αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ηλιαχτίδες
Όπου μαυρίλα κλώθεται και γνέθεται./Ήλιοι μικροί γενείτε κι όλο αλέθετε.
27 Οκτωβρίου 2014, 16:10
Γι’ αυτά τα λίγα κι απλά πράματα πολεμάμε...
Το ποίημα της εβδομάδας  

…εμείς γι’  αυτά τα λίγα κι απλά πράματα πολεμάμε

για να μπορούμε να ‘χουμε μια πόρτα, έν’  άστρο, ένα σκαμνί

ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί

ένα ήρεμο ήσυχο όνειρο το βράδυ.

Για να ‘χουμε έναν έρωτα να μη μας τον λερώνουν

ένα τραγούδι που να μπορούμε να το τραγουδάμε.

 

 Όμως αυτοί σπάνε τις πόρτες μας

πατάνε πάνω στον έρωτά μας.

Πριν πούμε το τραγούδι μας

μας σκοτώνουν.

 

 Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν.

Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε

φοβούνται το πεζούλι που ακουμπάμε

φοβούνται το αδράχτι της μητέρας μας και το αλφαβητάρι

του παιδιού μας.

 

Φοβούνται τα χέρια σου που ξέρουν να αγκαλιάζουν τόσο τρυφερά

και να μοχτούνε τόσο αντρίκεια

φοβούνται τα λόγια που λέμε οι δυο μας με φωνή χαμηλωμένη

φοβούνται τα λόγια που θα λέμε αύριο όλοι μαζί

μας φοβούνται, αγάπη μου, και όταν  μας σκοτώνουν

νεκρούς μας φοβούνται πιο πολύ...

 

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Καλή εβδομάδα.


- Στείλε Σχόλιο


21 Οκτωβρίου 2014, 11:59
Γραννέτα, η πρωταγωνίστρια μαριονέτα :)
Δικό μου  

Είναι μεγάλη η χαρά μου που ένα δεύτερο ψηφιακό μου βιβλίο κυκλοφορεί πλέον επίσημα!

Ευχαριστώ πάρα πολύ τον Κώστας Θερμογιάννης, που με έφερε σε επαφή με τις εκδόσεις "τοβιβλίο", τη σελίδα τοβιβλίο.net, και, βέβαια, τον Δήμος Χλωπτσιούδης για την άψογη συνεργασία και την εξαιρετική δουλειά που έκανε για την Γραννέτα μου!

Το βιβλίο εικονογραφήθηκε από την αγαπημένη μου φίλη εικαστικό Stella Varna. Νομίζω ότι οι εικόνες της μιλάνε από μόνες τους -δεν χρειάζεται να προσθέσω τίποτ' άλλο, εκτός από ένα τεράστιο ευχαριστώ 

Εύχομαι, λοιπόν, η Γραννέτα μου, η πρωταγωνίστρια μαριονέτα, να αγαπηθεί και να αγκαλιαστεί από μικρούς και μεγαλύτερους αναγνώστες...

Ξεφυλλίστε το ή κατεβάστε το εντελώς δωρεάν από τις εκδόσεις "τοβιβλίο".


http://tovivlio.net/%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%AD%CF%84%CE%B1-%CE%B7-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%BD%CE%AF%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CE%AD%CF%84%CE%B1/


- Στείλε Σχόλιο


20 Οκτωβρίου 2014, 19:40
ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ
Το ποίημα της εβδομάδας  

Τα παράθυρα

είναι σα μάτια.

Παίρνουνε φως.

Αντιστέκονται στον ήλιο.

Ανατριχιάζουν στις εποχές.

Κλείνουν την ώρα

της φαντασίας ή του έρωτα.

Διατηρούνε τη σιωπή τους νωπή.

Δακρύζουν.

 

ΧΑΡΗΣ ΧΡΟΝΗΣ

Καλή εβδομάδα.


- Στείλε Σχόλιο


13 Οκτωβρίου 2014, 18:42
ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΤΙΣΩ ΕΝΑ ΣΠΙΤΑΚΙ
Το ποίημα της εβδομάδας  

Θέλω νὰ χτίσω ἕνα σπιτάκι

στὴ μοναξιὰ καὶ στὴ σιωπή.

Ξέρω μιὰ πράσινη ραχούλα...

Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.

Ξέρω στὴ χώρα τὴ μεγάλη

τὸν πλούσιο δρόμο τὸν πλατύ,

μὲ τὰ παλάτια καὶ τοὺς κήπους...

Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.

Ξέρω τὸ πρόσχαρο ἀκρογιάλι,

ὅλο τὸ κῦμα τὸ φιλεῖ,

κρινόσπαρτη εἶναι ἡ ἀμμουδιά του...

Δὲ θὰ τὸ χτίσω ἐκεῖ.

Ἀτέλειωτη τραβάει μιὰ στράτα,

σκίζει μιὰ χέρσα ἁπλοχωριά,

σκληρὰ τὴ δέρνει τὸ ἀγριοκαίρι

κι ὁ λίβας τὴ χτυπᾶ.

Μιὰ στράτα χιλιοπατημένη,

τὸν καβαλλάρη νηστικό,

τὸν πεζοδρόμο διψασμένο

θάφτει στὸν κουρνιαχτό.

Ἐκεῖ τὸ σπίτι μου θὰ χτίσω

μὲ μιὰ βρυσούλα στὴν αὐλή,

πάντα ἡ γωνιά του θὰ καπνίζει

κι ἡ θύρα του θἆναι ἀνοιχτή.

 

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Καλή εβδομάδα

 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Οκτωβρίου 2014, 12:28
Η Καρδιά της Βασιλοπούλας (ιδ’ μέρος)
Κόκκινη κλωστή δεμένη...  

…Κατέβαινε, κατέβαινε η βασιλοπούλα, κι έλαμπε πάλι ο ήλιος, και όλη η φύση γελούσε γύρω της. Για πρώτη φορά θέλησε και αυτή να τραγουδήσει τη χαρά της’ και για πρώτη φορά ένιωσε τη γλύκα του τραγουδιού και την ομορφιά του κόσμου.

Εκεί πηγαίνοντας, απάντησε πάλι τη βρώμικη και κουρελιασμένη γριά, με τα πονηρά μάτια και την κίτρινη όψη, που πάλι της άπλωσε το χέρι και της έκαμνε την ίδια παράκληση:

-Δώσε μου, χρυσή μου κοπέλα, μια πεντάρα, ν’ αγοράσω λίγο ψωμί!

Η βασιλοπούλα σταμάτησε.

-Δεν έχω πια πεντάρες, μάνα, μα, αν θέλεις να πας στη χώρα να το πουλήσεις, πάρε αυτό το βραχιόλι μου, αξίζει κάμποσα φλουριά.

Τα πονηρά μάτια της γριάς έλαμψαν’ με ψεύτικη γλύκα στη φωνή είπε:

-Ευχαριστώ, χρυσή μου κοπέλα’ η Μοίρα και οι νεράιδες να σε φυλάνε, και όλα τα καλά του κόσμου να τα χαρεί η σπλαχνική σου καρδιά.

Αυτή τη φορά δε χάρηκε η βασιλοπούλα’ κάτι στη φωνή της γριάς της φάνηκε ψεύτικο, και συλλογίστηκε πως ίσως δεν είναι πάντα σωστό να δίνει κανείς χωρίς να ξέρει σε ποιον δίνει, και αν θα πιάσει τόπο η ελεημοσύνη.

Βιαστικά έριξε πίσω της μια ματιά, και είδε πως η γριά είχε φύγει από το μεγάλο δρόμο, και μ’ ένα κακό χαμόγελο, που άνοιγε σαν πηγάδι το άσχημο κουτσοδόντικο στόμα της, κατέβαινε κατρακυλιστά την πλαγιά του βουνού, σαν να βιάζουνταν να προφθάσει κάτι…

(συνεχίζεται…)


- Στείλε Σχόλιο


08 Οκτωβρίου 2014, 15:30
Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος… (αποσπάσματα)
Μενέλαος Λουντέμης  

1.

-Μου ‘ρχεται να μπήξω ένα «κατηγορώ» και δεν ξέρω τι να κατηγορήσω; Το χρήμα που αγοράζει ή τη ζωή που αγοράζεται; Μια φορά κι έναν καιρό, κ. Ραματά, υπήρχε και η τύχη,  κι ήταν καλόβολη η καημένη τότε. Άμα δεν είχαμε χρήματα για να θρέψουμε τον εαυτό μας, τον θρέφαμε με όνειρα. Και τα όνειρα ήταν χορταστικά. Τώρα όμως οι καιροί κείνοι πέρασαν, η τύχη μας γύρισε την πλάτη, και τα όνειρα δεν έχουν πια βιταμίνες…

[…]

-Αγαπητέ μου φίλε, αλίμονο στον άνθρωπο που δεν απότυχε ποτέ. Κλάψ’ τον! Πάρε όλα τα έργα. Δίπλα στα πολύ μεγάλα υπάρχουν τα μικρά. Μια μεγάλη αποτυχία φέρνει μια μεγαλύτερη επιτυχία. Ποτέ όμως η μεγάλη επιτυχία δε φέρνει μια μεγαλύτερη. Άμα πετύχαινε ο άνθρωπος στην πρώτη εξόρμηση, δε θα ‘κανε δεύτερη. Η δόξα είναι μια κορυφή, που για να την ανεβείς πρέπει πρώτα να κατεβείς.

 

2.

-Τι να πω; Η συφορά μου είναι ότι εγώ δεν είμαι πια μουσκάρι. Έχω μάτια. Και βλέπω. Και  καίγουμαι γιατί δεν μπορώ τίποτα να κάνω. Βλέπω και τους άλλους ν’ αφανίζονται’ και καίγομαι και γι’ αυτούς, γιατί και γι’ αυτούς τίποτα δεν μπορώ να κάνω. Κι ούτε να κλωτσήσω μπορώ. Μα ούτε ξέρω ποιον… Ένα πράμα δε θέλει συζήτηση’ πως η ζωή είναι ξηλωμένη και πρέπει να τη βάλουμε σε καινούργια αχνάρια, πάλιωσε η μόδα της, πώς το λένε; Θέλει άλλαγμα. Αυτό το βλέπουνε και τα κοτόπουλα. Πρέπει να τη φέρουμε καπάκι, δε θέλει ρώτημα, να την αναποδογυρίσουμε, να βγει απάνω το καινούργιο φύτρο.

[…]

Γέρασα, τα μάτια μου βλέπουνε θαμπά. Τη ζωή τη ζαλικώθηκα στην πλάτη μου πια όλη και δεν μπορώ να τη δω. Ποιος μπόρεσε να δει τη ραχοκοκαλιά του; Η ζωή που έχω να ζήσω ακόμα είναι μια πιθαμή. Πώς ν’ αλλάξω τους  άλλους; Εγώ δεν προκάνω ν’ αλλάξω ούτε πουκάμισο. Εσείς όμως παιδιά μου δε φτάσατε ούτε στα μισά του δρόμου. Ύστερα είναι και τίμια η καρδιά σας. Μοιράστε τη σαν μεταλαβιά σ’ όλους. Κι έναν άνθρωπο ακόμα να βάλεις στον τίμιο δρόμο είναι σα να βαδίζεις στο δρόμο αυτό ο ίδιος. Κέρδισε έναν και δεν θα χαθείς γιατί και να φύγεις εσύ, οι τίμιοι δε θα λιγοστέψουνε…

 

3.

-Αν θέλετε το έργο σας να ζήσει μαζί με σας και πέρα από σας, πρέπει να το χτίσετε με γνήσια υλικά και μέσα στο χώρο των ανθρώπων.  Ο αληθινός συγγραφέας δε δίνει απλώς τα προϊόντα της πένας του (προϊόν της πένας είναι και το σκέτο μελάνι), αλλά βοηθάει τη ζωή να γίνει πιο φιλόστοργη με τους ανθρώπους. Κυνηγά την κακία και την αμάθεια. Στιγματίζει τη σκληρότητα και την αδικία. Και ρίχνει φως στο δρόμο των ανθρώπων. Φως, και λουλούδια, και μάθηση. Μα όλα αυτά πρέπει να τα κάνει πρώτα δικά του. Τα βιβλία είναι τόμοι από φωτεινές δέσμες, τόμοι από παράπονα, από θυμούς και γέλια. Δηλαδή τόμοι από αληθινές εξομολογήσεις… Όποιος συγγραφέας δεν εξομολογείται, ψεύδεται.

 

4.

-Μήπως πρόκειται να λιγοστέψετε τον πόνο τους αν κλαίτε για λογαριασμό τους;

-Τότε λοιπόν;

-Να χτυπήσετε τις ρίζες του ανθρώπινου πόνου. Να στρέψετε τ’ αυτί σας στις αιτίες του. Και να θυμάστε πάντα πως άνθρωπος δεν είναι αυτός που πονά μόνος του (μόνα τους πονούν και τα σκαθάρια), αλλά εκείνος που πονά πρώτα για τους άλλους. Που πονά και μάχεται να τους λυτρώσει απ’ τα δεσμά, την πείνα και τη λύπη.

 

5.

Κατά τη δική μου γνώμη ο δημιουργός πρέπει να είναι υπηρέτης της ζωής που του το ‘δωσε. Το τάλαντο πρέπει να έχει την κάθε ώρα και την κάθε εποχή την ανταλλακτική σου αξία με τη ζωή. Αν το ‘χεις για να υπηρετείς μόνο τον εαυτό σου τότε δεν υπηρετείς ούτε αυτόν….

 

6.

Είναι κάτι μοναδικές στιγμές, που η γλώσσα είναι φτωχή, τα λόγια άχρηστα… κι ίσα ίσα τότε που θέλεις να πεις τα πιο πολλά. Τότε ο άνθρωπος τραγουδάει ή παραμιλά… Μα ούτε κι αυτό είναι αρκετό. Στο τέλος  λύνεται στο κλάμα… Και τότε μπορεί να μην τα λέει όλα… λέει όμως αρκετά…

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ, Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

(Όποιος επιθυμεί να αντιγράψει το περιεχόμενο της ανάρτησης, καλό θα ήταν να αναφέρει και την πηγή του βιβλίου).


- Στείλε Σχόλιο


06 Οκτωβρίου 2014, 21:25
ΤΡΑΠΟΥΛΑ
Το ποίημα της εβδομάδας  

Μέσα στη Δευτέρα χωράνε

όλες οι μέρες μαζί.

Που λάμπει και σφυρίζει,

κόβοντας τον καιρό με

κούπες, μπαστούνια και σπαθιά.

 

Η Τρίτη, ολέθρια, φιγούρα

της κακότυχης αγάπης,

φτάνει χορεύοντας

με

την κόψη του σπαθιού.

 

Αμέτοχη, ντυμένη

μακρινός βασιλιάς, η Τετάρτη

βγαίνει απ’ τη βδομάδα

με την κυρία Πέμπτη.

Κρύβονται, ανάβουν

ανάμεσα στην άμμο και στο νερό,

παράνομοι, συναντιώνται

πάντα, πιασμένοι απ’ το μπράτσο, απάνω,

πάντα μαζί, κάτω,

πάντα πλαγιασμένοι μαζί.

 

Η Παρασκευή με την κούπα της

 καλπάζει μέσα στη βδομάδα

όπως μέσα σ’ ένα στεφάνι,

στενό, γαλάζιο, αιώνιο.

 

Το Σάββατο, μαύρη κυρία,

 νυχτερινή, στεφανωμένη

με κόκκινες καρδιές,

χορεύει πεντάμορφη στο θρόνο

των ζυθοπωλείων,

μουσκεύει τα πόδια του τραπουλόχαρτου

τραγουδώντας στις γωνιές:

σκεπάζει με ομπρέλα

 τα άλυκα κοσμήματά σου

και τραγουδάει ως να πέσεις

μέσα στην άσπρη Κυριακή

σαν δώρο χρυσό,

σαν αυγό μες στο πιάτο.

 

Φεύγουν, φεύγουν, φύγανε.

 

Ανακατεύτηκαν ως

α μείνουνε χαρτονάκια

ίνες φωτός, σκίτσα.

Και η Δευτέρα ξεπροβάλλει.

 

Φεύγουν, φεύγουν, ξανάρθαν.

 

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΝΤΑ, Εστραβαγάριο

Καλή εβδομάδα.

 


- Στείλε Σχόλιο


01 Οκτωβρίου 2014, 14:16
Πορτραίτα λογοτεχνικών ηρώων-Στέλλα Βιολάντη
Book Tour  

Νέα στήλη, στο περιοδικό Book-Tour!

Άλλη μία συνεργασία με τη χαρισματική ζωγράφο-εικονογράφο Athina Petouli!

"Πορτραίτα λογοτεχνικών ηρώων".

Ξεκινάμε με τη Στέλλα Βιολάντη, μία ηρωίδα του Γρηγόριου Ξενόπουλου, σύμβολο της αιώνιας αγάπης.

...

«Ω Συ! Που χωρίς να το νιώθεις, εγέμισες τη ζωή μου ολάκερη

με το βαθύτερο πόνο, δέξου από τα σπαραγμένα βάθη τα

της καρδιάς μου, πολυαγαπημένη μου, ένα φιλί αληθινό,

ένα φιλί αθάνατο,  από ‘κείνα που μόνο μια πονεμένη αγάπη,

σαν τη δική μου, μπορεί να δώσει»

 

Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος υπήρξε ένας από τους πιο πολυγραφότατους Έλληνες συγγραφείς. Οι πρωταγωνιστές των βιβλίων του δημιούργησαν έντονα συναισθήματα. Παγιώθηκαν, έγιναν σύμβολα.

Ένα τέτοιο σύμβολο, της αιώνιας αγάπης, υπήρξε η Στέλλα Βιολάντη. Μια τραγική ηρωίδα, που «επροτίμησε ν΄ αρνηθεί τη ζωή της παρά της Αγάπη της».

Μία κοπέλα, μετά τα είκοσι, πανέμορφη, «άνθος μέσα στο άνθος των λαμπρών ζακυνθίων παρθένων» που «είχε την κάτασπρη, τη γαλατένια σάρκα του κρίνου’ κι αλήθεια, ήταν περισσότερο λουλούδι, παρά άνθρωπος το δροσερό και λευκό αυτό πλάσμα, με τα μαύρα μάτια τα χαριτοβλέφαρα».

Η Στέλλα Βιολάντη είναι μία περιζήτητη νέα, όμορφη, φρόνιμη, πλούσια, από «καλή» οικογένεια, που έκανε το λάθος, όχι να ερωτευτεί, αλλά να εμπιστευτεί έναν ακατάλληλο άνθρωπο, τον Χρηστάκη Ζαμάνο, που «δεν ήταν ο πιο όμορφος, ούτε ο πιο πλούσιος. Σου είχε όμως μια γλύκα ο μασκαράς! Το γέλιο του μάλιστα –ένα χαμόγελο παιδικό, γεμάτο καλοσύνη κι αθωότητα- έσταζε μέλι και κατακτούσε τον κόσμο. Τον αγαπούσαν όλοι, χωρίς να ρωτά κανείς τι ήταν από μέσα. Οι τσέπες του χαϊδεμένου ήσαν πάντα γεμάτες ραβασάκια».

Μόνο  η Στέλλα τον κοιτάζει αρχικά αδιάφορα. Σοβαρή και αξιοπρεπής ξαφνιάζει τον νεαρό καρδιοκατακτητή, που, επηρεασμένος από την περιφρόνησή της, χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να την προσελκύσει. Μετά από καιρό, της στέλνει ένα γράμμα. Κι αυτό είναι η αρχή του τέλους της…

«Όλη εκείνη η αδιαφορία, που αισθάνετο από υπερηφάνεια, όταν άκουγε τα ερωτικά του άθλα, όταν έβλεπε ότι τον ήθελαν όλες, εχάθη, μόλις ενόησε κι επίστεψε αργά ότι ο Χρηστάκης αυτή επροτιμούσε. Κι αυτή η ίδια η υπερηφάνεια την έκανε τώρα ν’ ανταποκριθεί με προθυμία, να τον αφήσει να ενσαρκώσει τους πόθους της –να τον αγαπήσει».

Ούτε που φανταζόταν αυτά που την περίμεναν όταν του έγραψε το πρώτο και το τελευταίο λιγόλογο ερωτικό γράμμα της:

«Ναι, Χρηστάκη μου, σ’ αγαπώ κι εγώ, σ’ αγαπώ όσο δεν φαντάζεσαι, όσο δεν μπορείς να φαντασθείς, Είμαι δική σου. Αγάπα με. Η Στέλλα σου».

Ο επίδοξος γαμπρός, κολακευμένος -εκτός από την ομορφιά και την χάρη υπάρχει και μία διόλου αδιάφορη προίκα «εκατό χιλιάδες το λιγότερο», όπως τον πληροφορεί ο Άγγλος συνάδελφός του- δεν χάνει ευκαιρία. Γράφει αμέσως  στον πατέρα της και ζητά το χέρι της.

Μία κίνηση επιπόλαιη, που θα προκαλέσει την οργή του σκληρόκαρδου κι εγωιστή Παναγή Βιολάντη, που «ήξερε να φορεί την προσωπίδα του καλού, και για τέτοιον τον είχε ο κόσμος’ κατά βάθος όμως δεν υπήρχε στη χώρα πιο απότομος άνθρωπος. Σίδερο τυλιγμένο με μπαμπάκι ο χαρακτήρας του’ κι έφτανε να έλθεις σε κάπως πιο στενότερη συνάφεια μαζί του για να αισθανθείς όλη του την τραχύτητα».

Από τη στιγμή αυτή ξεκινούν τα μαρτύρια της Στέλλας, παρόλο που ο Χρηστάκης, με τον πρώτο εκφοβισμό του Βιολάντη, παραδίνει αμέσως το γράμμα της κοπέλας την ξεχνάει και την αντικαθιστά χωρίς καμία δυσκολία…Στην αρχή νιώθει λίγο φόβο, όμως μόνο για τον εαυτό του. «Δεν ήξερε ότι άλλος δεν είχε να υποφέρει από αυτή την ιστορία, παρά η Στέλλα, αχ, η δυστυχισμένη η Στέλλα!...».

Εκφοβισμός, απομόνωση, ψυχική και σωματική κακοποίηση από πατέρα και αδερφό. Ψέματα για δήθεν ασθένεια στις μικρότερες κόρες και στον κόσμο.Πλήρης υποταγή της άβουλης και αδιάφορης μητέρας στη θέληση του άντρα της. Μόνο η θεία Νιόνια τολμά να δείξει συμπόνια, συμπάθεια στο τραγικό πλάσμα, όμως μόνο για λίγο, καθώς απειλείται κι αυτή από τον άκαρδο Παναγή.

Κι όμως, η κοπέλα, όσο κι αν βασανίζεται, παραμένει περήφανη, αλύγιστη, σταθερή στον έρωτα που υποσχέθηκε.

«…τον εαυτό μου τον κάνω ό, τι θέλω…. Μπορώ να κόψω τώρα το χέρι μου και να το πετάξω από το παράθυρο; Ε, ορίζω τον εαυτό μου. Ο πατέρας μου τίποτα δεν μπορεί να με κάμει. Πως θα με δείρει; Πως θα με κλείσει; Πως θα με σκοτώσει; Τι με τούτο; Πάλι εγώ κάνω ό, τι θέλω -τον εαυτό μου- και σα δε θέλω εγώ, άλλον άνθρωπο δεν παίρνω. Όχι’ ποτέ δε θα με δώσει όποιον θέλει εκείνος. Σας το λέω για να το ξέρετε μια για πάντα, γιατί δεν θα τον ξαναπώ: Ή το Χρηστάκη ή κανένα…»

Τη κρίμα που ο Χρηστάκης είναι ανάξιος για να δεχτεί αυτή την αληθινή, χειμαρρώδη αγάπη…

Εκείνη φυλακισμένη στη σοφίτα της διαβάζει και ξαναδιαβάζει το γράμμα του –η μόνη της παρηγοριά… «το έσφιγγε σα θησαυρό, και το έβγαζε για να το φιλήσει χίλιες φορές την ημέρα…»

Ώσπου στα αυτιά του Παναγή Βιολάντη φτάνει η είδηση: «Ο Χρηστάκης ο Ζαμάνος τα έφτιασε, λέει, με τη θυγατέρα του κόντε-Μαρκότση, την έκλεψε, μάτια μου, εψές το βράδυ, και από δω παν κι οι άλλοι!...».

Ενθουσιασμένος, τρέχει ανυπόμονος στη Στέλλα, να της μεταφέρει τα μαντάτα. Δυο δυο ανεβαίνει τα σκαλιά της σοφίτας-φυλακής. «Η χαρά του ήταν άγρια, εκδικητική χαρά κι εφαντάζετο με απερίγραπτη ευφροσύνη ικανοποιήσεως όλον τον σπαραγμό, όλην την ταπείνωση, όλον τον εξευτελισμό που θα εδοκίμαζε η ερωτευμένη και υπερήφανη Στέλλα».

Ευτυχώς η κοπέλα σβήνει πριν μάθει την αλήθεια… «Ναι’ ο Θεός ελυπήθη τη Στέλλα, και την ελύτρωσε από την είδηση που της έφερε σήμερα ο πατέρας της». Ούτε η αδιαφορία και η προδοσία του «αγαπημένου» της, ούτε η σκληρότητα και η υποκρισία της οικογένειάς της είναι σε θέση πια να την αγγίξουν…

Για το Book Tour, Γιώτα Κοτσαύτη.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

 

 

«Μια καλοκαιρινή βαρκάδα και μια ερωτική επιστολή ήταν αρκετά για να αποκαλυφτούν τα καλά κρυμμένα από καιρό συναισθήματα που έτρεφαν μεταξύ τους η Στέλλα Βιολάντη και ο Χρηστάκης Ζαμάνος. Εκείνη όμορφη, περήφανη, ξεχωριστή προσωπικότητα από πλούσια οικογένεια. Εκείνος, γοητευτικός και περιζήτητος, εργαζόταν στο Αγγλικό Τυπογραφείο της περιοχής. Κανείς τους δε σκέφτηκε ότι η αγάπη τους έπρεπε να δοκιμαστεί. Έτσι όταν η Στέλλα Βιολάντη έγραφε τη φράση «Σ’ αγαπώ» πάνω σε μια κόλλα χαρτιού, με μια μαργαρίτα στην κόχη δεν μπορούσε να φανταστεί ότι χάραζε την αιώνια καταδίκη της. Μια καταδίκη που την όρισε ο ίδιος ο πατέρας της, ο Παναγής Βιολάντης.

Ένα κοινωνικό κατεστημένο των αρχών του 20ού αιώνα έδωσε στον Ξενόπουλο την αφορμή να πλάσει μια ξεχωριστή ηρωίδα που εξυψώνεται στα όρια του ιδανικού, αποτελώντας πρότυπο μιας άλλης καλύτερης ζωής, διαφορετικής απ’ αυτή που ζούνε, την άπνοη και τετριμμένη, όλοι οι γύρω.»

 

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΣ, Στέλλα Βιολάντη, Εκδόσεις Αδελφοί Βλάσση 

 

Κάθε μήνα η συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη σκιαγραφεί έναν λογοτεχνικό ήρωα και η ζωγράφος-εικονογράφος Αθηνά Πετούλη φτιάχνει το πορτραίτο του.

Οι παρατηρήσεις και οι προτάσεις είναι ευπρόσδεκτες στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις:

yotakotsafti1@yahoo.gr

athina_pk@hotmail.com

 ...

Περισσότερα εδώ:

http://book-tour.webnode.gr/news/%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1-%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CF%81%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BE%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82/

 


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
yokor
ΓΙΩΤΑ
ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ εν ανεργία, ΜΑΜΑ εν ενεργεία, φοιτήτρια μεταπτυχιακού τμήματος δημιουργικής γραφής ΕΑΠ
από ΦΛΩΡΙΝΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/yokor

...Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε. Κι έχουμε για κατάρτι μας βιγλάτορα παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!






Ηλιαχτίδες

Προωθήστε κι εσείς τη σελίδα σας






Tags

... 25η Μαρτίου 28η Οκτωβρίου :( :) Book Tour E-book Sugar Mama Άνευ Άχρηστες γνώσεις και χρήσιμες πληροφορίες Αγαπημένες ιστοσελίδες Αγαπημένες Φράσεις Αινίγματα Αλέκος Παναγούλης Αλληλεγγύη Ανθρωπιά Αν είναι να μιλήσει κάποιος ας πει για την αγάπη Αναμνήσεις Αναστασία Ιουστίνη Ανθολογία πεζού ποιήματος Ανθρωπιά Ανθρωπιά Αλληλεγγύη Ανθρωπιά-Αλληλεγγύη Από άλλα ιστολόγια Από άλλες σελίδες Από αρχείο περιοδικών-εφημερίδων Από τα (παλιά) Ανθολόγια του δημοτικού Από τα (παλιά)Ανθολόγια του δημοτικού Από τη λαϊκή μας παράδοση Αποσπάσματα από βιβλία ΑΣΕΠ Βιβλία Βιβλία μας Βιβλίο Βιβλιοθήκη Γιάννης Ρίτσος Γιορτή της μητέρας Γιώτα Γραμματική της φαντασίας Γραφή Γρηγόριος Ξενόπουλος Διηγήματα Διηγήματα και ιστορίες Δικό μου Εαρινή Ισημερία Εικαστικά Εκδόσεις Αλάτι Έλληνες ποιητές Ελληνίδες ποιήτριες Ελληνική λογοτεχνία Ελληνική Λογοτεχνία Ένα κείμενο μία εικόνα Ένα κείμενο μία εικόνα Ενδοσχολική βία Σχολικός εκφοβισμός Επέτειος 17ης Νοεμβρίου Επέτειος Πολυτεχνείου Επικαιρότητα Εργασία και χαρά Εργαστήριο συγγραφής Εργαστήριο Συγγραφής Αλάτι Εργαστήριο συγγραφής-εκδόσεις Αλάτι Ευχάριστα :) Ευχάριστα :) Ευχές Η Σοφία των Λαών Η χρονιά των παραμυθιών Ηλιαχτίδες Ηλιαχτιδογενέθλια Ημερολόγια Θρησκευτικές γιορτές Ιστορίες Μπονζάι Ιστορίες να σκεφτείς Καλικάντζαροι Καλωσόρισμα! Κόκκινη κλωστή δεμένη... Κόκκινη κλωστή δεμένη... Κόκκινη κλωστή δεμένη… Κυρά-Σαρακοστή Λαογραφία Λεξικό εννοιών Λογοτεχνικά είδη Μαγικά! Μάρτης Μαρτίνγκες Μεγάλες προσωπικότητες Μενέλαος Λουντέμης Μια μαγική βραδιά! Μικροδιήγημα Μικρός Πρίγκιπας Μουσικές επιλογές... Μπομπιροκαταστάσεις Μυθολογία Μυθολογία και ζωγραφική Ξένες ποιήτριες Ξένη λογοτεχνία Ξένη Λογοτεχνία Ξένη πεζογραφία Ξένοι ποιητές Οδυσσέας Ελύτης Οικογενειακές υποθέσεις :P Όνειρα Παγκόσμια Ημέρα Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρίες Παγκόσμια Ημέρα Παιδικου Βιβλίου Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης Παιδαγωγικά Παιδικά βιβλία Παιδική λογοτεχνία Παναγιώτα Χρυσοβαλάντω Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βιας και του Εκφοβισμού Παραδοσιακά παιχνίδια παρελθόν παραμύθι Παράξενα και όμορφα Πασκόσμια Ημέρα Βιβλίου Πάσχα Περί παραμυθιών περιοδικό Πλανόδιον Ποίηματα Ποίηση Ποιητικές συλλογές Πορτραίτα λογοτεχνικών ηρώων Προσευχή Προσωπικά Πρωτομαγιά Πρωτομηνιά Πρωτομηνιά Αλλαγή εποχής Πρωτομηνιά-αλλαγή εποχής Πρωτοχρονιά Σκέψεις Σκέψεις... Σπουδαίοι Άνθρωποι Σπουδαίοι άνθρωποι Σχολείο Τα βιβλία μας Τα βιβλία μου Τα κακά τα στραβά και τα ανάποδα Τα παιδία παίζει Τζάνι Ροντάρι Τι να μας πουν κι οι ποιητές... Το πoίημα της εβδομάδας Το ποίημα της εβδομάδας Το ποιήμα της εβδομάδας Το ποίημα της εβδομάδας Παγκόσμια Ημέρα Τρελά κι αγαπησιάρικα Φιλόσοφοι Φλωρινιώτικα Φτιάξε ένα παραμύθι Χαϊκού Χιόνι Χριστούγεννα Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα... Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα…




Επίσημοι αναγνώστες (25)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης