αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ο πόλεμος των ...Astron
Κάμε να σ' ανταμώσω φάσμα χαμένο του πόθου μου...
18 Ιουνίου 2008, 20:51
Αμαρτίες γονέων
Προσωπικές Σκέψεις  

Κεντρική πλατεία σε νησί πριν από πολλά χρόνια. Ο πατέρας περπατά αργά με το μικρό παιδί του δίπλα να κλαίει απαρηγόρητα. Δεν προσπαθεί όμως να το παρηγορήσει. Στην πραγματικότητα αυτός είναι η αιτία που το παιδί κλαίει: Το χέρι του πατέρα είναι κολλημένο στο αυτί του παιδιού και το στρίβει κάθε τόσο για να του προξενήσει έντονο πόνο. Το αυτί παράλληλα χρησιμοποιείται και ως λουρί για να δείχνει την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσει το παιδί. Το θέαμα είναι σοκαριστικό. Η ψυχροεκτελεστική μορφή ενός τέτοιου πατέρα δεν μπόρεσε να σβηστεί απ' την παιδική ψυχή μου. Όταν ρωτήθηκε γιατί το κάνει αυτό, η απάντηση ήρθε φυσικότατα: μα κοίτα εδώ δαγκωνιά που μου έκανε το κακομαθημένο! Αυτό τα εξηγούσε όλα. Το παιδί τον είχε δαγκώσει και για αυτό άξιζε μία οδυνηρή δημόσια γελοιοποίηση επί ώρες.

Θυμάμαι όταν ήμουν παιδί, τα λόγια των μεγάλων έμοιαζαν τόσο σοφά... Τα αποδεχόμασταν βουβά. Αυτοί ήξεραν. Ήταν νόμος. Οι πράξεις των γονέων πάντα είχαν κάποιο λόγο. Σοφός, ακατανόητος και τρομακτικός ήταν ο κόσμος των μεγάλων.
 
Μα τώρα πια που μεγάλωσα και πλησιάζω την ηλικία που θα γίνω πατέρας και μπορώ να τους κοιτάζω ίσια στα μάτια καταλαβαίνω πια καλά τί είναι όλοι αυτοί οι "μεγάλοι". Βάρβαροι αγύρτες, γονείς-φασίστες, άνθρωποι-κτήνη που ποτέ δεν έπρεπε να αποκτήσουν παιδιά. 

Από μικρός φαντασιωνόμουν τη στιγμή που θα αντιμετώπιζα μια τέτοια σκηνή όταν πια θα ήμουν "μεγάλος". Θα αντιδρούσα έντονα, λέει, και θα τον έβριζα, ή θα τον χτύπαγα, ή θα καλούσα την αστυνομία ή...ή...ή...  

Κι όμως, είδα κι άλλα παρόμοια πράγματα στη ζωή μου κι έμεινα βουβός. Βουβός θεατής μιας φρικαλέας πραγματικότητας: γονείς που δεν αγαπάν τα παιδιά τους, που τα βασανίζουν και βγάζουν όλη τη βιαιότητα που κρύβεται βαθιά στην καρδιά τους πάνω σε μία αγνή παιδική ψυχή.

Και κατάλαβα πια καλά ότι δεν είναι το παιδί που γελοιοποιείται ή που ταπεινώνεται σε μία τέτοια πράξη. Εμείς είμαστε. Όλοι εμείς οι αποχαυνωμένοι θεατές που κοιτάμε απ' την κλειδαρότρυπα της συνείδησής μας και κάνουμε τάχα πως δεν είδαμε και προσπαθούμε να ξεχάσουμε και να κρυφτούμε πίσω από φθηνές δικαιολογίες και άπειρη δειλία.


Κανένας σεβασμός δεν αναλογεί εκ των προτέρων στους γονείς. Κανένας σεβασμός στους "μεγάλους".
Οι δέκα εντολές μπορούν με ασφάλεια να γίνουν εννέα.
Ο γονέας είναι τίτλος τιμής που θα πρέπει να αποκτάται στην πράξη.


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από StavmanR (18.06.2008)
Παύλο καταρχήν με βρίσκεις πολύ σύμφωνο στο μεγαλύτερο κομμάτι του κειμένου, που έχει έντονη συγκινησιακή κοινωνική περιγραφή. Στο τελευταίο κομμάτι έχω μία ένσταση που επικεντρώνεται στην πρώτη πρόταση. Ο σεβασμός προϋποθέτει κατανόηση και η κατανόηση προδιαγράφει εξέλιξη. Ο μόνος τρόπος για να ξεφύγει ένα παιδί από τον κληρονομικό σαδισμό είναι να κατανοήσει την πηγή του "κακού". Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με σεβασμό... Η γνώση ποτέ δεν θα υποκαταστήσει τον "άπειρο" συναισθηματικό κόσμο, ούτε και θα τον δαμάσει...είναι πολύ μικρή μπροστά του.

Μόνο δύο έννοιες αλλάζουν τον άνθρωπο: η αγάπη , όπως και το αντίθετό της...το μίσος. Δύο έννοιες μου φαίνονται εξωστρεφείς αλλά στην πραγματικότητα είναι εσωστρεφείς. Εμείς διαλέγουμε προς τα που θα αλλάξουμε τόσο εμάς όσο και τους απογόνους μας (όπως πολύ σωστά περιγράφει ο τίτλος).

Καλό απόγευμα να έχεις και για μία ακόμη φορά καλή επιτυχία στις εξετάσεις. :)


Σχόλιο από PashalinaMakia (18.06.2008)
Παύλο γειά...

Δυστυχώς ή ευτυχώς θυμηθηκα πολλά...
Αυτό όμως που κατάλαβα διαβάζοντας το κείμενό σου είναι πως αυτό το αίσθημα μίσους που έτρεφα κάποτε μετατράπηκε όχι σε αγάπη αλλά σε μια συναισθηματική κατάσταση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως απάθεια.

Είχα μέσα μου πολλή μεγάλη ανάγκη να καταπολεμήσω κάποια συναισθήματά μου προς το πρόσωπό του αλλά αργότερα με βοήθησε πάρα πολύ ο σεβασμός.Είχα καταφέρει με τον καιρό να με σεβαστεί κι εκείνος.
Η σιωπή μου κι η καρτερικότητά μου σε πολλά πράγματα μου έδειξαν πόσο ανώτερη ήμουν απο εκείνον.

Η δημιουργία παιδιών είναι πολλή σοβαρή υπόθεση και σωστά θίγεις το θέμα.

Δεν νομίζω πως υπάρχουν αμαρτίες αλλά μικρά κι αναστρέψιμα ή μεγάλα και μη αναστρέψιμα λάθη..
Αλλά τα λάθη ενός γονέα πάντα έχουν αντίκτυπο στην ψυχή του πλάσματος που έφερε στη ζωή εγωιστικά για την δική του ευτυχία.

Καλό βράδυ :)


Σχόλιο από margo (18.06.2008)
Πολύ ενδιαφέρον το θέμα που θίγεις Παύλο.
Αυτοί οι γονείς δεν είναι κτήνη όμως..είναι άνθρωποι!
και κάποτε υπήρξαν παιδιά που και οι δικοί τους γονείς τα μεγάλωσαν με τον ίδιο ή και χειρότερο τρόπο.
Δυστυχώς έτσι έμαθαν,έτσι κάνουν .
Είναι πολύ εύκολο να ακολουθήσει κανείς τον ίδιο δρόμο των μεγάλων, που "ήξεραν".
Μάλιστα αν κάποιος τους επισημάνει αυτά τα λάθη η απάντηση είναι κλισέ:"έλα μωρέ,κι εμείς που τις τρώγαμε μέρα-νύχτα,τι πάθαμε??"
Παιδιά που υπέφεραν τότε- σημερινοί μεγάλοι που ακόμα υποφέρουν ψυχικά.
Ακόμα λοιπόν κι αν δεν έμενες βουβός θεατής μπροστά σ αυτό το θέαμα,ακόμα κι
αν φώναζες δεν θα βοηθούσες κανέναν!
Θα έπαιρνες περίπου την εξής απάντηση:
"Ποιος είσαι εσύ που θα μου πεις πως να μεγαλώσω το παιδί ΜΟΥ!!(ιδιοκτησία!)
Και το χειρότερο;θα την πλήρωνε στο σπίτι και πάλι το "κακομαθημένο"που ακόμα μια φορά "μας έκανε ρεζίλι.."

Για το θέμα του δεδομένου σεβασμού στους γονείς..
Πιστεύω ότι όπου υπάρχει αγάπη υπάρχει και συγχώρεση.
Αξίζει σεβασμός στον γονέα γιατί είναι σημαντικό και δύσκολο το έργο του.
Η αγάπη του από τη φύση δεδομένη.
Αν ότι έκανε αυτός από ΑΓΝΟΙΑ και λόγω των δικών του παιδικών τραυμάτων,δεν συγχωρεθεί από το παιδί θα έχουμε έναν ακόμα γονέα-τύραννο κ.ο.κ

αμαρτίες γονέων γονέων γονέων...κ.ο.κ.


Σχόλιο από Astron (20.06.2008)
Σταύρο και Πασχαλίνα σας ευχαριστώ για τα σχόλιά σας. :)

Μαργαρίτα έχεις δίκιο σε αυτό που λες ότι ο πατέρας αυτός πιθανότατα θα είχε υποστεί τα ίδια και χειρότερα απ' τον δικό του πατέρα. Αλλά μέχρι ποια ηλικία μπορούν τα κακά παιδικά χρόνια να αποτελούν άλλοθι για τα εγκλήματα που κάνουμε;

Άλλωστε υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που είχαν φοβερά δύσκολα χρόνια, που έφαξαν πολύ ξύλο και βασανίστηκαν με πολλούς τρόπους και παρ' όλα αυτά έγιναν εξαιρετικοί γονείς.

Σχετικά με τη συγχώρεση: Ακόμα και εάν το παιδί συγχωρέσει κάποτε τους γονείς για τον τρόπο που του φερθήκαν, δεν πρέπει ποτέ να συμφιλιωθεί με όσα του έκαναν γιατί έτσι τίποτα δεν θα το εμποδίζει να τα κάνει ξανά στα δικά του παιδιά.
Άσε που συνήθως οι γονείς που χρησιμοποιούν βία, δεν έχουν κακία προς τους γονείς τους. Ταυτίζονται μαζί τους και αναπαράγουν τις ίδιες ακριβώς συμπεριφορές. Εκείνοι όμως που θυμούνται με θλίψη πόσο άγρια τους φερθήκαν όσο ήταν παιδιά είναι εκείνοι που θα προσπαθήσουν να κάνουν το καλύτερο για τα δικά τους παιδιά και να γίνουν πολύ καλύτεροι γονείς από τους δικούς τους.

Διαφωνώ λοιπόν σε αυτό το σημείο με το συμπέρασμά σου ότι εάν το παιδί δεν συγχωρέσει τον τύραννο θα γίνει τύραννος. Πιστεύω το ακριβώς αντίθετο.

Αλλά νομίζω ότι δεν είναι καιρός να μιλούμε για συγχώρεση όταν το έγκλημα συντελείται ΤΩΡΑ μπροστά στα μάτια μας. Καθημερινά ακούμε τέτοιες περιπτώσεις. Πρώτη προτεραιότητά μας πρέπει να είναι να σωθεί το παιδί από αυτήν την τυρρανική συμπεριφορά που το γεμίζει με ψυχικά τραύματα.


Σχόλιο από kithara-woman (20.06.2008)
Αίσχος!!!Πόσο θυμώνω με τέτοιες συμπεριφορές!!Αλλοι δυσκολεύονται να κάνουν ένα παιδάκι και όταν το αποκτούν το λατρεύουν ή δεν το αποκτούν και ποτέ και άλλοι το θεωρούν βάρος...Τότε για ποιο λόγο μπάινουν στη διαδικασία να παντρευτούν;Πιο τίμιο είναι να μην παντρευτούν και να μην κάνουν οικογένεια.
Συμφωνώ με αυτά που λέει η Μαργαρίτα,παραπάνω.Παλιά θεωρούσαν το ξύλο φυσιολογικό,ακόμα και στο σχολείο(!!!).Το παιδί συνεχίζει να θεωρείται ιδιοκτησία των γονιών,λες και δεν είναι ανεξάρτητη ύπαρξη...Και να μιλήσεις,μπελά θα βρείς.Αλλά ποιος θα προστατέψει αυτά τα παιδάκια;
Πάντως συμβαίνει πολλές φορές,παιδιά που μεγαλώνουν με χιλιάδες προβλήματα και αρνητικά πρότυπα,τελικά να γίνουν οι πιο σωστοί άνθρωποι,ακριβώς επειδή θέλουν να αντισταθούν σε αυτό και να μην κάνουν τα ίδια λάθη.
Γενικά όμως,δεν μπορείς να κατηγορήσεις το φυτό που μαράθηκε,τον εαυτό σου πρέπει να κατηγορήσεις που δεν το πότισε...Μεταφορικό παράδειγμα,αλλά έτσι είναι...


Σχόλιο από margo (20.06.2008)
Παύλο,συμφωνούμε στο ουσιώδες:
Η σωματική και ψυχολογική βια στα παιδιά είναι εγκληματική και θέλουμε να σταματήσει ΤΩΡΑ.

ΌΜΩς...πως ?

Από τα κείμενο και το σχόλιό σου δεν φαίνεται να προτείνεις κάποια λύση.
Λες μόνο:
"Κανένας σεβασμός σε αυτούς τους γονείς."

Αλλά τι προτείνεις?
να πάνε φυλακή;να τους διαγράψουμε;να πεθάνουν σε γηροκομείο ;

Έπειτα λες:"Oι γονείς που χρησιμοποιούν βια ,δεν έχουν κακία προς τους γονείς τους"

Μα η βια δεν έρχεται από το πουθενά.
Υπάρχει πολύς συσσωρευμένος θυμός ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ,κακία,φόβος,ενοχές κλπ.
από την παιδική ηλικία.
Συγχωρώ δεν σημαίνει δέχομαι ότι μου έκαναν ως φυσιολογικό.
Σημαίνει κατανοώ την αιτία της συμπεριφοράς,άρα συνειδητοποιώ την ύπαρξη ενός φαύλου κύκλου.
Τότε μπορώ πολύ πιο εύκολα να τον σπάσω!

Αν δεν σου αρέσει η λέξη συγχώρεση μπορείς να βάλεις κάποια άλλη.
Πες μου όμως και πως θα σωθούν τα παιδιά απ΄την τυραννία.










Σχόλιο από Astron (20.06.2008)
Τα παιδιά θα σωθούν εάν εμείς (η κοινωνία) δείξουμε μηδενική ανοχή σε τέτοια φαινόμενα.
Είναι γνωστά (και μάλιστα τελευταία έχουν προβληθεί αρκετά στις ειδήσεις) περιστατικά όπου επί χρόνια γίνονται βασανισμοί, βιασμοί, ξυλοδαρμοί που πολλές φορές τις ΓΝΩΡΙΖΕΙ η τοπική κοινωνία και όμως κάνει τα στραβά μάτια.

Πλέον κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να κάνει ακόμα και ανώνυμη καταγγελία εάν υποπέσουν τέτοια φαινόμενα στην αντίληψή του. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό άμεσο βήμα για την προστασία των παιδιών. Υπάρχουν επίσης οργανώσεις όπως το χαμόγελο του παιδιού (και αρκετές άλλες) που δέχονται τέτοιες καταγγελίες.

Από εκεί και πέρα χρειάζεται ενημέρωση για την πρόληψη τέτοιων συμπεριφορών. Το ξύλο και η ταπείνωση των παιδιών δεν πρέπει να θεωρείται ποτέ μέσο διαπαιδαγώγησης. Δυστυχώς όμως σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας ακόμα εφαρμόζονται τέτοιες βάρβαρες τακτικές. Το ζητούμενο είναι μέσω της ενημέρωσης, της μόρφωσης αλλά και της εφαρμογής των νόμων να εκλείψει αυτή η βαρβαρότητα.



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


Συγγραφέας
astron
Παύλος Καστανάς
Φυσικός, Αστροφυσικός
από ΧΟΛΑΡΓΟΣ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/astron

Ο προσωπικός μου χώρος όπου ο πόλεμος των ιδεών συναντά τις δημόσιες εξομολογήσεις...








Tags

Επιστήμη Μουσική Προσωπικές Σκέψεις Φιλοσοφία Τηλεόραση και Σινεμά




Επίσημοι αναγνώστες (8)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης