αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Το μπλόγκ μου.
No slogan
Home

29 Οκτωβρίου 2008, 00:33
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μία παρέα, εκεί στο Σούνιο
Ιστορίες  

 

Μαζευόντουσαν, και συζητούσαν. Για τον Ανθρωπο, για τη φιλοσοφία ... Φοιτητές της ΑΣΟΕΕ οι περισσότεροι. (υπήρχε και τότε, το 1940). Αλλά και άλλοι. Δεν έχει σημασία ποιοί ήταν. Η δικτατορία του Μεταξά, είχε συνεφιάσει τη σκέψη και το συναίσθημά τους. Προσπαθούσαν λοιπόν να βρούν διέξοδο, παίζοντας ανάμεσα στον Νίτσε, τον Μάρξ, τη Λούξεμπουργκ, τον Σοπενάουερ, τον Νίτσε και άλλους. 

Ο πόλεμος, ήταν ακόμα μακρυά, αλλά τους απασχολούσε. Τον φοβόντουσαν για τη χώρα, αλλά θα ήταν μία διέξοδος. Θα έδινε νόημα. Θα ταρακουνούσε την κοιμισμένη κοινωνία. Και θα έφευγε και ο Μεταξάς, με τους "Αλκιμούς" του, αυτά τα τσογλάνια της νεολαίας του.

Της μόδας τότε ήταν η Ριρίκα. Ενα τραγούδι. Ριρι - Ριρι - Ριρίκα. κλπ Η μέρα τέλειωσε με τη Ριρίκα. Και την επομένη, κυρήχθηκε η επιστράτευση. 28.10.1940. 

Παρουσιάστηκαν όλοι. Μία παρέα, εκ Λαρίσης ορμώμενη, στελέχωσε το 4ο Σύνταγμα Πεζικού. Εκείνος πήγε στον λόχο των όλμων. Ανθυπολοχαγός. (δεν θυμάμαι αν ξεκίνησε έτσι, ή πηρε προαγωγή στη συνέχεια). Αλβανία. Πόλεμος.

Τον πρώτο καιρό των μαχών. Νυχτερινή προέλαση. Οι Ιταλοί υποχωρούσαν. Το πυροβολικό και οι όλμοι μας τους είχαν τσακίσει και έφευγαν ατάκτως. Τους ακολουθούσαν οι δικοί μας. Ολο χαρά και περηφάνεια. Τους σκίσαμε.

Νύχτα. Χιόνιζε. Το 4ο Σύνταγμα τους κατεδίωκε. Πέρασαν από ένα ποτάμι (κάτι τέτοιο). Ειχε αρχίζει να ξημερώνει. Η μυρωδιά ήταν έντονη και ενοχλητική. Το έδαφος, φάνηκε περίεργο. Κάποιες φορές δεν ήξεραν αν πατούσαν σε βράχο, σε χώμα, δεν είχαν ξανοίωσει αυτή την αίσθηση κάτω από τα πόδια τους. Πέρασαν και τα μουλάρια που μετέφεραν υλικό, πέρασαν και τα ελαφρά πυροβόλα.

Πού και πού, οι δικοί μας τραγουδούσαν και το Ριρίκα. Ριρι - Ριρί Ριρίκα κλπ. 

Ξημέρωσε. Στάση. Για ξεκούραση, αναφορά και τα σχετικά. Κάποιοι πήγαν στις όχθες του ποταμού. Κατάλαβαν γιατό το έδαφος ήταν περίεργο. Απλά, για αρκετή ώρα, περνούσαν πάνω από πτώματα Ιταλών. Αλλά ατόφια και άλλα διαμελισμένα. Κάποιοι έκαναν εμμετό, κάποιοι έκλαιγαν, κάποιοι έτρεμαν. Σίγησαν τα τραγούδια.

Συνεχίστηκε η προέλαση. Ο θάνατος, ολοένα και σόκαρε λιγότερο. Ξανά στάση, στήσιμο σκηνών. Νύχτα. Μέσα στο αντίσκηνο. Ηρθε η ώρα για τη Ριρίκα. Ριρί - Ριρί Ριρίκα. Εκείνος βγήκε από τη σκηνή για να κάνει τσιγάρο. Ειχε αρχίζει να εκνευρίζεται με τη Ριρίκα. Γρουσούζα είχε βγεί. Αλλά οι άλλοι, η παρέα, που καποιοι ηταν στο Σούνιο, κάποιοι, όχι, έμειναν μέσα τραγουδώντας τη Ριρίκα.

Ακούστηκε ο ήχος της οβίδας. Πάνω στη σκηνή. Δεν έμεινε τίποτα. Και κανείς. Έκείνος από το ωστικό κύμα πετάχθηκε σε έναν βράχο και τραυματίστηκε. Εμειναν καποια σημάδια, δεν έχει σημασία.

Από τότε η ριρίκα δεν ακούγεται. Και όταν κάποιος την τραγουδούσε έπρεπε να σωπάσει. Ακόμα και πολύ μετά, στις εκπομπές "ρετρό" όποτε ακουγόταν αυτή η Ριρίκα, τον έβλεπα να χλωμιάζει. Ποιός? αυτός που ήταν, σε όλη του τη ζωή, οπαδός του λόγου, του ανθρώπου και των έργων του, αντι-μεταφυσικός, οπαδός του μπακουνιν, του άνταμ σμίθ, αντικομουνιστής και αντιφασίστας.

Επιστροφή. Από τους 2.500 του σύντάγματος έμειναν μόνο 800. Με τα πόδια, συντεταγμένοι και άοπλοι. Από Αλβανία, Λάρισα και μετά Αθήνα, όπου και έμενε. Στη διαδρομή συναντούσαν Γερμανικά Στρατεύματα. Κάπου στην Κεντρική Ελλάδα, τους σταμάτησε Γερμανική περίπολος. (στρατιώτες της βέρμαχτ, όχι εσ- εσ).

Ο επικεφαλής έκανε τυπικο έλεγχο. Στάθηκε προσοχή. Εδωσε εντολή και η μονάδα του παρουσίασε όπλα. Χαιρέτησε, τιμώντας τον γενναίο Ελληνικό Στρατό και έδωσε άδεια, τιμής ένεκεν, στον επικεφαλής Ανθυπολοχαγό, να κρατήσει το περίστροφό του.

Αθήνα. Σύνδεση με τις δυνάμεις του ΕΔΕΣ. Εκδοση παράνομης εφημερίδας, "Ελεύθερος Ελλην" Κεντρικό σύνθημα, "τό Οχι που γράφουν με το αίμα τους σήμερα οι νέοι της Ελλάδος, τους δίνει το δικαίωμα να πούνε αύριο το μεγάλο Ναι". Εξάρθρωση της ομάδας, οδός Μέρλιν (αρχηγείο Γκεστάπο), συνοπτικές διαδικασίες, προς εκτέλεση. Κάποιοι δεν πρόλαβαν. Κάποιοι, ανάμεσά τους και εκείνος, γλύτωσαν, μετά απο κάποιες παρεμβάσεις.

Εξω ήταν Τα τάγματα Ασφαλείας, οι ακροδεξιοί δολοφόνοι συνεργάτες των γερμανών. Και η ΟΠΛΑ, η μετωπική οργάνωση του ΚΚΕ που δεν άφηνε όρθιον οποιονδήποτε θεωρούσε ύποπτο. Πρώτοι και καλύτεροι οι διαφωνούντες του ΚΚΕ, μετά οι του ΕΔΕΣ, μετά οι συνεργάτες των γερμανών κλπ. Σφαγή. Κανονικότατη.

Απελευθέρωση. Δεκεμβριανά. Αντάρτικο. Στρατοδικεία. Πάλι σφαγές, ενώ η Ευρώπη είχε ξεκινήσει να ξεχνάει. Δεν έχουν σημασία τα περαπέρα.

Από τότε, και για πάντα, μέχρι τις τελευταίες του στιγμές, πάντα, όμως, τη μέρα της 28ης έκλαιγε. Οταν συζητούσε, όταν έβλεπε και άκουγε τα ντοκουμέντα (ηχητικά και κινηματογραφικά). Ηταν περήφανος. Και πληγωμένος. Πάντα, μα πάντα, την κουβέντα τη γυρνούσε εκεί. Στο έπος της γενιάς του. Ξεκινώντας από το μεγαλείο για να καταλήξει στο κλάμα. Και η βία, ο πόλεμος, οι θυσίες, ηταν κάτι το επικό, αλλά τα ήθελε στην ιστορία. Μόνο εκεί. Στο παρελθόν. Με τίποτα και για κανέναν, στο παρόν του και στο μέλλον.

Και η ευχές, ήταν για ιδανικά, αγώνες, γκρεμίσματα και χτισίματα, αμφισβητήσεις και δημιουργίες, αλλά πάντα, πάντα .. κατέληγε .. στο "χωρίς τη φρίκη του πολέμου και του θανάτου" Ουτοπία. Αλλά, ίσως οφείλεται σε αυτό το τραγικό που έχουν τα μεγάλα έπη. Μεγαλείο και φρίκη. Μαζί.

(όλα ειναι 100% αληθινά δεδομένα, από 100% υπαρκτό πρόσωπο, έχει φυγει εδώ και πάρα πολύ καιρό). 

   

 


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από pastella (29.10.2008)
Πως τα καταφέρνουμε να ενωνόμαστε και μετά να τα κάνουμε σκ**α σαν λαός, είτε λίγο πριν τελειώσει το ζόρι ή αμέσως μετά, προσθέτοντας ακόμη ένα ζόρι, ποτέ μου δεν κατάλαβα.

Η λέξη ξανά είναι πολύ συχνή στην ελληνική πραγματικότητα.


Σχόλιο από chocolat (29.10.2008)
Απίστευτο το πώς μπορεί να ειπωθεί, χρόνια μετά, μια ιστορία γραμμένη με αίμα σε δυο γραμμές: "Απελευθέρωση. Δεκεμβριανά. Αντάρτικο. Στρατοδικεία. Πάλι σφαγές, ενώ η Ευρώπη είχε ξεκινήσει να ξεχνάει. Δεν έχουν σημασία τα περαπέρα".

Όντως δεν έχουν. Γιατί η ιστορία σπάνια θυμάται τα άτομα. Θυμάται μόνο τα γεγονότα. Και οι πιο τυχεροί είναι αυτοί που είχαν την ευκαιρία να ζήσουν από πρώτο χέρι μια τέτοια διήγηση, και να την πουν μετά με το δικό τους τρόπο.

Είναι πολλά που θα ήθελα να ρωτήσω. Θα τα κρατήσω για μια άλλη φορά.

Καλημέρα, Thank, κι ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας μια δικιά σου ιστορία :)


Σχόλιο από DITHEN (29.10.2008)
"Χωρις τη φρικη του πολεμου και του θανατου"!!

Καποτε ισως φθασουμε σε ενα επιπεδο που ανθρωποι θα εχουν λισμονησει θαμενο το "τσεκουρι του πολεμου", που οι επαναστασεις για αλλαγη θα γινονται αναιμακτα, που ο ανθρωπος θα σεβεται την ζωη του πλησιον του, που θα σταματησουμε να τρωμε τις σαρκες μας ως ανθρωποτητα!

Μακαριοι και καταραμενοι συναμα, οσοι εζησαν και επεζησαν ενος τετοιου επους! Μακαριοι που εζησαν και πολεμησαν για τα ιδανικα τους! Καταραμενοι, γιατι ειδαν τα ιδανικα τους να γκρεμιζονται απο ολους αυτους που εκμεταλλευτηκαν τον αγωνα τους!

Τουλαχιστον αυτοι εζησαν ενα επος!

Υπεροχο post!


Σχόλιο από thank (29.10.2008)
Στέλλα μου, ούτε κι εγω το έχω καταλάβει, ή μάλλον δεν μπορώ να το δεχτώ. Kai δεν μπορώ να φορτώσω τα πάντα, σε ξένους δακτύλους και δυνάμεις της ανωμαλίας και της αντίδρασης, που κάνουν ότι θέλουν κυβερνήσεις, κεντρικές επιτροπές κομμάτων, προσωπικότητες, οργανωμένους πολίτες ... και τα σχετικά. Δεν μου αρκεί.

Εδώ, βρε Στέλλα μία φορά έκαναν κοινή επιχείριση οι αριστεροί και οι δεξιοί κατά των Γερμανών, με την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου (έτσι λένε) και θυμάμαι πως οι μετέπειτα ιστορικοί το ανέφεραν ως φοβερό γεγονός. Οχι επειδη ανατινάχθηκε μία γέφυρα από την αντίσταση (γι αυτό μπράβο και ζήτω), αλλά επειδή συνεργατηκαν, λέει.

Το αυτονόητο πρέπει και να χειροκροτείται, ακόμα και στην ιστορία. Τελος πάντων. Ευχαριστώ για το σχόλιό σου και καλή σου συνέχεια :):)

Σοκολά έχεις απολυτο δίκιο πως η ιστορία δεν θυμάται τα μεμονωμένα άτομα και τις αγωνίες τους, αλλά τα γεγονότα. Και πολλές φορές επιλεκτικά, διανθισμένα, ίσως και παραμορφωμένα. Για την επίσημη αναφέρομαι. Αλλά κάτι πρέπει να δώσει στη συλλογική μνήμη και τη συνέχεια, οπότε .. της δείχνουμε κι εμεις ανοχή γιατα όποια ατοπήματα.

Ναι έχεις, δίκιο, θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που έζησα διηγήσεις και όχι μονο αυτές. Και κλίμα, αντιφατικό. Δεν είναι εύκολο να το διαχειριστείς καμμιά φορά. Και από την άλλη, όσο γίνεται, γιατί αυτά ειναι πολύ προσωπικά θέματα, καλό είναι να τα μοιράζεσαι. Τώρα σε ποιούς και με ποιον τρόπο είναι άλλο θέμα, ξεφεύγει. Και κάτι τελευταίο, ρώτα ότι θέλεις και όχι μόνο στο ποστ αυτό η σε άλλα, αλλά παντού και συνέχεια. Απλά, προκαταβολικά σου λέω πως ερωτήσεις από ανθρώπους με ενεργή σκέψη, κάνουν καλό και σε αυτούς που ρωτούν και σε αυτους που απαντούν. Απλά οι τελευταίοι, πρέπει να ξέρουν πότε θα απαντούν, πότε θα ρωτούν κι εκείνοι άλλους για να απαντήσουν και πότε θα το βουλώνουν με ένα ειλικρινές "δεν ξέρω". :):) Ευχαριστώ κι εγω για τις παρατηρήσεις σου :):)

Δήθεν, άθελά σου έχεις και μια ψιλοευθύνη γιατο ποστ, καθόσον ήμουν έτοιμος να το βάλω - με περικοπές - σχόλιο στο δικό σου, με βόλευε, αλλά φέρθηκα ως κύριος :):)

"Κάποτε, ίσως φθάσουμε... Το βλέπω ως ευχή που διαμορφώνει αξίες, ή που τείνει να διαμορφώνει αξίες. Και χρειάζεται να το λέμε και να το πιστεύουμε. Απλά δεν θα γίνει ποτε δήθεν μου. Βοηθάει οταν προσθέτουμε, "θα γίνει αλλά εμείς δεν θα είμαστε εδω για να το δούμε", οπότε θα κληρονομήσουμε το κυνήγι της αθωότητας σε επόμενες γενιές, αλλά .. δεν θα γίνει και πάλι.

Το "μακάριοι και καταραμένοι συνάμα", το κρατάω. Ευχαριστώ. Μου άρεσε πολύ. Καλό σου βράδυ (η καλή σου μέρα :):)


Σχόλιο από pterarhos (29.10.2008)
Καλησπερα thank.Θιγεις μεγαλο θεμα και καλα κανεις, πλην ομως η Ευρωπη οχι μονο δεν ξεχναγε(για αυτο ΕΧΟΥΝ σημασια τα παραπερα)αλλα τιμωρουσε οσους πριν χαρακτηριζε ηρωες.Οι επιπτωσεις τουλαχιστον σε Ελλαδα και Ισπανια ειναι ακομα ορατες. Αναφερομαι στα κινηματα αντιστασης, των δυο χωρων, και στην τυχη που επεφυλασαν οι μετεπειτα κυβερνησεις σε κεινους τους ανθρωπους .Κοινο μυστικο οτι και οι δυο Παγκοσμιοι εγιναν για οικονομικους λογους, οτι μακελευτηκαν εκατομμυρια ,για συμφεροντα λιγων.Οτι τα αντιστασιακα κινηματα πολεμησαν για την αξιοπρεπεια του Ανθρωπου και οτι υπηρξε κερδος για την συνεχεια των οποιων κοινωνικων κατακτησεων.Ας κλεισω καπου εδω γιατι ισως ειπωθουν πραγματα που θα ξυσουν πληγες.Οσοι ειχαν την ευτυχια και και βαρεια ιστορικη ευθυνη να αντιπαλεψουν το κτηνος του Ναζισμου, ανηκουν στο Πανθεο των Ηρωων, γιατι στην ουσια ηταν πολιτες που προδωσαν οι τοτε κυβερνησεις τους , μονο τιμη τους πρεπει. Ειθε να μη χρειαστει ποτε ανθρωποι να ξαναγινουν "κρεας για τα κανονια" ουτε οι αξιες τα ονειρα τα ιδανικα να ματωσουν σε αδελφοκτονες κονιστρες.Δεν μιλω μονο θεωρητικα , υπαρχουν εκτελεσμενοι στον στενο συγγενικο κυκλο.Να εισαι καλα.


Σχόλιο από thank (30.10.2008)
πτέραρχε καλησπέρα. Δεν θα ξύσεις καμμία πληγή, αλλα και να τη ξύσεις, νομίζω πως αυτός είναι και ένας από τους λόγους που "συζητάμε" (λέμε τώρα ..., αλλά το προσπαθούμε που και που). Κατ' αρχήν, όντως ξεκαθαρίζεις κάποια πράγματα που εγώ τα ξεπέρασα.

Ειχαμε, όντως μετά τον πόλεμο, Ισπανία, Ελλάδα (και Πορτογαλία απότι θυμάμαι) που δεν ακολούθησαν και ζορίστηκαν, σε καθεστώτα από φασιστικά, έως αντιδημοκρατικά (το επιεικέστερο). Και όντως, στην Ελλάδα ένα μεγάλο μέρος από τα κινήματα αντίστασης μπήκαν στο περιθώριο και όσοι τα στελέχωσαν, διώχθηκαν με τρόπο χυδαίο και απάνθρωπο. Επομένως, ναι έχεις δίκιο και καλά κάνεις και το επισημαίνεις πως δεν ήταν όλη η Ευρώπη που ξεχνούσε. Οταν έγραψα πως "δεν έχει σημασία", το έκανα γιατι ήθελα να σταθώ στο '40 και να μη πάω πιο μετά, αν και είναι δύσκολο να μην πας. Εξ άλλου 2-3 σχολίασαν και 2-3 πήγαν.

Τώρα που το σκέφτομαι,η ίδια - και ίσως χειρότερη - φρίκη που έζησαν αυτοί όταν είδαν τους Ιταλούς νεκρούς που πέρασαν πάνω από τα πτώματά τους, θα έπιανε και τους αντάρτες που πολεμούσαν τον κυβερνητικό στρατό, ή το αντίστροφο. Πολεμούσαν για τις ιδέες τους (άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο ή και καθόλου για ιδέες), αλλά τελικά η φρίκη και το μεγαλείο του νικητή παρέμεινε η ίδια. Και πολύ απλά, οι ίδιες στολές που τίμησαν το έπος του 40, φοριόντουσαν από τον ΕΛΑΣ και τον ΕΔΕΣ οταν πολεμούσε ο ένας τον άλλον στον εμφύλιο.

Ολοι οι πόλεμοι βασίζονται σε οικονομικές συνθήκες, όπως και τα περισσότερα γεγονότα της ιστορίας, αλλά δεν νομίζω ότι αρκεί να τα ερμηνευούμε μόνο έτσι. Μεγάλη συζήτηση βέβαια. Και έχουμε εκπλήξεις στην πορεία. Οταν οι ίδιοι (δυτικοί) που έδειχναν ανοχή στον Χίτλερ την περίοδο της ανόδου, μετά τον έλεγαν κτήνος. Και όταν επίσης αυτοί που υπέγραφαν σύμφωνα μη επίθεσης με τον Χίτλερ (Στάλιν), στη συνέχεια αντιστεκόντουσαν και δημιουργούσαν το έπος (και την τραγωδία / θηριωδία) του Στάλινγκραντ.

Τέλος, για το τι έγινε μετά, παρουσίασα μία πλευρά του συγγενικού μου κύκλου. Που μετά, βρέθηκε, ιδεολογικά, με τους νικητές. Και παρόλα αυτά δεν μπορούσε να αποδεχθεί την φρίκη όλου αυτού του έπους της νίκης. Υπάρχει και η άλλη πλευρα, όπως σε πολλές οικογένειες, που ήταν με τους ηττημένους. Που διώχθηκε από την δεξιά, την παράτησε στα κρύα του λουτρού το το ΚΚΕ, δεν είχε στον ήλιο μοίρα για πολλά χρόνια. Και μετά άρχιζε να καταλαβαίνει πως η Σ. ενωση, τα οράματά τους κατέρευσαν, ή δεν υπήρξαν ποτέ. αυτοί νομίζω πως βίωσαν το μεγαλύτερο δράμα. Λοιπον, είναι περασμένη η ώρα με κούραση και πήξιμο, δεν ξέρω άν προχώρησα καθόλου τη κουβέντα ή τα μπερδεψα λίγο, αλλά .. μια χαρά αφού δεν πρόκειται να τα διαβάσει και κανείς ... :):).

Καλό σου βράδυ και σ' ευχαριστώ και πάλι.


Σχόλιο από pterarhos (30.10.2008)
Καησπερα αν μη τι αλλο δεν πηγε χαμενη η απαντηση. Πιστευω οτι εχει διαβαστει, ολο και καποιους ενδιαφερει!
Σε γενικες γραμμες καπως ετσι εγιναν τα πραγματα και ο αποηχος κραταει ακομα. Να εισαι καλα καλη ξεκουραση.


Σχόλιο από Astron (01.11.2008)
Σκέφτομαι πόσο πιο χρήσιμο και ουσιαστικό θα ήταν να διαβάζονταν κείμενα σα το δικό σου στους μαθητές των σχολείων αντί να σπαταλούν το χρόνο τους σε άσκοπες παρελάσεις που μας "...κάνουν όλους περήφανους" με την ομοιογένεια και την πνευματική ακαμψία τους.

Αυτοί οι παππούδες που βουρκώνουν όταν μιλούν για τη φρίκη του πολέμου, ίσως είναι οι μόνοι που γνωρίζουν το πραγματικό νόημα του '40. Είναι αυτό που λες: "ιδανικά, αγώνες, γκρεμίσματα και χτισίματα, αμφισβητήσεις και δημιουργίες, αλλά πάντα, πάντα .. κατέληγε .. στο χωρίς τη φρίκη του πολέμου και του θανάτου"

Τέτοιες επέτειοι πρέπει να μας υπενθυμίζουν την σημασία της ειρήνης, και ότι τα χρόνια που ζούμε εμείς τώρα είναι παράδεισος μπροστά στην κόλαση που έζησαν οι άνθρωποι τότε.
Σε κάποιο βαθμό ίσως η Ευρώπη να έχει μάθει κάτι από αυτήν την ιστορία γιατί είχε εκατομμύρια νεκρούς στο έδαφός της. Άλλες δυνάμεις όμως αντιμετωπίζουν ακόμα τους ανθρώπινους θανάτους σα περιττή λεπτομέρεια.
Και υπάρχουν βέβαια και οι πολεμοχαρείς (ανεξαρτήτως χώρας) που βιάζονται να ταχθούν υπέρ του όποιου πολέμου θεωρώντας ότι θα βρίσκονται στη θέση του φονιά και όχι του θύματος.

Πέρα από όποιες πολιτικο-φιλοσοφικές προεκτάσεις, με συγκίνησε πάρα πολύ ο βιωματικός τρόπος των περιγραφών σου. Το είχα διαβάσει το κείμενο εδώ και λίγες μέρες και έψαχνα το χρόνο να σε ευχαριστήσω. Να 'σαι καλά Θάνο μου που με τη γραφή σου ζωντάνεψες το αληθινό, το ανθρώπινο νόημα του '40: Όχι άλλοι πόλεμοι, όχι άλλη φρίκη.


Σχόλιο από thank (02.11.2008)
Παύλε καλησπέρα !!!! Εγώ σ' ευχαριστώ για το σχόλιο (όπως και για εκείνο το αρθράκι σου πριν 3 χρόνια περίπου και για τον καφέ στο τίζ πριν από κανένα εξάμηνο :):). Ειχες να διαβάσεις εκτός από το πόστ και τα σχόλια, που πραγματικά το εμπλουτίζουν.

Εχεις δίκιο, τελικά, οι πραγματικοί γνώστες του '40 είναι οι παππούδες. Που λογοστεύουν όσο πάνε. Εχουν κι αυτοί τις δικές τους εκδοχές, τις διαφορές τους, αλλά νομίζω πως κατά βάθος κάπου συναντιούνται. Σε κάποιο καιρό από σήμερα, που θα έχουν αποχωρήσει και οι τελευταίοι, θα έχουμε πλέον το απόλυτο ελεύθερο να φέρουμε την ιστορία αυτή, όπως και τόσες άλλες στα μέτρα μας. Με την προεκτάσεις, το συναίσθημά μας, τα απωθημένα μας και τα όνειρά μας. Δεν νομίζω να συγκλίνουν ποτέ, για όλους Παύλο. Αυτό είναο το τραγικό, αλλά και το ενδιαφέρον.

Πάντως, τώρα που σκέφτομαι το σχόλιό σου, σκέφτηκα πως αυτοί οι ήρωες, τα κατορθώματα, τα δυνατά και τα δύνατα που έκαναν, εκτός από την ανάγκη για γνώση, και ερμηνεία των γεγονότων προσφέρουν και αυτό το συναίσθημα. Μεγαλοπρεπές, ή τραγικό, δεν έχει σημασία, απλά είναι κάτι που και αυτό πρέπει να σκεφτούμε τι να το κάνουμε ανάμεσα στα τόσα αλλα που έχουμε.

Δεν σου λέω πως και σε μένα έχει λείψει η γραφή σου γιατί θα σε αποσυντονίσω, αλλά ... ε .. με την πρώτη ευκαιρία ... καλοδεχούμενος :):) Καλό σου βράδυ.



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Συγγραφέας
thank


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/thank

Τα γνωστά που έχουν τα περισσότερα μπλόγκς.






Tags

Αναφορές Ιστορίες Μουσικές Σινεμά Σκέψεις




Επίσημοι αναγνώστες (9)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης