αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Το μπλόγκ μου.
No slogan
Home

12 Σεπτεμβρίου 2008, 20:14
Γυναίκες του δρόμου και γυναίκες για σεβασμό.
Ιστορίες  

Κίνητρο. Κάποια υπαρξιακά κείμενα των Νιρί, Παβέλ, Σοκολά και Πανδώρας περί ρόλων, ένα σκάλισμα κάποιων ημιτελών κειμένων που τα είχα ετοιμάσει για το μπλοκ, αλλά στην πορεία βαρέθηκα και ξενέρωσα, καθώς και μία πρόσφατη σχετική κουβέντα με φίλους, με έκαναν να ολοκληρώσω στα γρήγορα τα κείμενα αυτά και να τα βάλω σε πόστ. Αναφέρονται σε 100% πραγματικά περιστατικά, απλά επειδή έχουν περάσει και χρόνια, οι διάλογοι έχουν αλλάξει κάπως, αλλά το νόημα παραμένει το ίδιο. Και βέβαια έχουν γίνει αλλαγές, ώστε να μη φωτογραφίζουν κανέναν γνωστό ή άλλον (εκτός νετ εννοείται).

 

ΣΤΑ 15 - 16 αλλο η γυναίκα που σέβεσαι και άλλο η πόρνη

Σε κάθε περίπτωση, το θέμα «γκόμενας» ήταν κυρίαρχο μεν, δύσκολα υλοποιήσιμο δε. Παρόλα αυτά όμως, υπήρχαν πάντα οι παραμυθάδες που μας παρουσίαζαν με έπαρση τις επιδόσεις τους,. Εκ των πραγμάτων, μας έκαναν να νοιώθουμε μειονεκτικά ως άντρες. Ευτυχώς, πήραμε την εκδίκησή μας όταν σταδιακά το γκέτο των αγοριών διαλύθηκε. Εκεί με πληροφορίες από πρώτο χέρι πλέον, από τα ίδιες τις κοπέλες - πρώην «γκόμενες» (υποτίθεται), διαπιστώναμε πως οι περισσότερες επιδόσεις ήταν «μούφα». Λύτρωση.

Ταυτόχρονα όμως υπήρχε ένα δεύτερο στοιχείο που έκανε πολλούς να νοιώθουμε μειονεκτικά. Οι οίκοι ανοχής. Οκ, δεν έχεις γκόμενα, γιατί δεν πας στις πουτάνες ? Υπόψην, τότε δεν είχε προηγηθεί η κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και δεν είχαμε τις δίμετρες καλλονές. Η όλη εικόνα ήταν πως πας, τη βλέπεις, όπως και αν είναι. Αν σου κάνει, σε γενικές γραμμές, πας μέσα και αυτό ήταν. Και όλοι πήγαιναν. (ή έλεγαν πως πήγαιναν).

Προσωπικά, όπως και πολλοί άλλοι, ταξιδεύαμε σε μέρη και σε ιστορίες όπου η αγάπη και το σέξ ήταν ένα. Δεδομένα και άγνωστα ταυτόχρονα, με πόθο και φόβο. Τόσο για τους κατά καιρούς έρωτές μας, όσο και για την ίδια την κατάσταση που, πρώτα την πλάθαμε και μετά καλούσαμε τους έρωτές μας να την γεμίσουν με την ονειρική τους παρουσία.

Κάποια στιγμή, αποφάσισα κι εγώ, να λέω πως «έχω πάει». Αν μου ζητούσαν λεπτομέρειες, πως και τι, ήταν εύκολο, τους παρείχα παραλλαγές των όσων είχα ακούσει, είτε από τους ίδιους, είτε και από τους άλλους. Έτσι τουλάχιστον καθάριζα με την επιβεβαίωση και μπορούσα να ασχοληθώ ανεπηρέαστος με τα όνειρα και τα αδιέξοδά μου.

Αλλά ήρθε η καταραμένη μέρα της αποκάλυψης.

Κανονίστηκε σινεμά. Ταινία. : Τόρα – τόρα – τόρα. Υπερπαραγωγή, με θέμα την αιφνιδιαστική επίθεση της Ιαπωνίας και την καταστροφή του αμερικανικού στόλου στο Περλ Χάρμπορ. Αυτό σηματοδότησε την είσοδο των ΗΠΑ στον Β’ Παγκόσμιο. Και μετά…. Η σχετική «τσάρκα» στους οίκους ανοχής.

Δήλωσα συμμετοχή σε μία ομάδα 5 ή 6 αγοριών που σχηματίσθηκε, όλοι από την ίδια τάξη. Μου το είχαν προτείνει και αν έλεγα όχι θα καρφωνόμουν. Μπετόν στην άποψη πως δεν κάνω τίποτα με αυτές, είπα οκ θα ακολουθήσω (για να μη γίνω ρόμπα) αλλά δεν θα συμμετάσχω. (εξ’ άλλου η τσάρκα παρείχε το δικαίωμα της απλής αναγνώρισης χωρίς συμμετοχή).

Η ταινία ήταν φοβερή. Για πρώτη φορά, υπήρχε και η οπτική γωνία των Γιαπωνέζων σε μία πολεμική ταινία που βλέπαμε. Και έθετε ζητηματάκια γενικώς, για το τι παίχθηκε τότε. Αλλά η ταινία δεν παίζει ρόλο. Με είχε επηρεάσει όμως. Μπαίνουμε λοιπόν. Μας υποδέχεται η υπεύθυνη, ευγενέστατη κυρία, μπορεί να ήταν 40, 50, 60 .. δύσκολο να προσδιορίσει κανείς. Πρέπει – αν θυμάμαι καλά – να υπήρχε και ένας τύπος που περίμενε, στο σαλόνι. Αμέσως ο τύπος πήγε μέσα. Είχε σειρά. Παλιόφατσα ήταν.

Tip of the project. και να θέλεις να πας δηλ, αν δεις έναν τέτοιον να μπαίνει πριν …. Αστα να πάνε. (και άλλα σενάρια καταστροφής).

Εμείς περιμέναμε την κοπέλα, να τη δούμε. Η υπεύθυνη μας έπιασε τη κουβέντα. Γλυκύτατη και ευγενέστατη. Μας ρώτησε σε ποια τάξη πάμε, μας συνέστησε να προσέχουμε τα μαθήματά μας και τα σχετικά. Μας ρώτησε αν θέλαμε πορτοκαλάδα. (όντως έτσι έγινε). Οι 2 -3 πιο «μπασμένοι» από εμάς απαντούσαν μονολεκτικά, «όχι, ναι, όχι, όχι» (στην πορτοκαλάδα σίγουρα όχι.) Εγώ στην πορτοκαλάδα σκέφτηκα να πω ναι, αλλά μετά με έπιασαν οι σιχαμάρες, έβλεπα και τους άλλους και σκέφτηκα «άστο καλύτερα».   

 Μετά από κανένα τεταρτάκι, ο προηγούμενος βγήκε από το δωμάτιο, πέρασε ανάμεσα μας και έφυγε με γρήγορο βήμα προς την πόρτα.

 Τip of the project. Φαντάσου, ενώ δεν είσαι παλιόφατσα σαν τον προηγούμενο, να βγαίνεις από το δωμάτιο …. και για να φτάσεις στην έξοδο, να πρέπει να περνάς ανάμεσα από 6 πιτσιρικάδες που σε κοιτάνε, καθισμένοι στο σαλονάκι …..

 Ηρθε η κοπέλα. Ουδεμία σχέση με τις αισθητικές μας προτιμήσεις. Μετά πήγε μέσα. Αποφασίστηκε η αποχώρηση, μέσω συνεννόησης με τα μάτια. Η υπεύθυνη μας συνόδεψε μέχρι την πόρτα. Ευγενέστατη και πάλι. Μας αποχαιρέτησε. Ένοιωσα τέλεια για τους εξής λόγους.

Α) mission has been completed. No cat, no damage.

B) «Πουλάκια μου μάλλον κι εσείς τρέλα πουλάτε λέγοντας πως έχετε ξεπετάξει όλα τα σπίτια της οδού Φυλής. Όλοι μέσα στην κόμπλα είσαστε». Φοβερά λυτρωτική αίσθηση.

Γ) η υπεύθυνη καταστήματος άψογη και διασκέδασε την αμηχανία μας.

Έκρινα λοιπόν σκόπιμο φεύγοντας τελευταίος, να πω «καληνύχτα και ευχαριστούμε πολύ». Ε. αυτό ήταν …. Χαμός.

<!--[if !supportLists]-->-          <!--[endif]-->Ρε μαλάκα τι πας και λες σ’ αυτή «ευχαριστούμε» ?

<!--[if !supportLists]-->-          <!--[endif]-->Μα ήταν ευγενική μαζί μας

<!--[if !supportLists]-->-          Ε και ? εδώ είσαι σε πουτάνα. Δεν είσαι με την κοπέλα σου. <!--[endif]-->

<!--[if !supportLists]-->-          <!--[endif]-->Ναι το ξέρω, αλλά τι πειράζει που της είπα ευχαριστώ ?

<!--[if !supportLists]-->-           Άκου να δεις. Ο σεβασμός είναι για τις κοπέλες μας. Αυτές είναι για να τις σεβόμαστε. Εδώ ήρθαμε για σέξ. Και το σεξ είναι για τις πουτάνες. (ειπώθηκε 10 φορές πιο χοντρά, αλλά δεν χρειάζεται η ακριβής απόδοση). <!--[endif]-->

Μου καρφώθηκε η φράση.

Πέρασε ο καιρός. Τα όνειρα αναμετρήθηκαν με τις πραγματικότητές μας. Βρέθηκα, όπως και πολλοί άλλοι, αντιμέτωπος με πολλούς διαχωρισμούς και διχασμούς, Σχετικούς με το σεξ, τους ρόλους, τις συμπεριφορές και τα παιχνίδια.

Αλλά, πίστευα πως, αυτή η ακραία φράση, αυτή ή οριοθέτηση μεταξύ της γυναίκας / πόρνης, και της γυναίκας «αγίας» που επιλέγουμε ως σύντροφό μας (ασχέτως διάρκειας και μορφής σχέσης), δεν ήταν πλέον δεδομένη. Σε έναν κόσμο που όσο νάναι προχωράει. Και η αλήθεια είναι πως, σε γενικές γραμμές, δεν το αντιμετώπισα ιδιαίτερα ως κυρίαρχο δίλλημα. Έτσι νομίζω δηλ.  

 

Πέρασε ο καιρός και η πόρνη παραμένει ολίγον πόρνη και η γυναίκα που σέβεσαι γίνεται μητέρα των παιδιών σου.

 

Αντροπαρέα 35 – 40 πλέον. Αλλοι εντελώς άνθρωποι. Ψαγμένοι κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ. Πολλά κλπ κλπ κλπ. Δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες, αλλά η σύνοψη έχει ως εξής

<!--[if !supportLists]-->-          <!--[endif]-->Την τάδε την γουστάρω πολύ.  Ερωτικά, επικοινωνούμε φοβερά, υπάρχει μεγάλη οικειότητα, περνάμε καλά, κλπ κλπ … (Έντονη ιστορία δηλ και με «συνολικό» κλικ, το μεγάλο ζητούμενο δηλ).

<!--[if !supportLists]-->-          <!--[endif]--> Ε καλά ρε συ, γιατί δεν το προχωράς τότε ? Φτού σου και πάλι φτού σου μη σε ματιάσουμε, αλλά προχώρα το.

<!--[if !supportLists]-->-          <!--[endif]-->Κοιτάξτε να δείτε, εγώ αν κάνω κάτι θα το πάω για σοβαρά. (κατανοητό. Στα 35 όσο νάναι μπαίνει το ερώτημα του ποιος είμαι που πάω, ρεμάλι θα μείνω, θέλω οικογένεια κλπ).

<!--[if !supportLists]-->-          <!--[endif]-->Ακόμα καλύτερα, αλλά μη την πιέσεις απ’ την αρχή βρε παιδί μου, δες και τις δικές της διαθέσεις, και αν είναι οκ ... why not.

<!--[if !supportLists]-->-          <!--[endif]--> Όχι, δεν θα κάνω τίποτα και δεν θα πιέσω τίποτα. ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΟΥ.

<!--[if !supportLists]-->-          <!--[endif]-->Ωπα. (νάτα μας…. )

<!--[if !supportLists]-->-          <!--[endif]-->Έχω μάθει ότι @#$@#!%@$%&^ κλπ κλπ κλπ. =  

Α). πηγαίνει συχνά σε μπαρ, ενίοτε πίνει και ξενυχτάει.   

Β). μάλλον έχει αλλάξει αρκετούς γκόμενους, και με πληροφορίες για ενδεχομένως πραγματοποιθέντα one night’s stands, τουλάχιστον την τελευταία περίοδο.    

Γ). Περιποιείται το σώμα της με ερωτικό τρόπο. (δεν διατυπώνεται διαφορετικά)

<!--[if !supportLists]-->-          <!--[endif]-->Μα καλά, οκ. Πες ότι είναι φάση. Εσύ δηλ δεν έχεις κάνει τα αντίστοιχα ?

<!--[if !supportLists]-->-          <!--[endif]-->Άλλο εγώ οκ. Αλλά, είναι άλλη η φάση μου και δεν λάνσαρα τον εαυτό μου σαν μελλοντικό πατέρα. Και είμαι και άντρας. Άλλο η γυναίκα που τη θέλεις μάλιστα για να κάνεις οικογένεια.

<!--[if !supportLists]-->-          <!--[endif]-->Και Τι σχέση έχει αυτό (προαναφερθέντα Α-Β-Γ) με τη μαμά των παιδιών σου ? θα τα ταίζει friskies αν είχε 10 γκόμενους πριν, ενώ αν καθόταν σπίτι και ζωγράφιζε πρίγκιπες σε άσπρα άλογα, θα ξέρει να τους μαγειρεύει φρέσκα φαγητά από τη λαϊκή?

<!--[if !supportLists]-->-          <!--[endif]--> Όχι ρε, είσαστε αλλού. Η γυναίκα που την έχει δεί γκόμενα, κάνει για γκόμενα και όχι για μαμά των παιδιών σου.

<!--[if !supportLists]-->-          <!--[endif]-->Μα είπες πως εκτός από ωραία γκόμενα που τη βλέπεις και σου τη βαράει, έχετε και φοβερή επικοινωνία, είναι μια χαρά. Και δείχνει να σε γουστάρει. Γιατί δεν μπορεί να είναι και μαμά των παιδιών σου ? Και πως διάολο ορίζεις τη μαμά των παιδιών σου ?

Πάμε τώρα για τα ενδιαφέροντα.

<!--[if !supportLists]-->-          Η μαμά των παιδιών σου, δηλ η μελλοντική σου γυναίκα. Δεν είναι αναγκαίο να σου αρέσει ιδιαίτερα, οκ, να μη σε απωθεί, αλλά δεν χρειάζεται και το πολύ πάθος. Αν έχει πάθος με σενα, θα βγάλει αργότερα και με άλλους. Να έχει σαν στόχο να μεγαλώσει σωστά τα παιδιά μας κλπ. <!--[endif]-->

<!--[if !supportLists]-->-          Και πως θα το ξέρεις από τώρα ?<!--[endif]-->

<!--[if !supportLists]-->-          Φαίνεται. (από τα Α-Β-Γ φαντάζομαι). Αλλά παίρνεις και ένα ρίσκο όσο νάναι. (Να είναι Α-Β-Γ και να μη το ξέρεις προφανώς)<!--[endif]-->

 

Πάμε και για τα άλλα ενδιαφέροντα.

<!--[if !supportLists]-->-          Και δεν μου λες ρε μεγάλε. Το πάθος οκ. Πες ότι περνάει, λέμε τώρα. Η επικοινωνία ? Αν δεν ταυτίζεσαι σε 10 πράγματα μαζί της ε, σε δύο χρονάκια, αν δεν τα παίξει αυτή θα τα παίξεις εσύ, αφού σε ξέρουμε. Πως θα τη βγάλεις με τη μαμά των παιδιών σου που δεν θα τη γουστάρεις, δεν θα επικοινωνείτε ιδιαίτερα ? Σου αρκεί να μαγειρεύει και θα διαβάζει τα παιδιά ?<!--[endif]-->

<!--[if !supportLists]-->-          Για αυτά θα θέσω όρους.  Θα βγαίνω με τους φίλους μου κλπ.<!--[endif]-->

<!--[if !supportLists]-->-          Για μαζέψου λίγο. Εμείς στο επικοινωνιακό θα σου κάτσουμε. Στο σεξουαλικό όχι. <!--[endif]-->

<!--[if !supportLists]-->-          Ειστε μαλάκες, εγώ μιλάω σοβαρά. Αν δεν κάνω τώρα τη κίνηση, αν δεν κάνω τώρα οικογένεια, πότε θα κάνω. ? Και αν μπλέξω μαζί της, θα την ερωτευτώ, θα την θέλω, αλλά θα με πάει πίσω.<!--[endif]-->

<!--[if !supportLists]-->-          Εκείνη θέλει ρε παιδί μου τα αντίστοιχα ? το έχεις τσεκάρει.<!--[endif]-->

<!--[if !supportLists]-->-          Δεν με νοιάζει. Εγώ δεν τη θέλω γι’ αυτόν τον ρόλο.<!--[endif]-->

<!--[if !supportLists]-->-          Τη φοβάσαι έτσι δεν είναι ?<!--[endif]-->

<!--[if !supportLists]-->-          Πείτε το κι έτσι. Για μένα από τη στιγμή που κάνεις οικογένεια τα πράγματα αλλάζουν. Και η γυναίκα που θα διαλέξεις πρέπει να είναι πλασμένη γι αυτό. Όχι για τα άλλα.<!--[endif]-->


Το στόρυ δεν προχώρησε, η μοιραία γυναίκα που λεηλατούσε τα μπαρ και τους άντρες δεν ξέρω τι απέγινε, αλλά ο καλός μας παντρεύτηκε μετά από 2 χρόνια αν θυμάμαι καλά, ίσως και νωρίτερα. Βρήκε ένα "καλό κορίτσι" και το πήρε. Με προδιαγραφές μάλλον όπως τις ήθελε, έτσι λένε τα σχόλια. Δεν βγαίνει μαζί μας, δεν τα καταφέρνει. Δεν ξέρω αν είναι ευτυχισμένος ή όχι, δεν είναι εκεί το θέμα

Αλλά τελικά η διαφορά ανάμεσα στους ανώριμους 16ρηδες και τους ψαγμένους 30-40ρηδες, με μία γενιά διαφορά … δεν φαίνεται να είναι μεγάλη. Όλα αλλάζουν, αλλά πολύ αργά.

 


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από pandora (12.09.2008)
Κατ΄αρχήν τα σέβη μου για το post.
Δυστυχώς ή ευτυχώς το πάθος δεν το πάμε ποτέ στην εκκλησία ή το δημαρχείο. Για σύζυγο διαλέγουμε ένα καλό κορίτσι όπως σωστά λες που δεν μας κάνει ούτε κρύο ούτε ζέστη αλλά "φαίνεται" να πληροί τις προδιαγραφές της καλής μάνας (κυρίως).
Αφού λοιπόν ξεμπερδέψουμε με τα "πρέπει" της ζωής, μας επισκέπτονται και πάλι τα καταπιεσμένα "θέλω" και αν δεν καταφέρουν να μας κάνουν άνω-κάτω το comme il faut σκηνικό, μας οδηγούν σε μια διπλή ζωή που κατά τα άλλα θεωρείται έντιμη απέναντι στους εαυτούς μας και στους άλλους (σύζυγο, παιδιά, ερωμένη-ες).
Με πόσο βολικές συνταγές μαγειρεύεται η ευτυχία των ανθρώπων!



Σχόλιο από Kerato (13.09.2008)
Ο καθένας παίρνει, τουλάχιστον στο θέμα του συντρόφου "για μια ζωή", ό,τι του αξίζει.
Αυτή είναι η δική μου άποψη. Και έχω πολλά παραδείγματα γι' αυτό.


Σχόλιο από MagicaDeSpell (13.09.2008)
Συμφωνω με kerato. Εγω μονο απο μεγαλο ερωτα θα παντρευτω αλλιως δεν θα αντεξω ουτε μηνα παντρεμενη


Σχόλιο από chocolat (15.09.2008)
Τελικά, όντως, υπάρχει παραμυθοκουρτίνα μεταξύ αντρών και γυναικών.

Η απορία μου είναι: αυτός ο φίλος σου, αποτελεί δείγμα τυπικό, ή απλά είναι περίπτωση;

Πολλές καλημέρες κι ευχαριστούμε για το εξαιρετικό ποστ.

:)


Σχόλιο από renabill (15.09.2008)
Σημασία γι αυτόν ήταν να σεβαστεί τις αρχές με τις οποίες μεγάλωσε!Και καλά έκανε, το θέμα είναι να μην παντρευτείς κάποια/ κάποιον αν δεν τον θέλεις κι ερωτικά, μόνο και μόνο για να κάνεις οικογένεια!γτφ


Σχόλιο από yiannisyiannis (15.09.2008)
Δεν ξέρω αν η περίπτωση που εξιστόρησε ο Θάνος είναι δείγμα τυπικό, πάντως σίγουρα δεν είναι σπάνια. Σε όλες αυτές τις αντροκουβέντες (και ενίοτε γυναικοκουβέντες), ακούς πάντα παρόμοιες αναλύσεις αναφορικά με την ιδανική σύντροφο/σχέση. Κλασσικά θα ακούσεις να μιλούνε για το αν υπάρχει επικοινωνία, για το αν ταιριάζουν σεξουαλικά κλπ. Σπάνια όμως θα ακούσεις να μιλούνε για το ένα και μοναδικό ζητούμενο, δηλαδή αν υπάρχει αγάπη. Είναι σημείο των καιρών μας η αγάπη να θεωρείται είτε παλιομοδίτικη είτε δευτερεύουσας σημασίας, και να αντικαθίσταται από άλλες πιο επικοινωνιακές αρετές.
Πολύ ωραία η διήγησή σου Θάνο, περιγράφει με γλαφυρότητα αυτή τη σύγχυση που επικρατεί μέσα στο μυαλό των περισσοτέρων μας, αναφορικά με τις προσδοκίες μας από τις σχέσεις και τον ιδανικό μας σύντροφο.


Σχόλιο από thank (15.09.2008)
- Πανδώρα ευχαριστώ θερμά για το σχόλιο. Συμφωνώ. Το ζήτημα είναι πως οι συνταγές μπορεί να είναι πετυχημένες, αλλά ταυτόχρονα υποτίθεται πως οι άνθρωποι έχουν και άλλα κοινωνικά ερεθίσματα προς άλλες κατευθύνσεις, σκέφτονται κλπ. Επομένως, τα όποια πρότυπα και συνταγές δεν βασίζονται μόνο στο "πέρασμα" ενός συγκεκριμένου τρόπυο ζωής και στάσης. Πηγαίνουν και πιο βαθεία, έχουν τη ρίζα τους σε ποικίλες ιδεολογίες, αντανακλαστικά, όπως θες πες το. - Ισως αυτός ειναι ο λόγος που ξεκίνησα από τους πιτσιρικάδες για να καταλήξω στους μεγάλους, για να διαπιστώσω πως λίγα έχουν αλλάξει από μία άποψη. Πάντως, Νομίζω πως η δική σου προσέγγιση στο τελευταίο ποστ ήταν πολύ πιο ολοκληρωμένη (άσχετο βέβαια αυτό).

- Κέρατο, Ματζίκα καλησπέρα. Προφανώς εμείς επιλέγουμε τελικά, οτι μας αξίζει παίρνουμε, αλλά - ειλικρινά - σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν ξέρω αν πρόκειται για συνειδητές επιλογές, ή "κεκτημένους" αυτοματισμούς.

- Σοκολά ευχαριστώ πολύ. Να σου πω την αλήθεια προς στιγμήν σκέφτηκα να το βάλω ως σχόλιο στο δικό σου ποστ, αλλά μετά συμμαζεύτηκα. !!!!!! Ενδιαφέρουσα η άποψη της παραμυθοκουρτίνας :):) Στο ερώτημά σου απαντά ο Γιάννης πιο κάτω.


Τώρα ανοίγεις βέβαια και ένα θεματάκι περί του τυπικού δείγματος ή της μεμονωμένης περίπτωσης, με ποιον τρόπο δηλ, μπορούμε - αν μπορούμε - να ξεχωρίσουμε το ένα από το άλλο.

Πάλι νομίζω πως το στυλ που γράφει ο Γιάννης σκιαγραφεί μία πρώτη εκδοχή. Δηλ, σε ακραίες περιπτώσεις μπορούμε να μιλάμε για αντιπροσωπευτικά δείγματα ανδρών ή γυναικών συγκεκριμένου στυλ, τρόπου σκέψης κλπ. Αλλά, στις περισσότερες περιπτώσεις, το πράγμα μπερδεύεται, μπαίνουν οι γκρίζες - ή και πολύχρωμες περιοχές -. Εγω γενικά αποφεύγω να το προσεγγίζω με τη λογική του αντιπροσωπευτικού ή όχι. Σε πολλές περιπτώσεις οκ δεν κρατιέμαι, τα ξεχωρίζω και ξεμπερδεύω. Κάποιες φορές όμως την πατάω.

Σε επίπεδο θεωρίας, παρατήρησης και γνώσης, η έννοια του αντιπροσωπευτικού ή μη δείγματος, προσδιορισμένου ρόλου, συμπεριφορών κλπ βοηθάει πολύ. Αλλά μάλλον σαν εργαλεία που ο καθένας μας τα παίρνει και στη συνέχεια ερμηνεύει τους άλλους μέσα από πολλές διαδρομές. Επομένως, ναι, ο συγκεκριμένος μπορεί και να ήταν .... Αλλά πχ αν τον γνώριζες προηγουμένως μπορεί να αξιολογούσες τα στοιχεία του εντελώς διαφορετικά.


- Ρένα, ναι συμφωνώ πως για τέτοιους ανθρώπους, το να εναρμονίζονται (τελικά) με βαθύτερες επιταγές του εαυτού τους, με αρχές κλπ, δεν είναι κατακριτέο και καλά κάνουν. Από την άλλη όμως, όπως λες κι εσυ, ειναι φορές που δεν γίνεται να χτίζεις μία ζωή - δική σου και του άλλου - βασισμένη σε ιδεολογήματα και σε κουρτινάκια, που τελικα΄είναι και απάνθρωπα.

- Γιάνη - γιάννη ..... !!!!!!! Mε το που είδα (και βεβαίως διάβασα το σχόλιό σου) καταχάρηκα.... Δεν έχω να προσθέσω τίποτα, με βρίσκεις σύμφωνο και σε ότι αφορά το νόημα και σε ότι αφορά τον τρόπο που το παρουσιάζεις. (άσε που ενδεχομένως γλύτωσες και τη σοκολά από μερικά κατεβατά που θα έπρεπε να διαβάσει.....) Δεν μου αρέσει να ανοίγω προσωπικές συζητήσεις στα σχόλια των πόστς, αλλά πραγματικά μόνο και μόνο το γεγονός που μπήκες και στάθηκες στο ποστάκι αυτό, με τιμά. Ο λόγος σου και η διαδικτυακή σου παρουσία μένει ξεχωριστός, γιατι κατορθώνεις να εμπλουτίσεις. Είτε με τη συμφωνία σου, είτε με τη συμφωνία σου. Σ' ευχαριστώ πολύ. :):)



Σχόλιο από StavmanR (15.09.2008)
Θάνο η περιγραφή σου ταιριάζει σε μεγάλο βαθμό με τις περιγραφές που έχω ακούσει κι από άλλους που είχαν παρόμοιες "εμπειρίες". Ήμουν πάντοτε κατά του αγοραίου έρωτα αλλά και του "καμακιού", καθώς πρόκειται για καθαρά κτητική αντιμετώπιση του έρωτα. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε οικονομική συναλλαγή και στη δεύτερη "κατάκτηση" (καθολική κτήση, ιδιοποίηση).

Πολύ καλό το ποστ με μεγάλες αλήθειες σε μικρές ενότητες. Καλησπέρα :)


Σχόλιο από thank (16.09.2008)
Σταυρε καλημέρα και ευχαριστώ για το σχόλιο. Για τον αγοραίο έρωτα. Εκείνη την ώρα που διαδραματιζόταν η όλη "φάση" εμένα περισσότερο με απασχολούσε το τι θα γινόταν στον κόσμο αν κάποιοια ζώα που ηταν βάρδια στα ραντάρ του Περλ Χάρμπορ βαρούσαν εγκαίρως συναγερμό και οι άλλοι ηλίθιοι που παρακολουθούσαν τον Ιάπωνα πρεσβευτή στις ΗΠΑ αποκρυπτογραφούσαν εγκαίρως το σήμεα για κύρηξη πολέμου που είχε στείλει το Τόκυο. Ο πόλεμος ίσως είχε άλλη τροπή, ίσως είχαμε αποφύγει (λέμε τώρα ...) την πυρηνική βόμβα κλπ κλπ κλπ. Ξέρεις πως είναι αυτά... επίσης με απωθούσε (με κόμπλαρε δηλ και δεν μου άρεσε κιόλας το όλο σκηνικό, η παλιόφατσα που ήταν μέσα ...κλπ). Δεν με απασχολούσε το ηθικό στοιχείο τόσο πολύ. Αλλά με διέλυσε η "ιδεολογική" προσέγγιση που ακολούθησε το "κράξιμο" που έφαγα .. κλπ κλπ. Ποιος είμαι και που πάω δηλ.

Ιδεολογικά και ηθικά ναι, ο αγοραίος έρωτας δεν είναι και ότι καύτερο ως ανθρώπινη αξία. Ελα ντε όμως που αυτοί οι, ρόλοι, οι φανερες και κρυφές ιδεολογίες που κουβαλάνε οι άνθρωποι δεν είναι άσπρο - μαύρο. Ολοι μας και κυρίως τα αγόρια που μεγαλώσαμε με το συναίσθημα, τους προβληματισμούς κλπ ως κυρίαρχο - τουλάχιστον στα εφηβικά και μεταεφηβικά χρόνια, έχουμε πάρει μια γεύση και της άλλης πλευράς. Εκείνων των άλλων, που η εμπειρία τους δεν περιορίστηκε στη χαμένη πορτοκαλαδίτσα και το ex ante κραξιμο της παρέας. Που πηγαν μόνοι τους, με τον μπαμπά τους ή τον θείο τους και ξεκίνησαν έτσι την ερωτική τους ζωή. απο επιλογή (ακόμα και οικογενειακή !!!!!) . Και τα χρόνια πέρασαν και όλα τα αγοράκια μεγάλωσαν και βρέθηκαν πολλοί απο εκείνους που τους λέγαμε "δικούς μας", να έχουν χάλια συναισθηματική ζωή, και να φερονται κτητικά, ιδιοποιητικά, απαξιωτικά στη σύντροφό τους κλπ κλπ. Και ταυτόχρονα πολλοί απο εκείνους που θεωρούσαμε "περίεργους", να τα πηγαίνουν μια χαρα, να αγαπάνε, να αγαπιούνται, να ζουν αρμονικά (μόνοι τους ή με τη σύντρόφό τους). ΄Δεν ξέρουμε αν ο ήρωας της β' φάσης της ιστορίας, αυτός που έδιωξε διάλεξε και έδιωξε την υποψήφια "μάνα" των παιδιών του, ήταν τελικά απο τους μεν ή τους δε.... Το παιχνίδι - δυστυχώς ή ευτυχώς - παιζεται σε πολλά επίπεδα Σταυρό μου. Και επίσης ευτυχώς ή δυστυχώς, δύσκολο να τα ανακαλύψουμε όλα.

Το καμάκι είναι άλλο κατά τη γνώμη μου. Σε πολλές περιπτώσεις, δεν γίνεται καν για να κερδίσεις τον άλλον (με σοβαρό ή μη σοβαρό σκοπό), απλά για επιβεβαίωση. Και υπάρχουν πολλές εκδοχές. Ναι να σου πω την αλήθεια, αυτό το βουρ και ότι παρει ο χάρος κι εγώ δεν το μπόρεσα ποτέ, δεν μου άρεσα και κόμπλαρα επίσης (ίσως επειδή δεν μου άρεσα). Αλλά και εδώ παλι, υπάρχουν πολλοί έρωτες που ξεκίνησαν από καμάκι (ως επι το πλείστον βέβαια λίγο ποιοτικό, με φαντασία, χιούμορ κλπ). Και βέβαια έντονα πάθη που ξεκίνησαν από προσεγγίσεις γεμάτες ντροπή, αμηχανία, κομπλάρισμα κλπ. ... Ανάλογα.

Λοιπον, επειδή κι εσύ πετάς τη σκούφια σου για αναλύσεις κλπ και μας βλέπω να του αλλάζουμε τα φώτα, σε χαιρετώ προς το παρον και σ' ευχαριστώ πολύ, ειλικρινά, για τα σχόλια σου΄. (Και αν πλακώσει κανένας Χόρχε με κανένα σκουπόξυλο και μας πάρει στο κυνήγι γιατι του κάναμε κόκκινο το μαγαζί, θα του πω "αφεντικό, αυτός το ξεκίνησε" :):):)



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Συγγραφέας
thank


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/thank

Τα γνωστά που έχουν τα περισσότερα μπλόγκς.






Tags

Αναφορές Ιστορίες Μουσικές Σινεμά Σκέψεις




Επίσημοι αναγνώστες (9)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης