αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ηλιαχτίδες
Όπου μαυρίλα κλώθεται και γνέθεται./Ήλιοι μικροί γενείτε κι όλο αλέθετε.
29 Αυγούστου 2012, 20:11
Ο Αϊ-Βασίλης πάλι θα ‘ρθει…
Χριστούγεννα  

Ξέρω ότι είναι πάαααρα πολύ νωρίς ακόμα να μιλάμε για… Αϊ-Βασίληδες, όμως ο δικός μας έχει αρχίσει από τώρα να συγκεντρώνει τα δώρα του…

 Πέρυσι είχαμε ξεκινήσει από το Νοέμβριο και συγκεντρώσαμε πάνω από 40 δωράκια, μικρά και μεγαλύτερα, είχαμε οργανώσει ένα απίστευτο σκηνικό. Τα κορίτσια τρελάθηκαν μόλις ξύπνησαν και είδαν τις κάλτσες στα κρεβάτια τους γεμάτες γλειφιτζούρια, κάτω από το δέντρο ένα σωρό τυλιγμένα δώρα (τα τύλιξε όλα ο Φάνης που είναι άσσος στα αμπαλάζ), το ποτήρι με το γάλα άδειο, τον κουραμπιέ και το μελομακάρονο μισοδαγκωμένα και το τρουφάκι άφαντο! Ειδικά η Παναγιώτα έχασε το μυαλό της!!

 Φέτος λέω να αρχίσουμε από τώρα και τα δώρα να χωριστούν σε κατηγορίες, όπως Παιχνίδια, Βιβλία, Καλλιτεχνικά είδη, Γλυκίσματα, Ρούχα κλπ. Ήδη ο μπαμπάς τους αγόρασε σήμερα τα δυο πρώτα. Η μαμά όμως, ως πιο… προνοητική, γέμισε ήδη έναν κουμπαρά που προορίζεται γι΄ αυτό τον σκοπό! Χε χε χε!!

 Θυμώνω πολύ με τους γονείς που λένε ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Λες και όλα γύρω τους είναι ποτισμένα από ειλικρίνεια, εντιμότητα και αλήθεια και ο «ψεύτικος Αϊ Βασίλης» θα καταστρέψει την ζωή τους…

 Μου αρέσει τόσο πολύ τα παιδιά να ζουν την μαγεία των Χριστουγέννων (γενικά των γιορτών) και, μέσα από την δική τους χαρά, χαίρομαι και γω (που για πολλούς λόγους μισώ τις γιορτές). Βέβαια, φέτος, ελπίζω τα δώρα να μην είναι μόνο για την Παναγιώτα και την Αναστασία, αλλά και για κάποιο άλλο (ή κάποια άλλα) παιδάκι, που θέλω να πιστεύω ότι θα καταφέρουμε να φιλοξενήσουμε.

 Αυτό είναι που ζητάω εγώ από τον δικό μου Αϊ-Βασίλη._

 

 (Υγ: Πριν λίγες μέρες η Παναγιώτα είχε πάρει αρκετές κόλλες χαρτί και έγραφε φωναχτά. «Πατίνι-τραμπουλίνο (τραμπολίνο). Πατίνι-τραμπουλίνο». Έγραφε και μονολογούσε, μονολογούσε και έγραφε, ώσπου δεν άντεξα και την ρώτησα.

-Τι γράφεις, αγάπη μου;

-Μαμά, γράμμα στον Άγιο Βασίλη! Ζητάω τα δώρα μου!!!

-Η αδερφή σου έγραψε;

-Δεν μπορεί, είναι μικρή ακόμα.

-Ε, τότε γιατί δεν γράφεις εσύ γράμμα και  για εκείνην;

Παίρνει ένα χαρτί και το μουτζουρώνει βιαστικά. «Χρωματιστές κορδέλες και ένα μικρό κόκκινο παπάκι».

-Τι ζήτησες να της φέρει ο Άγιος;

-Μερικές χρωματιστές κορδέλες και ένα μικρούτσικο παπάκι για το μπάνιο. Κόκκινο.

-Καλά, Παναγιώτα, για σένα ζήτησες δυο τόσο μεγάλα δώρα και για το μωρό μας μόνο αυτά;

-Συγνώμη μαμά, αλλά δε φταίω, μικρή είναι, μικρά θα είναι και τα δώρα που θα πάρει. Εγώ που είμαι μεγάλη θα πάρω τα μεγάλα».

Και πήρε θιγμένη τα χαρτιά της και έφυγε…

Αυτή είναι η γλυκιά γενναιόδωρη τρίχρονη κορούλα μου!!)

 


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Αυγούστου 2012, 21:46
Χαϊκού
Το ποίημα της εβδομάδας  

Ξαναγυρίζεις

Στους καθρέπτες της μνήμης

Σαν καταιγίδα

………………………….

 

Οι μάσκες πέφτουν

Και το καρναβάλι, να!

Πάλι αρχίζει

……………………………

 

Αχ, ηλιαχτίδα

Έφερες την άνοιξη

Εγώ που ήμουν;

……………………………

 

Σαν λυχναράκι

Τρεμοσβήνεις ζωή μου

Κι εγώ θεατής

……………………………

 

Ζητούν το λόγο

Πικρές στο στόμα γεύσεις

Τ΄ απωθημένα

……………………………

 

Ένα αστέρι

Στο δάκρυ σου κυλάει

Σαν παραμύθι

……………………………

 

ΑΘΗΝΑ ΞΑΝΘΙΔΟΥ, Μια μέρα, Εκδόσεις Πλανόδιον

 

 


- Στείλε Σχόλιο


26 Αυγούστου 2012, 15:01
Η ιστορία της γλώσσας
Κόκκινη κλωστή δεμένη…  

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν σ΄ έναν τόπο ένας αρχηγός. Λένε πως ήταν πολύ γενναίος. Ακούγονταν σ΄ όλη τη φυλή ιστορίες για την παλικαριά που έδειξε σαν τον κύκλωσαν μια μέρα σε τόπο ανοιχτό δυο λιοντάρια και ύστερα από ώρες βρέθηκαν και τα δυο με τις κοιλιές τους ξεσκισμένες από το κοντάρι του. Ήτανε, λέει, ακόμα δίκαιος κι αγαπούσε τους ανθρώπους της φυλής του. Ένα ελάττωμα είχε μόνο. Δεν μπορούσε, λένε, να κρατήσει το θυμό του κι όταν θύμωνε ποιος δε φοβόταν τις κουβέντες που ξεστόμιζε.

 Μια μέρα έστειλε τον πιστό του υπηρέτη να φέρει κρέας από την αγορά. «Θέλω να μου φέρεις το καλύτερο κρέας που θα βρεις» του είπε. Ο υπηρέτης κίνησε και πήγε, όπως τον πρόσταξε ο αρχηγός. Μπήκε στην αγορά και περπάτησε. Είδε εμπόρους-κυνηγούς να πουλάνε για πραμάτεια τους δόντια ελεφάντων και δέρματα από ζέβρες. Είδε μπαχάρια και βοτάνια απλωμένα σε πάγκους, αλάτι από πέτρα και φίδια κρεμασμένα από το σχοινί. Στο τέλος, βρήκε πού πουλάνε κρέας και διάλεξε το καλύτερο, γλώσσα μοσχαρίσια. Όταν ο υπηρέτης γύρισε, έφερε τη γλώσσα στον αφέντη του. «Σου έφερα το καλύτερο κρέας όπως μου ζήτησες, αφέντη μου. Ορίστε, γλώσσα μοσχαρίσια». Ο αρχηγός ευχαριστήθηκε πολύ.

 Την επόμενη μέρα, ο αρχηγός φώναξε ξανά τον υπηρέτη του. «Θέλω σήμερα να μου φέρεις το χειρότερο κρέας που θα βρεις στην αγορά» του είπε. Ο υπηρέτης πήγε κι έψαξε να βρει αυτό που του ζήτησε ο αρχηγός. Γύρισε όλο τον τόπο που είχαν απλωμένες τις πραμάτειες τους οι έμποροι και στο τέλος πήρε ένα κομμάτι κρέας γλώσσας που βρωμούσε. Το πήγε στον αρχηγό και του το έδωσε. Ο αρχηγός παραξενεύτηκε. «Τι; Με κοροϊδεύεις; Χτες σου ζήτησα να μου φέρεις το καλύτερο κρέας και μου έφερες γλώσσα. Σήμερα σου είπα να μου φέρεις το χειρότερο κρέας και μου έφερες ξανά γλώσσα. Θέλω να μου δώσεις μια εξήγηση τώρα, αλλιώτικα θα σε τιμωρήσω σκληρά!». Ο υπηρέτης αποκρίθηκε και είπε: «Αφέντη μου, πολλές φορές ένας άνθρωπος δυστυχεί και κακοπερνάει εξαιτίας της γλώσσα του και άλλες φορές πάλι η ίδια η γλώσσα του του φέρνει μεγάλη ευτυχία…»

 Ο αρχηγός σκέφτηκε για λίγο και μετά είπε: «Θαρρώ πως έχεις δίκιο. Και τα δυο μπορείς να τα πάθεις από την ίδια γλώσσα. Ας μάθουμε λοιπόν να κυβερνάμε όπως πρέπει τη γλώσσα που κουβαλάμε στο στόμα μας από σήμερα και πέρα».

 (Γκάνα)

 Από το εξαιρετικό βιβλίο του Δημήτρη Β. Προύσαλη  «Τα παραμύθια των παραμυθάδων», εκδόσεις Απόπειρα.

 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


25 Αυγούστου 2012, 22:03
Ο Κύριος Γρουσουζέλος
Τρελά κι αγαπησιάρικα  

"...Πάντα γκαντέμης και ατυχής…"

Είναι κάτι μέρες που νιώθεις πως ό, τι κι αν πιάσεις στα χέρια σου θα διαλυθεί…

Ενέργεια, πολύ ενέργεια τελευταία…

Δεν είναι να πλησιάσουμε ποτήρι και να μην σπάσει…. (Και όχι μόνο...)

:)))))

video 

Καλό ε;;;;

(Το αφιερώνω στον Φανούλη μου)


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Αυγούστου 2012, 12:20
Πεσμένα φύλλα
Το ποίημα της εβδομάδας  

Ο ποιητής έχει να διανύσει

δυό διαδρομές: αυτή της ποίησης

κι εκείνη της άμετρης απογοήτευσης απ΄ τη ζωή.

 

Πρέπει να τις διανύσει και τις δύο μέχρι τέλους.

Του το λένε τα πεσμένα φύλλα το φθινόπωρο

που επιστρέφουν στα δέντρα με την άνοιξη.

 

ΣΠΥΡΟΣ ΘΕΡΙΑΝΟΣ, Ντυμένος  επίσημα, εκδόσεις Πλανόδιον

 


- Στείλε Σχόλιο


17 Αυγούστου 2012, 18:32
Νοικοκυρές σε απόγνωση
Προσωπικά  

Το ότι η τηλεόραση δεν ανήκει στα… άμεσα ενδιαφέροντά μου το έχω πει πολλές φορές και το ξέρουν όλοι όσοι με γνωρίζουν λίγο καλύτερα. Και δε μιλάω μόνο για τα προγράμματα των καναλιών. Δεν είμαι καν σινεφίλ. Βαριέμαι αφόρητα να παρακολουθώ ταινίες –όσο καλές κι αν είναι- και το θεωρώ χάσιμο χρόνου. (Ασφαλώς υπάρχουν και εξαιρέσεις. Π.χ. δύσκολα θα πω όχι σε ένα παιδικό dvd, που συνήθως παρακολουθούμε με την Παναγιώτα –τώρα τελευταία άρχισε να μας κάνει παρέα και η Αναστασία. Ή όταν είμαι στο τσακίρ κέφι και έχω αρχίσει να λυπάμαι τον Φάνη που με παρακαλάει ).

 Ο Φάνης πάλι το τελείως αντίθετο. Όταν τον γνώρισα δεν μπορούσε να κυκλοφορεί μέσα σε σπίτι και να μην υπάρχει ανοιχτή τηλεόραση. Παρακολουθεί τα πάντα. Δεν υπάρχει ταινία που να μην την έχει δει. Άπειρες φορές έχει προσπαθήσει να με δελεάσει με διάφορες ταινίες, αλλά, όσο κι αν προσπάθησε να με κάνει να αγαπήσω το χόμπι του, δεν τα κατάφερε. (Βέβαια μια φορά έκανα το λάθος να τον ακολουθήσω σε βίντεο κλάμπ και μου ‘σπασε τα νεύρα. Ό, τι διάλεγα, το είχε δει από εκατό φορές).

Στη ζωή όμως –όσο κλισαρισμένο κι αν ακούγεται- έχω μάθει ποτέ να μη λέω ποτέ. Αυτή άλλωστε είναι και η μαγεία του ζην.

Επιστρέφω (και πάλι) στον Αύγουστο του 2008, οπότε και η Παναγιώτα εισέβαλλε στη ζωή μας με τον πιο αναπάντεχο και δυναμικό τρόπο που θα μπορούσε. Η εγκυμοσύνη ήταν πολύ δύσκολη, με πολλούς, πολλούς, πολλούς όμως εμετούς. Το καθετί –μια μυρωδιά, ένας ήχος, ακόμα και ένα άγγιγμα- μου προκαλούσε απανωτές επισκέψεις στην τουαλέτα.

Εκείνο το διάστημα η ΕΡΤ κάθε βράδυ έπαιζε ένα επεισόδιο «Νοικοκυρές σε απόγνωση». Και δεν μου έφταναν τα δικά μου είχα και τον Φάνη να με ζαλίζει να τις παρακολουθήσω. Μια, δυο, τρεις, κι αφού είδα και απόειδα, αφού η Παναγιώτα δεν μου επέτρεπε να κάνω τίποτ΄ άλλο, ε, είπα να του κάνω το χατίρι. Και κόλλησα. Δεν έχασα επεισόδιο! Είδα τον πρώτο, τον δεύτερο, τον τρίτο, τον τέταρτο κύκλο. Τότε  η ΕΡΤ αποφάσισε να μην ξαναπροβάλλει την σειρά και μεις με τα δικά μας ξεχάσαμε πόσο είχαμε αγαπήσει τις νοικυρές.

Μας τις ξαναθύμισε πρόσφατα ο αγαπητός μας Β., ο οποίος έκανε έναν μεγάλο κόπο και κατέβασε και τους οχτώ κύκλους. Βέβαια σαν αστέρια που είμαστε κάτι κάναμε λάθος στην αντιγραφή των αρχείων και δεν έπαιζαν.

Απογοήτευση. Θες γιατί τις έχω συνδέσει με την έλευση της Παναγιώτας μου, θες γιατί επανήλθαν στο μυαλό μου μνήμες και σκέψεις από την παρακολούθησή τους, έσκασα.

Και –τσουπ- να το «ευχάριστο» νέο: ένα βίντεο κλαμπ στην πόλη έκλεισε(αυτό δεν είναι καθόλου ευχάριστο) και πουλούσε όλες τις ταινίες 1 ευρώ (όμως αυτό είναι!). Φυσικά δεν χάσαμε την ευκαιρία και αγοράσαμε όσους κύκλους Νοικοκυρών είχε (και ο Φάνης το μισό επίσης βίντεο κλαμπ!).

Κάθε βράδυ, λοιπόν, όταν η Αναστασία μας κοιμάται και η Παναγιώτα μας ηρεμεί, παρακολουθούμε όσα επεισόδια έχουμε διάθεση (δηλαδή μέχρι να κλείσουν τα μάτια μας από την νύστα). Μου φαίνεται πολύ περίεργο συναίσθημα που ξαπλωμένη ανάμεσά μας βρίσκεται και η Παναγιωτούλα…

Παρόλο που είναι αρκετά υπερβολική σειρά, ακολουθεί τους κανόνες σύγχρονων μυθιστορημάτων, είναι αρκετά προσεγμένη και, εκτός ότι την έχω συνδέσει με την εγκυμοσύνη και με ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, μου αρέσει γιατί έχει πολλά αληθινά στοιχεία, στοιχεία που όντως μπορείς να συναντήσεις στην διπλανή πόρτα. Παλιότερα θεωρούσα ότι όλα όσα λάμβαναν χώρα στην σειρά ήταν ψεύτικα και ασυνήθιστα. Με τα χρόνια διαπίστωσα ότι υπάρχουν πολλές δόσεις αλήθεια ακόμη και σ΄ αυτή την υπερβολή. Μπορεί να μην ζούμε σε τόσο μεγάλα και όμορφα σπίτια, σε τόσο άψογες γειτονιές, οι πραγματικές νοικοκυρές να μην είναι τόσο περιποιημένες, να μην γίνεται ένας φόνος κάθε μέρα, τα συναισθήματα όμως δεν αλλάζουν. Η ανασφάλεια, η μοναξιά, η απιστία, τα ψέματα, οι σχέσεις συμφέροντος, το κουτσομπολιό, η κριτική, η απογοήτευση, ο ενθουσιασμός, η χαρά, οι λύπες, οι καλές και οι κακές στιγμές είναι κομμάτια που υπάρχουν σίγουρα στις ζωές πολλών ανθρώπων.

Αλλά αυτό που κυρίως με εκπλήσσει και που παλιότερα ούτε που φανταζόμουν είναι τα κρυμμένα μυστικά. Δε φαντάζεστε πόσα μυστικά κρύβουν οι άνθρωποι. Εγώ πάντως στην πραγματική ζωή, έχω εκπλαγεί τελευταία από αυτά που βγαίνουν στην επιφάνεια. Και, κυρίως, από άτομα υπεράνω κάθε υποψίας…

 

1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Αυγούστου 2012, 14:03
Το γαϊτανάκι των παιδιών του κόσμου
Κόκκινη κλωστή δεμένη...  

(Ένα παραμύθι για τον αγαπητό μας Sven.Μπορεί είναι πιο σύγχρονο και όχι από τα λαϊκά που προτιμάς, πιστεύω όμως ότι θα σου αρέσει :) )

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας βασιλιάς και μια βασίλισσα που ήταν πολύ λυπημένοι επειδή δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά. Όλοι οι γιατροί και οι σοφοί του βασιλείου τους είχαν προτείνει, ο ένας μετά τον άλλο, ένα σωρό γιατροσόφια και θαυματουργές συνταγές. Χωρίς αποτέλεσμα.

Έτσι λοιπόν υποχρέωσαν τον βασιλιά να κάνει μια δίαιτα όπου επιτρεπόταν να τρώει μόνο αλατισμένα φαγητά και στη βασίλισσα είπαν να καταβροχθίζει τόνους γλυκά και ζαχαρωτά. Όμως το θαύμα που περίμεναν δεν έγινε.

Η δίαιτα με το όνομα «Τραγανό λαχανάκι», που τους επέτρεπε να τρώνε μόνο γεμιστά λάχανα, λάχανα με λαρδί και λαχανόσουπα, είχε ως αποτέλεσμα να χοντρύνει απλά η βασίλισσα και να γουργουρίζει ασταμάτητα η κοιλιά του βασιλιά.

Όταν μάλιστα η βασίλισσα δοκίμασε την τελευταία δίαιτα, έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη, επειδή την υποχρέωναν ν΄ ακούει συνεχώς νανουρίσματα και να κάνει εισπνοές με ταλκ.

Τότε, ο βασιλιάς έδιωξε όλον τον κόσμο από το παλάτι κι αποφάσισε να μην κάνουν πια τίποτα. Να περιμένουν απλώς να τους βοηθήσει η ίδια η φύση.

Ωστόσο, στον πιο ψηλό πύργο του παλατιού ζούσε μια καλή μάγισσα.

Μια μέρα, καθώς ο βασιλιάς κι η βασίλισσα έκαναν τον περίπατό τους, τη συνάντησαν.

-Είστε σίγουροι πως θέλετε να αποχτήσετε ένα παιδάκι;, τους ρώτησε η μάγισσα.

-Απόλυτα σίγουροι, απάντησαν αυτοί.

-Γιατί όμως το θέλετε τόσο πολύ;

-Για να μην είμαστε πια μόνοι!

-Γιατί δεν παίρνετε μια γατούλα;

-Μα δε θέλουμε ζώο!, φώναξε η βασίλισσα. Θέλουμε να κρατάμε στην αγκαλιά μας ένα παιδάκι!

-Τότε, μπορείτε να κρατήσετε στην αγκαλιά σας ένα από τα ανίψια σας!

Ο βασιλιά θύμωσε και της είπε:

-Θέλουμε ένα παιδί… ένα δικό μας παιδί. Ξανθό, μελαχρινό, καστανό ή κοκκινομάλλικο. Αγόρι ή κορίτσι, δε μας νοιάζει, όπως και να είναι, εμείς θα το αγαπάμε.

-Τότε λοιπόν δεν έχετε παρά ν΄ ανοίξετε την αγκαλιά σας! Η γη είναι γεμάτη ορφανά!

Τι σοφή ιδέα! Πως και δεν την είχαν σκεφτεί νωρίτερα;

Ο βασιλιάς άρχισε αμέσως να παλεύει με τη γραφειοκρατία και τα χαρτιά κι η βασίλισσα άρχισε να στολίζει το παιδικό δωμάτιο και να αδειάζει τα παιχνιδομάγαζα!

Το πρώτο παιδί που έκανε επίσημα το βασιλιά και τη βασίλισσα μπαμπά και μαμά ήταν ένα κοριτσάκι από τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου.

Και οι δυο γονείς ερωτεύτηκαν τα απαλά, ολόισια μαλλιά του και τα μαύρα, σχιστά του μάτια.

Το δεύτερο παιδί τους ήταν ένα αγοράκι από την Αφρική. Η Μεγαλειότητά τους έλιωνε από ευτυχία μπροστά στο σοκολατένιο προσωπάκι του.

Έπειτα, όταν απόχτησαν ένα άλλο αγοράκι από το βασίλειο της Αραβίας, με όμορφα καστανά μαλλιά και μελαχρινό δέρμα, η Μεγαλειότητά τους ενθουσιάστηκε που η οικογένειά τους θα μεγάλωνε ακόμα πιο πολύ.

Έτσι λοιπόν το τεράστιο και άδειο παλάτι γέμισε παιδιά.

Ένα βράδυ, που τα μικρά είχαν πλαγιάσει και η Μεγαλειότητά τους ξεκουραζόταν στη δροσιά της νύχτας, το ζευγάρι είδε ξαφνικά ένα δυνατό φως να σχίζει τον ουρανό.

Έκλεισαν τα μάτια θαμπωμένοι και, όταν τα ξανάνοιξαν, πάνω στο γρασίδι, μπροστά τους, είχε προσγειωθεί ένας ιπτάμενος δίσκος. Μ΄ένα μικρό «ζιπ!» άνοιξε μια πόρτα, κατέβηκε ένας εξωγήινος και τους είπε:

-Η αγάπη σας και ο πόθος σας για παιδί ήταν τόσο δυνατά, που διαπέρασαν το γαλαξία. Ορίστε λοιπόν, σας φέραμε ένα δώρο.

Και ο εξωγήινος άφησε απαλά στην αγκαλιά της βασίλισσα δυο φωτεινά πλασματάκια. Εκείνη έχασε τη μιλιά της βλέποντας το όμορφο γαλαζωπό δέρμα αυτών των δύο μωρών, με τα μεγάλα βιολετί μάτια και τα εφτά μακριά δάχτυλα σε κάθε χέρι. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα αγάπησαν παράφορα αυτά τα μικρά.

Τώρα λοιπόν, όταν ο κόσμος τους βλέπει να περνάνε την Κυριακή στον περίπατό τους, όλοι λένε μαγεμένοι:

-Τι υπέροχη οικογένεια! Σαν ένα μπουκέτο λουλούδια.

Είναι το γαιτανάκι των παιδιών του κόσμου!

Της Κορίν Μασό

(Το παραμύθι συμπεριλαμβάνεται στην συλλογή Το νησί των παραμυθιών και κυκλοφορεί εικονογραφημένο από τις εκδόσεις Πατάκη)


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Αυγούστου 2012, 01:28
Τα όνειρά μας, η οικογένεια και η υιοθεσία
Σκέψεις...  

Δε νομίζω ότι υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που δεν κάνει όνειρα για τη ζωή  και το μέλλον του. Τα όνειρα του καθενός από μας διαφοροποιούνται ανάλογα με την προσωπικότητά μας. Υπάρχουν όνειρα που διαρκούν για πάντα και όνειρα που είναι πολύ σύντομης διάρκειας και, μετά από λίγο καιρό, τα ξεχνάμε. Και, ασφαλώς, μεγαλώνοντας, αξιολογούμε και επανατοποθετούμαστε ακόμα και σε ό, τι αφορά αυτά τα όνειρα.

Μεγάλος πρόλογος.

Ένα από τα δικά μου όνειρα (κρυφό στην αρχή, βαθιά ριζωμένο μέσα μου όμως), αφού τελείωσα με σπουδές και τα λοιπά, ήταν η δημιουργία οικογένειας. Βέβαια ήταν κάτι αόριστο, που το ήθελα, αλλά το ένιωθα σαν κάτι μακρινό. Και τότε ήρθε στη ζωή μας η Παναγιώτα. Ήταν στους προηγούμενους Ολυμπιακούς Αγώνες, δε θα το ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου. (Νομίζω 8/8/08, ώρα 8:08). Μόλις άρχιζε η τελετή έναρξης και γω βρισκόμουν με ένα θετικό τεστ εγκυμοσύνης στο χέρι και έκλαιγα απαρηγόρητα. Εγώ δεν ήμουν που ήθελα οικογένεια; Γιατί κλαίω τώρα; Γιατί ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι το όνειρό μου θα αποκτήσει σάρκα και οστά. Και είμαι έτοιμη;

Η πρώτη κόρη μου γεννήθηκε τον Μάρτιο του 2009.

Και ακριβώς 13 μήνες μετά, πριν καλά καλά καταλάβω τι έχει συμβεί, -τσουπ- , να ‘μαι και πάλι με ένα δεύτερο θετικό τεστ εγκυμοσύνης στο χέρι. Τα πράγματα αυτή τη φορά είναι πιο σοβαρά και ούτε καν θέλω να θυμάμαι πως αντέδρασα. Μα, που είναι η Γιώτα που το όνειρό της ήταν να κάνει οικογένεια;

Η Αναστασία μας γεννήθηκε αρχές Ιανουαρίου,2011.

Μέσα σ΄ αυτά τα χρόνια περάσαμε πολλά. Και όμορφα και άσχημα. Και ευχάριστα και δυσάρεστα. Αρκετές δυσκολίες. Ξενύχτια, φόβοι, αγωνίες, καβγάδες, στιγμές παράνοιας που λες «ως εδώ δεν αντέχω άλλο», δοκιμαστήκαμε ποικιλοτρόπως, αλλά όταν βλέπω αυτά τα δύο φατσάκια, όσο θυμωμένη κι αν είμαι, όσο κουρασμένη κι αν είμαι, όσο στεναχωρημένη ή απογοητευμένη κι αν είμαι, σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία στη ζωή του ανθρώπου από την οικογένεια…

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί αυτές τις μέρες σκέφτομαι αν μπορούσα στο μέλλον να ξανακάνω ένα ακόμα παιδάκι. Ή και δύο. Στριφογυρνάει αυτή η ιδέα στο μυαλό μου. Από μικρή ονειρευόμουν ένα σπίτι γεμάτο παιδιά (βέβαια τότε ούτε που φανταζόμουν πως θα είναι πρακτικά κάτι τέτοιο)… Κάτι τέτοιο είναι αδύνατον στην παρούσα φάση από όποιο οπτική γωνία κι αν το δω… Και, δυστυχώς, όσο κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, οι γυναίκες δεν έχουν απεριόριστο όριο ηλικίας ως προς αυτό.

Και, καθώς τα σκέφτομαι όλα αυτά το τελευταίο διάστημα, μου ξανάρχεται στο μυαλό κάτι που συζητούσαμε με τον Φάνη όταν γνωριστήκαμε. Ήταν μια υπόσχεση που δώσαμε ο ένας στον άλλο, ότι αν τα καταφέρουμε να υιοθετήσουμε όσα περισσότερα παιδιά μπορούμε. Βέβαια τότε ήταν ένα ρομαντικό όνειρο. Αόριστο. Το ξανατονίζω: ούτε που φανταζόμασταν πως μεγαλώνει ένα παιδί.

Κάποτε είχα ακούσει ότι στην Ελλάδα η διαδικασία της υιοθεσίας είναι μακροχρόνια και επώδυνη (γραφειοκρατικά κυρίως). Αλλά αυτό που ποτέ δεν είχα ξανασκεφτεί και με ξάφνιασε ήταν ότι όλοι όσοι δείχνουν ενδιαφέρον για την υιοθεσία επιμένουν το παιδί να είναι βρέφος, με αποτέλεσμα τα μεγαλύτερα παιδιά να μένουν στα «αζήτητα»-και συγχωρέστε με για την απαίσια αυτή έκφραση.

Πολύ θεωρία ε…; Αυτό λέω και γω στον εαυτό μου. Και, καμιά φορά, σκέφτομαι, πόσο υποκρίτρια και πόσο εγωίστρια μπορώ να γίνω. Τι λες κυρά μου; Να κάνεις κι άλλο παιδί ε; Ή, αφού δεν σε βολεύει, να υιοθετήσεις; (Δηλαδή να «αποκτήσεις», να είναι «δικά σου»). Τέλεια τα οργάνωσες και τα σχεδίασες όλα! Κι όλα τα παιδιά που μένουν στα ιδρύματα; Να περιμένουν πότε θα μπορέσεις και πότε θα το αποφασίσεις και μπλα μπλα μπλα.

……………………………………………………………………………

Ξαφνικά συνειδητοποίησα (σα να μου άνοιξαν τα μάτια μου, να άστραψε ένα φως και να ξύπνησα) ότι στη Φλώρινα έχουμε δύο μέρη, όπου φιλοξενούνται παιδιά. Τόσα χρόνια «σκεφτόμουν» μόνο. Και έκανα «όνειρα». Ε, νομίζω ήρθε η ώρα για δράση. Μια οικογένεια είναι μια ζεστή αγκαλιά για ένα πλάσμα που είναι μόνο.Έστω και για λίγες ώρες. Δεν είναι ανάγκη να περιμένουμε και να σκεφτόμαστε τόσο πολύ. Ούτε πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι μόνο όταν κάποιος ή κάτι γίνει «κτήμα» μας. Μακάρι να μπορώ να κάνω αυτό που σκέφτομαι πράξη.

Και τότε το όνειρό μου θα γίνει μια όμορφη, αληθινή πραγματικότητα :)

Καλό βράδυ  


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


01 Αυγούστου 2012, 18:57
Το παραμύθι και οι αδελφοί Γκριμμ
Περί παραμυθιών  

Εδώ και αρκετούς μήνες έχω σταματήσει να διαβάζω οποιοδήποτε άλλο είδος λόγου πλην ενός. Έχω περιοριστεί αποκλειστικά και μόνο στα παραμύθια. Πρώτη φορά στη ζωή μου έχω αγοράσει και διαβάσει τόσα πολλά παραμύθια. Τόμους ολόκληρους. Από την Ελλάδα, αλλά και απ΄ όλο τον κόσμο. Σύγχρονα και παλιότερα. « Επώνυμων» δημιουργών, αλλά και «ανώνυμων» λαϊκών ανθρώπων που έχουν διασωθεί από στόμα σε στόμα στο πέρασμα των χρόνων. Έχω εκπλαγεί από τον πλούτο και τη δύναμή τους. Έχω μάθει πράγματα για το συγκεκριμένο είδος λόγου που στο παρελθόν αγνοούσα. Έχω κυριολεκτικά μαγευτεί…

Αυτές τις μέρες φυλλομετρώ τον πρώτο τόμο του βιβλίου «Τα παραμύθια των αδελφών Γκριμμ», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα. Το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι η δουλειά που κάνανε τα δύο αδέλφια είναι ε-ν-τ-υ-π-ω-σ-ι-α-κ-ή! Στο μυαλό και στη συνείδηση πολλών ανθρώπων(και μέχρι πρόσφατα και στο δικό μου) οι Γκριμμ ήταν απλά δύο πολλοί καλοί παραμυθάδες, με ένα πλήθος όμορφων ιστοριών στο ενεργητικό τους. Κι όμως. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Οι αδελφοί Γκριμμ παρουσίασαν μία δουλειά επιστημονική, καταγράφοντας, διασώζοντας και διατηρώντας στον χρόνο εκατοντάδες λαϊκά γερμανικά παραμύθια…

Οι εκδόσεις Άγρα, με την ποιότητα που πάντα τις διακρίνει, προσφέρουν στο αναγνωστικό κοινό ένα βιβλίο-θησαυρό, που πέρα από τα παραμύθια, έχει μία εισαγωγή-δοκίμιο, χρονολόγιο των δύο αδελφών, καθώς και τον πρόλογό των ίδιων στην πρώτη έκδοση του βιβλίου τους.

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί πολλοί άνθρωποι θεωρούν το παραμύθι «ευτελές» και το υποτιμούν. Γιατί αν κάνεις δώρο σε έναν ενήλικα ένα τόμο με παραμύθια ή –γιατί όχι- και ένα εικονογραφημένο παραμύθι δεν το βλέπει πάντα με καλό μάτι, χαμογελάει και δεν το θεωρεί «σοβαρό»; Ε, για ένα τέτοιο κοινό, που ακόμα δεν έχει αντιληφθεί ότι τα παραμύθια είναι για όλους, νομίζω ότι η καταλληλότερη απάντηση είναι Τα Παραμύθια των αδελφών Γκριμμ, από τις εκδόσεις Άγρα. Πολύ σοβαρότερο και πολύ πιο προσεγμένο, ασφαλώς πιο ενδιαφέρον και πιο ουσιαστικό από πολλά μυθιστορήματα της πλάκας που κυκλοφορούν…ελεύθερα!

 

 

 

 

 

 

 

 


11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
yokor
ΓΙΩΤΑ
ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ εν ανεργία, ΜΑΜΑ εν ενεργεία, φοιτήτρια μεταπτυχιακού τμήματος δημιουργικής γραφής ΕΑΠ
από ΦΛΩΡΙΝΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/yokor

...Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε. Κι έχουμε για κατάρτι μας βιγλάτορα παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!






Ηλιαχτίδες

Προωθήστε κι εσείς τη σελίδα σας






Tags

... 25η Μαρτίου 28η Οκτωβρίου :( :) Book Tour E-book Sugar Mama Άνευ Άχρηστες γνώσεις και χρήσιμες πληροφορίες Αγαπημένες ιστοσελίδες Αγαπημένες Φράσεις Αινίγματα Αλέκος Παναγούλης Αλληλεγγύη Ανθρωπιά Αν είναι να μιλήσει κάποιος ας πει για την αγάπη Αναμνήσεις Αναστασία Ιουστίνη Ανθολογία πεζού ποιήματος Ανθρωπιά Ανθρωπιά Αλληλεγγύη Ανθρωπιά-Αλληλεγγύη Από άλλα ιστολόγια Από άλλες σελίδες Από αρχείο περιοδικών-εφημερίδων Από τα (παλιά) Ανθολόγια του δημοτικού Από τα (παλιά)Ανθολόγια του δημοτικού Από τη λαϊκή μας παράδοση Αποσπάσματα από βιβλία ΑΣΕΠ Βιβλία Βιβλία μας Βιβλίο Βιβλιοθήκη Γιάννης Ρίτσος Γιορτή της μητέρας Γιώτα Γραμματική της φαντασίας Γραφή Γρηγόριος Ξενόπουλος Διηγήματα Διηγήματα και ιστορίες Δικό μου Εαρινή Ισημερία Εικαστικά Εκδόσεις Αλάτι Έλληνες ποιητές Ελληνίδες ποιήτριες Ελληνική λογοτεχνία Ελληνική Λογοτεχνία Ένα κείμενο μία εικόνα Ένα κείμενο μία εικόνα Ενδοσχολική βία Σχολικός εκφοβισμός Επέτειος 17ης Νοεμβρίου Επέτειος Πολυτεχνείου Επικαιρότητα Εργασία και χαρά Εργαστήριο συγγραφής Εργαστήριο Συγγραφής Αλάτι Εργαστήριο συγγραφής-εκδόσεις Αλάτι Ευχάριστα :) Ευχάριστα :) Ευχές Η Σοφία των Λαών Η χρονιά των παραμυθιών Ηλιαχτίδες Ηλιαχτιδογενέθλια Ημερολόγια Θρησκευτικές γιορτές Ιστορίες Μπονζάι Ιστορίες να σκεφτείς Καλικάντζαροι Καλωσόρισμα! Κόκκινη κλωστή δεμένη... Κόκκινη κλωστή δεμένη... Κόκκινη κλωστή δεμένη… Κυρά-Σαρακοστή Λαογραφία Λεξικό εννοιών Λογοτεχνικά είδη Μαγικά! Μάρτης Μαρτίνγκες Μεγάλες προσωπικότητες Μενέλαος Λουντέμης Μια μαγική βραδιά! Μικροδιήγημα Μικρός Πρίγκιπας Μουσικές επιλογές... Μπομπιροκαταστάσεις Μυθολογία Μυθολογία και ζωγραφική Ξένες ποιήτριες Ξένη λογοτεχνία Ξένη Λογοτεχνία Ξένη πεζογραφία Ξένοι ποιητές Οδυσσέας Ελύτης Οικογενειακές υποθέσεις :P Όνειρα Παγκόσμια Ημέρα Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρίες Παγκόσμια Ημέρα Παιδικου Βιβλίου Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης Παιδαγωγικά Παιδικά βιβλία Παιδική λογοτεχνία Παναγιώτα Χρυσοβαλάντω Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βιας και του Εκφοβισμού Παραδοσιακά παιχνίδια παρελθόν παραμύθι Παράξενα και όμορφα Πασκόσμια Ημέρα Βιβλίου Πάσχα Περί παραμυθιών περιοδικό Πλανόδιον Ποίηματα Ποίηση Ποιητικές συλλογές Πορτραίτα λογοτεχνικών ηρώων Προσευχή Προσωπικά Πρωτομαγιά Πρωτομηνιά Πρωτομηνιά Αλλαγή εποχής Πρωτομηνιά-αλλαγή εποχής Πρωτοχρονιά Σκέψεις Σκέψεις... Σπουδαίοι Άνθρωποι Σπουδαίοι άνθρωποι Σχολείο Τα βιβλία μας Τα βιβλία μου Τα κακά τα στραβά και τα ανάποδα Τα παιδία παίζει Τζάνι Ροντάρι Τι να μας πουν κι οι ποιητές... Το πoίημα της εβδομάδας Το ποίημα της εβδομάδας Το ποιήμα της εβδομάδας Το ποίημα της εβδομάδας Παγκόσμια Ημέρα Τρελά κι αγαπησιάρικα Φιλόσοφοι Φλωρινιώτικα Φτιάξε ένα παραμύθι Χαϊκού Χιόνι Χριστούγεννα Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα... Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα…




Επίσημοι αναγνώστες (25)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης