αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ηλιαχτίδες
Όπου μαυρίλα κλώθεται και γνέθεται./Ήλιοι μικροί γενείτε κι όλο αλέθετε.
28 Δεκεμβρίου 2014, 11:48
Η ΜΑΥΡΗ ΤΣΑΝΤΑ
Δικό μου  

«…Η ευτυχία είναι το μόνο πράγμα που

μπορείς να δώσεις χωρίς να το έχεις…»

 

1.

Καιρό τώρα την έβλεπε να περνάει από τον δρόμο κάθε πρωί, την ίδια ακριβώς ώρα. Τα βήματά της αργά, μακρόσυρτα. Το σουλούπι της οικείο. Της θύμιζε τη δική της γιαγιά. Μικροκαμωμένη, γκρίζα μαλλιά κομμένα αγορέ, ντύσιμο σκουρόχρωμο –φιγούρα μιας περασμένης εποχής. Κρατούσε πάντα σφιχτά μια μεγάλη τσάντα, που έμοιαζε ολοκαίνουρια: πλήρης αντίθεση με την υπόλοιπη εικόνα της. Η Τ. φανταζόταν πως, όταν επέστρεφε σπίτι, θα έσπευδε να τη φυλάξει ευλαβικά στη θέση της, μην τύχει και πάθει καμία ζημιά…

2.

Την Κυριακή  έκλεινε τρεις μήνες στην επαρχιακή πόλη. Ούτε που το είχε συνειδητοποιήσει ακόμα πώς πήρε την απόφαση, πώς μετακόμισε μέσα σε λίγες ώρες στον άγνωστο αυτό τόπο. Το διαμέρισμά της ήταν μικρό. Μια παλιά γκαρσονιέρα –λύση ανάγκης. Ένας θεός ξέρει πως τα κατάφερε και βρήκε κάτι ξενοίκιαστο, προχωρημένο Σεπτέμβριο, σε φοιτητούπολη. Στην αρχή πίστεψε πως θα τρελαινόταν. Μετά ανασκουμπώθηκε. Άρχισε να συγυρίζει. Έβαψε μόνη της τους τοίχους: απαλό ροζ το υπνοδωμάτιο, κίτρινο το καθιστικό, γαλαζοπράσινο το μπάνιο. Ένα μικρό κρεβάτι και ένα γραφείο, αυτά ήταν τα μόνα έπιπλα που αγόρασε. Ο καναπές υπήρχε ήδη. Το ίδιο και το τραπέζι, τέσσερις καρέκλες, οι βασικές ηλεκτρικές συσκευές, έστω και παμπάλαιες. Με αργούς ρυθμούς συμπλήρωνε ό, τι της έλειπε. Χρήματα είχε, τουλάχιστον για την ώρα. Η διάθεση ήταν αυτό που της έλειπε…

3.

19 Δεκεμβρίου. Πλησίαζαν Χριστούγεννα. Όλα τα μαγαζιά είχαν ήδη στολιστεί. Δύσκολοι καιροί. Οικονομικά προβλήματα, ανεργία, ο φόβος του αύριο έκανε τους περισσότερους ανθρώπους να προσπερνούν τις βιτρίνες βιαστικά, με σκυφτό κεφάλι, σαν ντροπιασμένοι. Μόνο οι παρέες των εφήβων τα αψηφούσαν –ευτυχώς –όλα, ακόμα και το τσουχτερό κρύο και πρόσθεταν  μια χαρούμενη νότα στην παγωμένη ατμόσφαιρα, που πάσχιζε να γίνει γιορτινή.

4.

Κάποτε τα Χριστούγεννα ήταν η αγαπημένη της γιορτή. Τα περίμενε πώς και πώς. Αρχές Νοέμβρη ξεκινούσε τις προετοιμασίες. Δεν άφηνε αστόλιστη γωνιά στο σπιτικό τους, με τον πατέρα να την ενθαρρύνει χαμογελώντας καλόκαρδα και τη μάνα να μουρμουρίζει και να κουνά το κεφάλι, δήθεν δυσαρεστημένη, από τις υπερβολές της. Κι ύστερα ήρθε εκείνος… Το Απόλυτο. Η Καταστροφή. Το Τέλος.

 5.

Δεν θέλει να τα σκέφτεται. Όχι πια. Ανάβει νευρικά τσιγάρο. Πηγαίνει στο παράθυρο. Ο ουρανός είναι θυμωμένος. Μια μαμά σπρώχνει βιαστικά ένα μπλε καροτσάκι. Το κουκουλωμένο μικρό γκρινιάζει. Τα μαγουλάκια του είναι κατακόκκινα από το κρύο. Παραπέρα κάποιος κύριος κουβαλάει άγαρμπα ένα μεγάλο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ο τεράστιος γιορτινός χιονάνθρωπος έξω από το γυμναστήριο παρατηρεί τα πάντα, σαν αληθινός. Στην Αγροτική Τράπεζα οι άνθρωποι σχηματίζουν ουρά ως τον δρόμο. Παγωμένος αέρας μπαίνει απ’ τα ξεχαρβαλωμένα κουφώματα. Άρχισαν ήδη να πέφτουν οι πρώτες νιφάδες. 11 ακριβώς. Η ώρα της «αθόρυβης» φίλης της. Και, πράγματι, να, η μαύρη τσάντα -τι πολύτιμο να κρύβει άραγε, εκτός από την αγωνία της φθοράς;- ξεπροβάλλει απ’ το στενάκι στη γωνία. Τα αργά, μακρόσυρτα βήματα κάπου κατευθύνονται, μοιάζουν, όμως , χωρίς προορισμό. Το χιόνι πυκνώνει. Οι νιφάδες πέφτουν τώρα χοντρές σαν πεταλούδες. «Γιαγιά», της έρχεται να φωνάξει…

6.

Ένας εκκωφαντικός θόρυβος την επαναφέρει στο παρόν. Μια μηχανή μεγάλου κυβισμού μειώνει σταδιακά ταχύτητα. Ο νεαρός που κάθεται πίσω, με κρυμμένο το πρόσωπο, αρπάζει το χέρι της. Τραβά τη μαύρη τσάντα με δύναμη. Άνθρωποι αρχίζουν να φωνάζουν από τα καταστήματα. Τελικά η τσάντα ξεμπλέκεται από το γέρικο χέρι. Μια παρέα φοιτητών με χαρούμενα αγιοβασιλιάτικα καπέλα σπεύδουν πρώτοι κοντά της. Βρεγμένη, λασπωμένη, τραυματισμένη, με το πρόσωπο να συσπάται από την ένταση και την ταραχή, δε βγάζει μιλιά. Η Τ., χωρίς να το πολυσκεφτεί, βάζει το μπουφάν της. Αρπάζει τα κλειδιά της. Τρέχει γρήγορα να προλάβει. Λίγα βήματα πριν φτάσει, κάτι τη σταματάει απότομα. Τελικά δυο κοπέλες μεταφέρουν τη γιαγιά σε μια μικρή, παλιά, μονοκατοικία. Για πρώτη φορά χωρίς τη μαύρη της τσάντα, μοιάζει χαμένη, λες κι ο κόσμος της κατέρρευσε. Τα γηρατειά είναι εδώ, πιο απειλητικά από ποτέ…

7.

Σάββατο. Κυριακή. Δευτέρα. Το χιόνι έχει παραλύσει την πόλη. Άραγε θα ’ρθουν παιδιά να της πούνε τα κάλαντα; Πόσο το λαχταράει! Το κουτί με τα κέρματα είναι γεμάτο. Πρέπει να πεταχτεί για τα υπόλοιπα. Ντύνεται με ό, τι πιο ζεστό διαθέτει και βγαίνει.

8.

Η  πιλοτή έχει μεταβληθεί σε ένα απέραντο παγοδρόμιο. Βαδίζει απαλά. Ταυτόχρονα ρίχνει κλεφτές ματιές στην παλιά μονοκατοικία. Τα πατζούρια είναι κλειστά. «Μπορεί να μην τα άνοιξε λόγω κρύου…», σκέφτεται, «και γι’ αυτό δε θα βγήκε τόσες μέρες», συμπληρώνει στο μυαλό της, όμως η καρδιά χτυπά δυνατά από ανησυχία. Στην εξώπορτα διακρίνεται ένα ξεθωριασμένο χριστουγεννιάτικο στεφάνι. «Αχ…», της ξεφεύγει δυνατά.

9.

Το πολυκατάστημα μοιάζει μαγικό. Λαμπιόνια, στολίδια, φωτάκια αναβοσβήνουν. Χριστουγεννιάτικη μουσική ακούγεται δυνατά. Φρεσκοψημένα μάφινς μοσχοβολάνε. Διάδρομοι γεμάτοι παιχνίδια και γλυκά. Τι δεν θα ‘δινε να γινόταν και πάλι για λίγο παιδί… Φορτώνεται με όσο το δυνατόν περισσότερα περιττά. Ούτε που σκέφτεται πώς θα τα κουβαλήσει μ’ αυτή τη γλίστρα στους παγωμένους δρόμους. Για τα χρήματα ούτε συζήτηση. Είναι το τελευταίο που υπολογίζει τώρα πια.

10.

Ξεμπερδεύει από το ταμείο μετά από ώρα. Βαδίζει αργά, φορτωμένη, προσπαθώντας να κρατήσει την ισορροπία της. Δυο αγόρια 10-12 ετών την κοιτάζουν με απορία. Πάλι καλά που το σπίτι είναι κοντά. Δεν παραλείπει να ρίξει μια κλεφτή ματιά στο ξεθωριασμένο στεφάνι. Αστραπιαίες σκέψεις περνάνε από το μυαλό της. Αν πήγαινε αυτή να πει τα κάλαντα στην ηλικιωμένη της φίλη; Αν περνούσαν τα Χριστούγεννα μαζί; Το πόδι της μπερδεύεται σε κάτι. Προσπαθεί μάταια να το ελευθερώσει ώσπου πέφτει απότομα δίπλα στους κάδους των σκουπιδιών. Τα πράγματα σκορπίζονται δεξιά κι αριστερά, παντού. Τα παιδιά τρέχουν και ξαναγεμίζουν τις σακούλες. Τραβάει το πόδι της και…  η μεγαλύτερη έκπληξη! Η μαύρη τσάντα! Η μαύρη τσάντα της φίλης της είναι εκεί! Αν αυτό δεν είναι ένα χριστουγεννιάτικο θαύμα, τότε τι μπορεί να είναι…;

 «Άστρο φωτεινό, θα βγει γιορτινό

μήνυμα θα φέρει από τον ουρανό…»

Οι δυο μικροί της φίλοι, που ξέρουν τα κατατόπια, μπαίνουν μέσα θαρραλέα, με θόρυβο. Ακολουθεί ντροπαλά εκείνη, κρατώντας σφιχτά τη γυαλιστερή μαύρη τσάντα.

Η πόρτα ανοίγει διστακτικά.  Το κουρασμένο της βλέμμα συναντά το δικό της. Κι έπειτα πέφτει πάνω στην τσάντα.

«Χρόνια πολλά…».

Χέρια τρεμάμενα από συγκίνηση μπλέκονται μεταξύ τους…

Τα μάτια δακρύζουν.

Η ζωή γυρίζει σελίδα.

ΓΙΩΤΑ ΚΟΤΣΑΥΤΗ, Ιστορίες κάτω από το γκι, εκδόσεις Πολύτροπον (συλλογικό).

 

 

 

 

 

 


- Στείλε Σχόλιο


27 Δεκεμβρίου 2014, 11:45
Ένα κείμενο, μία εικόνα
Ένα κείμενο  μία εικόνα  

Την τελευταία μέρα του 2014 ολοκληρώνονται οι αναρτήσεις μας.

Εδώ σταματάει, μετά από έναν παραγωγικό χρόνο, η όμορφη, δημιουργική συνεργασία με το Sugar Mama.

Από τον Ιανουάριο του 2015 το Ένα κείμενο, μία εικόνα, που τόσο πολύ αγαπήσατε, θα ακολουθήσει αυτόνομη πορεία!

Σύντομα θα ενημερωθείτε για τη νέα «στέγη» του.

Όλα τα κείμενα που αναρτήθηκαν στο περιοδικό θα ξαναανέβουν και στον νέο κόμβο, αναθεωρημένα και διορθωμένα από μικρολαθάκια που, πολλές φορές, έγιναν εκ παραδρομής.

Ένα πολύ πολύ πολύ μεγάλο ευχαριστώ στο Sugar Mama και στη Rena Stratila προσωπικά, που φιλοξένησαν τις ιδέες και τις προτάσεις μου, με αγάπη και σεβασμό. Εύχομαι καλή συνέχεια και, φυσικά, δεν θα χαθούμε! Θα είμαι στη διάθεση της Ρένας και του περιοδικού σε οτιδήποτε χρειαστεί.

Θέλω να ξεκαθαρίσω πως η συνεργασία μας δεν σταματάει εξαιτίας κάποιας διαφωνίας, αλλά λόγω της δικής μου επιθυμίας για περισσότερες από μία αναρτήσεις την εβδομάδα. Ειδικά μετά και από την εμπιστοσύνη συγγραφέων που μοιράζονται μαζί μας ανέκδοτα κείμενά τους.

Κλείνοντας να υπενθυμίσω πως όλη αυτή η προσπάθεια γίνεται από όλους όσους συμμετέχουν αφιλοκερδώς και με μοναδικό κίνητρο την αγάπη για τη λογοτεχνία και τη δημιουργία.

Χίλια ευχαριστώ σε όλους σας -ζωγράφους, συγγραφείς, αναγνώστες- για την τεράστια συνδρομή και την αγάπη σας.

Καλή χρονιά, με περισσότερα κείμενα και περισσότερες εικόνες!


- Στείλε Σχόλιο


24 Δεκεμβρίου 2014, 20:32
Χρόνια Πολλά!
Ευχές  

Χρόνια πολλά γεμάτα Αγάπη και Φως!


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


21 Δεκεμβρίου 2014, 19:49
:) Νο2
:)  

ΕΠΑΙΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

«Τα ποιήματα της κ. Κοτσαύτη διακρίθηκαν για την απλότητα, την πρωτοτυπία και τη χάρη τους. Έχουν προσεγμένο λεξιλόγιο, όμορφες εικόνες, είναι ευσύνοπτα και μιλούν στην καρδιά των μικρών αναγνωστών.

Η Επιτροπή συγχαίρει την κ.Κοτσαύτη για την επιτυχία της.

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΒΡΑΒΕΙΩΝ

Ελένη Πατελοδήμου

Ντίνα Χατζηνικολάου

Σταυρούλα Κάτσου Καντάνη»

 


- Στείλε Σχόλιο


19 Δεκεμβρίου 2014, 19:48
:)
:)  

Τικ-Τακ! Τικ-Τακ!

Η καρδιά μου χτυπάει τόσο δυνατά από το πρωί!...

Μια διαδρομή που ξεκίνησε το καλοκαίρι, ολοκληρώνεται σήμερα! Και, σε λίγο καιρό, αρχίζει ένα νέο, ακόμα μεγαλύτερο, ταξίδι …
...
Πάνε πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που συμμετείχα σε κάποιον λογοτεχνικό διαγωνισμό. Ο λόγοι που σταμάτησα να το κάνω είναι δύο:

1.Διαπίστωσα πως πολλοί από αυτούς δεν είναι αδιάβλητοι.
2.Διαπίστωσα πως πολλοί από αυτούς δεν είναι σοβαροί και αξιόπιστοι (σε έναν διαγωνισμό, που, δυστυχώς, συνεχίζεται μέχρι σήμερα, κατηγοριοποιούν τις συμμετοχές και βραβεύουν όλους τους συμμετέχοντες…).

