αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Το μπλόγκ μου.
No slogan
Home

07 Ιανουαρίου 2009, 00:23
Ενοχες σκέψεις 1 - Ονειρα, τούμπες και σκουπίσματα.
Σκέψεις  

 

Η ΛΕΩΦΟΡΟΣ

Σε αγαπώ. Σε θέλω. Ελα μαζί μου. Κράτα μου το χέρι. Μη το φοβάσαι. Εχουμε να τρέξουμε στον κόσμο όλο.

Θα ξεκινήσουμε από την παλιά πόλη. Και στη συνέχεια θα σε παω στο Παρίσι. Εκεί που κάθε γωνιά του έχει τις αόρατες πινελιές δημιουργίας, έρωτα, πάθους. Σαν κι αυτές που μόνο εμείς μπορούμε να διαδκρίνουμε. Περίμενα εσένα για να πάω εκεί. Κι’ ύστερα, οπου θες.

Ελα παμε. Μια βόλτα στην παλία πόλη και μετά πάμε στο Παρίσι. Στάσου στο πεζοδρόμιο, στην άκρη του, μαζί μου. Εκεί που χωρίζεται η κίνηση των ανθρώπων από εκείνη των μηχανών. Εκεί που καταργείται η ελευθερία και μπαίνουν οι κανόνες. Εκεί που χωρίζεται η ψυχή από την ύλη. Που μας έχει υποτάξει.

Είναι μεγάλη η λεωφόρος που θα διασχίσουμε, έχει 10 λωρίδες και τ’ αυτοκίνητα τρέχουν. Τα φανάρια έχουν χαλάσει. Είναι και αυτή η καταιγίδα.... Εχει και ομίχλη. Δεν θα μας διακρίνουν οι οδηγοί. Αλλά εμείς είμαστε πλασμένοι για να ζούμε στις ομίχλες.

Γλυστράει και ο δρόμος. Δεν τα παω καλά ανάμεσα στα πολλά αυτοκίνητα ξέρεις.... Αλλά έλα. Βασίσου σε μένα. Ξέρω, λατρεύεις αυτήν την αδεξιότητά μου.

Εγώ ποτέ δεν τα μπορούσα αυτά. Τα καλούπια που έπαιρναν ψυχή. Και τη φύλαξα. Για σένα. Ελα. Την απολαμβάνεις. Περνάμε.

Ευτυχώς δεν είσαι σοβαρά. Θα είμαι κοντά σου στο ασθενοφόρο. Θα σου κρατάω το χέρι. ....

Σαν τρελλοί έτρέχαν όλοι.

Και αυτή ή ομίχλη, η βροχή, και φοράω και αυτά τα γυαλιά. Που να τους διακρίνω ..

Φοράμε και μαυρα ρούχα. Πάντα το λατρεύμε το μαυρο. Δεν το έβλεπαν.

Και όταν γλίστρησες γλίστρησα κι εγώ. Τα παπούτσια φταίνε.

Και οι πολλές λωρίδες.

Αλλά, ο πόνος είναι πάντα δεμένος με τον έρωτα. Αν δεν σε έπαιρνα μαζί μου, θα σε πρόδιδα. Γιατί μου είπες για τις παλιές πόλεις που λατρεύεις. Και το Παρίσι.

(Και μιά άλλη εκδοχή) ....

Γλίστρησες, έπεσες αλλά μου είπες να περάσω εγώ απέναντι, Να συνεχίσω. Να δω την παλιά πόλη και το Παρίσι.

Κι εσύ να δεις με τα δικά μου μάτια. Να σου προσφέρω τις εικόνες μου όταν γυρίσω. Γιατί μου το είχες πει, ποσο ήθελες να βλέπω τον κόσμο μεσα απ τα δικά σου μάτια κι εσυ μέσα απ τα δικά μου.

Κατάρα στις απάνθρωπες πόλεις τους, τις ασύδοτες κυκλοφορίες τους, στα ιμιτασιόν παπούτσια. Αλλά ο έρωτάς μας αντιστάθηκε. Γιατί δεν έχει όρια. Και έζησα το Παρίσι. Χωρίς εσένα. Αλλά με σένα.


Ποίηση. Υπέρβαση. Τράβηγμα. Ονειρο. Πάμε προς τα εκεί. Τόσο αναγκαίο για τη ζωή μας. Χωρίς αυτά τα τόσο αφαιρετικά, τόσο υπερβατικά, τόσο μη – γήινα, δεν ζούμε.

Και ταυτόχρονα. Τόσο απάνθρωπο. Με την τόσο πεζή του εκδοχή.

Αν δεν μπορείς να περάσεις την λεωφόρο, τότε πήγαινε άλλαξε παπούτσια, κάνε πράκτις, και μέτα ξεκίνα. Η πηγαίνετε βολτούλα στην πλησιέστερη ανισόπεδη.

Και μην αφήνεις τον άλλον. Ξέρεις, ο έρωτας είναι έρωτας, αλλά τα σπασμένα πλευρά και η πνευμονία μέσα στη βροχή πονάνε και τλαιπωρούν. Ειτε κρατάς το χέρι στο ασθενοφόρο, είτε όχι.

Και το ξέρουμε πως φταίνε οι οδηγοί που τρέχουν, οι πολεοδόμοι που έφταξαν μία πόλη όχι ανθρωποκεντιρκή, τα φανάρια που χαλάσαν.

Μη τάζεις ότι δεν μπορείς και μην παρατάς στη μέση των λεωφόρων (ειδικά με πολλές λωρίδες). Είτε είναι έρωτας, είτε φιλία, είτε οτιδήποτε. Ειτε και πολιτική ακόμα.



ΤΟ ΒΑΖΟ


Και στη συνέχεια, γύρισαν στο σπίτι. Τέλος πάντων, υπήρχε και ένα σπίτι, δικό του, δικό της, δεν έχει σημασία. Και ένα πρωϊνό της Κυριακής, μοιράστηκαν τις δουλειές του σπιτιού. Ενα χειροποίητο βάζο πέφτει και σπάει. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Το βάζο λοιπον ...

Εγκατέλειψε την μονιμότητα του τραπεζιού, σπρωγμένο από ένα φτηνιάρικο ξεσκονόπανο που χόρευε ανεξέλεγκτο.

Το κρατούσαν χέρια που δεν ήταν πλασμένα για ξεσκόνισμα, αλλά για να συνομιλούν με το σώμα του τα φιλοξενεί, κάτω απ τους ήχους της μουσικής.

Και τα κομμάτια του, σε σιωπή, άτακτα σκορπισμένα, περιμένουν το μάζεμά τους.

Τώρα δείχνουν τις κοφτερές τους μύτες. Ενώ πριν από τόσο λίγο έδειχναν το λείο της επιφάνειας. Εκείνης που μέσα στα χρώματα θα φιλοξενούσε λουλούδια και νερό.

Αν χάσουμε αισθήσεις όπως αυτή που περιγράφεται, ... χαθήκαμε

Ομως ...

Το βάζο έσπασε, έγινε κομμάτια,

κάποιος πρέπει να μαζέψει τα κομμάτια με σκούπα και φαράσι.

Και αυτός θα είσαι εσυ. Αν δεν μαζευτούν τα κομμάτια θα κοπεί κανένα πόδι. Το δικό σου ή το δικό μου. Και αν μπουσουλάει και κανένα μωρό στο σπίτι, θάχουμε και χειρότερα.

Και άλλη φορά να μην εισαι αφηρημένος.

Α ναι ... και ...

Αν δεν ξέρεις να ξεσκονίζεις ένα τραπέζι, μη το κάνεις. Θα σπάσεις το βάζο. Α ναι και σκασίλα μου αν η μουσική ήταν δυνατή και μεθυστική. Να τη χαμήλωνες. Εσπασε το βάζο, (κινδυνεύει και το μωρό και το πόδι μου).

Κιν δυνεύουν και τα καινούργια σου παπούτσια, με το λάστιχο από κάτω που δεν γλυστράνε στη βροχή, στις λεωφόρους με τις 10 λωρίδες. Θα τα τρυπήσεις και μετά θα ξαναγλυστράς όταν πηγαίνεις σούπερ μάρκετ και θα σου πέφτουν τα πράγματα. (για Παρίσι ξέχνα το. Μία Πλάκα και πολύ σου πάει .. με ταξί. Ουτε καν με το μετρό.)

(το παράκανα λίγο στο τέλος, αλλά είχα κουραστεί με την εναλλαγή μεταξύ ποίησης και καθημερινότητας ...)


Και οι δύο γραφές, αυτή η ποιητική και αυτή τόσο πεζή, για τη λεωφόρο και βάζο είναι το ίδιο. Η μάλλον είναι ΓΙΑ το ίδιο, αλλά τελείως διαφορετικές. Αναγκαίες για τη ζωή μας. Και οι δύο. Μόνο η πρώτη έχει θύματα. Μόνο η δεύτερη, έχει σάπισμα και ακινησία.

Υπάρχει αρμονία ? Μια αναμέτρηση και αυτή.

υποενοχή 1.
Το "ρομαντικό" της ιστορίας, ήταν αποτέλεσμα εξαιρετικά λογικής σκέψης κλπ. θα μπορούσε να είχε γραφτεί κατόπιν παραγγελίας έναντι αμοιβής. Ουδεν συναίσθημα λειτούργησε. Δηλ κάποιος μπορεί να γράψει κείμενα πως να το πουμε ... προς το αφαιρετικό, το ρομαντικό, το ποιητικό, παίζοντας απλά με λέξεις και προτάσεις ? Χωρίς να νοιώθει τίποτα ? Ναι μπορεί.

υποεχνοχή. 2. Δυστυχώς δεν είναι προσωπικο - συναισθηματικού τύπου (και μόνο) αυτές οι σκέψεις. Είναι και επηρεασμένες από το γενικότερο κλίμα. 


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από DITHEN (07.01.2009)
Φυσικα και μπορει, thank!

Αλλωστε, ετσι λειτουργουν οι συγγραφεις και οι ποιητες. Δεν γραφουν παντα βασιζομενοι σε συναισθημα της στιγμης, αλλα σε εμπνευση! Απλα περιγραφουν, με εξαιρετικο τροπο, το συναισθημα παιζοντας, με ταλεντο, με τις λεξεις!

Μην ξεχνας οτι οι εμπειριες μας στην ζωη δεν ειναι μονο οτι εμεις ζουμε, αλλα και οτι ακουμε ως ιστοριες απο τους αλλους!

Ολοι καποτε ζουμε την ζωη των αλλων, εστω και για λιγο ή ακομα και την ζωη που μας καθορισαν "οι οδηγοί που τρέχουν, οι πολεοδόμοι που έφταξαν μία πόλη όχι ανθρωποκεντρική, τα φανάρια που χαλάσαν", οπως λες κι εσυ.

Παντα μια ομορφη ιστορια εχει μια πεζη συνεχεια! Σκεφτηκε ποτε κανεις ποια ειναι η συνεχεια μιας ομορφα περιγραφομενης ερωτικης ιστοριας ειτε σε ενα εργο που δει, ειτε σε ενα βιβλιο που εχει διαβασει;

Οι ιστοριες των ανθρωπων μοιαζουν, απλα διαφερει απο ποια οπτικη γωνια τις βλεπεις και πως τις περιγραφεις, ειτε "κατόπιν παραγγελίας έναντι αμοιβής", ειτε με "αφαιρετικό, ρομαντικό, ποιητικό τροπο, παίζοντας απλά με λέξεις και προτάσεις", ειτε με πεζη περιγραφη!

Οπως και να το περιγραψεις ο πονος ειναι παντα, οπως λες, ο ιδιος! Ο οποιος πονος....


Σχόλιο από F_ANGEL (07.01.2009)
"υποενοχή 1. Το "ρομαντικό" της ιστορίας, ήταν αποτέλεσμα εξαιρετικά λογικής σκέψης κλπ. θα μπορούσε να είχε γραφτεί κατόπιν παραγγελίας έναντι αμοιβής. Ουδεν συναίσθημα λειτούργησε. Δηλ κάποιος μπορεί να γράψει κείμενα πως να το πουμε ... προς το αφαιρετικό, το ρομαντικό, το ποιητικό, παίζοντας απλά με λέξεις και προτάσεις ? Χωρίς να νοιώθει τίποτα ? Ναι μπορεί."

Μπορεί πραγματικά?Γιατί συνήθως το ρομαντικό και η λογική είναι σε αντίπαλα στρατόπεδα αν με εννοείς τι θέλω να πω..


Σχόλιο από chocolat (07.01.2009)
Ο προορισμός-όνειρο διαλύεται μ’ ένα τραγικό παιγνίδι της μοίρας. Και η καθημερινότητα κυλάει με τα σημαντικά και ασήμαντα απρόοπτα της. Χωρίς χάπι εντ; Έστω και προσωρινό;

Δύσκολο να χωνέψει κανείς ένα τέτοιο σενάριο.

Μπορεί κι εγώ να καταλαβαίνω τι σημαίνει πόλη-όνειρο, και τον εφιάλτη που στήνει μετά ο σεναριογράφος. Ή μπορεί, απλά, να παρακολουθώ αδιάφορα μια ιστορία με αγνώστους.


Σημείωση για την υποενοχή 1: Δεν μπορεί κανένας να αποδώσει το συναίσθημα χωρίς να το έχει βιώσει καθόλου, με το παιχνίδι των λέξεων. Η εμπειρία δίνει την έμπνευση. Μπορεί ν΄ αλλάξει το σκηνικό, να εξαφανίσει την ιστορία του μέσα σε μια άλλη, φανταστική ιστορία, όμως τα συναισθήματα δεν μπορούν να είναι ποτέ αποτέλεσμα ακαδημαϊκής έρευνας. Τραστ μι :)

Bonjour Thank! :)


Σχόλιο από thank (07.01.2009)
Καλησπέρα σε όλους.

Δήθεν, συμφωνώ με το σχόλιό σου (που έτρεξε και πολύ ωραία, μου άρεσε ο τρόπος που το έγραψες:):) Ειδικά αυτό με τη "συνέχεια" των ιστοριών που διαβάζουμε (και το πριν από αυτές). το έχω σκεφτεί άπειρες φορές, τόσο με τις ερωτικές, όσο και με τις περιπετειώδεις που μου άρεσαν πολύ.

Εκανα και μια ΠΑΤΑΤΑ, που κανείς δεν την επεσήμανε. Εμπλεξα την έννοια του "κατά παραγγελία" στο αυθεντικό ή μή της έκφρασης. Λάθος. Και αυτός που ανεβαίνει κάθε βράδυ και παίζει στο θέατρο, ή τραγουδάει "κατόπιν παραγγελίας" είναι υπό μια έννοια, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν εκφράζεται.

Το παιχνίδι της υποενοχής 1 μου βγήκε στο τέλος, δεν είχα αυτό στο μυαλό μου όταν έγραφα το ποστ. Εκεί θα διαφοροποιηθώ λίγο, λέγοντας, χωρίς να είμαι βέβαιος, πως ένα κείμενο ρομαντικό, δεν είναι 100% βέβαιο ότι πηγάζει από επεξεργασία άμεσων συναισθημάτων, λογικής, γνώσης, εμπειρίας κλπ. Ενδεχομένως, κάποιος που έχει μία εμπειρία και ικανότητα στον χειρισμό του λόγου, να φτιάχνει κείμενα που δεν έχουν καμμία σχέση με το συναίσθημά του, αλλά στα μάτια και την καρδιά των άλλων, να φαίνονται ως πηγαία.

Με άλλα λόγια, ίσως, θεωρητικά, κάποιος αξιωματικός των εσ - εσ στο νταχάου, που το ζούσε το πράγμα, να μπορούσε να γράψει ένα πλαστό γράμμα με τα συναισθήματα ενός μελλοθανάτου, χωρίς να νοιώθει τίποτε από αυτά που γράφει ... Υπερβολικό το παράδειγμα, αλλά καταλαβαίνεις τι εννοώ.

Βέβαια η σοκολά, εκφράζει άλλη άποψη, πως δηλαδή δεν μπορεί, κάπου θα χάνει το πράγμα, να δούμε.... (i trust her .. but ... )

Πάντως εγώ, όταν έγραφα για τα ταξίματα του αδέξιου φίλου μας προς την ερωμένη του, το έκανα τελείως ψυχρά, για να μη σου πω ότι τον είχα ως "στόχο". Και με σκοπό να εξυπηρετήσω το συμπέρασμα που ήταν "αν ξέρεις τα όριά σου και δεν είσαι διατεθειμένος να τα υπερβείς, τότε μη τάζεις και μη δημιουργείς προσδοκίες βασισμένες στο όνειρο και το συναίσθημα. Και ούτε να θωρακίζεσαι πίσω από τα όνειρα και να ξεσκίζεις τις πραγματικότητες τις δικές σου και των άλλων." Και, όπως θα δείες στη συνέχεια άλλων ένοχων σκέψεων που σκέφτομαι να ποστάρω, αν τις διβάσεις, σαφώς πιάνει και το ερωτικό στοιχείο, αλλά οχι μόνο αυτό. Αλλού πάει στην ουσία.

Χίλια ευχαριστώ (και για τον πρωϊνό εσπρέσσο ε ?) :):)


Aντζελ καλησπέρα και χρόνια πολλά. Εν μέρει απάντησα στον Δήθεν για την υποενοχή 1. Το ρομαντικό και η λογική όπως τα εννοούμε, είναι όντως σαν έκφραση σε αντίθετα στρατόπεδα. Αλλά μέχρις ότου καταλήξουμε στο ένα ή στο άλλο, χρησιμοποιούμε το ίδιο μέσο, ας το πούμε έτσι. Λογικές διεργασίες. Μυαλού, ικανοτήτων, γνώσεων κλπ. Αρα, αυτό που βγαίνει ως "ρομαντικό" μπορεί να μην είναι καθρέφτης ρομαντικών συναισθημάτων, απόψεων, κλπ.

Παίζουν πολλοί παράγοντες ρόλο, που αφορούν όχι τόσο εκείνον που συνθέτει την λογική ή τη συναισθηματική εικόνα, όσο εκείνον στον οποίο απευθύνεται. Πχ, θεωρεί ρομαντικό και τι όχι - τι τον αγγίζει στις χορδές του δηλ - ποσο είναι ευαισθητοποιημένος, πόσο έχει ανάγκη από το ρομαντικό ή το λογικό, ποιές είναι οι εμπειρίες του, ... πολλά.

Ισως και να βοηθάει το κατά πόσο "ξέρεις" τον "δημιουργό", οχι προσωπικά αλλά, γενικά την έκφρασή του, έχεις δεί πολλά δείγματα γραφής του κλπ.


Σοκολά Bon apres midi. Οχι δεν έχει χάπυ έντ, ούτε καν προσωρινό, από το Παρίσι, στην Πλάκα και μάλιστα με ταξί. Γιατί όπως είπαμε η ιστορία είναι αντίστροφα φταγμένη. Πλήρως υποταγμένη στο συμπέρασμά της.

Θα μπορούσε να έχει χάπυ έντ, αν ο φίλος μας με τις τοσο ρομαντικές και αγαθές προθέσεις (που όντως τις είχε) έβαζε φτερά, έκανε τις υπερβάσεις του, σταμάταγε τη γκρίνια και περνάγανε ιπτάμενοι πάνω από τη λεωφόρο. Η αν έριχνε καρφιά ώστε να σκάσουν τα λάστιχα των αυτοκινήτων. Και αν φρόντιζε να ψωνίσει παπούτσια που δεν γλυστράνε πριν την ρομαντική διάβαση της απάνθρωπης λεωφόρου. Η αν προτιμούσε την ανισόπεδη διάβαση. Αλλά η ανισόπεδη ήταν μακρυά και ίσως έχανε το αεροπλάνο για το Παρίσι. Τότε δεν θα πείραζαν μικρές ή μεγάλες απρόβλεπτες ενδιάμεσες απώλειες. Ισως και να έδιναν περισσότερη ζωή στην ιστορία.

Για την περιβόητη υποενοχή 1 (τι τόθελα και το έγραψα ?? ). .... Σιωπή και respect ως προς το σχόλιο. Ετσι είναι. για τα συναισθήματα αυτά καθ' ευτά. Και ίσως για πολλές από τις εκφράσεις τους και τις διαδρομές τους, από το μαγικό και λίγο απροσδιόριστο χάος, στη δομησή τους, στην έκφρασή τους και στον αποδέκτη τους. Οταν ξεκινάμε λοιπον από την "γέννηση" τότε ναι, η ακαδημαϊκή έρευνα δεν χωρά. Αλλά αν βρεθούμε στο τέλος της διαδρομής, τότε δεν μπορούμε πάντα να είμαστε πάντα σίγουροι για τις προθέσεις τις ενδιάμεσες επεμβάσεις που έγιναν.

Ομως, αλήθεια, μας ενδιαφέρει ο τρόπος που γεννήθηκε κάτι συναρπασιτικο, ονειρικό και που φθάνει σε μας ? Η μένουμε αρχικά σε αυτό που παίρνουμε, και στη συνέχεια αναλαμβάνουμε το ρίσκο να παιξουμε μαζί του και όπου μας βγάλει. Αυτό το ερώτημα όμως περιορίζεται μόνο στα προσωπικά θέματα. Στα κοινωνικά όχι. Δεν ξέρω, ήταν η απάντηση στο πλαίσιο του trust you ???

Καλό βράδυ σε όλους.


Σχόλιο από pterarhos (07.01.2009)
Αγαπητε φιλε Θανο την καλησπερα μου.
Σε διαβασα χτες αργα το βραδυ.
Δεν ηθελα να σου γραψω αμεσως, γιατι δεν ειναι ενα "ευκολο κειμενο".
Καποιες φορες διαισθανεσαι πρωτα και μετα κατανοεις.
Παραβολικος λοιπον με εξαιρετους χειρισμους λογου σκεψης καταθεσης.

Αρχη μεση τελος(;) ιστοριας.
Ευρηματικοτατα .
Ισως συνεβει ,ισως οχι, δεν εχει σημασια.
Η διαθεση εκφρασης εξωτερικευσης συναισθηματος διαπυρου ,στο ξεκινημα ειναι εμφανης.
Με απηχηση, ανταποκριση..
Ασχετως δυσκολιων, υποκειμενικων η αντικειμενικων.
Εκφραζει ενα σταδιο αρχικο ερωτευμενων ανθρωπων.Υπερπηδουν εμποδια δυσκολιες
ο ερωτας τους ειναι σε πρωτο πλανο.
Ανατροπη στην συνεχεια, με συγκρουση(δραματουργικα παντα)ποιος ειπε οτι ζωη δεν αντιγραφει την τεχνη, η και το αντιστροφο.
Στην συνεχεια ερχεται η δευτερη μεγαλη συγκρουση, η διαφοροποιηση. Η ανατροπη.
Η απομυθοποιηση αν θες.Παντα συνεβαινε θα συμβαινει.
Αυτο ειναι σκληρο. Παντα ηταν.
Μετα απλα "φερεις" μεσα σου ολα εκεινα που θα ηθελες να ειναι "καπως" αλλα δεν ειναιπια.
Ενδεικτικο παραβολικο το βαζο ακομα κι'αν ηταν της σπανιοτερης Δυναστειας.
Σημειο τριβης , συγκρουσης ακομα μια φορα...
Ξερεις φιλε Θανο, στο Θεατρο υπαρχει μια τεχνικη θεμελειωδης , που αν δεν την κατεχεις δεν μπορεις να παιξεις.
Σαφεστατα υπαρχει και στην ζωη, απο εκει αντλει εξ'αλλου καθε μορφη τεχνης.
Λεγεται λοιπον η τεχνικη αυτη,συγκινησιακη ανακληση.
Ειναι αυτο που σου επιτρεπει να ανακαλεσεις συναισθηματα απο μεσα σου, για να μπορεσεις να χτισεις τον ηρωα σου.
Χρησιμευει βεβαιως και στην λογοτεχνια.
Ετσι λοιπον μπορεις να γραφεις για ερωτα χωρις απαραιτητα να τον "βιωνεις"
την συγκεκριμενη χρονικη στιγμη, η επισης για οποιο αλλο δυνατο συναισθημα.
Μπορω να σου πω οτι οσο πιο δυνατο ειναι το συναισθημα , τοσο πιο "περιγραψιμο" γινεται.
Στις αποχρωσεις, στα ημιτονια αρχιζουν να ζοριζουν τα πραγματα...
Ενα ομορφο και τεχνικα δυσκολο ποστ,
με τον παραβολικο σου τροπο.
Χαιρομαι να σε διαβαζω.
Την καλησπερα μου τα σεβη μου και παλι.
Να εισαι καλα φιλε.Τα λεμε...


Σχόλιο από thank (07.01.2009)
Αγαπητέ φίλε Χάρη. (Δεν έχει τώρα πτέραρχέ μου τα σέβη μου). Ευχαριστώ θερμά και το εννοώ, για το κείμενό σου. Ολοκλήρωσες και έδωσες ίσως το καλύτερο "τελος" σε αυτό που έκαναν οι προηγούμενοι από σένα.

Πήρες αυτό που ΔΕΝ με απασχολούσε να αναδείξω, το έδεσες με το δικό μου και έκλεισες τον κύκλο. Ισως έκανες και τον καλύτερο δυνατό "εκτροχιασμό".

Δεν είμαι σε θέση να γράψω κάτι ως συνέχεια. Δεν έχω κάτι. Αλλά και να είχα, δεν θα το έκανα. θα έχανε την αξία του ο κύκλος αυτός.

Και κάτι άλλο, έχεις αυτή την ικανότητα να συμπληρώνεις, να τραβάς πιο πέρα .. και ταυτόχρονα να μας δίνεις χρήσιμα πράγματα. Πως να το πω ... Μας "μαθαίνεις". Είναι πολύ σημαντικό.

Σ' ευχαριστώ και πάλι. Καλή σου συνέχεια.


Σχόλιο από Steppenwolf (08.01.2009)
Αν και δε μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να σε διαβάσω, είμαι πολύ κουρασμένη για να σχολιάσω.

Ξαναδιαβάζω το κείμενο και το παίρνω τις εικόνες σου μαζί μου στο κρεβάτι.

Καληνύχτα.


Σχόλιο από thank (08.01.2009)
Ελπίζω οι εικόνες να έπιασαν τόπο .. του κειμένου, των σχολίων όλες. Θα σχολιάσεις όταν ξεμπλέξεις με τα ζόρια. Ευχαριστώ πολύ Νικούλα.



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Συγγραφέας
thank


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/thank

Τα γνωστά που έχουν τα περισσότερα μπλόγκς.






Tags

Αναφορές Ιστορίες Μουσικές Σινεμά Σκέψεις




Επίσημοι αναγνώστες (9)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης