Κατά το ουφφφφφ…………..

Η κοιλιά μου μέρα με τη μέρα μεγαλώνει όλο και περισσότερο και κοντεύω να σκάσω…Μετά τα κιλά που έχασα τους πρώτους μήνες, τους τελευταίους 3-4 έχω βάλει δέκα και ο ηλίθιος γιατρός (απαίσιος, απαίσιος, απαίσιος….) που θα με ξεγεννήσει (αφού στην Φλώρινα δεν έχει μαιευτική και αναγκάστηκα να…μεταναστεύσω στην Πτολεμαίδα), μου έβαλε (και γι΄ αυτό!) τις φωνές. Το πολύ άλλα 2 κιλά ως 31 Μαρτίου που είναι η πιθανή ημερομηνία τοκετού…

Η μπέμπα κλωτσάει, κλωτσάει, κλωτσάει, δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια, δεν βολεύομαι όταν κάθομαι, κάθε δέκα λεπτά πηγαίνω τουαλέτα, έχω χιλιάδες άγχη για χιλιάδες θέματα, πρέπει από βδομάδα να βάψουμε το σπίτι, να πλύνουμε, να σιδερώσουμε, να απολυμάνουμε καθετί δικό της και δικό μας με το οποίο θα έρχεται σε επαφή, ο ΑΣΕΠ (τελικά πήγα και έδωσα δόξη και τιμή!) παίζει με τον πόνο μου, καθώς δεν δίνει επίσημες απαντήσεις στα θέματα που γράψαμε, όλοι και όλα παίζουν με τα νεύρα μου, αλλά σε λίγο καιρό θα έχω αγκαλίτσα την μπεμπουλίτσα μου, το κοριτσάκι μου, το γλυκό μου μωράκι…(και ελπίζω να πάνε όλα καλά…) Δεν είναι υπέροχο; Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω ότι είναι εκεί, μέσα  μου και πορευόμαστε εδώ και 8 μήνες μαζί…