Βέβαια, το κίνητρο του ανθρώπου που γράφει, σίγουρα δεν είναι τα βραβεία. Πάνω απ’ όλα είναι η αγάπη για τη συγγραφή, η αγάπη για το βιβλίο και, φυσικά, το απελευθερωτικό και λυτρωτικό ταξίδι του μυαλού και της ψυχής, μέσα από τη δημιουργική αυτή διαδικασία.

Η Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, χρόνια τώρα, προκηρύσσει έναν λογοτεχνικό διαγωνισμό αλλιώτικο από τους άλλους. Έναν διαγωνισμό που, πια, έχει γίνει θεσμός. Αυτό τον θεσμό τον κοίταζα πάντα από μακριά και ούτε που τολμούσα να σκεφτώ ότι κάποτε θα στείλω ένα δικό μου κείμενο.

Φέτος όμως, μέσα από ένα καθόλου εύκολο καλοκαίρι, πήρα τη μεγάλη απόφαση! Ετοίμασα με επιμέλεια και σεβασμό μία διαφορετική συλλογή ποίησης για παιδιά δημοτικού και δήλωσα και γω συμμετοχή. Ευτυχής συγκυρία η συνεργασία μου με την Αθηνά Πετούλη που, σε χρόνο ρεκόρ (μιας και η συλλογή έφτασε στα χέρια της μία ανάσα πριν την λήξη του διαγωνισμού) έντυσε με χρώματα, φως και μαγεία τις λέξεις μου. Η μικρή γεύση από τις εικόνες που παραθέτω, νομίζω, μιλάει από μόνη της! Το χω πει τόσες πολλές φορές, θα το πω άλλη μία: είναι ευλογία να δουλεύεις με έναν τόσο χαρισματικό και καλλιεργημένο άνθρωπο, το κίνητρο του οποίου δεν είναι ούτε τα χρήματα, ούτε η φήμη, αλλά η αληθινή, αδιαπραγμάτευτη, ανιδιοτελής αγάπη.

Αρχές Δεκεμβρίου χτύπησε το τηλέφωνο και μία πολυαγαπημένη συγγραφέας με ενημέρωσε πως, στην κατηγορία της ποίησης, ήταν η δική μας συλλογή που διακρίθηκε!

Σε λίγο, λοιπόν, στη Στοά του Βιβλίου, η Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, τιμά με έπαινο αυτή τη συλλογή και νιώθω όχι μόνο συγκίνηση και περηφάνια, αλλά και δέος, που και το δικό μου όνομα θα προστεθεί πλάι στα τόσο σπουδαία, στα τόσο μεγάλα ονόματα που, κατά διαστήματα, έχουν βραβευτεί σ’ αυτό τον θεσμό.

Η χαρά μου είναι τεράστια, γιατί, εκτός από τον έπαινο, άκουσα τόσο καλά, ενθαρρυντικά λόγια από συγγραφείς που λάτρευα και θαύμαζα μια ολόκληρη ζωή. Κι αυτό είναι κάτι που κανένα βραβείο δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεπεράσει…

Ευχαριστώ πάρα πολύ τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, που, με τον πολύτιμο έπαινό της, μου δίνει τα φτερά για να πετάξω… Θα είναι το πιο ακριβό φυλαχτό στην από δω και πέρα πορεία μου. Η απόδειξη ότι, ακόμα και μέσα από άπειρες δυσκολίες, όποιος πραγματικά το θέλει, αργά ή γρήγορα, μπορεί να βρει τον δρόμο του…

Να ευχαριστήσω, επίσης, για άλλη μία φορά , την καλή μου νεράιδα, την Αθηνά (Athina Petouli illustration / paintings for kids), αν και ένα ευχαριστώ δεν θα είναι ποτέ αρκετό…

Και, βέβαια, τον σύζυγό μου, Theofanis Theofanous, που αυτή τη στιγμή βρίσκεται εκεί για μένα!


- Στείλε Σχόλιο


11 Δεκεμβρίου 2014, 08:48
Η ευχή της Αστεράτης
Sugar Mama  

Μεγάλη αναστάτωση επικρατούσε στην Ουρανοχώρα. Όλα τα αστεράκια προετοιμάζονταν για τη Μεγάλη Νύχτα. Μα τι ακριβώς θα συνέβαινε;

 Η Αστεράτη κοιτούσε γεμάτη περιέργεια τους φίλους της να προετοιμάζονται φορώντας ο καθένας το πιο όμορφο πέπλο του. Πολύ σύντομα θα μάθαινε το γιατί. Ο Φεγγαρένιος, ο αρχηγός της, είχε καλέσει όλα τα αστέρια για να τους ανακοινώσει την αποστολή τους για αυτή την τόσο ξεχωριστή βραδιά.

Τα αστεράκια συγκεντρώθηκαν στον τόπο της συνάντησης. Όλοι έδειχναν αρκετά αγχωμένοι και ιδιαίτερα ο Φεγγαρένιος. Η Αστεράτη κοιτούσε έκθαμβη τους φίλους της. Ποτέ δεν είχε λάβει μέρος σε κάτι παρόμοιο λόγω της νεαρής της ηλικίας. Φέτος ήταν η πρώτη της φορά. Πίστευε πως εκείνο το βράδυ θα ήταν όπως όλα τα υπόλοιπα, όμως έκανε λάθος. Αυτή η νύχτα ήταν ξεχωριστή: ήταν η Νύχτα των Χριστουγέννων.

Ο Φεγγαρένιος ξερόβηξε και με μεγάλη σοβαρότητα είπε: «Αστέρια, απόψε είναι μια πολύ σημαντική νύχτα για την Ουρανοχώρα. Όλα τα πλάσματα θα μας κοιτάζουν όσο καμιά άλλη βραδιά. Πρέπει να λάμψετε με όλη σας τη δύναμη, να δώσετε το πιο όμορφο φως σας στο πλανήτη Γη, εκεί που κατοικούν οι άνθρωποι που τόσο μας αγαπούν. Όμως εκτός από αυτό, αγαπητά μου, έχετε ακόμα μια πολύ σημαντική αποστολή. Αυτό το βράδυ οι άνθρωποι καθώς θα σας κοιτούν θα κάνουν ευχές. Εσείς να είστε κοντά τους και να τις ακούσετε όλες πολύ προσεχτικά. Κάθε αστέρι στο τέλος της νύχτας θα πραγματοποιήσει μια ευχή, όποια αυτό θελήσει. Η επιλογή θα είναι δική σας!»

Η Αστέρατη ακούγοντας όλα αυτά αγχώθηκε πάρα πολύ. Ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για εκείνη.

«Θα πραγματοποιήσω μια ευχή;» αναρωτήθηκε.

«Μα πώς; Δεν το έχω ξανακάνει... Ελπίζω να είμαι τυχερή και να ακούσω πολλές ευχές για να επιλέξω τη καλύτερη!»

Ο Φεγγαρένιος έδωσε εντολή και, με ένα νεύμα του, όλα τα αστεράκια της Ουρανοχώρας, μαζί και η Αστεράτη, ξεκίνησαν το ταξίδι τους προς τη Γη. Έπρεπε να πλησιάσουν όσο πιο κοντά γινόταν. Η Αστεράτη πλησιάζοντας τη γη είχε μείνει άφωνη με τη τόση ομορφιά που αντίκριζαν τα λαμπερά ματάκια της. Δεν είχε ξαναβρεθεί ποτέ ξανά τόσο κοντά της. Όλα ήταν τόσο όμορφα στολισμένα και οι άνθρωποι που κυκλοφορούσαν στους δρόμους της πόλης φαίνονταν τόσο ευτυχισμένοι! Εκστασιασμένη από όλα όσα έβλεπε είχε σχεδόν ξεχάσει ότι εκεί βρισκόταν γιατί είχε μια αποστολή. Ξάφνου άκουσε ένα ήχο, μια φωνή.

«Μα τι είναι αυτό που ακούω;» αναρωτήθηκε.

«Ας πλησιάσω λίγο ακόμα για να ακούσω καλύτερα», σκέφτηκε.

Όσο πλησίαζε, ο ήχος γινόταν ολοένα και πιο καθαρός. Μα, ναι, τώρα άκουγε ξεκάθαρα τη φωνή ενός μικρού παιδιού. Ήταν ένα κοριτσάκι καθισμένο στο παράθυρο του δωματίου του και κοίταζε τον ουρανό. Το βλέμμα του ήταν στραμμένο στην Αστεράτη, όμως φαινόταν λυπημένο. Καθώς την κοιτούσε, πραγματοποίησε μια ευχή.

«Μικρό μου αστεράκι, είμαι πολύ λυπημένη. Σε παρακαλώ πολύ βοήθησε το μπαμπά μου να γίνει καλά! Είναι άρρωστος στο νοσοκομείο. Εύχομαι να ήταν απόψε εδώ, μαζί μου ,γερός και δυνατός, για να είμαστε όλοι χαρούμενοι.»

Η Αστεράτη συγκινήθηκε τόσο πολύ με την ευχή του μικρού κοριτσιού και σκέφτηκε: «Αυτή είναι η ευχή που θα πραγματοποιήσω».

Όμως η σκέψη της διακόπηκε από μια άλλη φωνούλα. Ήταν ένα νεαρό αγόρι καθισμένο στην άκρη του δρόμου. Φαινόταν πολύ καταπονημένο. Κουλουριασμένο σε μια κουβερτούλα κοιτούσε τον όμορφο ουρανό, κοιτούσε την Αστεράτη!

« Μα πόσο μόνος νοιώθω απόψε. Απόψε όλοι γιορτάζουν στα σπίτια τους δίπλα στο τζάκι μαζί με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Πόσο θα ήθελα να είχα και εγώ μια... Εύχομαι τόσο να είχα μια οικογένεια».

Η Αστεράτη ένιωσε ένα σφίξιμο στη αθώα της καρδούλα ακούγοντας αυτή την ευχή. Τι θα έκανε τώρα; Μπορούσε να πραγματοποιήσει μόνο μια ευχή. Ποια έπρεπε να διαλέξει;

Η νύχτα προχωρούσε, όμως η Αστεράτη μπερδευόταν ολοένα και περισσότερο. Οι ευχές που άκουγε από τους ανθρώπους τη συγκινούσαν η μια περισσότερο από την άλλη. Δεν ήθελε να δυσαρεστήσει κανέναν. Άκουσε για αρρώστιες, φτώχεια, μοναξιά και ήθελε να βοηθήσει όλους όσους είχαν ανάγκη. Η νύχτα των Χριστουγέννων τελείωνε και ο Φεγγαρένιος περίμενε να ακούσει ποια ευχή θα πραγματοποιούσε το κάθε αστεράκι.

Η Αστεράτη απογοητευμένη, μπερδεμένη, είχε πάρει το δρόμο της επιστροφής για τη Ουρανοχώρα χωρίς να έχει λάβει ακόμα μια απόφαση. Καθώς απομακρυνόταν άκουσε μια φωνούλα.

« Α, όχι... Δεν θέλω να ακούσω άλλη ευχή! Αρκετά έχω μπερδευτεί», είπε αγανακτισμένη. Όμως συνέβαινε κάτι πολύ περίεργο. Ενώ η Αστεράτη απομακρυνόταν, η φωνή όλο και δυνάμωνε. Αυτό της προκάλεσε μεγάλη εντύπωση και κοντοστάθηκε για να ακούσει μόνο από περιέργεια. Τότε άκουσε ένα ζεστό γέλιο, μια χαρούμενη φωνή που τη δελέασε να πλησιάσει και πάλι τη γη. Καθώς έψαχνε με το βλέμμα της για να καταλάβει από πού ερχόταν η γλυκιά αυτή φωνούλα, αντίκρισε ένα μικρό αγοράκι καθισμένο στην αγκαλιά της μανούλας του σε μια κουνιστή πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο.

«Μα τι να θέλει αυτό το όμορφο αγοράκι; Φαίνεται τόσο ήρεμο και ευτυχισμένο», αναρωτήθηκε.

Η Αστεράτη τέντωσε καλά τα αυτάκια της για να ακούσει την τελευταία ευχή αυτής της τόσο ξεχωριστής νύχτας.

« Λαμπρό μου αστεράκι, τι όμορφο που είσαι! Απόψε είναι η πιο όμορφη νύχτα της ζωής μου. Η μανούλα μου είπε πως απόψε γεννήθηκε ο Χριστούλης σε μια ταπεινή φάτνη χωρίς τζάκι ή καλοριφέρ όπως έχουμε εμείς, του έδιναν ζεστασιά τα ζώα. Μου είπε πως φέρνει στο κόσμο μήνυμα για ΑΓΑΠΗ. Γι' αυτό και εγώ απόψε δεν θα ζητήσω τίποτα για μένα. Θα ευχηθώ αγάπη σε όλο τον κόσμο! Ευχή μου είναι οι ευχές όλων των ανθρώπων, λαμπρό μου αστεράκι!»

Η Αστεράτη δεν μπόρεσε να κρύψει τη χαρά της!

«Γιούπιιιιιιιιι...» φώναξε με όλη τη δύναμη της.

«Αυτή είναι η καλύτερη ευχή που άκουσα απόψε! Ευχή μου οι ευχές όλων...»

Η Αστεράτη ανακουφισμένη όσο ποτέ ξανά, πήρε και πάλι το δρόμο της επιστροφής για την Ουρανοχώρα. Αυτό το μικρό αγοράκι της έδωσε ένα μάθημα αγάπης που θα το θυμόταν για όλη της τη ζωή. Ήταν σίγουρη πως είχε διαλέξει να πραγματοποιήσει τη πιο όμορφη ευχή!

«Ευχή μου οι ευχές όλου του κόσμου...»

ΖΩΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ (ανέκδοτο κείμενο)
...

 

 

kotsauti-giota1

 

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας παιδικών βιβλίων Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Από τον Δεκέμβριο του 2014 φιλοξενούνται στη στήλη και ανέκδοτα κείμενα νέων δημιουργών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση αυτά.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνσηyotakotsafti1@yahoo.gr

...

2

 

 

Τη σημερινή εικόνα έκανε η Αθηνά Πετούλη.

 

3

 

Γεννήθηκα στην Κόρινθο, μεγάλωσα και σπούδασα στην Αθήνα, όπου παρακολούθησα μαθήματα σχεδίου (γραμμικό-ελεύθερο) και ζωγραφικής. Διαμένω μόνιμα στο νησί της Σάμου με τον σύζυγο και τα τρία παιδιά μας. Σε εικαστικό εργαστήρι στο νησί συνέχισα τη σπουδή στο χρώμα, σε υλικά και μικτές τεχνικές . Ασχολούμαι με τη ζωγραφική (ελαιογραφίες, ακουαρέλες, ακρυλικά, έργα για παιδικά δωμάτια, τοιχογραφίες), τη φωτογραφία, την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων και την εκμάθηση ζωγραφικής σε παιδιά. Έχω λάβει μέρος σε πολλές εκθέσεις ζωγραφικής και φωτογραφίας κι έχω εικονογραφήσει 5 παιδικά βιβλία (4 παραμύθια για παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας και ένα βιβλίο με ποιήματα για παιδιά). Η εικαστική προσέγγιση ενός παραμυθιού, κειμένου ή ποιήματος με γοητεύει. Η ζωγραφική είναι για μένα ένα παιχνίδι με τα χρώματα και το φως κι έχω φυλάξει μέσα μου ένα κομμάτι παιδικότητας που με οδηγεί δημιουργικά.
...

 

 

1


Το κείμενο έγραψε η Ζωή Παπαδάκη.

Γεννήθηκα στη Πάτρα, αλλά ο τόπος καταγωγής μου είναι τα Παπαδιάνικα Λακωνίας. Μεγάλωσα μαθαίνοντας να προσαρμόζομαι συνεχώς σε νέα περιβάλλοντα λόγω του επαγγέλματος του πατέρα μου, που ήταν στρατιωτικός. Σπούδασα στο Παιδαγωγικό τμήμα Νηπιαγωγών στα Ιωάννινα. Έχω συμμετάσχει σε πολλά σεμινάρια Παιδαγωγικής και τελευταία ασχολήθηκα με επιμόρφωση για παιδιά με Μαθησιακές δυσκολίες και Δυσλεξία. Η συγγραφή είναι κάτι που από μικρή με γοήτευε. Έχω βραβευτεί για ποίημα μου σε μαθητικό διαγωνισμό για τον σπουδαίο ποιητή μας Γιάννη Ρίτσο . Τα τελευταία πέντε χρόνια ζω και εργάζομαι στη όμορφη Μονεμβασιά, στο Εκκλησιαστικό Ίδρυμα Βρεφών και Νηπίων «Παναγία η Χρυσαφίτισσα». Η απεριόριστη αγάπη που τρέφω για τα παιδιά μου δίνει τη δύναμη να εργάζομαι σκληρά για να γίνομαι ολοένα και καλύτερη ,και να τους προσφέρω ό,τι πιο όμορφο έχω στη καρδιά μου ! Η συγγραφή παιδικών παραμυθιών αποκαλύπτει το παιδί που πάντα θα ζει μέσα μου.....
...

 

Για το Sugar Mama,
με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.
...
Η σελίδα της στήλης «Ένα κείμενο, μία εικόνα στο facebook:
https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1/253798364810713?ref=bookmarks


- Στείλε Σχόλιο


10 Δεκεμβρίου 2014, 12:27
ΘΥΜΩΜΕΝΑ ΣΤΑΧΥΑ
Μενέλαος Λουντέμης  

-Και τι θέλεις να γίνεις, βρε τζιβαέρι μου;

-Καβαλάρης.

-Να το! έλεγ’ ο παππούς κι έστριβε τα μουστάκια του. Καβαλάρης ε; Μπράβο! Δεν είναι τέχνη αυτό. Μα είναι περηφάνια. Ε, έτσι θα την περπατήσουμε μεις τη ζωή μας. Καβαλάρηδες!

Ήθελε να ‘χει κι αυτός κάτι για να προστατεύει σ’ αυτόν τον κόσμο. Κάτι να ‘χει για να περηφανεύεται. Βασιλοπούλες -όπως γίνεται στα παραμύθια- δεν υπήρχαν. Μα ούτε και ήθελε αυτές να τις γλιτώσει. Ούτε μία. Αυτοί που γλίτωναν τις βασιλοπούλες πέθαναν μια και καλή πριν από καιρό. Και οι σημερινές βασιλοπούλες δεν άξιζαν για γλίτωμα. Μα εδώ που τα λέμε, ούτε κι αυτές καταδέχονται να γλιτωθούν από χωριατόπουλα. Και για να τα λέμε ακόμη καθαρότερα, κείνες σιχαίνονται πια σήμερα τ’ άλογα. Προτιμούν τα βαποράκια, τ’ αεροπλάνα ή τ’ αυτοκίνητα.

Πόσο αλλιώτικος, αλήθεια, ήταν ο κόσμος απ’ αυτόν που γράφανε τα βιβλία! Λοιπόν… τίποτα. Πρέπει το γρηγορότερο να γραφούν βιβλία για τον καινούριο κόσμο. Γιατί όλα όσα γράφτηκαν για το παλιό πάλιωσαν. Γράψε, σε παρακαλώ, για ένα παιδί που χάνει τον πατέρα του και φοράει μπαλωμένα ρούχα. Γιατί δεν το γράφεις; Ή γράψε για ένα παιδί που προστατεύει τ’ αβγά από τα φίδια. Μπορείς; Γιατί  μόνο ένα τέτοιο βιβλίο αξίζει σήμερα…

-Δαμάλι, Φώτη! Να. Δαμάλι είν’ ο άνθρωπος χωρίς μόρφωση. Τι κάνει στη ζωή του; Δουλεύει… δουλεύει… πεινάει… σωπαίνει… Και περιμένει τον παπά να ‘ρθει να τον πάρει. Γλώσσα λέει. Ε, ναι. Απ’ αυτήν ξεχωρίζει ο άνθρωπος. Κι όσο λιγότερο την καταπίνει τόσο περισσότερο άνθρωπος είναι.

-Ε… ξεκίνα τώρα και συ να πας, μάτια μου, για να μην σε προφτάσει η νύχτα. Δε σου λέω για τα φαντάσματα. Εσύ -το ξέρω- τα φαντάσματα δεν τα φοβάσαι. Αλλά είναι κάτι άλλα φαντάσματα ζωντανά που τουφεκάνε. Αυτά φοβήσου τα, γιε. Φοβήσου τα ώσπου να φύγουνε. Και θα φύγουνε. Λένε πως τα φαντάσματα σκορπούνε με το ξημέρωμα. Ε, θα ‘ρθει το ξημέρωμα. Και θα σκορπίσουνε. Να ‘σαι σίγουρος…

-Α, εδώ θα τα χαλάσουμε. Είσαι μικρός ακόμη, Φώτη. Και δε θέλω να μεγαλώσεις με το μίσος στην ψυχή. Τα παιδιά δεν πρέπει να μεγαλώνουν με το μίσος στην ψυχή. Είναι τρυφερή και θα την κάψει. Άμα θέλεις να βγάλεις το άχτι σου βγάλ’ το αλλιώς. Γίνου ακόμα πιο καλός και βγάλ’ το. Περίμενε όμως πρώτα να μεγαλώσεις. Τότε θα το βρεις μόνος σου το τι πρέπει να κάνεις.

-Αχ… παραμύθια που φκιάνουν καμιά φορά οι άνθρωποι σαν είναι λυπημένοι…

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ, Θυμωμένα στάχυα, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.  


- Στείλε Σχόλιο


08 Δεκεμβρίου 2014, 20:31
ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ
Το ποίημα της εβδομάδας  

Κοιμήσου, αστέρι της αυγής,

κοιμήσου, χελιδόνι,

 για σένα τ’ άσπρο γιασεμί

στο λιακωτό σκαλώνει.

 

 Για να σε ιδεί πεντοβολεί

κι αστροφεγγιά θυμίζει,

 μ’ ανθούς ραίνει τον ύπνο σου

 και σε μοσχομυρίζει.

 

 Κοιμήσου, ελπίδα της καρδιάς,

 να ‘ρθουν οι τρεις αγγέλοι,

να ‘ρθουν στον ύπνο σου να  πιούν

το γάλα και το μέλι.

 

 Να ‘ρθουν οι μοίρες των μοιρών

να σε μοιράνουν, φως μου,

με τη δροσιά του ανθόνερου,

 με το άρωμα του δυόσμου.

 

 Κοιμήσου, ρόδο τ’ Απριλιού,

κι εγώ σε νανουρίζω,

σπέρνω τραγούδια κι όνειρα

 στον ύπνο σου θερίζω.

 

 Κοιμήσου και παράγγειλα

στον ήλιο τη στολή σου,

κρίνο, ζουμπούλι τ’ ουρανού

και φως του Παραδείσου.

 

ΠΑΥΛΟΣ ΚΡΙΝΑΙΟΣ

Καλή εβδομάδα. 


- Στείλε Σχόλιο


05 Δεκεμβρίου 2014, 12:03
Η Καρδιά της Βασιλοπούλας (ιστ’ μέρος)
Κόκκινη κλωστή δεμένη...  

-Γιατί είσαι εδώ και δεν πας σπίτι σου; ρώτησε.

-Δεν μπορώ να κουνήσω, κυρά μου, είπε το παιδί με κλαψιάρικη φωνή. Στραμπούλισα το πόδι μου και δεν μπορώ να σηκωθώ’ κι έρχεται η βροχή, και τι θα γίνω!

Και πάλι άρχισε το παράπονο, βγάζοντας όλο και μεγαλύτερες φωνές.

-Πού είναι το σπίτι σου; ρώτησε η βασιλοπούλα.

Το αγόρι άπλωσε το χέρι.

-Να, είπε, αυτού.

-Δε βλέπω τίποτα.

-Δε φαίνεται, μα είναι από κει, πίσω απ’ το βράχο.

Η βασιλοπούλα, στεναχωρημένη κοίταξε τον ουρανό που όλο και περισσότερο μαύριζε, και γύρευε να λογαριάσει πόσος δρόμος της έμενε ακόμα ώσπου να φθάσει στη χώρα.

-Είναι μακριά το σπίτι σου; ρώτησε πάλι.

-Όχι, ούτε μισό στάδιο δε μας χωρίζει από κει. Μα δεν μπορώ να περπατήσω μόνος μου.

-Έλα να σε βοηθήσω, είπε η βασιλοπούλα. Μα κάνε γρήγορα, είμαι βιαστική.

Το αγόρι της έριξε μια ύπουλη ματιά, που της θύμισε τη γριά που είχε ελεήσει πρωτύτερα. Συλλογίστηκε μια στιγμή  βασιλοπούλα να μη χασομερήσει κοντά του, μήπως πάγει χαμένη η πονοψυχιά της. Αλλά λυπήθηκε να τον αφήσει μονάχο στη βροχή.

-Θα τρέξω πιο γρήγορα και θα ξανακερδίσω τον χαμένον καιρό, είπε μέσα της.

Σήκωσε με προσοχή το αγόρι και, κρατώντας το από το μπράτσο, προχώρησε μαζί του κατά το βράχο. Αυτό κλαίγουνταν και όλο περισσότερο κούτσαινε’ κάθε λίγο της έριχνε καμιά πονηρή ματιά, και πάλι άρχισε το παράπονο.

Έφθασαν στο βράχο, μα σπίτι δε φάνηκε.

Η βασιλοπούλα σταμάτησε.

-Μου είπες ψέμα, είπε αυστηρά, και τώρα δεν πιστεύω πια τίποτε απ’ όσα λες. Δείξε μου το πόδι σου.

Το αγόρι γύρευε να διαμαρτυρηθεί, μα η βασιλοπούλα επέμενε:

-Δείξε μου το πόδι σου ειδεμή σε παρατάω εδώ.

Αυτός, αντί να υπακούσει, έβαλε δυο δάχτυλα στο στόμα και σφύριξε δυνατά.

Η βασιλοπούλα ξαφνίστηκε και κατάλαβε πως είχε πέσει σε παγίδα. Κοίταξε γύρω της βιαστικά και, βλέποντας από πίσω τα χαμόκλαδα να βγαίνουν σκιές ανθρώπων, έτρεξε με όλη της τη δύναμη προς το μεγάλο δρόμο.

Μόλις όμως έκαμε μερικά βήματα, πετάχθηκε από πίσω από ένα θάμνο η βρώμικη κουρελιασμένη γριά με τα πονηρά μάτια,  και όρμησε πάνω στη βασιλοπούλα, χώνοντας τα κοκαλιάρικα αγκυλωτά της δάχτυλα μέσα στον άσπρο της λαιμό.

-Πιάστε την! Πιάστε την! τσίριξε με τη σπασμένη γέρικη φωνή της, ανοίγοντας σαν πηγάδι το κουτσοδόντικο στόμα της.

Γύρεψε η βασιλοπούλα να της ξεφύγει, μα η γριά είχε κρεμαστεί πάνω της και δεν την άφηνε…

(συνεχίζεται…)


- Στείλε Σχόλιο


04 Δεκεμβρίου 2014, 14:22
Μπάτ-Τάι (β’ μέρος)
Μενέλαος Λουντέμης  

… Η μόρφωση ήταν λίγη όσο κι η ανεξαρτησία σ’ αυτή τη χώρα (σ.σ. Βιετνάμ), κι η απόχτησή της δύσκολη όσο και η απόχτηση της λευτεριάς.

Ο πρώτος στόχος κάθε καταχτητή ήταν τα σχολεία. Τα σχολεία ήταν κάτι παράξενα εργαστήρια που βγάζανε κακοκέφαλους. Κάτι «οχιές που δηλητηριάζανε το φιλήσυχο λαό».

Ήξεραν καλά ότι πίσω από κάθε λαϊκή εξέγερση ήταν κάποιος που ήξερε ν’ ανάβει τα μυαλά. Και πως την τέχνη αυτή την έμαθε στο σχολείο. Φωτιά λοιπόν στα σχολεία και να μην μείνει ούτε ένα όρθιο καλάμι απ’ αυτά τα καταραμένα μαγαζιά που πουλάνε ψύλλους για τ’ αυτιά του χωριάτη.

Είναι γνωστό πως η ρόδα της ιστορίας κολλά στη λάσπη όταν δεν έχει φωτεινούς οδηγούς.

[…]

Σ’ ένα υπόδουλο λαό καλύτερα να του δώσεις βόλια παρά γράμματα. Τα βόλια θα τα ρίξει μια φορά πάνω σου, θα του σωθούν, και θα πάει να τρυπώσει στο καλύβι του. Ενώ τα γράμματα όχι μόνο είναι ανεξάντλητα αλλά και κληρονομικά. Περνούν από κεφάλι σε κεφάλι. Τα γράμματα έπρεπε να γίνουν μόνο για τους βασιλιάδες και τους μανδαρίνους. Στους άλλους έπρεπε ν’ απαγορεύονται με ποινή θανάτου. Τώρα τα κυλούν από καλαμόσπιτο σε καλαμόσπιτο και τα βρωμίζουν. Το κεφάλι που γεμίζει μ’ αυτά τα καταραμένα κουνούπια γίνεται ανήσυχο και δεν μπαίνει καλά στο ζυγό.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣΥΝΗ

Η πρώτη επίθεση κατά της αγραμματοσύνης άρχισε μαζί με την επανάσταση. Τόσο ήταν το πάθος τους για το ξερίζωμα του αναλφαβητισμού, που όταν οι στρατιώτες βρισκόντουσαν σε πορεία κρεμούσαν στην πλάτη τους από ένα σανίδι με γράμματα για να το μελετούν οι κατοπινοί.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ, Μπάτ-Τάι (Δος μου να σου σφίξω το χέρι)-Οδοιπορικό στο Βιτνάμ, εκδόσεις Δωρικός.

 

 


- Στείλε Σχόλιο


03 Δεκεμβρίου 2014, 07:31
3 Δεκεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία
Παγκόσμια Ημέρα  

http://www.saitapublications.gr/2013/12/ebook.67.html


- Στείλε Σχόλιο


01 Δεκεμβρίου 2014, 14:11
ΕΜΠΕΝΕΖΕΡ ΣΚΡΟΥΤΖ-Κάρολος Ντίκενς
Book Tour  

«Ο δρόμος που χαράζει ένας άνθρωπος στη ζωή του με τις πράξεις του,

έχει πάντα ένα ορισμένο τέλος.

Κι αν δεν αλλάξει δρόμο,

τότε ίδιο κι απαράλλαχτο μένει και το τέλος του.

Αν, όμως, αλλάξει και πάρει δρόμο αλλιώτικο,

τότε θ’ αλλάξει και το τέλος του»

Κ.ΝΤ.

 

Ο Εμπενέζερ Σκρουτζ είναι ένας λογοτεχνικός ήρωας σαφώς πολυσυζητημένος. Ο Κάρολος Ντίκενς, μέσα από τη μαγική του πένα, κατάφερε να δημιουργήσει έναν χαρακτήρα τόσο δυνατό, που, όχι μόνο έγινε πασίγνωστος, αλλά το όνομά του έγινε και συνώνυμο της φιλαργυρίας.

Ας αφήσουμε όμως τον ίδιο τον συγγραφέα να περιγράψει τον ήρωά του:

«Α! Ήταν ένας άπληστος… σωστός γδάρτης αυτός ο Σκρουτζ! Και σπαγγοραμμένος και τσιγκούναρος και πλεονέκτης και φιλοχρήματος ως εκεί που δεν έπαιρνε άλλο! Σκληρός και κοφτερός σαν την πέτρα στο τσακμάκι του, που καμιά της σπίθα δεν είχε σκορπίσει γύρω φως ή ζεστασιά. Μονόχνοτος, ούτε παρέες ήθελε ούτε κουβέντες·  αμίλητος, κλειστός σαν στρείδι. Η παγωνιά της καρδιάς του έκανε το γέρικο πρόσωπό του να φαντάζει πιο γέρικο, τα μάγουλά του πιο ζαρωμένα, τη μύτη του πιο σουβλερή, την περπατησιά του πιο αλύγιστη, τα μάτια του πιο κόκκινα, τα στενά του χείλια πιο μελανά. Λες κι η σκοτεινιά κι ο πάγος του χειμώνα σκέπαζαν βαριά το κεφάλι του, τα φρύδια του, ακόμα και το μυτερό πηγούνι του. Όπου κι αν πήγαινε, το κρύο αυτό της ψυχής του το κουβαλούσε μαζί του…»

Πρόκειται, λοιπόν, για έναν όχι νέο άντρα, ούτε καν μεσήλικα, αλλά ηλικιωμένο, παθιασμένο με την ύλη. Τόσο τσιγκούνη, που τη μέρα της κηδείας του συνεταίρου και μοναδικού φίλου του Μάρλεϊ, δεν διστάζει να «παζαρέψει αμείλικτα την πληρωμή του νεκροθάφτη».

Ένας άνθρωπος που δεν νιώθει αγάπη για κανέναν, φόβος και τρόμος των υπόλοιπων συνανθρώπων του:

 «Κανείς ποτέ δεν τολμούσε να τον σταματήσει στο δρόμο και να του πει με χαμόγελο: Αγαπητέ μου Σκρουτζ, πώς είστε; Πότε θα περάσετε από το σπίτι να σας δούμε; Οι ζητιάνοι δεν του γύρευαν δεκάρες, τα παιδιά δεν τον ρωτούσαν την ώρα, και στη ζωή του όλη ούτε άντρας ούτε γυναίκα τον είχαν παρακαλέσει να τους δείξει το δρόμο. Ακόμα και τα σκυλιά των τυφλών τον ήξεραν. Κι όταν τον έβλεπαν να ‘ρχεται, τραβούσαν τ’ αφεντικά τους να παραμερίσουν στο άνοιγμα κάποιας πόρτας, στη γωνιά κανενός στενοσόκακου. Και κουνούσαν την ουρά τους, σαν να ήθελαν να πουν: Καλύτερα αόμματος, αφέντη μου, παρά ανοιχτομάτης και γρουσούζης να ματιάζεις τον κόσμο».

Πρώτη και τελευταία του έγνοια: τα χρήματα. Ακόμα κι όταν κάτι τέτοιο λειτουργεί εις βάρος των βασικών του αναγκών. Ακόμα και στο πιο τσουχτερό κρύο χωρίς δυνατή φωτιά και τίποτα παραπάνω από ένα συνηθισμένο θλιβερό γεύμα κάθε μέρα την ίδια ώρα, στην ίδια θλιβερή ταβέρνα.

Χωρίς ίχνος συναισθηματισμού και πάντα αρνητικός, δεν δέχεται καν ευχές για τα Χριστούγεννα. Τα θεωρεί περιττά και, μάλιστα, τα στέλνει «στον αγύριστο». Η σκληρότητά του φτάνει συχνά στα άκρα. «Αν περνούσε από το χέρι μου, θα ‘πιανα όλους τους σαχλούς, που τριγυρίζουν και εύχονται στον κοσμάκη Καλά Χριστούγεννα και θα τους έβραζα μέσα στην ίδια την πουτίγκα τους! Μάλιστα! Θα τους έθαβα με ένα παλούκι μπηγμένο στα στήθια τους».

Τόσο φιλάργυρος και με καρδιά σαν πέτρα, που δεν διστάζει να πει σ’ αυτούς που με αγάπη και ανιδιοτέλεια συγκεντρώνουν χρήματα για όσους τα έχουν ανάγκη: «Αν προτιμούν να πεθάνουν (σ.σ. αυτοί που αρνούνται να πάνε στα ιδρύματα) ας το κάνουν με την ευχή μου. Να λιγοστέψουμε λιγάκι οι υπόλοιποι».

Τίποτα δεν φαίνεται ικανό να τον ταρακουνήσει. Ούτε η γιορτινή ατμόσφαιρα, ούτε η χαρούμενη διάθεση του κόσμου γύρω του, ούτε καν το φάντασμα του Μάρλεϊ. Αρχικά τουλάχιστον. Οι αισθήσεις του αρνούνται να λειτουργήσουν ακόμα κι όταν συνομιλεί μαζί του. Μάλιστα, αρνούμενος να εγκαταλείψει την ψυχρή λογική του ακόμα και σε αυτήν την περίσταση, επιχειρεί να φερθεί με πονηριά και δόλο:

«-Μπορείς να καθίσεις;… ρώτησε ο Σκρουτζ κοιτάζοντας με ύφος όλο αμφιβολία το φάντασμα.

-Μπορώ.

-Τότε κάτσε!

Ο Σκρουτζ την είχε κάνει αυτή την ερώτηση, γιατί φανταζότανε πως ένα τόσο διάφανο φάντασμα δε θα είχε τη δύναμη και τον τρόπο να πιάσει μια καρέκλα και να καθίσει πάνω της. Με το πίσω μέρος του μυαλού του, μάλιστα, σκεφτόταν ότι ξεσκεπάζοντας την αδυναμία του αυτή θα το ‘φερνε σε δύσκολη θέση και θα το ανάγκαζε να εξηγηθεί».

Σταδιακά όμως, η λογική του παραλύει, η αδιαφορία και η απάθειά του γίνονται έκπληξη και φόβος, τρόμος και πανικός –απόγνωση. Τα τρία Πνεύματα, και μαζί τους κι ο αναγνώστης, βλέπουν να συντελείται μία βαθμιαία αλλαγή στον ηλικιωμένο άντρα. Να χαίρεται, να διασκεδάζει, να ενθουσιάζεται, να συγκινείται, να λυπάται, να πονάει, να υποφέρει, να φοβάται, να τρομάζει, να αγωνιά, να μετανιώνει…

Κι έτσι, στο τέλος του βιβλίου, συναντάμε τον Σκρουτζ εντελώς διαφορετικό! «Ντύθηκε με τα καλύτερά του ρούχα, στολίστηκε και βγήκε επιτέλους στο δρόμο. Περπατώντας με τα χέρια του δεμένα πίσω, στη ράχη, ο Σκρουτζ τους κοίταζε όλους χαμογελαστός. Κι έμοιαζε τόσο ευχάριστος, τόσο ακαταμάχητα συμπαθητικός, που δυο τρεις πρόσχαροι διαβάτες τον χαιρέτησαν κι ας μην το ήξεραν».

Όλες οι υποσχέσεις που έδωσε στον εαυτό του και στα Πνεύματα τηρήθηκαν και με το παραπάνω και ξεκίνησε για εκείνον μία καινούρια ζωή!

«Έγινε ο πιο καλός φίλος, το πιο καλό αφεντικό, ο πιο καλός άνθρωπος που γνώρισε ποτέ η παλιά καλή πόλη του Λονδίνου κι όποια άλλη καλή πόλη, κωμόπολη ή χωριό στον παλιό καλό κόσμο μας. Κάποιοι γελούσαν βλέποντας το πόσο είχε αλλάξει. Μα εκείνος τους άφηνε να γελούν και δε νοιαζότανε καθόλου. Γιατί ήταν πια αρκετά σοφός κι ήξερε πως τίποτα καλό δε γίνεται σ’ αυτόν τον κόσμο, χωρίς να βρεθούνε κάποιοι να το περιγελάσουν. Ήξερε πως οι άνθρωποι αυτοί ήταν έτσι κι αλλιώς τυφλοί. Τι να τον πειράζει, λοιπόν, που γελούσαν εις βάρος του; Η καρδιά του ήταν χαρούμενη κι ευτυχισμένη. Κι αυτό του έφτανε…».

Καλές γιορτές σε όλους!

Για το BOOK TOUR, Γιώτα Κοτσαύτη.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Μια κρύα νύχτα, ξημερώνοντας Χριστούγεννα, διαλέγει ο Ντίκενς για να ξετυλίξει το κουβάρι της Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας του, και σκιαγραφεί με τρόπο ανεπανάληπτο μία από τις πιο κλασικές φιγούρες της παγκόσμιας λογοτεχνίας, τον Εμπενέζερ Σκρουτζ.

Η "Χριστουγεννιάτικη Ιστορία" πρωτοκυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1843 και έγινε δεκτή με ενθουσιασμό. Από τότε και μέχρι τις μέρες μας διαβάστηκε και αγαπήθηκε όσο ελάχιστα κλασικά κείμενα. Το μήνυμά της, διαχρονικό και επίκαιρο, αναδεικνύεται πανίσχυρο μέσα από την εξαιρετική μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου και την εμπνευσμένη εικονογράφηση του Π. Τζ. Λιντς.

ΚΑΡΟΛΟΣ ΝΤΙΚΕΝΣ, Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία, εκδόσεις Αίσωπος, εικονογράφηση Π.Τζ. Λιντς, μετάφραση Μαρία Αγγελίδου.

Κάθε μήνα η συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη σκιαγραφεί έναν λογοτεχνικό ήρωα και η ζωγράφος-εικονογράφος Αθηνά Πετούλη  φτιάχνει το πορτραίτο του.

Οι παρατηρήσεις και οι προτάσεις είναι ευπρόσδεκτες στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις:

yotakotsafti1@yahoo.gr

athina_pk@hotmail.com



Διαβάστε περισσότερα: http://book-tour.webnode.gr/news/%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%B6%CE%B5%CF%81-%CF%83%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%B6-%CE%BA%CE%AC%CF%81%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%82/


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
yokor
ΓΙΩΤΑ
ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ εν ανεργία, ΜΑΜΑ εν ενεργεία, φοιτήτρια μεταπτυχιακού τμήματος δημιουργικής γραφής ΕΑΠ
από ΦΛΩΡΙΝΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/yokor

...Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε. Κι έχουμε για κατάρτι μας βιγλάτορα παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!






Ηλιαχτίδες

Προωθήστε κι εσείς τη σελίδα σας






Tags

... 25η Μαρτίου 28η Οκτωβρίου :( :) Book Tour E-book Sugar Mama Άνευ Άχρηστες γνώσεις και χρήσιμες πληροφορίες Αγαπημένες ιστοσελίδες Αγαπημένες Φράσεις Αινίγματα Αλέκος Παναγούλης Αλληλεγγύη Ανθρωπιά Αν είναι να μιλήσει κάποιος ας πει για την αγάπη Αναμνήσεις Αναστασία Ιουστίνη Ανθολογία πεζού ποιήματος Ανθρωπιά Ανθρωπιά Αλληλεγγύη Ανθρωπιά-Αλληλεγγύη Από άλλα ιστολόγια Από άλλες σελίδες Από αρχείο περιοδικών-εφημερίδων Από τα (παλιά) Ανθολόγια του δημοτικού Από τα (παλιά)Ανθολόγια του δημοτικού Από τη λαϊκή μας παράδοση Αποσπάσματα από βιβλία ΑΣΕΠ Βιβλία Βιβλία μας Βιβλίο Βιβλιοθήκη Γιάννης Ρίτσος Γιορτή της μητέρας Γιώτα Γραμματική της φαντασίας Γραφή Γρηγόριος Ξενόπουλος Διηγήματα Διηγήματα και ιστορίες Δικό μου Εαρινή Ισημερία Εικαστικά Εκδόσεις Αλάτι Έλληνες ποιητές Ελληνίδες ποιήτριες Ελληνική λογοτεχνία Ελληνική Λογοτεχνία Ένα κείμενο μία εικόνα Ένα κείμενο μία εικόνα Ενδοσχολική βία Σχολικός εκφοβισμός Επέτειος 17ης Νοεμβρίου Επέτειος Πολυτεχνείου Επικαιρότητα Εργασία και χαρά Εργαστήριο συγγραφής Εργαστήριο Συγγραφής Αλάτι Εργαστήριο συγγραφής-εκδόσεις Αλάτι Ευχάριστα :) Ευχάριστα :) Ευχές Η Σοφία των Λαών Η χρονιά των παραμυθιών Ηλιαχτίδες Ηλιαχτιδογενέθλια Ημερολόγια Θρησκευτικές γιορτές Ιστορίες Μπονζάι Ιστορίες να σκεφτείς Καλικάντζαροι Καλωσόρισμα! Κόκκινη κλωστή δεμένη... Κόκκινη κλωστή δεμένη... Κόκκινη κλωστή δεμένη… Κυρά-Σαρακοστή Λαογραφία Λεξικό εννοιών Λογοτεχνικά είδη Μαγικά! Μάρτης Μαρτίνγκες Μεγάλες προσωπικότητες Μενέλαος Λουντέμης Μια μαγική βραδιά! Μικροδιήγημα Μικρός Πρίγκιπας Μουσικές επιλογές... Μπομπιροκαταστάσεις Μυθολογία Μυθολογία και ζωγραφική Ξένες ποιήτριες Ξένη λογοτεχνία Ξένη Λογοτεχνία Ξένη πεζογραφία Ξένοι ποιητές Οδυσσέας Ελύτης Οικογενειακές υποθέσεις :P Όνειρα Παγκόσμια Ημέρα Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρίες Παγκόσμια Ημέρα Παιδικου Βιβλίου Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης Παιδαγωγικά Παιδικά βιβλία Παιδική λογοτεχνία Παναγιώτα Χρυσοβαλάντω Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βιας και του Εκφοβισμού Παραδοσιακά παιχνίδια παρελθόν παραμύθι Παράξενα και όμορφα Πασκόσμια Ημέρα Βιβλίου Πάσχα Περί παραμυθιών περιοδικό Πλανόδιον Ποίηματα Ποίηση Ποιητικές συλλογές Πορτραίτα λογοτεχνικών ηρώων Προσευχή Προσωπικά Πρωτομαγιά Πρωτομηνιά Πρωτομηνιά Αλλαγή εποχής Πρωτομηνιά-αλλαγή εποχής Πρωτοχρονιά Σκέψεις Σκέψεις... Σπουδαίοι Άνθρωποι Σπουδαίοι άνθρωποι Σχολείο Τα βιβλία μας Τα βιβλία μου Τα κακά τα στραβά και τα ανάποδα Τα παιδία παίζει Τζάνι Ροντάρι Τι να μας πουν κι οι ποιητές... Το πoίημα της εβδομάδας Το ποίημα της εβδομάδας Το ποιήμα της εβδομάδας Το ποίημα της εβδομάδας Παγκόσμια Ημέρα Τρελά κι αγαπησιάρικα Φιλόσοφοι Φλωρινιώτικα Φτιάξε ένα παραμύθι Χαϊκού Χιόνι Χριστούγεννα Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα... Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα…




Επίσημοι αναγνώστες (25)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης