιστικός πυρήνας της πόλης, όμως και σήμερα ακόμα είναι το σημείο αφετηρίας της γνωριμίας με την σύγχρονη Φλώρινα.

Κατά μήκος του Σακουλέβα απλώνεται η λιθόστρωτη λεωφόρος Ελευθερίας, σίγουρα ο πιο όμορφος και χαρακτηριστικός δρόμος της πόλης. Τα σπίτια που θα δεις δεξιά κι αριστερά του ποταμού δεν έχουν το ταίρι τους· κυριολεκτικά! Μια ατέλειωτη σειρά από παλιά αρχοντικά με έντονα χρώματα, νεοκλασικής, εκλεκτικιστικής και ντόπιας μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής, χτισμένα τα περισσότερα κατά την ταραγμένη περίοδο του Μεσοπολέμου, στολίζουν τις όχθες του ποταμού.

Δεν είναι όλα στην ίδια κατάσταση, κάποια από αυτά κατοικούνται, κάποια στέγαζαν (ή στεγάζουν ακόμα) εργαστήρια ντόπιων καλλιτεχνών, κάποια αναστηλώθηκαν κάποια στιγμή για να αποτελέσουν σκηνικό για ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου, και κάποια άλλα πάλι έχουν μάλλον αφεθεί στη φθορά του χρόνου. Ανάμεσά τους θα βρεις κάποια από τα καλύτερα καφέ στη Φλώρινα, με τραπεζάκια έξω που τα πρωινά γεμίζουν από νέους -και όχι μόνο- απολαμβάνοντας τον ήλιο παρέα με τον κελαρυστό ήχο του ποταμού.

 

 

 

 

Τα πιο πολλά απ' αυτά τα αρχοντικά, και άλλα ακόμα που θα συναντήσεις προχωρώντας προς το κέντρο της πόλης, τα έχτισαν Δροσοπηγιώτες μάστορες και τεχνίτες που γύρω στα 1912 ήρθαν στη Φλώρινα από την Πόλη, το Μοναστήρι και τη Μικρασία. Αν κοιτάξεις πιο προσεκτικά, θα δεις περίτεχνες λεπτομέρειες στις πόρτες και τα φουρούσια των παλιών σπιτιών, σε κάποια μάλιστα από αυτά θα προσέξεις πως έχουν εντοιχιστεί ολόκληρα κομμάτια από σιδηροδρομικές ράγες!

Αν κινείσαι με αυτοκίνητο θα διαπιστώσεις πως πολλοί δρόμοι μέσα στη Φλώρινα είναι διπλής κατεύθυνσης, αντίθετα με ό,τι μπορεί να προδιαθέτει το φάρδος του οδοστρώματος. Εύκολα λοιπόν θα έρθεις στη Μεγάλου Αλεξάνδρου, τον εμπορικό δρόμο της πόλης, με το κτίριο της Εθνικής (που πολλοί νομίζουν πως είναι εκκλησία), το Δημαρχείο και το ιστορικό καφενείο «Διεθνές», άλλο σκηνικό κι αυτό του Αγγελόπουλου.

 

 

 

 

Το βράδυ η καρδιά της Φλώρινας χτυπάει στον πεζόδρομο της Παύλου Μελά, με τα μοντέρνα καφέ που σφύζουν από φοιτητόκοσμο. Συνεχίζοντας προς το κέντρο θα βρεθείς στη δημοτική Αγορά, το παλιό παζάρι της Φλώρινας.

Τα ντόπια προϊόντα που γεμίζουν τους πάγκους των πωλητών είναι καθημερινό highlight της πόλης, ιδίως όμως την Τετάρτη και το Σάββατο, όταν έρχονται στην αγορά και παραγωγοί από τα γύρω χωριά. Πίσω ακριβώς από την αγορά αξίζει να καθίσεις για ένα τσιπουράκι στο μικρό καφενείο του Νάσου, με τις ασυνήθιστες τοιχογραφίες και τα δεκάδες πορτρέτα από μορφές του ρεμπέτικου.

 

 

 

 

Στον Σταυρό 

 

Η καλύτερη πανοραμική θέα της Φλώρινας είναι από ένα και μόνο μέρος: από την κορυφή του λόφου του Αγίου Παντελεήμονα. Για να φτάσεις μέχρι τον τεράστιο τσιμεντένιο σταυρό (ύψος 32 μ.) της κορυφής θα πρέπει να ανέβεις με το αυτοκίνητο μέχρι το εστιατόριο του Φ.Ο.Ο.Φ. στην πλαγιά και από εκεί να ακολουθήσεις το μονοπάτι και την καλή σήμανση μέσα στη δασωμένη πλαγιά. Η ανάβαση διαρκεί περίπου 45', είναι ομολογουμένως κάπως κουραστική, όμως η θέα από ψηλά αξίζει και με το παραπάνω την κούραση. Ο Σταυρός τοποθετήθηκε στην κορυφή του λόφου, με πρωτοβουλία του ντόπιου Μητροπολίτη Αυγουστίνου.

 

 

 

 

 

 

Πώς να πάτε

 

Η Φλώρινα απέχει από την Αθήνα περίπου 554 χλμ. μέσω Λάρισας και Κοζάνης. Εναλλακτικά μπορείς να επιλέξεις τη διαδρομή μέσω Τεμπών και Κατερίνης, που θα σε φέρει στην Εγνατία Οδό και από εκεί θα συνεχίσεις μέσω Βέροιας. Στη δεύτερη περίπτωση η απόσταση είναι 629 χλμ.

 


Κυψέλη πολιτισμού

 

Ανέκαθεν ανακάτευε μπογιές και πινέλα, έφτιαχνε πίνακες, γλυπτά, δημιουργούσε έργα τέχνης, πήγαινε τον πολιτισμό ένα βήμα παραπέρα. Η Φλώρινα είχε πάντα μια φιλόξενη αγκαλιά για τους καλλιτέχνες, και εξακολουθεί ακόμη να δίνει το παράδειγμα.


 



Η παράδοση της Φλώρινας στις τέχνες, και ιδιαίτερα στα εικαστικά, συγκρίνεται μόνο με εκείνη της πρωτεύουσας και της συμπρωτεύουσας. Πλάι στο ποτάμι πάντα λειτουργούσαν χώροι τέχνης, μικρά εργαστήρια καλλιτεχνών, μια αληθινή κυψέλη δημιουργικότητας που έκανε τη Φλώρινα γνωστή πολύ πέρα από τα όρια της Μακεδονίας. Μην απορείς λοιπόν που η Σχολή Καλών Τεχνών διατηρεί εδώ ένα ιδιαίτερα δραστήριο παράρτημα!

Εξοχα δείγματα της τοπικής καλλιτεχνικής δημιουργίας θα δεις πολλά στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, ένα μουσείο με μεγάλη ιστορία και εκθέματα εξίσου μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας. Για τη δημιουργία του πρωτοστάτησαν, μεταξύ άλλων, ο γλύπτης Δημήτρης Καλαμάρας και ο ζωγράφος Κούλης Στερίκας, δύο σπουδαίες μορφές της πνευματικής ζωής στη Φλώρινα. Οι δυο τους συγκέντρωσαν πριν από 35 χρόνια έργα των Γκίκα, Μόραλη και άλλων, και έκτοτε, αν και βρισκόταν σε μόνιμη αναζήτηση σταθερής στέγασης, άρχισε να εμπλουτίζεται συνεχώς.

 

 



Σήμερα η συλλογή του Μουσείου αριθμεί πάνω από 600 έργα τέχνης. Στην Πινακοθήκη Φλωρινιωτών Καλλιτεχνών θα δεις έργα μόνο Φλωρινιωτών καλλιτεχνών, όπως των Κούλη Στερίκα, Ιωάννη Ταμουτσέλη, Δημήτρη Καλαμάρα, Νικόλα Δογούλη, Θέμη Μηλώση και πολλών άλλων ακόμη.

Στην καλλιτεχνική δραστηριότητα προσθέτεις και τον πολυπράγμονα Φιλεκπαιδευτικό Σύλλογο Φλωρίνης «Ο Αριστοτέλης», και αρχίζεις να έχεις μια πιο σαφή εικόνα για την πνευματική ένταση της πόλης.

 

 



Οι κυψέλες, ωστόσο, της καλλιτεχνικής δημιουργίας ήταν και είναι τα μικρά εργαστήρια. Πλάι στον ποταμό Σακουλέβα, κυρίως, αλλά και σε διάσπαρτα σημεία μέσα στην πόλη, θα βρεις μικρά ατελιέ, χώρους γλυπτικής και ζωγραφικής, που συντηρούν άσβεστη την πνευματική φλόγα. Οπως το εργαστήριο του Νίκου Ταμουτσέλη, που βαδίζοντας στα χνάρια του πατέρα του Ιωάννη, δίνει το δικό του στίγμα στα εικαστικά δρώμενα της πόλης. 



Στα χρόνια του Αλέξανδρου 


Απέναντι από τον σιδηροδρομικό σταθμό λειτουργεί το Αρχαιολογικό Μουσείο της Φλώρινας, με σπουδαία ευρήματα από ολόκληρο τον νομό, το σπάνιο ρωμαϊκό ψηφιδωτό από το χωριό των Κάτω Κλεινών και, κυρίως, τις εντυπωσιακές τοιχογραφίες που έχουν μεταφερθεί εδώ από τη βασιλική του Αγίου Αχιλλείου Πρεσπών. Βγαίνοντας από την πόλη, με κατεύθυνση προς τον λόφο του Αγίου Παντελεήμονα και τον Φ.Ο.Ο.Φ. συναντάς τα ερείπια της ελληνιστικής πόλης. Ο αρχαιολογικός χώρος δεν είναι τώρα επισκέψιμος (περικοπές γαρ), μπορείτε ωστόσο από έξω να δείτε τα οικοδομικά τετράγωνα της αρχαίας πόλης, τα οποία αλληλοστηρίζονταν λόγω της κλίσης του εδάφους.

 

 

Εδώ χτυπάει η καρδιά της Φλώρινας! 

 

Εχει ήδη γίνει σημείο αναφοράς στην πολιτιστική κίνηση της Φλώρινας. Ο πολυχώρος της Οδού Ονείρων είναι ένας χώρος προσεγμένος, μελετημένος μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, που πλέον θεωρείται συνώνυμο των πετυχημένων events και το κατάλληλο μέρος για βραδιές γεμάτες μουσική αλλά και δραστηριότητες, όπως παρουσιάσεις βιβλίων και πολλές ακόμη σπουδαίες πολιτιστικές πρωτοβουλίες.

Ενα από τα τοπικά συγκροτήματα με ιδιαίτερο χρώμα που χαρίζουν ανεπανάληπτες βραδιές στον πολυχώρο της Οδού Ονείρων είναι οaι CICADAS. Οι CICADAS είναι το συγκρότημα που γεννήθηκε το καλοκαίρι του 2012 κάπως...τυχαία. Με μόνα σύνεργα τις περίτεχνες μελωδίες της blues κιθάρας του δεξιοτέχνη Πέτρου, την ιδιαίτερη φωνή της Eρης και τα εξαιρετικά σόλο του Κυριάκου στο βιολί αποπειρώνται να σας ξεναγήσουν σε απρόβλεπτες διασκευές ποικίλου ύφους του ελληνικού και του ξένου μουσικού στερεώματος, ενώ πολύ σύντομα αναμένουμε δείγμα της προσωπικής τους δουλειάς.



Το έθιμο της φωτιάς

 

 



Στις 23 Δεκεμβρίου, όταν η Φλώρινα είναι «παραδομένη» στο οξύ χειμωνιάτικο κρύο, ανάβουν πελώριες φωτιές στις γειτονιές και ξεκινάει το πανηγύρι με τα χάλκινα να παίζουν χωρίς σταματημό και το τσίπουρο να ρέει άφθονο. Πρόκειται για ένα πανάρχαιο παγανιστικό έθιμο που συμβολίζει τη γονιμότητα και την αναγέννηση, την καρποφορία και το ξύπνημα της γης. Η μεγαλύτερη φωτιά ανάβει στην πλατεία Ηρώων και οι Φλωρινιώτες περιμένουν πώς και πώς να έρθει η στιγμή που θα υψωθούν οι φλόγες στον ουρανό και να αρχίσει το γλέντι!

.....................

http://news.youropia.gr/post.php?id=61140

 


- Στείλε Σχόλιο


12 Νοεμβρίου 2013, 10:41
ΤΟ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙ ΚΑΙ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ
Κόκκινη κλωστή δεμένη...  

Η νεράιδα κάποιου δάσους έχασε μια φορά το μαγικό ραβδί της. Έψαξε, έψαξε, μα τίποτα! Το ραβδί πουθενά δε βρισκόταν. Κι η νεράιδα ήταν απαρηγόρητη, που δεν μπορούσε πια να κάνει μάγια. Ένα σπουργίτι όμως, καθώς πετούσε εδώ κι εκεί, είδε το ραβδί πεσμένο σ’ ένα χαντάκι. Πέταξε, λοιπόν, χαμηλά χαμηλά, το άρπαξε με το ράμφος του και το πήγε γρήγορα στη νεράιδα. Εκείνη, πολύ ευχαριστήθηκε που ξαναβρήκε τη δύναμή της τη μαγική και θέλησε να το ανταμείψει.

-Ζήτησέ μου, καλό σπουργίτι, κάτι που να επιθυμείς πολύ, του είπε, κι αμέσως θα γίνει.

Το σπουργίτι σκέφτηκε λίγο κι έπειτα φώναξε με λαχτάρα:

-Θα ήθελα να είχα χρυσά, ολόχρυσα φτερά!

Η νεράιδα το άγγιξε τότε με το ραβδί της, και μεμιάς τα φτερά του εξαφανίστηκαν και δυο καινούρια χρυσά, που άστραφταν και λαμποκοπούσαν, φύτρωσαν στη θέση τους!

Θαμπώθηκε από τη λάμψη τους το σπουργίτι! Δεν πίστευε στα μάτια του! Κι ετοιμάστηκε να τρέξει αμέσως, να τα δείξει σ’ όλα τα πουλιά και τα ζώα του δάσους.

-Μα, δυστυχία του!

Τα χρυσά φτερά ήταν τόσο βαριά, που δεν μπορούσε διόλου να φτερουγίσει! Ούτε να τα κουνήσει καλά καλά δε γινόταν. Άρχισε τότε να φωνάζει απελπισμένο τη νεράιδα. Κι εκείνη, καλή όπως ήταν, παρουσιάστηκε πάλι μπροστά του.

-Τι με θέλεις; ρώτησε.

-Καλή μου νεράιδα, κλαψούρισε το σπουργίτι, μετάνιωσα. Δεν τα θέλω τα χρυσά φτερά. Ωραία, βέβαια είναι, δε λέω, μα πολύ βαριά, και δεν μπορώ να πετάξω. Μήπως γίνεται να μου τα κάνεις βελουδένια;

-Μετά χαράς, αποκρίθηκε η νεράιδα.

Και στη στιγμή, τα χρυσά φτερά εξαφανίστηκαν και στη θέση τους φύτρωσαν δυο άλλα από παχύ παχύ βελούδο.

Τρελάθηκε από τη χαρά του το σπουργίτι! Τ’ ανοιγόκλεισε περήφανα, έκανε μια βόλτα, να τα δοκιμάσει, κι έπειτα έτρεξε στο δάσος, για να τα δουν και να τα θαυμάσουν όλα τα ζώα και τα πουλιά.

Όμως, ξαφνικά, χοντρές στάλες βροχής άρχισαν να πέφτουν. Και σε λίγο ξέσπασε μια μπόρα γερή. Το σπουργίτι δεν πρόφτασε να κρυφτεί… Και τα βελουδένια φτερά του έγιναν μούσκεμα!

Όταν σταμάτησε η βροχή και βγήκε ο ήλιος, βρεγμένο καθώς ήταν, στάθηκε σ’ ένα κλαράκι κι άπλωσε τα φτερά του, να τα στεγνώσει. Μα τι φτερά ήταν τούτα! Το βελούδο είχε χαλάσει, κι η γυαλάδα του είχε φύγει. Δεν ήταν τώρα παρά ένα άθλιο πανί.

Το σπουργίτι απελπισμένο άρχισε πάλι να φωνάζει τη νεράιδα. Κι εκείνη, που είχε χρυσή καρδιά, έτρεξε πρόθυμα κοντά του.

-Μετάνιωσα, νεράιδά μου! μουρμούρισε. Κοίταξε με τη βροχή πως κατάντησαν τα βελουδένια φτερά μου! Μήπως γίνεται να μου τα κάνεις μεταξένια; Το μετάξι, έχω ακούσει πως δε χαλάει από τη βροχή.

-Και βέβαια, αποκρίθηκε η νεράιδα.

Και στο λεπτό, το σπουργίτι απόκτησε δυο κατακόκκινα μεταξωτά φτερά.

-Α, μα τούτα τα θαυμάσια φτερά πρέπει να τα δει ο κόσμος όλος, φώναξε το πουλί.

Και πέταξε ψηλά, να πάει στην πόλη.

Είχε φτάσει κοντά στα πρώτα σπίτια, όταν το είδαν μερικά παιδιά που πήγαιναν σχολείο.

-Ένα πουλάκι με κόκκινα φτερά! φώναξαν απορημένα.

-Α, τι ωραίο!

-Και τι παράξενο που είναι! Θα πρέπει να είναι σπάνιο!

-Ελάτε να το πιάσουμε, να το βάλουμε σ’ ένα κλουβί!

Κι όλα μαζί άρχισαν να το κυνηγούν. Κάποιο μάλιστα έλεγε πως θα ήταν καλύτερα να το χτυπήσουν με σφεντόνα κι έπειτα να το βαλσαμώσουν!

Τρομάρα που την πήρε το καημένο το πουλί! Και τι τρεχάλα έκανε για να ξεφύγει! Πέταξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε και γύρισε στο δάσος. Στάθηκε λαχανιασμένο σ’ ένα κλαράκι, να ξανασάνει κι έπειτα –τι να κάνει;- φώναξε πάλι τη νεράιδα.

-Συγχώρα με, που όλο σε φωνάζω, καλή μου φίλη, της είπε σαν παρουσιάστηκε, μα πάλι το μετάνιωσα. Ωραία έγιναν τα φτερά μου, μα έτσι κατακόκκινα και γυαλιστερά καθώς είναι, με κάνουν να φαντάζω πολύ. Οι άνθρωποι νομίζουν πως είμαι πουλί σπάνιο! Με κυνηγούν και θέλουν να με πιάσουν!

-Αποφάσισε, λοιπόν, σαν τι φτερά θα ήθελες να έχεις επιτέλους! άρχισε να χάνει την υπομονή της η νεράιδα.

Το σπουργίτι στάθηκε κάμποσο σκεφτικό και στο τέλος είπε:

-Απ’ ό, τι βλέπω, τα δικά μου φτερά πρέπει να προτιμήσω, νεράιδά μου. Τι τα θέλω εγώ τα μεγαλεία! Με τα δικά μου πετώ μια χαρά! Είναι ελαφριά, γερά, η βροχή δεν τα καταστρέφει, κι οι άνθρωποι το βλέπουν πως είμαι σπουργίτι και μ’ αφήνουν να πετώ ελεύθερα. Δώσε μου, λοιπόν, πάλι τα δικά μου τα φτερά, και σου υπόσχομαι τίποτε πια να μην ξαναζητήσω.

Κι η νεράιδα η καλή έκανε το θέλημά του. Έτσι, το μικρό πουλί έμεινε με τα φτερά του. Και χαιρότανε πολύ, λεύτερα, το πέταγμά του.

Λότη Πέτροβιτς- Ανδρουτσοπούλου


- Στείλε Σχόλιο


11 Νοεμβρίου 2013, 11:10
Μην κλαις, φθινόπωρο
Το ποίημα της εβδομάδας  

-Μην κλαις, φθινόπωρο,

μην είσαι λυπημένο,

γέμισε πάλι

του σχολειού μας η αυλή.

Άκου τα γέλια,

τα τραγούδια, τη χαρά μας,

γέλα κι εσύ!

 

-Μα ποιος το λέει

ότι είμαι λυπημένο

και κάποιο βάρος

μου σκεπάζει την ψυχή;

Την ομπρελίτσα που ‘χεις

μέσα στο ντουλάπι

πώς θα τη βγάλεις

να χαρείς, χωρίς βροχή;

Ελένη Χριστούλα-Πατελοδήμου, Ποιήματα για το φθινόπωρο και το χειμώνα, εκδόσεις Πατάκη

……

Καλημέρα και καλή εβδομάδα, από μια φθινοπωρινή, μαγευτικά όμορφη, μα πάντα ξεχασμένη Φλώρινα...


- Στείλε Σχόλιο


10 Νοεμβρίου 2013, 11:59
Η Χρονιά του Μικρού Πρίγκιπα
Σπουδαίοι άνθρωποι  

Επειδή έχουμε ακόμα καιρό για να γίνει ο... απολογισμός της "Χρονιάς του Μικρού Πρίγκιπα", ας κάνω την αρχή με ένα αρκετά ενδιαφέρον άρθρο(που επικεντρώνεται στον Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ), που "έκλεψα" στο Facebook από την Λήδα Βαρβαρούση!...

...........................................................................

Αντουάν Ντε Σαίντ-Εξυπερύ, μια εκπληκτική ζωή γεμάτη αναζήτηση

 

''Δεν βλέπεις καθαρά παρά μόνον με την καρδιά. Το ουσιώδες είναι αόρατο για τα μάτια''..

 

Στις αρχές του 20ου αιώνα οι αδελφοί Ράιτ πραγματοποιούν την πρώτη πτήση στους ουρανούς. Την ίδια εποχή γεννιέται ένα παιδί στη Λυών της Γαλλίας που έμελλε να μαγευτεί από τα αεροπλάνα απογειώνοντας εκατομμύρια ανθρώπους με τα ταξίδια της αναζήτησης του «μικρού πρίγκιπα».

 

Εκείνος ζει από τότε στον πλανήτη της παιδικής του ηλικίας, στη πιο όμορφη χώρα του κόσμου. Εκεί που οι μεγάλοι δύσκολα φτάνουν, μα κι όταν φτάνουν χρειάζεται να κοπιάσουν, για να καταφέρουν να δουν τα μικρά και μεγάλα μυστικά που κρύβει αυτός ο υπέροχος κόσμος.

ceb1cebdcf84cebfcf85ceb1cebd 0003 Από μικρός αγαπούσε πολύ τα παραμύθια. Το 1904 σε ηλικία 4 μόλις ετών έχασε τον πατέρα του. Η μητέρα του, τα τέσσερα αδέρφια του, τα λουλούδια στις αυλές, ο ουρανός και τ’ άστρα, το φεγγάρι, τα πουλιά, οι γρύλλοι που πάλευε να εκγυμνάσει, έγιναν μια μεγάλη οικογένεια που τον τύλιγε κάθε νύχτα με σεντόνι το φεγγάρι κι όνειρα, για ταξίδια μακρινά σε κόσμους που ακόμα και σήμερα δεν έχουν αποκαλυφθεί.

 

Ήθελε να πετάξει. Και βρήκε τον τρόπο! Το αγόρι, που πετούσε καθημερινά με τις λέξεις και τους στίχους στον ουρανό της φαντασίας, έντυσε το ποδήλατό του με μεγάλα πανιά κι έφτασε τόσο μακριά που δεν πρόφτασε κι ο ίδιος να μας πει. Το ταξίδι της αναζήτησης, το ταξίδι του μικρού πρίγκιπα, ξεκίνησε την μέρα που το ποδήλατο του Αντουάν φόρτωσε τα πανιά του με άνεμο κι υψώθηκε προς τα σύννεφα. Κι ύστερα ήρθε εκείνος ο Ναζί που πετούσε τυχαία στα ίδια μέρη. Και πυροβόλησε. Γιατί ο Ναζί δεν «πετάει στα σύννεφα». Σκοτώνει τα σύννεφα κι ό,τι ακόμα ζει κοντά τους.

 

Πέρασε πολύς καιρός μέχρι να τυλίξουν τα δίχτυα ενός ψαρά τα σίδερα του αεροπλάνου που πήρε μαζί του τον Αντουάν στη Μεσόγειο. Ο αριθμός του δεν άφηνε περιθώρια για αμφιβολίες. Πέρασαν ακόμη περισσότερα χρόνια για να μιλήσει ο Ναζί, που μετάνιωσε λέει, γιατί δεν ήξερε οτι ήταν ο συγγραφέας του «μικρού πρίγκιπα» μέσα στο αεροπλάνο που είχε καταρρίψει. Τον είχε διαβάσει λέει κι εκείνος. Ανάθεμα όμως αν μίλησε ποτέ μαζί του. Ανάθεμα αν κατάλαβε ποτέ τί έκανε, κι αυτός και τόσοι άλλοι ακόμα σε εκείνο το μακελειό, στο ανθρωποσφαγείο που προκάλεσαν οι Ναζί στο Β’ Παγκόσμιο.

 

Εκεί ψηλά, στον ουρανό, σε ένα απίστευτο ύψος, έπιασε την πένα του για πρώτη φορά ο Αντουάν κι αποφάσισε να μας μιλήσει. «Ήμουν φτιαγμένος για να γίνω κηπουρός» έγραφε και μετά «Ζω, σημαίνει γεννιέμαι αργά».

 

Το 1912 σε ηλικία 12 χρονών πέταξε ψηλά με αεροπλάνο για πρώτη φορά. Το ποδήλατο άλλαξε μορφή. Τα πανιά που το σήκωναν στους ουρανούς με την βοήθεια του ανέμου αντικαταστάθηκαν με έλικες και μια θορυβώδη μηχανή που μπορούσε να σε κάνει να πλησιάσεις τα αστέρια. Τώρα πλέον όλα ήταν δυνατά.

 

Στα δεκαεφτά του έχασε τον καλύτερο του φίλο. Ο «μηχανικός» του, ο Φρανσουά, ο μικρότερος αδερφός του Αντουάν, έφυγε για ένα μεγάλο ταξίδι. Το ταξίδι όπου το σώμα δεν επιστρέφει ποτέ.

 

Ο Αντουάν κατατάχθηκε στο στρατό. Όχι για να πολεμήσει. Ούτε γιατί του άρεσε η «τάξις και η ασφάλεια». «Η τάξη» έγραφε, «είναι σταμάτημα της ζωής». Δεν ζητούσε την αναγνώριση μέσα από τα υφάσματα της στολής κι απ’ τα καρφιτσωμένα παράσημα ανδρείας. Όλα αυτά δεν είχαν καμία μα καμία σημασία για τον Αντουάν. Αντίθετα μισούσε τη στρατιωτική θητεία.

 

«Παρακαλώ πολύ να μη χρησιμοποιείται τον τίτλο κόμης στα γράμματα που μου στέλνεται» έγραφε στη αγαπημένη του μητέρα. Η οικογένεια του είχε αριστοκρατική «ρίζα» αλλά δεν ήταν αυτό που συνηθίζουμε να λέμε «ευκατάστατη».

 

ceb1cebdcf84cebfcf85ceb1cebd 0002

 

Ένα χρόνο έπειτα από το χαμό του Φρανσουά αρραβωνιάστηκε μια οικογενειακή φίλη, η οποία τον εγκατέλειψε μερικά χρόνια αργότερα. Στα εικοσιένα του πέφτει με το αεροπλάνο του, σε ένα τρομερό ατύχημα στο Λε Μπουρζέ, όπου τραυματίζεται βαριά αλλά σαν από θαύμα ξεφεύγει απ’ το θάνατο. Αφού ολοκλήρωσε τη θητεία του με το βαθμού του ανθυποσμηναγού, παίρνοντας παράλληλα το πτυχίο του πιλότου μαχητικών, άλλαξε διάφορα επαγγέλματα. Εμπορικός αντιπρόσωπος, υπάλληλος σε αεροπορική εταιρεία και υπεύθυνος αργότερα στην αεροπορική ταχυδρομική γραμμή στο Μπουένος Άιρες. Αυτή, η τελευταία, ήταν μια δουλειά που τον είχε ενθουσιάσει. Ταυτόχρονα γράφει τα βιβλία «Ο Πιλότος», «Ο Ταχυδρόμος του Νότου» και την «Νυχτερινή πτήση» που αποσπά λογοτεχνικό βραβείο.

 

Στα 1930 αναζητά έναν φίλο του που είχε χαθεί στις Άνδεις. Το αεροπλάνο του Γκιγιωμέ είχε γίνει συντρίμμια στα βουνά κι ο Αντουάν προσέτρεξε σε βοήθεια, αναζητώντας τον φίλο. Μαχητής κι εκείνος! Παρά την καταστροφή δεν το έβαλε κάτω. Ο Γκιγιωμέ πίστεψε πως θα πεθάνει αλλά ήθελε να ζήσει τόσο ώστε να πεθάνει όπως ήθελε ο ίδιος. Έτσι κατάφερε, αφού περιπλανήθηκε για μέρες σαν αγρίμι στις Άνδεις, να κατέβει προς τις πεδιάδες ελπίζοντας να φτάσει κάπου όπου θα μπορούσε να βρεθεί το πτώμα του, για να μπορέσει η σύζυγος του να εισπράξει την αποζημίωση της ασφαλιστικής εταιρείας από το ατύχημα που του είχε συμβεί. Να μη θεωρηθεί δηλαδή αγνοούμενος.

 

Την ίδια εποχή γνώρισε την Κονσουέλο με την οποία και παντρεύτηκε.

 

Επιδιώκοντας να σπάσει ένα ρεκόρ δοκίμασε να πετάξει από το Παρίσι στη Σαϊγκόν, όμως το ταξίδι δεν είχε την κατάληξη που θα περίμενε. Είχε μια διαφορετική πλοκή την οποία και θα αναγνωρίσετε, πιστεύω! Το καραβάνι που έσωσε τον Αντουάν στην έρημο της Λιβύης είχε γλιτώσει απ’ τον θάνατο έναν άνθρωπο, γεννώντας την ίδια στιγμή έναν ακόμη. Μικρό αλλά γνωστό μας πλέον. Ο μικρός πρίγκιπας είχε ήδη προσγειωθεί κι ας μην είχε γραφτεί ούτε μισή λέξη ακόμα για τις περιπέτειές του. Αυτές… τις ζούσε ήδη ο Αντουάν.

 

Τα οικονομικά του δεν ήταν καθόλου καλά και δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο με το ξέσπασμα της μεγάλης οικονομικής κρίσης, που συγκλόνισε και τότε τον κόσμο. Η επιτυχία της «Νυχτερινής πτήσης» όμως και ιδίως η μεταφορά της στον κινηματογράφο με έναν πιο… εμπορικό τίτλο, που της έδωσαν οι χολιγουντιανοί, με πρωταγωνιστή τον Κλαρκ Γκαίημπλ καθώς και η μεταφορά στην μεγάλη οθόνη δύο ακόμα κειμένων του Αντουάν, την «Αν-Μαρί» και το «Σαββατοκύριακο στο Αλγέρι» βελτιώνουν αισθητά την οικονομική του κατάσταση.

 

Τα σύννεφά περιμένουν κι εκείνος δεν έχει παρά να ανταποκριθεί στο κάλεσμα τους. Παρά το γεγονός πως τα χρόνια περνούν και ειδικά τα χρόνια για έναν αεροπόρο-εκείνη την περίοδο μάλιστα-που έτσι κι αλλιώς περιορίζονται από τα προβλήματα και την καταπόνηση που γεννά στον ανθρώπινο οργανισμό η πτήση, ο Αντουάν μοιάζει να αψηφά τον κίνδυνο. Έτσι, αναλαμβάνει πολεμικός ανταποκριτής γαλλικών εφημερίδων στον Ισπανικό εμφύλιο όπου και παίρνει ανοιχτά θέση υπέρ των δυνάμεων της δημοκρατίας κι εναντίον του δικτάτορα Φράνκο.

 

cebf-cebcceb9cebacf81cf8ccf82-1

Ένα νέο ατύχημα τον συναντά στην πτήση Νέα Υόρκη-Γη του πυρός, απ’ όπου βγαίνει ζωντανός αλλά βαριά τραυματισμένος. Τα βιβλία του όπως «η γη των ανθρώπων» αγκαλιάζονται από τους φίλους της λογοτεχνίας κι ο Αντουάν ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει το Ναζισμό που έρχεται με ορμή να σκεπάσει ολόκληρο τον κόσμο με αίμα. Θέλει να καταταγεί. Να πολεμήσει κι αυτός το τέρας, όμως οι ιθύνοντες τον τοποθετούν σε μονάδα αναγνωρίσεως κάτι που δεν μπορεί να δεχτεί. Ζητά επίμονα να μετατεθεί σε μάχιμη μονάδα κι έπειτα από μεγάλη πίεση το καταφέρνει. Φίλοι του που φοβούνταν για την εύθραυστη υγεία του προσπαθούν να τον μεταπείσουν. Του προτείνουν άλλες θέσεις σε γραφεία μα ο Αντουάν τούς απαντά: «Δεν σκοπεύω να γίνω ένας από αυτούς τους χαρτογιακάδες που μένουν στις αποθήκες για να φαγωθούν μετά τον πόλεμο σαν βάζα μαρμελάδας αραδιασμένα στα ράφια».

 

Τα γεγονότα παίρνουν την γνωστή, άσχημη, τροπή. Η γραμμή Μαζινό δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στη ναζιστική προέλαση. Πολλοί λένε ότι έχει ισχυρή υποστήριξη ο ναζί μέσα στη χώρα, σε πολιτικούς, στρατιωτικούς και οικονομικούς κύκλους οι οποίοι συντελούν στην σχεδόν αμαχητί παράδοση της Γαλλίας. Ο Αντουάν διαπίστωσε σύντομα, πετώντας, πως μια νέα γενιά μαχητικών αεροσκαφών που θα μπορούσαν να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα στη ναζιστική επίθεση είχαν μείνει καθηλωμένα στο έδαφος, γιατί ποτέ δεν δόθηκε εντολή απογείωσης.

 

Η κατάρρευση του στρατού, το χάος που ακολούθησε, η σφαγή παιδιών και γυναικών από την ναζιστική αεροπορία, τα  ταρατατζούμ και οι παράτες των κατακτητών, ήταν λες και κατέβηκαν ιπτάμενοι βόες στη γη, που κατάπιναν ανθρώπους στο πέρασμά τους.

 

Ο κόσμος νύχτωνε τώρα κι η αίσθηση της προδοσίας έζωνε την ατμόσφαιρα.

 

Η κυβέρνηση του Βισύ, η οποία συνθηκολογεί και συνεργάζεται με τους Ναζί μεταθέτει τον Αντουάν στο Μπορντώ, μα εκείνος δεν έχει καμιά διάθεση να μείνει στην υπηρεσία μιας ναζιστικής μαριονέτας. Αρνείται και αμέσως μετά δραπετεύει από τη Γαλλία. Οι συνεργάτες των Χιτλερικών, απαγορεύουν τα βιβλία του. Καταφεύγει στις ΗΠΑ όπου και γράφει το βιβλίο «Πιλότος πολέμου».

 

Ο φίλος του ο Γκιγιωμέ που βγήκε ζωντανός από το ατύχημα στις Άνδεις χάνει τη ζωή του από ναζιστικό βλήμα. Οι σύμμαχοι αποβιβάζονται στη Β. Αφρική. Ο κόσμος ολόκληρος πλέον είναι τυλιγμένος στη φωτιά του πολέμου. Ο Αντουάν δεν μπορεί να κρατηθεί. Θέλει να πολεμήσει, θέλει να πετάξει ξανά. Τα 44 χρόνια του κάνουν την πτήση πολύ επικίνδυνη υπόθεση.

 

Με παρέμβαση φίλων του, αξιωματούχων της αμερικανικής κυβέρνησης, θα τον αφήσουν να πετάξει ξανά. Έτσι επιστρέφει στο παλιό του σμήνος, όμως τώρα νέες αντιθέσεις έχουν προκύψει. Ο ανταγωνισμός του Ντε-Γκωλ με άλλες ομάδες συμφερόντων της στρατιωτικής, πολιτικής και οικονομικής ελίτ της Γαλλίας απαιτεί, από τον διάσημο πλέον συγγραφέα Αντουάν, να ταχθεί με τη μεριά του ενός ή του άλλου. Εκείνος αρνείται να πάρει οποιαδήποτε τέτοια θέση κι έτσι βρίσκεται εν μέσω πυρών. Οι φιλοναζιστές τον μισούν γιατί τους πολέμησε με την «Αστραπή»- έτσι ονόμαζε ο Αντουάν το αεροπλάνο του- αλλά και κυρίως με τη πέννα του και τον κατηγορούν για πατριώτη. Οι νέοι «πατριώτες» του Ντε Γκώλ, τον απεχθάνονται γιατί έχει το θάρρος της γνώμης του και δεν δέχεται να παίξει στα παιχνίδια εξουσίας, που βρίσκονταν σε εξέλιξη κι επίσης τον κατηγορούν για φιλοναζισμό!!

 

1792 mikros

Το αποτέλεσμα; Ο Ντε Γκώλ απαγορεύει τα βιβλία του Αντουάν στη Γαλλία. Σύννεφα λύπης πυκνώνουν στον ουρανό του Αντουάν. Ο ατρόμητος αεροπόρος που αναζητούσε τα νοήματα των ταξιδιών και τον σκοπό του ουρανού στα κύματα της θάλασσας, έτσι όπως την έβλεπε από ψηλά, χανόταν αρχικά μέσα στις αγκαλιές των συμπολεμιστών του κι αμέσως μετά εισέπραττε την επιφυλακτικότητα και την απομόνωση.

 

Μοιάζει η Μεσόγειος σαν να τάχθηκε σε έναν ρόλο για τον Αντουάν. Να γίνει η δική του πατρίδα, η πατρίδα της μοναξιάς καθώς ο μικρός πρίγκιπας κουράστηκε και ζήτησε λίγο να ξαποστάσει.

 

Το αεροπλάνο που κατέρριψε ο Ναζί στις ακτές της Τουλόν, λένε πως ήταν του Αντουάν. Μα κι εγώ κι εσύ και πολλοί ακόμα ξέρουμε πως ο πιλότος της «Αστραπής» ζει για πάντα μέσα σε κάθε τριαντάφυλλο της ψυχής μας. Κι όσο το ποτίζεις ανθίζει. Όσο το εγκαταλείπεις, μαραίνεται.

 

Ίσως από εκεί, ίσως από τα βάθη της θάλασσας, εκεί που βρέθηκε η «Αστραπή» παρέα με Ποσειδώνια και άνθη του βυθού, μας μιλά ακόμα εκείνη η φωνή. Η φωνή που βγαίνει απ’ τον πλανήτη της παιδικής μας της ψυχής… η φωνή που, πολλές φορές, ξεχνάμε πως υπάρχει…

 

 

πηγή εδώ , του Χρήστου Τσαντή.

............................

http://www.thessalonikiartsandculture.gr/blog/texnopersona/antouan-de-saint-eksypery-mia-zoi-anazitisi#.Un9Yc66TuP8


- Στείλε Σχόλιο


08 Νοεμβρίου 2013, 21:54
18 Χρόνια δράσης για «Το Χαμόγελο του Παιδιού»
Ανθρωπιά  

…………………………

Σκεφτείτε λοιπόν, κι αφήστε τα λόγια… Όλα παιδιά είναι και αξίζουν ένα χαμόγελο…

………………………….

http://www.hamogelo.gr/4-1/1709/9-Noembrioy-2013-18-Xronia-drashs-gia-To-Xamogelo-toy-Poidioy


- Στείλε Σχόλιο


08 Νοεμβρίου 2013, 16:49
Δευκαλίωνας και Πύρρα
Μυθολογία  

Κάποτε ο Δίας οργίστηκε, γιατί οι άνθρωποι είχαν γίνει κακοί και ασεβείς. Αποφάσισε λοιπόν να τους εξαφανίσει με κατακλυσμό. Για εννέα μέρες και εννέα νύχτες έβρεχε ασταμάτητα. Τα νερά σκέπασαν τα πάντα.

Από τον κατακλυσμό σώθηκαν μόνο ο Δευκαλίωνας και η γυναίκα του η Πύρρα, γιατί ήταν καλοί άνθρωποι. Αυτούς τους είχε συμβουλεύσει ο Προμηθέας να φτιάξουν μια κιβωτό και να κλειστούν μέσα. Η κιβωτός έπλεε στα νερά που πλημμύρισαν τη γη. Όταν οι βροχές σταμάτησαν, η κιβωτός άραξε στην κορυφή του Παρνασσού.

Ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα βγήκαν έξω κι έκαναν θυσία στο Δία για να τον ευχαριστήσουν. Ο Δίας τότε έστειλε το θεό Ερμή να του πει ότι όποια χάρη ζητήσουν, θα πραγματοποιηθεί. Εκείνοι είπαν ότι ήθελαν κι άλλους ανθρώπους γύρω τους. Σύμφωνα με τη συμβουλή του Ερμή, καθώς περπατούσαν, έριχναν πέτρες πίσω τους. Οι πέτρες που έριξε ο Δευκαλίωνας έγιναν άνδρες’  οι πέτρες που έριξε η Πύρρα έγιναν γυναίκες. Ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα αργότερα απόκτησαν πολλά παιδιά.

Το πρώτο τους παιδί ήταν ο Έλληνας. Σ’  αυτόν όφειλαν το όνομά τους οι Έλληνες.

Στα πολύ παλιά χρόνια, Ιστορία Γ’ Δημοτικού, ΟΕΔΒ, 1996 (ΙΑ’  έκδοση)


- Στείλε Σχόλιο


07 Νοεμβρίου 2013, 10:23
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ
Ανθολογία πεζού ποιήματος  

Τ’  άψυχα αντικείμενα είναι πάντοτε σωστά και δεν γίνεται, δυστυχώς, να κατηγορηθούν για τίποτα. Δεν παρατήρησα ποτέ μια καρέκλα να μετακινείται απ’ το ένα πόδι στο άλλο ή ένα κρεβάτι να σηκώνεται στα πίσω πόδια του. Και τα τραπέζια, ακόμα κι όταν είναι κουρασμένα, δεν τολμούν να λυγίσουν τα γόνατά τους. Υποπτεύομαι πως τα αντικείμενα φέρονται μ’ αυτό τον τρόπο από παιδαγωγικούς λόγους, θέλοντας έτσι να μας μέμφονται συνεχώς για την αστάθειά μας.

ΖΜΠΙΓΚΝΙΕΒ ΧΕΡΜΠΕΡΤ

(Μετάφραση: Βασίλης Καραβίτης)

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ (επιλογή κειμένων Στρατής Πασχάλης), εκδόσεις Μεταίχμιο


- Στείλε Σχόλιο


06 Νοεμβρίου 2013, 17:58
Από την συλλογή «Κραυγή στα πέρατα»
Μενέλαος Λουντέμης  

Ξέρω πως ολωνών σας

τρέμει η μεγάλη σας καρδιά,

μην πάθει τίποτα κακό,

κανένα αρχαίο βοτσαλάκι αυτού του τόπου.

Ξέρω τον ένθεο έρωτά σας,

για τις λευκές κοπέλες του Ερεχθείου μας.

Ω, ησυχάστε.

Είναι πολύ καλά, πολύ καλά τα μάρμαρά μας.

Και σας χαιρετούν.

Λίγοι καπνοί τα ενόχλησαν μονάχα.

Και τα πιτσίλισε λιγάκι αίμα.

Κατά τα άλλα merci.

Τίποτα άλλο. Α, ναι.

Λίγα θρύψαλα, λίγες φλόγες…

Μα τόσο πολύ λίγες

που δεν πρόφτασαν ούτε καν να και να μαυρίσουν

τα πολυαγαπημένα σας μάρμαρα.

Και μόνο εμείς εγίναμε δαδιά,

για να φωτολουστεί η γλυκιά σας Ακρόπολη.

Και τώρα κύριοι, Merci ξανά.

Merci maitres… Μερσί παντού.

Καλή μέρα σας.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ


- Στείλε Σχόλιο


05 Νοεμβρίου 2013, 13:54
ΤΡΕΙΣ ΑΔΕΛΦΕΣ
Κόκκινη κλωστή δεμένη...  

Τα παλιά τα χρόνια σ’  έναν πύργο σε τρία χρόνια μέσα, γεννήθηκαν τρία κορίτσια. Και, σε κάθε γέννα της αρχόντισσας, οι τρεις Μοίρες έφταναν, από το δρόμο της νύχτας, στο ευτυχισμένο αρχοντικό και μοίραναν τα νεογέννητα βλαστάρια.

Στο πρώτο είχανε χαρίσει την ομορφιά.

Στο δεύτερο είχανε χαρίσει την εξυπνάδα.

Στο τρίτο είχανε χαρίσει την καλοσύνη.

Ο άρχοντας κι η αρχόντισσα καμάρωναν αχόρταγα τα τρία τους βλαστάρια, έτσι πλούσια προικισμένα και τα τρία από τις Μοίρες. Και με τον καιρό τα τρία μοσκαναθρεμμένα έγιναν τρεις κοπέλες, σαν τα κρύα τα νερά.

Της πρώτης έλαμψε η ομορφιά σαν τον ήλιο.

Της δεύτερης άστραφτε η εξυπνάδα σαν την αστραπή μες στα σκοτάδια.

Της τρίτης μοσκοβολούσε η καλοσύνη, σαν τα ρόδα και τα κρίνα.

Όταν ήρθε η ώρα τους να παντρευτούνε, ο άρχοντας ο πατέρας τους κάλεσε στον πύργο του τρία αρχοντόπουλα από τους τόπους που εξουσίαζε, και τα τρία από ξακουστές γενιές. Τα κάλεσε να τα φιλέψει στο αρχοντικό του. Κι όποια από τις τρεις κοπέλες άρεσε στον καθένα, να του τη δώσει με την ευχή του και να τον κάνει παιδί του.

Τρεις μήνες καθίσανε τα τρία αρχοντόπουλα στον πύργο του μεγάλου άρχοντα, με τις τρεις κοπέλες. Τρεις μήνες είδε γιορτές και πανηγύρια ο παλιός πύργος. Τρεις μήνες για να γίνουν οι γνωριμίες και να διαλέξει το κάθε αρχοντόπουλο τη δική του. Όταν σώθηκαν οι τρεις μήνες, ο άρχοντας κάλεσε το πρώτο αρχοντόπουλο, χώρια από τα άλλα, και του είπε:

-Θέλημά  μου είναι να σε κάνω παιδί μου. Βάλε το χέρι στην καρδιά σου και πες μου, ποια από τις τρεις μου κοπέλες θέλεις να σου δώσω.

Το αρχοντόπουλο του αποκρίθηκε:

-Εγώ, άρχοντά μου, διαλέγω την πρώτη. Μα θα ήθελα νάχει και την εξυπνάδα της δεύτερης και την καλοσύνη της τρίτης. Τι να την κάνω την ομορφιά, δίχως εξυπνάδα και δίχως καλοσύνη;

Ο άρχοντας κάλεσε τότε το δεύτερο αρχοντόπουλο.

-Εσύ, αρχοντόπουλό μου, ποια διαλέγεις από τις τρεις μου κοπέλες; Πες μου να σου τη δώσω, να σε κάνω παιδί μου.

Το αρχοντόπουλο αποκρίθηκε:

-Εγώ, άρχοντά μου, διαλέγω τη δεύτερη. Μα θα ήθελα νάχει και την ομορφιά της πρώτης και την καλοσύνη της τρίτης. Τι να την κάνω την εξυπνάδα δίχως ομορφιά και δίχως καλοσύνη;

Ο άρχοντας κάλεσε το τρίτο αρχοντόπουλο.

-Εσύ, αρχοντόπουλό μου, ποια διαλέγεις από τις τρεις μου κοπέλες: Πες μου κι είναι δική σου. Χαρά μου είναι να σε κάνω παιδί μου.

-Δεν ξέρω, άρχοντά μου, ποιες διαλέξανε τα άλλα αρχοντόπουλα. Εγώ διαλέγω την Τρίτη. Μα θα ήθελα νάχει και την εξυπνάδα της δεύτερης και την ομορφιά της πρώτης. Τι να την κάνω την καλοσύνη δίχως ομορφιά και δίχως εξυπνάδα;

Τα τρία αρχοντόπουλα φύγανε και γυρίσανε στα μέρη τους. Ο άρχοντας στεναχωρημένος, φώναξε την αρχόντισσά του και της είπε τα θλιβερά μαντάτα.

-Άδικα πασχίζουμε, αρχόντισσα, να παντρέψουμε τις κοπέλες μας. Γαμπρός δε βρίσκεται γι’  αυτές. Γιατί ούτε οι τρεις μπορούν να γίνουν μία, μες τις χάρες των τριών, ούτε είναι βολετό να τις δώσουμε και τις τρεις σε έναν. Ας όψεσαι, που μούκανες τρεις, με μοιρασμένες χάρες και δε μούκανες μία με τις χάρες μαζεμένες. Γραφτό είναι να γεράσουν ανύπαντρες οι τρεις άμοιρες κοπέλες μέσα σ’  αυτόν τον πύργο.

Και κλάψανε κι οι δύο. Και πάλι παρηγορούσε ο ένας τον άλλον:

-Πού ξέρεις: Ο Θεός είναι μεγάλος. Αν είναι το θέλημά του θα βρεθεί γαμπρός.

Κάποια παλιά χαρτιά, που βρέθηκαν ύστερ’  από χρόνια, στα χαλάσματα του παλιού πύργου, ανιστορούνε πως ο γαμπρός, που περίμεναν ο άρχοντας και η αρχόντισσα για τις τρεις τους θυγατέρες, ήρθε μια νύχτα, καβαλάρης σ’ ένα μαύρο άτι. Και την ίδια νύχτα παντρεύτηκαν και οι τρεις. Ο ξωτικός γαμπρός, στεφανώθηκε, τη νύχτα εκείνη, με τα ίδια στέφανα, την Ομορφιά, την Εξυπνάδα και την Καλοσύνη. Και τις πήρε στο βασίλειό του.

Αυτό ανιστορούνε τα παλιά χαρτιά, που βρέθηκαν στα έρημα χαλάσματα, για τις τρεις αδελφάδες, με τα τρία ξέχωρα χαρίσματα των Μοιρών, που γεννήθηκαν, σε τρία χρόνια, στον ξακουστό Φράγκικο πύργο του Μοριά.

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ

 

 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


04 Νοεμβρίου 2013, 09:39
ΠΑΓΙΔΑ
Το ποίημα της εβδομάδας  

Το να γράφεις είναι μάταιο

Το να μη γράφεις είναι αδύνατο.

Έτσι κάθε μέρα ματαιοπονείς

γιατί το μόνο πιο οδυνηρό

από τη γραφή

είναι να μη γράφεις καθόλου.

 

Νίκος Δήμου

…………………………

Καλή, δημιουργική εβδομάδα :)

video 


- Στείλε Σχόλιο


03 Νοεμβρίου 2013, 11:31
Όμορφη μέρα
Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα...  

…«Μην πέφτεις σε περισυλλογή.

Τα ποτάμια και τα χρόνια άσ’ τα να κυλάνε.

Κι ό, τι βγει»…

……………………

Καλή Κυριακή :)

video 


- Στείλε Σχόλιο


02 Νοεμβρίου 2013, 06:55
Εν αναμονή μεγάλων καταιγίδων
Διηγήματα και ιστορίες  

Σε κάποιο παλιό βιβλίο για τους ψαράδες του Lofoten διαβάζω:

Όταν αναμένονται μεγάλες καταιγίδες, συμβαίνει πάντοτε το ίδιο, μερικοί από τους ψαράδες δένουν γερά τα καΐκια τους στην παραλία και τρέχουν να προφυλαχτούν στη στεριά, άλλοι πάλι βιάζονται να ξανοιχτούν στη θάλασσα. Τα καΐκια όταν είναι καλοτάξιδα, είναι πιο ασφαλισμένα στη φουρτούνα παρά στην παραλία.

Ακόμα και μέσα στις πιο μεγάλες καταιγίδες μπορούν να σωθούν από το έμπειρο χέρι του καπετάνιου, στην παραλία όμως ακόμα και σε πιο μικρές καταιγίδες θα κομματιαστούν από τα κύματα. Για τους ιδιοκτήτες τους αρχίζει τότε μια πάρα πολύ σκληρή ζωή.

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ, Ιστορίες, εκδόσεις Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος.


- Στείλε Σχόλιο


01 Νοεμβρίου 2013, 14:43
Νοέμβριος
Πρωτομηνιά  

Σύννεφα χρωματιστά

πουλιά που φεύγουνε μακριά

μέσα στου δάσους τη σπηλιά

μια ανάσα ακούγεται βαριά

αρκούδα, φίδι και χελώνα

θα ονειρευτούνε το χειμώνα.

 

Κόκκινα μήλα, ελιές, καρποί

γεύσεις ζεστές, χρωματιστές

ο άνεμος έρχεται κρυφά

της φύσης λέει μυστικά

Νοέμβρης είναι που κρατά

τη γη στην κρύα του αγκαλιά.

 

Ήλιος χλωμός, χρυσό φεγγάρι

σε μια γωνιά κάνουν παζάρι

χαμογελάει η Σελήνη

κερδίζει και το φως της δίνει

χαμογελάει και τ’ αστέρι

που βγήκε μέρα μεσημέρι.

Βούλα Ηλιάσκου, Καίτη Δαλμάτσου-Ζερβουδάκη, 12 μήνες τραγούδια, εκδόσεις Πατάκη.

………………………..

Καλό μήνα :)


- Στείλε Σχόλιο


31 Ιανουαρίου 2013, 15:21
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΚΑΜΠΑΝΑΣ
Κόκκινη κλωστή δεμένη...  

Έξω από το δάσος, στα ριζά του βουνού, ήταν κάποτε ένα όμορφο χωριό, με τα δέντρα του, τα νερά του και την εκκλησία του με το ψηλό καμπαναριό. Και πάνω στο καμπαναριό ήταν η μεγάλη καμπάνα που χτυπούσε γλυκά-γλυκά κι ακουγόταν μακριά, ως πέρα.

Ο Χάρης την αγαπούσε πολύ. Πρωί-πρωί τις Κυριακές και τις γιορτές, έτρεχε πρώτος να τραβήξει το σκοινί της κι άκουγε χαρούμενος τη ζεστή και δυνατή φωνή της.

-Ντάν – ντάν- ντάν! Καλημέρα – καλημέρα! Καλημέρα σ΄ όλους σας!

Και το δείλι, που έγερνε ο ήλιος πίσω από το βουνό, ο Χάρης χτυπούσε την καμπάνα ευτυχισμένος. Κι η καλή καμπάνα αντηχούσε ως πέρα μακριά.

--Ντάν – ντάν- ντάν! Καληνύχτα, χωριανοί! Καληνύχτα! Περνούσε έτσι ο καιρός κι ο Χάρης έγινε παλικαράκι. Και χτυπούσε τόσο όμορφα την καμπάνα, βράδυ και πρωί, όσο κανένας άλλος μέσα στο χωριό.

Ήταν μια γλυκιά και ζεστή μέρα του καλοκαιριού κι ο Χάρης βγήκε έξω στο δάσος να σεργιανίσει. Σε λίγο έφτασε κάτω από τα δέντρα, στην πυκνή και δροσερή σκιά τους. Και κει, καθώς περπατούσε χαρούμενος, ακούει δίπλα του κάτι μικρά φτερουγίσματα. Γυρίζει το κεφάλι του και βλέπει ένα μικρό πουλάκι πιασμένο στην παγίδα, να φτερουγίζει μ΄ όλη του τη δύναμη, για να μπορέσει να ελευθερωθεί και να πετάξει. Το πουλάκι, μόλις είδε το Χάρη, του φώναξε.

-Καλό μου παιδί, γλίτωσέ με! Έχω πέντε μικρούλια στη φωλιά μου και περιμένουν να τους πάω φαί. Κι ύστερα η ζωή είναι τόσο ωραία! Μη μ΄ αφήσεις να χαθώ!

Και τον κοίταζε με τα μαύρα στρογγυλά ματάκια του, που παρακαλούσαν.

Ο Χάρης γέλασε.

-Θα σ΄ έπαιρνα εγώ να σε ψήσω, είπε, μα είσαι μια σταλιά. Ούτε μια μπουκιά δε θα βγάλεις. Κι έπειτα, ένα μονάχα, τι να σε κάνω; Να ‘σαστε τουλάχιστο καμιά δεκαριά!...

Κι έφυγα. Πέρασε το δάσος κι έφτασε σ΄ ένα μικρό και φτωχό κάμπο, ξερό από τη λαύρα του ήλιου. Σ΄ ένα χωραφάκι με αδύνατη γη, γεμάτη πέτρες κι αφάνες, ένας γεροντάκος σκυφτός κι αδύνατος, με άσπρα μαλλιά, μάζευε μια-μια τις πέτρες και τις πήγαινε στην άκρη του χωραφιού.

-Γεια σου, παππούλη, του είπε ο Χάρης. Τι κάνεις με τέτοιο λιοπύρι;

-Καλώς το παιδί, είπε ο γέρος. Δε βλέπεις; Καθαρίζω το χωράφι μου για να το σπείρω μεθαύριο κριθάρι.

Και σκούπισε τον ιδρώτα του, που έτρεχε στο ζαρωμένο πρόσωπό του.

-Καλό μου παιδί, είπε σε λίγο, μου κάνεις μια χάρη; Πας ως την πηγή να μου γεμίσεις νερό το φλασκί μου; Απόστασα απ΄ τη δουλειά και δε βαστάνε τα πόδια μου ν΄ ανηφορίσω.

-Που να ξαναγυρίζω πίσω! αποκρίθηκε ο Χάρης. Εγώ πάω κάτω, στην ακροθαλασσιά.

Κι έφυγε. Περπάτησε κάμποση ώρα, ώσπου έφτασε στην ακροθαλασσιά. Κι όπως ήτανε γεμάτος ιδρώτα και σκόνες, έπεσε μέσα στη θάλασσα και δροσίστηκε και ξεκουράστηκε από το δρόμο. Κοντά στα βράχια ήτανε μια μικρή καλυβούλα και στο κατώφλι της καθόταν ένας γέρος ψαράς και μπάλωνε τα δίχτυα του. Ο Χάρης πήγε κοντά του. Ο ψαράς χάρηκε που τον είδε. Ζούσε καταμόναχος ο καημένος κι ήθελε συντροφιά. Κάθισε λοιπόν το παιδί κοντά του κι άρχισαν να κουβεντιάζουν, να λένε το ένα και το άλλο, ώσπου η ώρα πέρασε κι ήρθε το δείλι. Και τότε, από πέρα, μακριά, πίσω από το δάσος, έφτασε  ο ήχος μιας καμπάνας.

Του Χάρη τα μάτια άστραψαν.

-Η καμπάνα του χωριού μας! είπε. Δεν ήξερα πως ακούγεται ως εδώ.

-Ακούγεται, παιδί μου, είπε ο γέρος. Πρωί και βράδυ ταχτικά.

-Αλήθεια; φώναξε ο Χάρης. Εγώ τη χτυπάω, παππούλη.

-Έτσι; Μα τότε πρέπει  να ‘σαι καλό παιδί.

-Γιατί, παππούλη;

-Δεν ξέρεις, τι λένε γι΄ αυτή την καμπάνα;

-Όχι. Δεν ξέρω. Για πες μου.

Ο γερο-ψαράς άφησε τα δίχτυα του, κοίταξε το Χάρη κι είπε:

«Αυτή η καμπάνα, παιδί μου, ήτανε φτιαγμένη σε χρόνια παλιά κι ήτανε στημένη στο καμπαναριό μιας πλούσιας και μεγαλοπρεπούς πολιτείας. Όμως οι άνθρωποί της σιγά-σιγά με τον καιρό, άρχισαν να παίρνουν τον  κακό δρόμο. Έπιναν και μεθούσαν στα καπηλειά και βρίζονταν και τσακώνονταν αναμεταξύ τους. Άνοιγαν κι έκλεβαν τα σπίτια και τα μαγαζιά, ληστές παραφύλαγαν στους δρόμους και λήστευαν τους διαβάτες και το σκότωναν. Οι τίμιοι άνθρωποι δεν τολμούσαν πια να βγουν από τα σπίτια τους τη νύχτα. Μα και την ημέρα ακόμα κινδύνευαν. Η κατάσταση όσο πήγαινε και χειροτέρευε κι οι καλοί και ήσυχοι πολίτες ήταν απελπισμένοι.

Μια μέρα ένας άγιος πατέρας, γέροντας και σοφός, έτυχε να ‘ρθει περαστικός για πρώτη φορά σ΄ εκείνη την πολιτεία. Και καθώς ήταν αποσταμένος από το δρόμο, μπήκε σ΄ ένα πανδοχείο, να φάει κάτι και να ξεκουραστεί. Γύρω του, στα τραπέζια, κάθονταν άνθρωποι κι έπιναν το ένα ποτήρι ύστερ’  από τ΄ άλλο, κι άλλοι τραγουδούσαν τραγούδια άσκημα, άλλοι έπαιζαν χαρτιά και τσακώνονταν και βλαστημούσαν. Σηκώθηκαν οι τρίχες του άγιου πατέρα, μόλις είδε αυτή την κατάσταση. Κι αργότερα που ανέβηκε στην κάμαρά του να κοιμηθεί, μίλησε για όλ’  αυτά στον ξενοδόχο.

-Αχ, καλέ μου γέροντα, είπε αυτός. Το κακό παράγινε πια στην πολιτεία μας κι είναι αργά για να διορθωθεί.

-Ποτέ δεν είναι αργά για να γίνει ένα καλό, παιδί μου.

Το άλλο πρωί, ο άγιος πατέρας, βγήκε στην πολιτεία και περιδιάβασε  εδώ κι εκεί ως αργά τη νύχτα. Και την άλλη μέρα τα ίδια. Γύρισε παντού σ’  όμορφες πλατείες και σε σοκάκια, μπήκε μέσα σε μαγαζιά, σε ταβέρνες και σ΄ εργαστήρια, κι εκείνα που είδε κι άκουσε, γέμισαν απελπισία την καρδιά του. Κίνησε τότε και πήγε να βρει τον άρχοντα. Και τον βρήκε στον πύργο του, καθισμένον σ΄ ένα πλούσιο τραπέζι, να τρωγοπίνει με άλλους άρχοντες, ξένοιαστος κι ευχαριστημένος.

-Τι θέλει;, καλέ μου γέροντα; τον ρώτησε  μόλις τον είδε.

Κι ο άγιος πατέρας του μίλησε ώρα πολλή για τους ανθρώπους της πολιτείας του και ζήτησε τη βοήθειά του, για να μπορέσει να διορθώσει το κακό.

-Οι φυλακές μου είναι γεμάτες, άγιε πατέρα, απάντησε ο άρχοντας. Και κάθε μέρα κλείνω μέσα κι άλλους καινούριους. Δεν ξέρω πως αλλιώς μπορώ να σε βοηθήσω. Κάτσε, καλύτερα, να φας και να πιείς και μη χαλάς την καρδιά σου.

Ο γέροντας έφυγε, ακόμα πιο λυπημένος από πρώτα. Και μη ξέροντας τι άλλο να κάνει, πήγε στην εκκλησία και προσευχήθηκε.

-Θεέ μου, είπε, κάνε το θαύμα σου! Δείξε μας πώς να ξεχωρίσουμε, μέσα σε τούτο το ανακάτωμα, τους καλούς ανθρώπους από τους κακούς!

Κι ο καλός Θεός άκουσε τον άγιο πατέρα.

Η άλλη μέρα ήταν Κυριακή κι ο κωδωνοκρούστης, πρωί-πρωί, βγήκε να χτυπήσει τη μεγάλη καμπάνα της εκκλησίας. Μα η καμπάνα δε χτύπησε. Έμεινε βουβή, όσο κι αν τραβούσε το σκοινί της. Κάμποσοι διαβάτες που περνούσαν από κει, στάθηκαν και κοίταζαν σαστισμένοι. Κι όταν στο τέλος έφυγαν, το είπαν και σε άλλους.

Το νέο μαθεύτηκε γρήγορα στην πολιτεία κι όλοι οι άνθρωποι μαζεύτηκαν έξω από την εκκλησία. Όλοι έβλεπαν τον κωδωνοκρούστη να τραβάει μ’  όλη τη δύναμή του το σκοινί της καμπάνας κι αυτή να μη βγάζει κανέναν ήχο. Ο άγιος πατέρας είχε τρέξει κι εκείνος εκεί και κοίταζε κατάπληκτος αυτό το πράγμα. Σε λίγο όμως τα μάτια του άστραψαν. Κοίταξε γύρω του κι είδε να στέκει κοντά του ένας άντρας με πρόσωπο άγριο και κακό.

-Καλέ μου άνθρωπε, του είπε, πας και συ να χτυπήσεις την καμπάνα;

-Και δεν πάω; έκανε αυτός και γέλασε. Τι έχω να χάσω;

Πήγε λοιπόν και πήρε το σκοινί και το τράβηξε. Μα και πάλι η καμπάνα έμεινε σιωπηλή. Ο γέροντας τότε διάλεξε έναν άλλο και τον έστειλε να χτυπήσει την καμπάνα κι ύστερα άλλον κι άλλον. Κανένας όμως δεν κατάφερε τίποτα. Και τελευταία ο άγιος πατέρας έστειλε ένα παιδάκι. Το παιδάκι έτρεξε χαρούμενο, έπιασε το σκοινί με τα μικρά του χεράκια και το τράβηξε. Κι αμέσως η καμπάνα άρχισε να χτυπά δυνατά και γλυκά, όπως πρώτα.

Ο άγιος πατέρας είδε το σημάδι του Θεού. Μπήκε λοιπόν τρέμοντας στην εκκλησιά κι έπεσε γονατιστός και προσευχήθηκε.

-Σ΄ ευχαριστώ, Θεέ μου, είπε με δάκρυα στα μάτια. Σ’  ευχαριστώ για το θαύμα που έκανες!

Κι ύστερα πήγε στον πύργο του άρχοντα και του μίλησε κάμποση ώρα. Ο άρχοντας άκουσε τα λόγια του και πρόσταξε να μαζευτούν όλοι οι κάτοικοι της πολιτείας μπροστά στην εκκλησία. Οι άνθρωποι σάστισαν, όταν τ΄ άκουσαν, δεν ήξεραν γιατί, όμως υπάκουσαν στην προσταγή του. Σχημάτισαν λοιπόν μια μεγάλη σειρά, που τριγύριζε δυό και τρεις φορές την πολιτεία, κι ένας-ένας πήγαινε και τραβούσε το σκοινί της καμπάνας. Κι αυτή στα χέρια των καλών ανθρώπων χτυπούσε δυνατά, μα στα χέρια των κακών δεν έβγαζε κανέναν ήχο.

Μάζεψαν τότε όλους τους κακούς ανθρώπους και τους πήγαν μακριά, σ’  έναν έρημο τόπο, κι ο άγιος πατέρας πήγε μαζί του. Και τους μιλούσε με υπομονή, τους φερόταν με καλοσύνη και τους δίδασκε το καλό! Και λένε πως σιγά-σιγά, με τον καιρό, κατάφερε να τους φέρει στον ίσιο δρόμο. Γύρισαν τότε πίσω στην πολιτεία τους κι έζησαν καλά και δίκαια. Κι η καμπάνα δεν έπαψε ποτέ να χτυπά. Αυτή λένε πως είναι η ιστορία της καμπάνας, παιδί μου».

Ο Χάρης άκουγε με τα μάτια καρφωμένα στο γερο-ψαρά. Κι όταν αυτός τελείωσε, τον ρώτησε παραξενεμένος.

-Και πως βρέθηκε στο χωριό μας, παππούλη;

-Πέρασαν πολλά-πολλά χρόνια, παιδί μου, και κάποτε μπήκαν κατακτητές στην πολιτεία, που δεν πίστευαν στο δικό μας το Θεό. Κάποιοι τότε πρόφτασαν και την πήραν και την έφεραν εδώ, για να γλιτώσει. Κι από τότε έμεινε.

-Ωραία η ιστορία σου, παππούλη, είπε ο Χάρης. Σ΄ ευχαριστώ που μου την είπες. Μα βράδιασε πια και πρέπει να γυρίσω στο χωριό. Καληνύχτισε λοιπόν το γερο-ψαρά κι έφυγε.

Την άλλη μέρα σηκώθηκε νωρίς-νωρίς  κι έτρεξε να χτυπήσει την καμπάνα, όπως έκανε κάθε πρωί. Έπιασε το σκοινί, το τράβηξε, όμως δεν ακούστηκε κανένας ήχος. Η καμπάνα έμεινε σιωπηλή, σα να μη την είχε αγγίξει τίποτα. Ο Χάρης κοίταξε ψηλά παραξενεμένος. Και ξανατράβηξε μ’  όλη τη δύναμή του το σκοινί. Το γλωσσίδι κουνήθηκε πέρα-δώθε, χτύπησε το χαλκό, μα η καμπάνα δεν έβγαλε ήχο.

-Δε χτυπάει! ψιθύρισε ο Χάρης. Δε χτυπάει!

Κι ο τρόμος τον κυρίευσε ολόκληρο. Βάλθηκε τότε να τραβά, να τραβά σαν τρελός το σκοινί. Μα η καμπάνα έμεινε βουβή και πάλι.

Ο Χάρης έγινε κατακίτρινος κι άρχισε να τρέμει σαν το φύλλο. Κι άξαφνα έτρεξε κι άρχισε ν΄ ανεβαίνει γρήγορα-γρήγορα στο καμπαναριό και σε λιγάκι βρέθηκε δίπλα στην καμπάνα.

-Καλή μου καμπάνα, της είπε, γιατί δε χτυπάς; Τι κακό έκανα; Ούτε μέθυσα, ούτε λήστεψα, ούτε αδίκησα κανένα. Κανένα, καλή μου καμπάνα, σου τ’  ορκίζομαι. Χτύπησε σε παρακαλώ!

Και κατέβηκε κάτω και τράβηξε πάλι το σκοινί. Η καμπάνα δε χτύπησε ούτε κι αυτή τη φορά. Τότε ο Χάρης, με την απελπισία στην καρδιά, βγήκε έξω από το χωριό και πήγε στη μοναξιά, στο δάσος, και κάθισε συλλογισμένος σε μια πέτρα. Προσπαθούσε να βρει τι κακό είχε κάνει κι είχε θυμώσει η καμπάνα μαζί του, μα δεν έβρισκε τίποτα και σιγά-σιγά τον πήραν τα κλάματα. Έκλαψε, έκλαψε κάμποσην ώρα, κι ύστερα είπε μέσα του.

Θα πάω να βρω το γερο-ψαρά και θα του ιστορήσω τι έγινε. Μπορεί αυτός να ξέρει τίποτα να μου πει.

 Σηκώθηκε λοιπόν από την πέτρα κι άρχισε να περπατάει ανάμεσα στα δέντρα. Όπου, εκεί περπατούσε, άκουσε δίπλα του φτερουγίσματα και γύρισε το κεφάλι. Και δες, το πουλάκι ήταν ακόμα ζωντανό, στην παγίδα του. Δεν είχε όμως δύναμη  τώρα να φτερουγίζει, όπως χτες, και τα ματάκια του, που τον κοίταζαν, ανοιγόκλειναν και φαίνονταν πως σε λίγο θα ‘σβηναν για πάντα. Ο Χάρης το  λυπήθηκε τώρα. Πήγε κοντά του, το ελευθέρωσε και το κράτησε στη χούφτα του λίγες στιγμές.

-Έχω λίγο ψωμί στην τσέπη μου, είπε. Στάσου να σου τρίψω ψιχουλάκια να φας, να κάνεις δύναμη, καημενάκι.

Κι έτριψε λίγα ψιχουλάκια, που το πουλάκι τα ‘φαγε λαίμαργα.

-Σ΄ ευχαριστώ, καλό μου παιδί, του είπε. Τρέχω τώρα στη φωλιά μου, στα παιδάκια  μου.

Και πέταξε ψηλά στον αέρα.

Ο Χάρης, καθώς το κοίταζε, ένιωσε μέσα του μια χαρά. Μια χαρά τόσο μεγάλη, που ξέχασε για μια στιγμή την καμπάνα και την πικρά του.

Σε λίγο όμως τα θυμήθηκε πάλι, καθώς κατηφόριζε κι έβγαινε από το δάσος στον κάμπο. Στο μικρό χωραφάκι, ο γεροντάκος έκανε την ίδια δουλειά: σήκωνε μια-μια τις πέτρες από τη γη και τις κουβαλούσε στην άκρη. Έτσι που τον είδε ο Χάρης, σκυφτό και ζαρωμένο, τον λυπήθηκε.

-Παππούλη, του είπε, μη σώθηκε πάλι το νερό σου; Μη θέλεις να σου γεμίσω το φλασκί;

-Άσε, παιδάκι μου, είπε ο γέρος. Δε θέλω να σε βάλω σε κόπο.

-Χαρά στον κόπο! έκανε ο Χάρης.

Και πήρε το φλασκί του γέροντα, ανηφόρισε στην πηγή και το γέμισε. Και καθώς το ‘φερε πίσω και του το ‘δωσε, ένιωσε μια χαρά μέσα του τόσο μεγάλη, που ένιωσε την καρδιά του να χτυπά δυνατά.

-Σ΄ ευχαριστώ, καλό μου παιδί, είπε ο γέρος. Να κάνεις τα χίλια καλά.

Ο Χάρης έφτασε στην ακροθαλασσιά, μα δεν είδε το γερο-ψαρά.

-Θα ‘χει πάει για ψάρεμα, συλλογίστηκε. Κρίμα!

Και κάθισε και τον περίμενε ώρες πολλές, ώσπου βράδιασε. Τότε γύρισε στο χωριό του.

Μόλις αντίκρυσε το καμπαναριό, η λύπη του μεγάλωσε. Έφαγε δίχως όρεξη λίγες μπουκιές κι έπεσε στο κρεβάτι του να κοιμηθεί. Μα δε μπόρεσε όλη τη νύχτα να κλείσει μάτι. Τι κακό είχε κάνει και δεν ήταν άξιος να χτυπήσει την καμπάνα της εκκλησιάς;

Κάποτε τέλος ξημέρωσε και σηκώθηκε.

-Θα πάω πάλι στο γερο-ψαρά, είπε. Αυτός μονάχα μπορεί να μου δώσει καμιά συμβουλή.

Και βγήκε από το σπίτι του. Καθώς όμως περνούσε έξω από την εκκλησία, δεν άντεξε. Πήγε κλεφτά-κλεφτά ως το καμπαναριό, πήρε στα χέρια του το σκοινί της καμπάνας κι άρχισε να το τραβά. Την ίδια στιγμή γλυκείς και δυνατοί ήχοι ακούστηκαν στην ησυχία του χωριού, γέμισαν τον αέρα, τον πλημμύρισαν, ως πέρα μακριά.

-Ντάν-ντάν-ντάν!

-Ντάν-ντάν-ντάν!

Η καρδιά του Χάρη κόντευε να σπάσει από τη χαρά. Και τραβούσε το σκοινί μ’  όλη τη δύναμη των χεριών του, για ν΄ ακούει, να χορταίνει τον ήχο της καμπάνας του. Και δε θα σταματούσε, αν ένας νέος δεν άνοιγε αντίκρυ το παράθυρό του και δε φώναζε γελαστός.

-Φτάνει πια, Χάρη! Ακούσαμε!

-Άς τονε! είπε από μέσα μια φωνή γυναίκας. Σήμερα είναι γιορτή!

Γιορτή μεγάλη ένιωθε μέσα του κι ο Χάρος εκείνο το πρωί. Τόσο μεγάλη, που δε μπορούσε να τη βαστάξει μονάχος κι έτρεξε να βρει το γερο-ψαρά, μ’  όλη τη δύναμη των ποδιών του. Μα τώρα δεν πήγαινε να του ζητήσει συμβουλή. Γιατί είχε μοναχός του καταλάβει πως για να είσαι καλός άνθρωπος, δεν αρκεί μονάχα να μην κάνεις το κακό. Πρέπει να κάνεις και το καλό, όπως, μπορείς, στη ζωή σου.

 

ΠΙΠΙΝΑ ΤΣΙΜΙΚΑΛΗ, …Έτσι λέει το παραμύθι, εκδόσεις «Η Δαμασκός»


- Στείλε Σχόλιο


30 Ιανουαρίου 2013, 10:50
ΝΟΒΑ ΤΣΙΤΑ
Μενέλαος Λουντέμης  

Εδώ μάλιστα. Όλα είναι ωραία.

Όλα είναι τακτικά.

Όλα πληκτικά κι ανυπόφορα.

Μες στην παχύρευστη λίμνη

σαν πράσινη χολή,

να τη ζυμώνουν τεμπέλικα οι κύκνοι

και να μυρώνουν την βραδινήν ατμόσφαιρα

οι κύκνοι μας –προπάντων οι κύκνοι μας.

Αν απουσίαζαν κι αυτοί

Τι θα γινόταν η Ποίηση;

Τι θα γινόταν 

τα «κύκνεια άσματα»

τα κύκνεια μιάσματα

και τα κύκνεια χάσματα

ενός κόσμου, που πεθαίνει;

 

Ωραίο ωστόσο να είσαι κύκνος.

Να ‘χεις μες στο στήθος σφηνωμένη τη Μοίρα.

(Μια παράξενη διεστραμμένη θεά)

που σου λέει πότε θα πεθάνεις.

Κι εσύ αντί να βάλεις τα κλάματα

αρχίζεις να τραγουδάς!

 

Επιτέλους! Τέλειωσε κι αυτή η μέρα.

Η ζωή φυλλομετρήθηκε μόνη της

μόνο στο άσπρο και στο μαύρο

όπως στα παλαιά φιλμ.

Άσπρο- μαύρο, άσπρο-μαύρο, άσπρο-μαύρο.

Ε, μη μου πείτε τώρα

πως η ζωή μας δεν έχει ποικιλία!

 

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ


- Στείλε Σχόλιο


29 Ιανουαρίου 2013, 10:46
Ο Μικρός Πρίγκιπας και ο Μικρός Πρίγκιπας επιστρέφει 2
Μικρός Πρίγκιπας  

«…Στον πλανήτη του μικρού πρίγκιπα, λοιπόν, υπήρχαν, όπως σ’  όλους τους πλανήτες, καλά και κακά φυτά. Επομένως, καλοί σπόροι καλών φυτών και κακοί σπόροι κακών φυτών. Όμως οι σπόροι δε φαίνονται. Κοιμούνται στην αγκαλιά της γης μέχρις ότου  κάποιος απ’  αυτούς, στα καλά καθούμενα, αποφασίσει να ξυπνήσει… Τεντώνεται λοιπόν και σπρώχνει δειλά προς τον ήλιο ένα υπέροχο, άκακο κλαράκι. Αν είναι κλαράκι ραπανιού ή τριανταφυλλιάς, μπορούμε να τ’ αφήσουμε να φυτρώσει όπως θέλει. Αν πρόκειται όμως για κάποιο κακό φυτό, πρέπει να ξεριζώσουμε αμέσως το φυτό, μόλις τ’  αναγνωρίσουμε.»

Ο Μικρός Πρίγκιπας –Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ

 

«…Για ένα διάστημα ερχόταν από δίπλα μου και παρακολουθούσε με ήρεμη περιέργεια τις προετοιμασίες –μέχρι που τράβηξα το κάτω φύλλο μιας φοινικιάς.

-Γιατί το ξεριζώνεις

Το πρόσωπό του είχε κοκκινήσει από την αγανάκτηση.

-Τα χλωρά φύλλα καπνίζουν πολύ τη φωτιά, εξήγησα εγώ υπομονετικά. Αν είμαστε τυχεροί, κάποιος θα δει το σήμα και θα έρθει να μας βοηθήσει.

-Αυτός δεν είναι λόγος να πονάς την φοινικιά!

-Ανοησίες!, είπα εγώ. Αφού τα φυτά δεν αισθάνονται τίποτα.

Ο μικρός πρίγκιπας δεν το έβαλε κάτω.

-Στον πλανήτη μου εγώ ξέρω ένα τριαντάφυλλο, που τα αισθάνεται όλα!

Δεν επέμεινα στην άποψή μου. κατά τα φαινόμενα ζούσε σ’  ένα σύμπαν όπου ήταν διαγραμμένη η λογική των ενηλίκων.

-Επειδή δεν μιλάνε, δε σημαίνει πως δεν υποφέρουν, επέμεινε και πάλι.

Σκέφτηκα για λίγο τη σοφία της φράσης αυτής.

-Το τριαντάφυλλό μου έχασε ένα αγκάθι», συμπλήρωσε. Δε μίλησε, αλλά εγώ το ξέρω πολύ καλά, πως πόνεσε. Είδα που από ένα φύλλο του έτρεξε ένα δάκρυ.

Μ’  έπνιξε η περιέργεια. Διέκοψα τη δουλειά μου και τον ρώτησα, πώς έχασε το τριαντάφυλλο το αγκάθι του.

-Από περηφάνια!»

 

Ο Μικρός Πρίγκιπας επιστρέφει – Ζαν-Πιέρ Νταβίντς


- Στείλε Σχόλιο


28 Ιανουαρίου 2013, 10:03
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ
Το ποίημα της εβδομάδας  

«Πρέπει. Οπωσδήποτε, ν΄ αλλάξω ζωή, αλλοιώς

είμαι χαμένος. Βέβαια, έχω καιρό μπροστά μου, είμαι ακόμα

νέος. Αν μπορούσα να ξεφύγω αυτή την άθλια καθημερινό-

τητα,

υποχρεώσεις και συνήθειες και συμβιβασμοί, αν σταθώ λιγώ-

τερο εύκολος

στις διάφορες προφάσεις –μα ιδιαίτερα

αν βάλω πια ένα τέλος σε τούτες τις αιώνιες αναβολές.

Τότε, αλήθεια, ίσως φτιάξω κάτι, ίσως μάλιστα και κάτι το

 μεγάλο

Όπως ονειρευόμουν από παιδί…»

 

Έτσι έγραφε κάποιος ένα βράδι με χέρια που τρέμανε.

Κι έκλαιγε. Ύστερα νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.

Το πρωί, μόλις θυμόταν κάτι αόριστα. Και σε μερικά χρόνια

Πέθανε.

 

Τάσος Λειβαδίτης

 

Καλή εβδομάδα, γεμάτη όνειρα που δε θα παραμένουν απλά όνειρα… :) (Ξεκινήστε να βάζετε ένα μικρό λιθαράκι από σήμερα κιόλας...)


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


27 Ιανουαρίου 2013, 10:13
Ο ΡΙΤΣΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΥΝΤΕΜΗ
Μενέλαος Λουντέμης  

Η σύλληψη, η εξορία και η παραπομπή σε δίκη του Μενέλαου προκαλούν έντονες αντιδράσεις ιδιαιτέρως μεταξύ του πνευματικού κόσμου της χώρας. Επιστολές, ανακοινώσεις, επισκέψεις, διαμαρτυρίες σε υπουργούς από μέλη της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Και ο συνεξόριστός του στη Μακρόνησο Γιάννης Ρίτσος δημοσιεύει στην «ΑΥΓΗ» τον Απρίλιο του 1955 το ποίημα-αφιέρωμα:

 

 

Αλήθεια, Μενέλαε, πολύ βουρκωμένες οι μέρες μας.

Συννεφιάζει στα μάτια των παιδιών που κοιτάζουν

το λιόγερμα

συννεφιάζει στα μάτια των μανάδων που μπαλώνουν

στο κατώφλι τις κάλτσες μας και τα χρόνια μας

συννεφιάζει στο τραπέζι που λείπει ο ήλιος του ψωμιού

συννεφιάζει στα τζάμια των σπιτιών που βλέπουν

στα συρματοπλέγματα.

Ο ουρανός είναι κομμένος σε μικρά τετράγωνα

απ΄ τα σταυρωτά κάγκελα,

ψάχνω στη συννεφιά και στη νύχτα να βρω το σπίτι σου,

αδελφέ μου,

Μυρτούλα, λέω, Μυρτούλα,

Μυρτούλα που είσαι σαν μπουκετάκι φως στη νύχτα

της λύπης,

Μυρτούλα που είσαι δυο σειρές μυρτιές στις όχτες

της καρδιά του,

Μυρτούλα, ο πατερούλης με την πίκρα σου

φτιάχνει χιλιάδες μπουκετάκια γιασεμιά

χιλιάδες μπουκετάκια περασμένα στις πευκοβελόνες

της έγνοιας του.

Τα αφήνει σιωπηλά στα φτωχόσπιτα

Τ’ αφήνει στις λαϊκές ταβέρνες, στα μπαρμπέρικα με

τους πικρούς συνοικιακούς καθρέφτες

 Τ’ αφήνει στο τραπέζι του άνεργου πλάι στο σταχτοδοχείο

με τ΄ αποτσίγαρα του μόχθου του

 Τ’ αφήνει στο παγκάκι του μπαλωματή, στα πανέρια

των πλανόδιων μικροπωλητών

Τ’ αφήνει μπρος στο κόνισμα της ειρήνης πλάι σ΄ ένα

κλουβί καναρίνια

Πάνω στα λιγνά γόνατα της φτώχειας

Μπροστά στη μητρόπολη της Δημοκρατίας.

Χιλιάδες μπουκετάκια γιασεμιά, σ΄ όλα τα σκαλοπάτια

της νύχτας

-είναι τα χνάρια του για να τον βρεις, Μυρτούλα.

Προχτές καθόταν μονάχος στην πέτρα.

Μαδούσε τις μαργαρίτες των άστρων και φώναζε:

Καληνύχτα ζωή, καληνύχτα. Δεν τον άκουσες’

Βουρκωμένες μέρες, βουρκωμένες νύχτες, βουρκωμένες

καρδιές.

Μαύρα τα σπίτια, μαύρα, κατάμαυρα

μισόκλειστες οι πόρτες των μεγάρων.

Σε κάθε γωνιά μια λόγχη οργής. Που είσαι, αδελφέ μας;

Ανάβω το λαδοφάναρο της καρδιάς μου και ψάχνω

Φωτίζω μια-μια τις ταμπέλες των δρόμων και τις πόρτες:

οδός Αβύσσου, οδός Αβύσσου, αριθμός μηδέν.

Όχι, δεν είναι εδώ το σπίτι του αδελφού μας,

το σπίτι του αδελφού μας είναι αλλού –που ψάχνεις;

Μοσκοβολάει η νύχτα γιασεμί κ’ ελπίδα –είναι τα χνάρια

σου, Μενέλαε.

Στέκω, βάζω τ’ αυτί στον τοίχο του σκοταδιού, αφουγκρά-

ζομαι,

ακούω τις ανάσες των άστρων –είναι η φωνή του αδελφού

μας:

Παππού Θεέ, κι άλλη βολά σε περικάλεσα στο Βερτεκόπι –

δε θυμάσαι;

Είναι καιρός που με βλέπεις δίχως ρούχα, δίχως Σέικα

δίχως ψωμί και δεν με συμπονάς.

Ο Δροσιάδης, το γειτονάκι μου, έχει ίσαμε δέκα φορεσιές,

έχει κι ένα ψηλό-ψηλό μπαλκόνι να μας φτύνει σαν περνάμε.

Παππού, ως και στα σαλιγκάρια έδωκες στο καθένα το σπι-

τάκι του,

ως και στις χελώνες έδωκες στην κάθε μια

την παραγκίτσα της,

μια και δεν μπορείς να δώκεις κάτι και σε μένανε

γιατί δεν με κάνεις σαλιγκάρι ή χελωνόπουλο;

Μα, όχι, παππού, δεν χρειάζεται.

Το άγριο κατσικάκι ο αδελφός μας σκαρφαλώνει τα βράχια

της οργής σου.

Πηδάει ένα-ένα τα γκρεμνά της πληγής του

και πάει μπροστά μαζί με τ΄ αδέλφια του

ν΄ ακουμπήσει το πυρωμένο του μέτωπο στο δροσερόν ώμο

της αυγής.

Μενέλαε, σε βλέπουμε τα βράδια ν΄ ανεβαίνεις το βουνό

με τ΄ αγκάθια

κουτσαίνοντας απ΄ το βαρύ φορτίο ενός φεγγαριού στοργής

που κουβαλάς στους λιγνούς ώμους σου

και πλάι σου η Μυρτούλα μ΄ένα ξύλινο καραβάκι

χαμόγελο

και πλάι σου η Σέικα με μαλλιά από λουλουδάκια γαζίας

και παρακεί τα λουστράκια με τα κασελάκια τους γεμάτα

μικρά ουράνια τόξα

να βάψουν τα πέδιλα της άνοιξης και τα φορέματα

των λουλουδιών

και στα ζερβά της Μυρτούλας, το Γυφτάκι ντυμένο

την Κυριακή της προσευχής σου

και στα δεξιά σου το Τουρκάκι με δυο σταυρούς απορία

στο λιόγερμα των ματιών σου

κι η μάνα σου μ΄ ένα ποτήρι θάλασσα αλατισμένη απ’

τα δάκρυα όλων των μανάδων

και πίσω σου οι λασπάδες με βουνά κεραμίδια στη ράχη

τους για τις καινούργιες στέγες των φτωχών

στέγες κατάστιχτες απ΄ τις κουτσουλιές των περιστεριών

και των άστρων

οι λασπάδες σου με μεγάλα στρογγυλά σταμνιά για το νερό,

το λάδι, το κρασί της παγκόσμιας αγάπης.

Τι κόσμος, Μενέλαε, κοντά σου,

μητέρες και παιδιά και πολιτείες και αιώνες

ταϊσμένοι απ΄ το ράμφος της πένας σου

θρεμμένοι από τον κόκκινο άρτο της καρδιάς σου

και τα γκαρσόνια της Αιδηψού με τις άσπρες πετσέτες

στραβά στον ώμο τους

να ξεσκονίζουν απ΄ τη γύρη των πεύκων τα πράσινα τραπεζάκια

μιας ακροθαλασσιάς από λιακάδα λευτεριάς κι ευτυχία.

Κόσμος και κόσμος κι ο Λουκάς ο «Πανοραματοποιός»

-α, εδώ ο μαγικός φακός της τέχνης σου, Μενέλαε-

ΕΔΩ, κύριοι, βλέπετε τις πυρκαίες  και τους καπνούς μιας

πολιτείας που καίγεται και λιώνει και τελειώνει

πάιντος, πάιντος, πάιντος,

κι ΕΔΩ αδέλφια, βλέπετε τη νέα πολιτεία,

ανθρώπους που σφίγγουν τα χέρια και φιλιούνται,

βουνά σιδεροδοκούς, βουνά καρπούς, βουνά στάχυα,

ζευγαράκια στα πάρκα, η Μυρτούλα μ’  ένα καινούργιο

λουλουδιστό φόρεμα,

πέτρινη γούρνα στη μέση της αυλής που πίνουν το νεράκι

τ΄ ουρανού τα σπουργίτια κι οι κότες.

Τούτα τ΄ ανθισμένα δέντρα που βλέπετε στον ορίζοντα

είναι οι καπνοί των συντροφικών τραίνων –τ΄ αεροπλάνα

δικά μας, -έμπα,

περιστέρια, περιστέρια, περιστέρια στις ψηλές καμινάδες,

πλατιά παράθυρα σαν ανοιχτά βιβλία με φαρδύστενους

στίχους,

τραβήξου πιο κει, θα βάψεις τα πόδια σου στο μούστο

της χαράς.

ΕΔΩ οι εργάτες σηκώνουν στη ράχη τους τον ειρηνικό

μόχθο

σαν ένα ακορντεόν ξεχειλισμένο από εύθυμα τραγούδια σε

μια εκδρομή Σαββατοκύριακου στον πευκώνα.

ΕΔΩ ο Κρίστα μ’   ολοκαίνουργια παπούτσια και με φρέσκα

μύγδαλα στις τσέπες του παντελονιού του

ΕΔΩ ο μεγάλος μας φίλος μ΄ έναν Απρίλη γαρύφαλλα κάτου

απ’  το ματωμένο του πουκάμισο

και τα ποτάμια ζεμένα για το αγώι μας σαν άλογα.

ΕΔΩ οι σημαίες, τα τύμπανα κ’  οι σάλπιγγες.

ΕΔΩ ο Νερούντα, ο Φαντεέφ, ο Χικμέτ, ο Αραγκόν,

ο Ερεμπούργκ κάτου απ΄ τις λεύκες της βεβαιότητας

κουβεντιάζοντας μεγάλα τριαντάφυλλα λόγια

πελώρια όνειρα ορείχαλκο

πολυώροφα ποιήματα από μπετόν, σίδερο και ήλιο

ποίηματα λαϊκές πολυκατοικίες και πανεπιστήμια

και αστεροσκοπεία

ΕΔΩ, αδέλφια, βλέπετε

ΕΔΩ ανατέλλει το ψωμί

ΕΔΩ ο ανατέλλει ο άνθρωπος

εδώ ποτέ δε συννεφιάζει

εδώ δεν είναι πάιντος

είναι η αρχή του κόσμου

αρχή, αρχή, αρχή

ΕΔΩ δεν είναι το παλιό «Πανόραμα»

είναι η Ζωή.

Εδώ τα πλοία αράζουν

εδώ ο αδελφός μας Μενέλαος Λουντέμης

σεργιανάει στην προκυμαία της αξιοπρέπειας

κουβαλώντας περήφανα στους ώμους του

το φορτίο του ήλιου και την ευθύνη του

χαρούμενος

χαρούμενος

χαρούμενος

γιατί εδώ τελειώνουν τα συρματοπλέγματα

γιατί εδώ δεν είναι ένταλμα συλλήψεων

γιατί εδώ δεν διώκονται οι ποιητές που καρπίζουν τη γη

κ’  ανθίζουν τον αέρα.

ΕΔΩ η στοργή του λαού στεγάζει τους ποιητές του.

Εδώ είναι το σπίτι του Μενέλαου.

Όχι οδός Αβύσσου, αριθμός Μηδέν.

Οδός Ανθρώπου, αριθμός Ένα.

Δεν χρειάζεται να χτυπήσεις.

Η πόρτα ανοιχτή. Μπορείς να μπεις.

Μ΄ αναμμένο το φανάρι της καρδιάς μου μες στη νύχτα

φωτίζω την πόρτα σου, Μενέλαε. Σε βρήκα.

Περάστε, αδέλφια. Το σπίτι του όλους μας χωράει.

Εδώ μένει ένας άνθρωπος που καίγεται απ’  τον ήλιο

της καρδιάς του και φωτίζει.

 

Απρίλης 1955

 

(ΦΩΤΗΣ ΣΙΟΥΜΠΟΥΡΑΣ, Ο δικός μας Μενέλαος Λουντέμης, εκδόσεις Δωρικός)




2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


25 Ιανουαρίου 2013, 12:24
Ο δικός μας Μενέλαος Λουντέμης-«Ο άνθρωπος που έκλεβε μόνο κόκκινα τριαντάφυλλα»
Μενέλαος Λουντέμης  

ΦΩΤΗΣ ΣΙΟΥΜΠΟΥΡΑΣ, Ο δικός μας Μενέλαος Λουντέμης-«Ο άνθρωπος που έκλεβε μόνο κόκκινα τριαντάφυλλα», εκδόσεις Δωρικός, 2005.

 

(Από τον πρόλογο)

 

…Δεκαέξι Μαρτίου 1976, φυλάκιο Προμαχώνα. Συναντώ για πρώτη φορά τον Μενέλαο Λουντέμη, τον αγαπημένο συγγραφέα των παιδικών μου χρόνων. Είχαμε «γνωρισθεί» τους τελευταίους μήνες μέσω των πρωτοβουλιών που είχαν αναπτυχθεί για την επιστροφή του στην πατρίδα.

Δεκαέξι Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου στην κλινική «Λευκός Σταυρός» στην Αθήνα, όπου ο Μενέλαος νοσηλεύεται, μετά τις «γνωστές» αλλεπάλληλες κρίσεις. Είναι καταβεβλημένος.

«Φοβάμαι… Αυτές οι ζαλάδες μ΄ έχουν τσακίσει…» μου ψιθυρίζει.

«Κι άκου… Τόσους μήνες νύχτα μέρα μαζί, να κρατάς σημειώσεις και αρχείο. Μια μέρα, μετά από μένα, να τα γράψεις. Να τα  κάνεις βιβλίο. Κάν’  το για μένα… Κάτσε να σου πω…»

Και μου άνοιξε (ξανά) την καρδιά του… Την τρυφερή του καρδιά, που ράγισε λίγο καιρό μετά κι έπαψε να χτυπά σχεδόν έξω από το σπίτι μου.

Χρόνια μετά η υπόσχεση που έδωσα στον Μενέλαο υλοποιείται. Δεν πρόκειται για βιβλίο-βιογραφία. Είναι μια καταγραφή άγνωστων στοιχείων από την πορεία της ζωής του δικού μας Μενέλαου Λουντέμη. Στοιχεία που ο ίδιος δεν έχει παραθέσει στα βιβλία του. Και ήταν πολυγραφότατος ο Λουντέμης. Μοναδικό φαινόμενο αυτοδίδακτου και αυτοδημιούργητου συγγραφέα. Έγραφε όπως ανάσαινε. Δεν σταματούσε ποτέ.

Μέσα στα σαράντα τόσα χρόνια της συγγραφικής του σταδιοδρομίας έδωσε έργο τεράστιο, παρ’  ότι δούλεψε κάτω από συνθήκες που μόνο ένα δυνατό ταλέντο σαν το δικό του θα μπορούσε να τις αντιμετωπίσει χωρίς να καμφθεί. Διώξεις, εξορίες, ζωή παρανομίας, αρρώστιες, νοσοκομεία, δίκη για εσχάτη προδοσία, που συγκλόνισαν τον πνευματικό μας κόσμο και έκαναν υπερασπιστές του ακόμη και αντιφρονούντες προς αυτόν, όπως ο Ε. Αβέρωφ, ο Κ. Τσάτσος, ο Γ.Θεοτοκάς, ο Γ.Μαύρος και τόσοι άλλοι. Αλλά πέρασε και άλλα δράματα. Τα οικογενειακά, ο εκτοπισμός του, η στέρηση της ιθαγένειάς του και η αναγκαστική 28χρονη απουσία του από την Ελλάδα τον είχαν τσακίσει.

Από το πρώτο του βιβλίο «Τα πλοία δεν άραξαν», βραβευμένο το 1938, αναγνωρίστηκε ως ένας δυνατός και πρωτότυπος πεζογράφος, με πλούσιο συναισθηματικό κόσμο, που τον μετάγγιζε αβίαστα στους αναγνώστες. «Μέσα στο βιβλίο αυτό», όπως είπε και ο Γ.Βαλέτας κατά την παρουσίαση του έργου του, στη βραδιά για τα 35 χρόνια συγγραφικής του παρουσίας, «καθώς και στο δεύτερο βιβλίο του με τον τίτλο «Περιμένοντας το ουράνιο τόξο» (1940) υπάρχει όλος ο Λουντέμης του κατοπινού πολύτομου έργου του».

Στην αφήγηση ο Λουντέμης είναι μάγος. Του δόθηκαν οι χαρακτηρισμοί «Οδυσσέας των ελληνικών γραμμάτων» και «Έλληνας Γκόρκυ», ενώ ο Χρήστος Σαμουηλίδης στη μελέτη του «Τομές στο πεζογραφικό έργο του Μενέλαου Λουντέμη» τον αποκαλεί «Παπαδιαμάντη της Δυτικής Μακεδονίας». Αλλά ενώ ο Παπαδιαμάντης έβλεπε από κάποια απόσταση χρονική και τοπική τους ήρωές του και τους εξιδανίκευε ο Λουντέμης βρίσκεται πάντα ανάμεσά τους, παρών σ’  όλες τις στιγμές τους, ένας απ΄ αυτούς, που απλώς διηγείται. Σκύβει με κατανόηση και συμπάθεια πάνω στους απλούς ανθρώπους. Γίνεται ένα με τους καταφρονεμένους, με τους αδύνατους. Και τους αντιμετωπίζει έτσι, γιατί οι άνθρωποι αυτοί είναι φτωχοί «πονεμένοι» αδελφοί του.

Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους σημαντικότερους και δημοφιλέστερους συγγραφείς της γενιάς του μεσοπολέμου, αλλά και των μεταπολεμικών χρόνων και είναι ένας από τους πιο γνωστούς και πολυδιαβασμένους πεζογράφους στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, όπου έργα του μεταφράστηκαν, ιδιαίτερα στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Τα βιβλία του Ευαγγέλιο για πολλούς κυνηγημένους, εξόριστους, φυλακισμένους και μελλοθάνατους στην μετεμφυλιακή Ελλάδα. Πάνω απ’ όλα όμως το έργο του Λουντέμη αναγνωρίστηκε από το λαό. Υπήρξε μια μακρά περίοδος, που σχεδόν το 50%  των βιβλίων, που επωλούντο στην Ελλάδα, ήταν συγγράματα του Λουντέμη.

Μπορεί επισήμως η Πολιτεία να μην τον τίμησε, να μην αναγνώρισε το συγγραφικό του έργο. Κι αυτό το έφερε βαρέως. Ο ίδιος όμως –ελληνολάτρης μέχρι τα κατάβαθα της καρδιά του- πάλευε για το καλό της πατρίδας του μέχρι την τελευταία ώρα της ζωής του.

Το στοιχείο που κυριαρχεί στο έργο του Λουντέμη και του χαρίζει μεγάλη αξία και πνοή είναι το λαϊκό. Ανάμεσα στις αμέτρητες δεξιότητες που του χάρισε η φύση, αναπληρώνοντας τις τόσες αδικίες της ζωής του, είναι η καταπληκτική δύναμη και ευκολία της άμεσης αφομοίωσης και η μιμητική, που τον βοηθά στην απόδοση ιδιωματικών διαλόγων (στα ελληνικά, τούρκικα, γύφτικα, βουλγάρικα κ.λπ.).

Μέσα στα βιβλία του, εκτός απ’  τους θαυμάσιους διαλόγους που τους νομίζεις βγαλμένους από φωνοληψία, βρίσκουμε αμέτρητες αφηγήσεις λαϊκών ανθρώπων, που έχουν τόση φυσικότητα και χάρη, ώστε να ζωντανεύουν καταστάσεις, πρόσωπα και τύπους και να προσφέρουν κείμενα πρωτόπλαστης λαϊκής τέχνης. 

Το πεζογραφικό έργο του Λουντέμη, αυτό το απέραντο θεριεμένο ελληνόχαρο δάσος με τους παραδεισένιους ίσκιους και τα ξέφωτα, με την ατέλειωτη σειρά των λαικών ηρώων και μαρτύρων, αποτελείται από πέντε σειρές διηγημάτων: «Τα πλοία δεν άραξαν», «Περιμένοντας το ουράνιο τόξο», «Γλυκοχάραμα», «Αυτοί που φέρανε την καταχνιά», «Βουρκωμένες μέρες». Το ύφος, η αφήγηση, η τεχνική, οι έξοχοι διάλογοι, τα θέματα παίρνουν νέα πνοή στα χέρια του Λουντέμη. Το χαρακτηριστικότερο γνώρισμα της διηγηματογραφίας του είναι το σκηνικό του βάθους και η ποικιλία των μορφών. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τα καλύτερα ή ν’  αναζητήσεις τα κατώτερα, γιατί όλα έχουν τη δική τους αξία με την ποίηση, τη σάτιρα, την ηθογραφική τους αξία ή την παραστατική τους δύναμη και προπαντός την απήχηση που αφήνουν στην ψυχή του αναγνώστη.

Η ποίηση , το διήγημα και ιδίως το μυθιστόρημα είναι τα είδη που καλλιέργησε  με επιμονή και πάθος. Τα ποίηματά του, συγκεντρωμένα στις ποιητικές συλλογές: «Κραυγές στα πέρατα», «Το σπαθί και το φιλί», «Το κοντσέρτο για δυο μυδράλια και ένα αηδόνι», «Τραγουδώ για την Κύπρο», «Θρηνολόι και άσμα για το σταυρωμένο νησί», εκφράζουν στιγμές ψυχικής ανάτασης και δίνουν ένα λυρισμό γεμάτο δόνηση και πάθος.

Χειρίστηκε άξια όλα τα είδη λόγου, από ποίηση, διήγημα, μυθιστόρημα, θέατρο, ταξιδιωτικά ως την πολιτική αρθρογραφία.

Σχεδόν καθένα από τα βιβλία του είναι και μια μαρτυρία από τη μακρόχρονη οδύσσειά του.

Μα ο Μενέλαος Λουντέμης δεν ήταν μόνο συγγραφέας, με όλα του τα προτερήματα. Τα προτερήματα ενός Λουντέμη. Ήταν, όπως τον περιέγραψε και η Τατιάννα Γκρίτση-Μιλλιέξ: «Ο τροβαδούρος με την κιθάρα και τις πολύχρωμες κορδέλες, ο άνθρωπος που έλιωσε το χιόνι με το χνώτο του για να κοιμηθεί στο παγκάκι του νεογέννητου πάρκου και έκλεβε μόνο κόκκινα τριαντάφυλλα από το νεκροταφείο για να προσφέρει στην αγαπημένη, την πάντα ερωτευμένη καρδιά του…».

Και ήταν πάντα ερωτευμένος ο Μενέλαος. Ερωτευμένος πάνω απ΄ όλα με την ίδια τη ζωή.

 

Φ.Σ.


- Στείλε Σχόλιο


17 Ιανουαρίου 2013, 16:38
Στον μπαμπά μου...
Προσωπικά  

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ

Όλη τη νύχτα έβρεχε. Και το πρωί
τα φορτηγά κατέβηκαν με λάστιχα λασπωμένα.
Οι νεκροί μετακομίζουν σ’άλλα σώματα αφήνοντας
μεγάλες γρατσουνιές στο δέρμα.
Ο ουρανός το γυρίζει γρήγορα στο γαλάζιο.
Ένας καυτός ήλιος περνάει
σφυρίζοντας πάνω απ’το κεφάλι μου.
«Ο θάνατος δεν είναι τίποτα», μου έλεγε
τις προάλλες ένας ταξιτζής.
«Μια απλή διακοπή του φωτός. Όπως όταν
δεν έχεις να πληρώσεις το λογαριασμό»

Νάσος Βαγενάς

 

…Τουλάχιστον ο Θεός –αν υπάρχει- ας σε συγχωρέσει, γιατί εγώ, όσο κι αν το προσπάθησα, δεν τα κατάφερα ποτέ… (και ας με συγχωρέσει και μένα -αν υπάρχει…)

 

 (Θα παρακαλούσα χωρίς σχόλια...)


- Στείλε Σχόλιο


16 Ιανουαρίου 2013, 10:48
Ο Μικρός Πρίγκιπας και Ο Μικρός Πρίγκιπας επιστρέφει
Μικρός Πρίγκιπας  

Ο Μικρός Πρίγκιπας –Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, εκδόσεις Πατάκη

«…Το πρώτο βράδυ λοιπόν αποκοιμήθηκα πάνω στην άμμο χίλια μίλια μακριά από κάθε κατοικημένη περιοχή. Ήμουν πιο απομονωμένος κι από ναυαγό σε σχεδία στη μέση του Ωκεανού. Φαντάζεστε λοιπόν την έκπληξή μου τα ξημερώματα, όταν με ξύπνησε μια περίεργη φωνούλα. Έλεγε:

-Σας παρακαλώ… ζωγράφισέ μου ένα αρνί.

-Τι;

-Ζωγράφισέ μου ένα αρνί…

Πετάχτηκα πάνω σαν να με είχε χτυπήσει αστροπελέκι. Έτριψα καλά τα μάτια μου. Κοίταξα καλά καλά. Κι είδα έναν πολύ περίεργο ανθρωπάκο, που με κοιτούσε σοβαρά. […]Κοίταζα λοιπόν αυτή την οπτασία με μάτια γουρλωμένα από την έκπληξη. Μην ξεχνάτε πως βρισκόμουν χίλια μίλια μακριά από κάθε κατοικημένη περιοχή. Κι όμως ο ανθρωπάκος μου δε φαινόταν να έχει χαθεί. Ούτε πεθαμένος απ΄ την κούραση φαινόταν ούτε πεθαμένος απ΄ την πείνα ούτε πεθαμένος απ’  τη δίψα ούτε πεθαμένος απ΄ το φόβο. Δεν έμοιαζε σε τίποτα με παιδί χαμένο στη μέση της ερήμου, χίλια μίλια μακριά από κάθε κατοικημένη  περιοχή. Όταν κατάφερα επιτέλους να μιλήσω, του είπα:

-Μα τι γυρεύεις εδώ;

Τότε μου επανέλαβε ήσυχα, σαν να ‘ταν κάτι πολύ σοβαρό:

-Σας παρακαλώ… ζωγράφισέ μου ένα αρνί…

Όταν το μυστήριο παραείναι εντυπωσιακό, δεν τολμάς να μην υπακούσεις. Όσο παράλογο κι αν μου φαινόταν, χίλια μίλια μακριά απ’  όλες τις κατοικημένες περιοχές και κινδυνεύοντας θανάσιμα, έβγαλα από την τσέπη μου ένα χαρτί κι ένα στιλό. Τότε όμως θυμήθηκα πως είχα μελετήσει προπαντός γεωγραφία, ιστορία, αριθμητική και γραμματική, κι είπα στον ανθρωπάκο (κάπως κακόκεφα) πως δεν ήξερα να ζωγραφίζω. Μου απάντησε

-Δεν πειράζει. Ζωγράφισέ μου ένα αρνί.»

 

 

Ο Μικρός Πρίγκιπας επιστρέφει – Ζαν-Πιέρ Νταβίντς, Εκδόσεις γνώση

 «…Πόση ώρα έμεινα στην αγκαλιά του Μορφέα; Δεν το ξέρω. Με ξύπνησε μια απαλή φωνή.

«Είσαι κυνηγός τίγρεων;»

Ξαφνιασμένος σηκώθηκα επάνω.

Χρειάζεται να σας το περιγράψω αγαπητέ κύριε Σαιντ-Εξυπερύ; Εσείς ξέρετε πολύ περισσότερα γι΄ αυτόν απ΄ όσα θα μάθω εγώ. Το μαλλί του ήταν χρυσό , σαν το λουσμένο στον ήλιο σιτάρι τον Ιούλιο, και τα ρούχα του θα ταίριαζαν καλύτερα με τις μαρμάρινες κολόνες ενός ανακτόρου, πάρα σ΄ ένα κομμάτι αμμουδιά, που το βρέχουν τα κύματα του ωκεανού. Στεκόταν μπροστά μου και με περιεργαζόταν. Δίπλα του ένα πρόβατο μασούλαγε αμέριμνο ένα φοινικόφυλλο. Στα μάτια του είχε αυτό το άδειο βλέμμα, που κάνει όλα τα μέλη της ράτσας του άτρωτα στη σύγχυση του κόσμου που τους περιβάλλει.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως την ώρα που κοιμόμουν είχε προσαράξει ένα πλοίο, δίχως εγώ να το αντιληφθώ. Γύρισα ολόκληρο το νησί, μισόκλεισα τα μάτια, κι ανίχνευσα τον ορίζοντα απ’  όλες τις μεριές –μάταια όμως. Παρακάλεσα λοιπόν τον μικρό άγνωστο, να μου δείξει το σκάφος που τον είχε φέρει στο νησί της σωτηρίας μου.

Κοιτάζοντάς με από χαμηλά προς τα πάνω επανέλαβε ασυγκίνητος την ερώτησή του:

«Είσαι κυνηγός τίγρεων;»

Η σκέψη των παιδιών ακολουθεί συχνά πολύ πιο περίπλοκες διαδρομές από τη σκέψη των ενηλίκων. Δεν έχει νόημα, μονολόγησα, να πιέσω τον πιτσιρικά να μου απαντήσει με το ζόρι. Αντίθετα αν παίξω το παιχνίδι του, ίσως κερδίσω την εμπιστοσύνη του και μάθω κάτι.

«Όχι, δεν είμαι κυνηγός τίγρεων» αποκρίθηκα. «Και που είναι οι γονείς σου; Έμειναν  στο πλοίο;»

Αναστέναξε βαθιά.

«Υποθέτω ότι δεν καταλαβαίνεις κι εσύ τίποτα».

«Δυστυχώς όχι» είπα κι άρχισα μια νέα προσπάθεια:

«Δε θα ‘πρεπε να γυρίσουμε στο καράβι; Η μαμά σου θ΄ ανησυχεί».

Ήταν σαν να μίλαγα σ΄ έναν τοίχο.

«Ξέρεις αν υπάρχουν εδώ κυνηγοί τίγρεων;»


- Στείλε Σχόλιο


15 Ιανουαρίου 2013, 09:40
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ «ΕΦΙΚΤΟΥ»
Μενέλαος Λουντέμης  

Οι φωνές δεν ωφέλησαν.

Ούτε οι βουερές διαδηλώσεις

με τα ρυθμικά παραγγέλματα

(για «ελευθερίες» και λοιπά άχρηστα).

Εγκαινιάστε καλύτερα άλλες μεθόδους

π.χ. τη νεκρική σιγή

ή το κλείσιμο στο «καβούκι» σας.

 

Ναι, έτσι θα ‘πρεπε –λέει- να κάνουμε.

Και ν΄ αφήσουμε τα Μαμούθ ν΄ αλέθουν τις Πατρίδες

και να τσαλαπατούν τα οράματά μας.

 

Οράματα; Μα είσθε τρελοί;

Τα οράματα θρυμματίστηκαν χοντρικώς

από τότε π’  ανακαλύψαμε τη Σελήνη.

Και γι΄ αυτό σχηματίσαμε αποσπάσματα

 για να εκτελέσουμε όλες τις αυταπάτες.

Α λ ή θ ε ι ε ς; Φέρτε όσες θέλετε.

Αύριο θα τις κρεμάσουμε!

 

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

 


- Στείλε Σχόλιο


14 Ιανουαρίου 2013, 12:17
Εγκώμιο στη μάθηση
Το ποίημα της εβδομάδας  

Μάθαινε και τ' απλούστερα! Γι' αυτούς

που ο καιρός τους ήρθε

ποτέ δεν είναι πολύ αργά!

Μάθαινε το αβγ, δε σε φτάνει, μα συ

να το μαθαίνεις! Μη σου κακοφανεί!

Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις!

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

 

Μάθαινε, άνθρωπε στο άσυλο!

Μάθαινε, άνθρωπε στη φυλακή!

Μάθαινε, γυναίκα στην κουζίνα! Μάθαινε, εξηντάχρονε!

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Ψάξε για σχολείο, άστεγε!

Προμηθεύσου γνώση, παγωμένε!

Πεινασμένε, άρπαξε το βιβλίο: είν' ένα όπλο.

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

 

Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις, Σύντροφε!

Μην αφεθείς να πείθεσαι

μάθε να βλέπεις συ ο ίδιος!

Ό,τι δεν ξέρεις ο ίδιος

καθόλου δεν το ξέρεις.

Έλεγξε το λογαριασμό

εσύ θα τον πληρώσεις.

Ψάξε με τα δάχτυλα κάθε σημάδι

Ρώτα: πώς βρέθηκε αυτό εδώ.

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

 

Μπέρτολτ Μπρεχτ

 

Καλή και αγωνιστιή εβδομάδα :)


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Ιανουαρίου 2013, 09:14
ΚΑΡΦΙΑ
Μενέλαος Λουντέμης  

Ακούω τα πέταλα, ακούω τα καρφιά.

Γέμισαν οι νύχτες μου καρφιά

κι οι μέρες μου βελόνια.

Παντού ακούονται καρφιά

να καρφώνουν σταυρούς

να καρφώνουν κρεμάλες.

Με καρφιά είναι σπαρμένοι οι δρόμοι.

Καρφιά μου ‘στειλαν στα γενέθλιά μου

αντίς για λουλούδια γιορτινά.

Καρφιά γέμισαν το μαξιλάρι μου

αντίς για πούπουλα απαλά.

Καρφιά μπήξανε στα όνειρά μου

και στον τυραγνισμένο μου ύπνο.

Από άγρια σουβλερά καρφιά

κρέμονται κι οι μέρες μου

με σπάγκους από νερό.

 

Με τα ίδια καρφιά κάρφωσαν

κι όλους τους ανώνυμους της Ιστορίας

καθώς και τους διαλεχτούς της.

Απ΄ αυτά τα καρφιά κρέμασα κι εγώ

τους μαύρους μου εφιάλτες

και πήρα στον ώμο μου τη σκάλα

για να ξεκρεμάσω τους αθώους

και να καρφώσω τους ληστές.

 

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ


- Στείλε Σχόλιο


08 Ιανουαρίου 2013, 08:41
Μικρός Πρίγκιπας και Μικρός Πρίγκιπας επιστρέφει: αφιερώσεις
Μικρός Πρίγκιπας  

Ο Μικρός Πρίγκιπας- Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, Εκδόσεις Πατάκη

Στον LEON WERTH

Ζητώ συγνώμη απ΄ τα παιδιά που αφιέρωσα αυτό το βιβλίο σ΄ έναν μεγάλο. Έχω μια σοβαρή δικαιολογία: αυτός ο μεγάλος είναι ο πιο καλός φίλος που έχω στον κόσμο. Έχω μιαν άλλη δικαιολογία: αυτός ο μεγάλος τα καταλαβαίνει  όλα, ακόμα και τα βιβλία για παιδιά. Έχω μια Τρίτη δικαιολογία: αυτός ο μεγάλος ζει στη Γαλλία, όπου πεινάει και κρυώνει. Χρειάζεται στ΄ αλήθεια κάποια παρηγοριά. Αν όλες αυτές οι δικαιολογίες δε φτάνουν, μπορώ ν΄ αφιερώσω αυτό το βιβλίο στο παιδί που υπήρξε κάποτε αυτός ο μεγάλος. Όλοι οι μεγάλοι στο ξεκίνημα υπήρξαν παιδιά. (Λίγοι όμως το θυμούνται.) Διορθώνω λοιπόν την αφιέρωσή μου:

 Στον LEON WERTH

όταν ήταν ακόμα μικρό αγόρι

 

 Ο Μικρός Πρίγκιπας επιστρέφει- Ζαν-Πιέρ Νταβίντς, εκδόσεις Γνώση

 Αφιερωμένο σ΄ όλους τους μικρούς πρίγκιπες που πέρασαν από τον κόσμο αυτό.

 

 

 


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Ιανουαρίου 2013, 12:40
Τις «Άγιες» μέρες
Το ποίημα της εβδομάδας  

Ξοδευτήκαμε σε δώρα κι ευχές,

πήραμε καινούργια παπούτσια,

παιχνίδια στα παιδιά

κι εγώ ένα ξυλόφωνο –για τον εαυτό μου…

Κοιμηθήκαμε στις μικρές ώρες,

αφού «κόψανε» τα χαρτιά,

μιλήσαμε με το γείτονα

-από πέρσι που του ‘χαμε ξανά ευχηθεί-,

δείξαμε την καινούργια μας γραβάτα

κι ανοίξαμε το ακριβό μπράντυ για το καλό της χρονιάς

θα κάναμε κι έρωτα

αν η πολλή συναλλαγή των ημερών μας άφηνε περιθώρια.

Και τώρα που πέρασαν οι «άγιες» μέρες

πάλι το παλιό δρομολόγιο

με τις φτωχές ευκαιρίες οικειότητας ανάμεσά μας…

Όμως σε μένα έμεινε το ξυλόφωνο

-τραβηγμένη περίπτωση ελπίδας

να μιλήσω στο γείτονά μου

πριν απ΄ τον ερχόμενο Γενάρη…

 

Κ.Γ.Τσαούσης

 

Καλή εβδομάδα :)   


- Στείλε Σχόλιο


06 Ιανουαρίου 2013, 23:11
Χαμός στο ίσιωμα…
Καλικάντζαροι  

Πάνε κι οι γιορτές, έφυγαν και τα καλικαντζαράκια, μακάρι τουλάχιστον να φωτιστούμε και από αύριο να ξεκινήσει μία φρέσκια, ευχάριστη, νέα εβδομάδα....

 

video 

 (τραγούδι)
Τα μάγια είναι μυστικά, μα μυστικά δε μένουν,
και πράγματα παράξενα άρχισαν να συμβαίνουν...
Ήρθε εξπρές η άνοιξη με χίλια χελιδόνια
και δυο φιλάκια έστειλε και λιώσανε τα χιόνια.
Ξημέρωσε Χριστούγεννα κι οι λόφοι πρασινίσαν
και μες στο νταλαχείμωνο οι πασχαλιές ανθίσαν.
Τα πρόβατα κελάηδαγαν γλυκά σαν αηδονάκια
κι οι αγελάδες πέταγαν ψηλά με τα πουλάκια.
Οι γέροι βγήκαν στις αυλές τα μήλα για να παίξουν,
ξύπνησαν οι τεμπέληδες και θέλαν να δουλέψουν.
Οι βλάκες γίναν έξυπνοι και οι μουγγοί μιλούσαν
και τα νερά του ποταμού ανάποδα κυλούσαν.
Όλοι στους δρόμους βγήκανε με γέλια και αστεία
και φαγοπότι στήσανε στη μέση στη πλατεία
κι ήρθαν κι οι μουσικάντηδες και πιάσαν το τραγούδι
κι όλη τη μέρα γλένταγαν, κάψαν το πελεκούδι.

(αφήγηση)
Ξαφνικά, οι αγέλαστοι άνθρωποι έγιναν γελαστοί, αλλά πολύ γελαστοί – και ομιλητικοί, αλλά πολύ ομιλητικοί: «Γεια σας, τι κάνετε; Χρόνια πολλά... ματς μουτς». «Υπόσχομαι», έλεγε συνεχώς ο δήμαρχος, «μπράβο δήμαρχε» φώναζαν οι παρατρεχάμενοι και σιγά – σιγά, ένας – ένας, οι αγέλαστοι άνθρωποι άρχισαν να χορεύουν! Μάλιστα! Να χορεύουν! Οι καλικάντζαροι το ‘παν και το ‘καναν. Τα πάνω ήρθαν κάτω! Κι ενώ συνέβαιναν όλ’ αυτά, η πόρτα του χρόνου άνοιξε διάπλατα κι άρχισαν να καταφθάνουν οι επίσημοι προσκεκλημένοι των καλικάντζαρων: Η Χιονάτη με τους εφτά νάνους, ο Μολυβένιος Στρατιώτης με τη μπαλαρίνα του, ο Τομ Σώγιερ, Die Bremerstadt Musikanten, ο Ευτυχισμένος Πρίγκηπας, ο γέρο Αίσωπος με την παρέα του, ο Καραγκιόζης με την οικογένεια... «Γεια σου οικογένεια... ω, ω, ω, ω, ώπα...», «υπόσχομαι ότι...». Ο Κάρλος Καστανέντα, ο Τζέρι Γκαρσία, ο Τζίμι Χέντριξ... Οι καλικάντζαροι βαμμένοι με μπογιές σαν Ινδιάνοι κυλιόντουσαν χάμω, έκαναν τούμπες, έκαναν ότι τους κατέβαινε και διασκέδαζαν τρελά... Χαμός στο ίσιωμα!!

Χορέυανε, χορεύανε... μέχρι που νύχτωσε... και μια γλυκιά νύστα βάρυνε τα βλέφαρα τους... Έγειραν όλοι εκεί κι αποκοιμήθηκαν... κι έτρεχε ακόμα το κρασί από τις κάνουλες των βαρελιών. Οι καλικάντζαροι καβάλησαν τις χήνες τους κι έφυγαν. Μαζί τους έφυγαν κι οι γιορτές...

Την άλλη μέρα χιόνισε. Χιόνιζε πάνω απ’ το σιωπηλό κόσμο... χιόνιζε στις καρδιές των μοναχικών ανθρώπων.


- Στείλε Σχόλιο


05 Ιανουαρίου 2013, 15:26
Σημαντική παράλειψη, παρακαλώ να διορθωθεί…
Αναστασία Ιουστίνη  

Διαβάζω: σαν σήμερα γεννήθηκε ο Ουμπέρτο Έκο, γεννήθηκε ο Νεύτωνας, ο Σωκράτης, ο Σάκης Ρουβάς...

 Πουθενά  όμως δε διαβάζω ότι (πριν 2 χρόνια) σαν σήμερα γεννήθηκε η Αναστασία Ιουστίνη Θεοφάνους η Έξυπνη πνη πνη…

 Παρακαλώ να καταχωρηθεί στα πρακτικά…

 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


04 Ιανουαρίου 2013, 16:26
Ο Μικρός Πρίγκιπας επιστρέφει!
Μικρός Πρίγκιπας  

Έχω αναφερθεί και στο παρελθόν στο βιβλίο του Ζαν-Πιέρ Νταβίντς «Ο Μικρός Πρίγκιπας επιστρέφει», που είναι κατά κάποιον τρόπο η συνέχεια του Μικρού Πρίγκιπα του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ.

(http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&op=viewPost&pid=26548).

 Νομίζω όμως αξίζει να κάνω μία πιο αναλυτική αναφορά στο βιβλίο.

 Ο Εξυπερύ τελειώνει τη μαγευτική ιστορία του με ένα σκίτσο και το εξής κείμενο:

 «Αυτό για μένα είναι το πιο όμορφο και το πιο λυπημένο τοπίο στον κόσμο. Είναι το ίδιο τοπίο μ΄ εκείνο της προηγούμενης σελίδας, αλλά το ζωγράφισα ακόμα μια φορά για να σας το δείξω καλά. Εδώ πρωτοφανερώθηκε πάνω στη Γη ο μικρός πρίγκιπας κι ύστερα πάλι εξαφανίστηκε. Κοιτάξτε προσεκτικά το τοπίο αυτό, ώστε να μπορείτε σίγουρα να το αναγνωρίσετε, αν ταξιδέψετε ποτέ στην Αφρική, στην έρημο. Κι αν τύχει και περάσετε από εκεί, σας ικετεύω, μη βιαστείτε, περιμένετε λίγο κάτω απ΄ τ΄ αστέρι. Αν κάποιο παιδί λοιπόν σας πλησιάσει, αν γελάει, αν έχει χρυσαφένια μαλλιά, αν δεν απαντάει στις ερωτήσεις σας, θα καταλάβετε αμέσως ποιος είναι. Τότε κάντε μου σας παρακαλώ τη χάρη, μη μ΄ αφήσετε τόσο λυπημένο: γράψτε μου γρήγορα πως ξαναγύρισε…»

 Δεν ξέρω αν ο συγγραφέας φανταζόταν ποτέ πως πολλά χρόνια αργότερα -το 1997 για την ακρίβεια- ο βιολόγος-μεταφραστής-συγγραφέας Νταβίντς θα ανταποκρινόταν στην επιθυμία του… (Και μάλιστα με πολλή μεγάλη επιτυχία)

 Ο Μικρός Πρίγκιπας επιστρέφει, λοιπόν, μέσα από την πένα του Ζαν-Πιέρ Νταβίντς, όταν ανακαλύπτει μία τίγρη κρυμμένη μέσα στο σβησμένο ηφαίστειο του Β612, στην προσπάθειά της  να αποφύγει τη δουλειά του τσίρκου ("Ήταν ένα συνηθισμένο τσίρκο με μια μεγάλη τέντα, κλόουν, ακροβάτες κι όλο τον εξοπλισμό του. Δεν έμεινε πολύ, γιατί στον μικροσκοπικό πλανήτη δεν υπήρχε καν χώρος για όλο το δυναμικό του τσίρκου, που είχε κι έναν ελέφαντα, μία καμήλα, δύο άλογα, τρεις φώκιες και μία τίγρη").

Είναι φιλική ως τη στιγμή που αντικρίζει το πρόβατο (αυτό που του ζωγράφισε ο Εξυπερύ για να τρώει τα μπαομπάπ). Ο Μικρός Πρίγκιπας αισθάνεται τότε μια «ανεξήγητη ανησυχία», η οποία επιβεβαιώνεται όταν το άγριο ζώο επιτίθεται στο αγαπημένο του τριαντάφυλλο και του ξεριζώνει ένα αγκάθι.

Το τριαντάφυλλο πείθει τον φίλο του να εγκαταλείψει τον πλανήτη πριν η τίγρη αποφασίσει να φάει το πρόβατο και τον ίδιο. Έτσι, με βαριά καρδιά, αποφασίζει να επισκεφτεί την Γη αναζητώντας έναν «κυνηγό τίγρεων» και η ιστορία ξετυλίγεται σχεδόν αντάξια με το γνωστό κι αγαπημένο σε όλους μας βιβλίο…

 Ο συγγραφέας γράφει με τη μορφή επιστολής στον Αντουάν ντε Σαιν-Εξυπερύ. Στο τέλος, μάλιστα, μαζί με το γράμμα του, του επιφυλάσσει και μία απροσδόκητη έκπληξη!

 Δεν ξέρω αν το βιβλίο κυκλοφορεί, έχει εξαντληθεί ή επανεκδοθεί, ξέρω όμως σίγουρα πως όποιος έχει αγαπήσει τον Μικρό Πρίγκιπα πρέπει οπωσδήποτε να το αναζητήσει!!

 

 


- Στείλε Σχόλιο


02 Ιανουαρίου 2013, 16:19
2013:Η χρονιά του Μικρού Πρίγκιπα…
Πρωτοχρονιά  

Δεν ξέρω πως έχουν ονομάσει την φετινή χρονιά οι Κινέζοι (κι αν ξέρει κάποιος, παρακαλώ ας με ενημερώσει), για μένα όμως το 2013 είναι η Χρονιά του Μικρού Πρίγκιπα. Παρόλο που έχω διαβάσει πάρα πολλές φορές το λατρεμένο βιβλίο του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, νομίζω πως φέτος είναι η ώρα να το αποκρυπτογραφήσω ουσιαστικά. Την ώθηση –όπως πάντα- μου έδωσε ο Φάνης μου, χαρίζοντάς μου ένα ημερολόγιο και ένα σημειωματάριο με θέμα τον Μικρό Πρίγκιπα. Αποφάσισα, λοιπόν, το 2013 να ψάξω κάθε πληροφορία που κυκλοφορεί για το βιβλίο και τον συγγραφέα. Ελπίζω στο τέλος του χρόνου να έχω πολλά να μοιραστώ μαζί σας… (και ελπίζω να καταφέρω να το χαρίσω σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους…)

Καλή, φωτισμένη, μαγική, παραμυθένια χρονιά : )

(Με πολλά πολλά πολλά βιβλία)

 


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
yokor
ΓΙΩΤΑ
ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ εν ανεργία, ΜΑΜΑ εν ενεργεία, φοιτήτρια μεταπτυχιακού τμήματος δημιουργικής γραφής ΕΑΠ
από ΦΛΩΡΙΝΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/yokor

...Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε. Κι έχουμε για κατάρτι μας βιγλάτορα παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!






Ηλιαχτίδες

Προωθήστε κι εσείς τη σελίδα σας






Tags

... 25η Μαρτίου 28η Οκτωβρίου :( :) Book Tour E-book Sugar Mama Άνευ Άχρηστες γνώσεις και χρήσιμες πληροφορίες Αγαπημένες ιστοσελίδες Αγαπημένες Φράσεις Αινίγματα Αλέκος Παναγούλης Αλληλεγγύη Ανθρωπιά Αν είναι να μιλήσει κάποιος ας πει για την αγάπη Αναμνήσεις Αναστασία Ιουστίνη Ανθολογία πεζού ποιήματος Ανθρωπιά Ανθρωπιά Αλληλεγγύη Ανθρωπιά-Αλληλεγγύη Από άλλα ιστολόγια Από άλλες σελίδες Από αρχείο περιοδικών-εφημερίδων Από τα (παλιά) Ανθολόγια του δημοτικού Από τα (παλιά)Ανθολόγια του δημοτικού Από τη λαϊκή μας παράδοση Αποσπάσματα από βιβλία ΑΣΕΠ Βιβλία Βιβλία μας Βιβλίο Βιβλιοθήκη Γιάννης Ρίτσος Γιορτή της μητέρας Γιώτα Γραμματική της φαντασίας Γραφή Γρηγόριος Ξενόπουλος Διηγήματα Διηγήματα και ιστορίες Δικό μου Εαρινή Ισημερία Εικαστικά Εκδόσεις Αλάτι Έλληνες ποιητές Ελληνίδες ποιήτριες Ελληνική λογοτεχνία Ελληνική Λογοτεχνία Ένα κείμενο μία εικόνα Ένα κείμενο μία εικόνα Ενδοσχολική βία Σχολικός εκφοβισμός Επέτειος 17ης Νοεμβρίου Επέτειος Πολυτεχνείου Επικαιρότητα Εργασία και χαρά Εργαστήριο συγγραφής Εργαστήριο Συγγραφής Αλάτι Εργαστήριο συγγραφής-εκδόσεις Αλάτι Ευχάριστα :) Ευχάριστα :) Ευχές Η Σοφία των Λαών Η χρονιά των παραμυθιών Ηλιαχτίδες Ηλιαχτιδογενέθλια Ημερολόγια Θρησκευτικές γιορτές Ιστορίες Μπονζάι Ιστορίες να σκεφτείς Καλικάντζαροι Καλωσόρισμα! Κόκκινη κλωστή δεμένη... Κόκκινη κλωστή δεμένη... Κόκκινη κλωστή δεμένη… Κυρά-Σαρακοστή Λαογραφία Λεξικό εννοιών Λογοτεχνικά είδη Μαγικά! Μάρτης Μαρτίνγκες Μεγάλες προσωπικότητες Μενέλαος Λουντέμης Μια μαγική βραδιά! Μικροδιήγημα Μικρός Πρίγκιπας Μουσικές επιλογές... Μπομπιροκαταστάσεις Μυθολογία Μυθολογία και ζωγραφική Ξένες ποιήτριες Ξένη λογοτεχνία Ξένη Λογοτεχνία Ξένη πεζογραφία Ξένοι ποιητές Οδυσσέας Ελύτης Οικογενειακές υποθέσεις :P Όνειρα Παγκόσμια Ημέρα Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρίες Παγκόσμια Ημέρα Παιδικου Βιβλίου Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης Παιδαγωγικά Παιδικά βιβλία Παιδική λογοτεχνία Παναγιώτα Χρυσοβαλάντω Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βιας και του Εκφοβισμού Παραδοσιακά παιχνίδια παρελθόν παραμύθι Παράξενα και όμορφα Πασκόσμια Ημέρα Βιβλίου Πάσχα Περί παραμυθιών περιοδικό Πλανόδιον Ποίηματα Ποίηση Ποιητικές συλλογές Πορτραίτα λογοτεχνικών ηρώων Προσευχή Προσωπικά Πρωτομαγιά Πρωτομηνιά Πρωτομηνιά Αλλαγή εποχής Πρωτομηνιά-αλλαγή εποχής Πρωτοχρονιά Σκέψεις Σκέψεις... Σπουδαίοι Άνθρωποι Σπουδαίοι άνθρωποι Σχολείο Τα βιβλία μας Τα βιβλία μου Τα κακά τα στραβά και τα ανάποδα Τα παιδία παίζει Τζάνι Ροντάρι Τι να μας πουν κι οι ποιητές... Το πoίημα της εβδομάδας Το ποίημα της εβδομάδας Το ποιήμα της εβδομάδας Το ποίημα της εβδομάδας Παγκόσμια Ημέρα Τρελά κι αγαπησιάρικα Φιλόσοφοι Φλωρινιώτικα Φτιάξε ένα παραμύθι Χαϊκού Χιόνι Χριστούγεννα Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα... Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα…




Επίσημοι αναγνώστες (25)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης