αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Το μπλόγκ μου.
No slogan
Home

22 Ιανουαρίου 2009, 01:14
Πολύ αργά για προστασία.
Ιστορίες  

 

1. Η αρχή της ιστοριούλας, στο τέλος της εποχής.

Ηταν διακοπές πριν την οριστική μας διάλυση. Σταδιακά, οι μέρες της αθωότητας έπαιρναν το τέλος τους. Μ' εκείνη τη γλυκειά κούραση ν' αναζητά κάτι που το ονόμαζαν "συνέχεια", που έμοιαζε άγνωστο, αλλά κυρίευε σιγά - σιγά τις προσδοκίες μας.

Πάντως, ακόμα αγαπιόμασταν πολύ. Παρέα μεγάλη, ποτέ σταθερή στη σύνθεσή της. Με τα μοιράσματα της αγωνίας, του έρωτα, της πλάκας, της γκάφας, τής κάθε δύσκολης και εύκολης νύχτας. Και πάντα φιλοξενουμενοι. Σε αυτή τη γλυκεία αθωότητα. Εκείνη την αθωότητα, που όσο και αν πολλές φορές την απειλούσαν τα μεταξύ μας πάθη, τελικά κέρδιζε δίχως ν' αφήνει αμυχές. Η τουλάχιστον όχι μεγάλες. Με αυτήν την πολύ προσωπική αγάπη να γράφει πάντα, σε όλα, την τελευταία λέξη.

Τα λέγαμε λοιπόν, όλα. Τουλάχιστον όλα εκείνα που νοιώθαμε σαν ζωτικά μας. Και γι' αυτό, στις συναντήσεις μας μετά, ακόμα και πολύ μετά, νοιώθαμε και νοιώθουμε πως όλα είναι όπως τότε. Και με την αγάπη και εμπιστοσύνη να κυριαρχεί ακόμα.

(Και εδώ που τα λέμε, πολλές φορές μας μπλοκάρει στο να προσαρμοστούμε. Αμα έχεις μάθει να παιζεις με κάποιους κώδικες στη ζωή σου, σε σχέση με τους άλλους, άντε μετά να βγαίνεις στον κόσμο των συσχετισμών και να εξηγείς... Δεν είναι δύσκολο. Μιά χαρά τον παίζουμε τον εν λόγω κόσμο. Απλά λίγο βαρετό μερικές φορές). Αλλά αυτό είναι άσχετο με το θέμα.



2. Η αμηχανία του χωρισμού.

Είμαστε στο μπαράκι, πάντα στην μπάρα, εννοείται. Τουλάχιστον 10 απο εμάς, η πιο στενή παρέα. Ηρθε και μας βρήκε. Ειχε χαθεί για λίγο το τελευταίο διάστημα. Ολο και κάτι φανταζόμαστε, όλο και κανένα πείραγμα στο τηλέφωνο. Οι γνωστές κατσάδες, του "πόσο αλήτες είμαστε και δεν αφήνουμε άνθρωπο ν' αγιάσει στη ζωή του". Χαρά μεγάλη που την ξαναείδαμε. 
 
Η ζωή της είχε αρχίσει να μπαινει σε αλλαγές. Μεγάλες. Αγνώριστες για εμάς. Σαν να προεξοφλούσε τον "έξω κόσμο" στον οποίο ετοιμαζόμαστε να μπούμε. Μη ξεχνάμε. Για εμάς, το "εγώ" και το "εμείς" δεν είχαν χωριστεί εντελώς. το περιμένα με δηλαδή, αλλά ηταν ακόμα άπιαστη πραγματικότητα.

Μας τα είπε όλα. Με γέλιο με ερωτήσεις, με αγκαλιές, με διευκρινήσεις, με πειράγματα, με ευχές, με κουτσομπολιά για το πως και τι ... "Εκεί καθήκια να μένετε με την περιέργεια". Και μετά πλήρης ανάλυση με χαρτί και καλαμάρι.

Ανατροπές σε όλα. Σε όλα όμως. Μετά από λήψη αποφάσεων, βασισμένων σε λογικές παραδοχές.

- Αφού είναι έτσι, θα κάνω αυτό, ............. μετά από αυτό θα κάνω το άλλο, ........... θα κερδίσω το τάδε, .............θα συνεχίσω στο παραδίπλα, ................ θα είμαι καλά, .... "

Ορίζοντας τουλάχιστον 5 χρόνων στην αρχή και μετά θα έβλεπε. Και όχι μόνο συναισθηματικά. Σε κάθε τομέα της ζωής, που μπορούσαμε τότε να φανταστούμε. Δεν είμαστε βέβαια οι καλύτεροι σύμβουλοι για κάτι που δεν γνωρίζαμε. Αλλά καταλήξαμε στα ...
 

"μπράβο, μαζί σου, καλά έκανες, μιά χαρά όλα".

Και στις ερωτήσεις, τις γνωστές, που έπονται των αποφάσεων, αλλά διακρίνεις την αγωνία στα μάτια του άλλου όταν ρωτάει, απαντούσαμε πάντα θετικά.
 

"Μιά χαρά,
 

"ναι θα το αντιμετωπίσεις αυτό και το άλλο",
 

"μη σε απασχολεί,
 

"δύναμη, θα είσαι ο εαυτός σου ...."

Τα γνωστά.... Εφυγε νωρίτερα. Μείναμε μόνοι. Επεσε σιγή.
 

"Μα πως είναι δυνατόν"
 

¨Δεν θα της κάτσει καλά".

Περίεργο το ένα, προβληματικό το άλλο, μας ξένιζε το τρίτο,

"Γιατί δεν της είπαμε τίποτα" ?"

"Μα τι να της πούμε, το έχει αποφασίσει"

¨Μη νομίσει πως θέλουμε να την εμποδίσουμε"

"Μήπως νομίζει πως παίζει κάτι ανταγωνιστικό, ψιλογκομενικό, ...."

Οχι, σε τέτοια θέματα κρίσιμα θέλει προσοχή .... Μήπως νομίσει πως ... Μήπως θεωρήσει πως .... Μήπως συσχετίσει το ένα με το άλλο ... Μήπως το πάρει σαν ανταγωνισμό ... Μήπως ...

Και ένα τεράστιο "μήπως" καθόρισε τη σιωπή. Μη τύχει και παρεξηγηθούμε. Φίλοι αγαπημένοι είμαστε. Οχι τροχοπέδη στη ζωή των ανθρώπων μας. Εξ' άλλου αν γινόταν κάτι θα είμαστε εκεί. Για οτιδήποτε.

 


3. Η επιστροφή και οι εξηγήσεις.

Εξαφανίστηκε. Το επέβαλαν οι μεγάλες αλλαγές και η αναγκαία αλληλουχία των αποφάσεων προς την ευτυχία της. Που και που μαθαίναμε νέα. Οκ. Ολα καλα. Κατά τα γνωστά. Εξ' άλλου. Πέρασε καιρός. Πολύς.

Τα καταφέραμε και μαζευόμαστε. Μια φορά τον χρόνο. Οχι μόνο οι 10 - 15. Ολη η "φουρνιά". Και όλα ήταν σαν να μην ειχαν αλλάξει όπως είπαμε. Μόνο η δική μας σχολή είχε μάλλον αυτό το προνόμιο.

Κάπου, ναι, την ειχαμε ξεχάσει. Οχι "κάπου" δηλ... Την είχαμε ξεχάσει. Ωσπου ήρθε. Ξαφνικά. Τόσο ίδια και τόσο αλλαγμένη. Κουρασμένη αλλα ζωντανή. Χαρά μεγάλη. Ενθουσιασμός.... Τα είπαμε. το παρελθόν ξαναχτύπησε. Πάλι καθήκια, πάλι αλήτες, πάλι κουτσομπόληδες, πάλι αγκαλιές.

Τίποτα δεν της ειχε πάει καλά. Μα τίποτα. Από την αρχή σχεδόν. Όλα χάλια. Από επιλογές, μέχρι συσχετισμούς για τα επόμενα βήματα .... Ολα όμως. Και ζόρια. Εντονα όμως. Στα όρια του τραγικού. Και όχι από κάτι εξωγενές, αλλά εξαιτίας της αρχικής της επιλογής.

Αλλά ηταν εκεί μαζί μας. Ηταν καλά, ήρθε να βρει, όχι τόσο το παρελθόν της γενικά, αλλά τους φίλους της, τις φίλες της, που την αγαπούσαν τόσο και μοιραζόντουσαν τα πάντα μαζί της. Στενοχώρια 

"Κρίμα"

"Βέβαια το ειχαμε σκεφτεί"

"Δεν σου πήγαινε το ένα, δεν σου πήγαινε το άλλο"

"Δεν ηταν για σενα"

"Και που λες τότε που μας είπες για το ταδε θέμα σκεφτήκαμε ότι... "

"Εγώ τους το είχα πει ότι θα καταστραφείς" και όλα τα σχετικά.

 "Γιατί ???? Γιατί ????? Δεν μου είπατε τίποτα ?????"

"Μήπως το ένα, μήπως το άλλο",

"μήπως το πάρεις διαφορετικά",

"λεπτά και σημαντικά θέματα είναι αυτά",

"μήπως κάναμε λάθος εκτιμήσεις",

"ο ενθουσιασμός,τα επιχειρήματα από μέρους σου ...."

- "Και δεν ειχατε καταλάβει πως εκτός από τον ενθουσιασμό, ήθελα να μοιραστώ και την προστασία σας" ? Ακόμα και αν παρεξηγούσα οτιδήποτε. Ακόμα και αν ενα "μηπως" είχε νόημα για μένα. Θα ήταν καλύτερο από το μηδέν. ....

Γιατί ήθελα την άλλη πλευρά. Ηθελα το "πρόσεξε" από εσας. Δεν ξέρω αν θα έκανα πίσω, αλλά τουλάχιστον κάποιοι θα μου ειχαν πει κάτι. Τώρα τα ανακάλυψα όλα μόνη μου. Και πόνεσα. Ημουν κι εγώ απόλυτη. Κι εσεις δεν ξέρατε να εκφράζετε τα κρίσιμα..."

 

4. Βέβαια,

... τότε απλά... δεν ξέραμε. Πως να φερθούμε σε ένα όχι που μας τσιμπούσε μέσα μας και αφορούσε οχι εμάς, αλλά κάποιον άλλον. Και για καταστάσεις στις οποίες δεν είχαμε εμπειρία.

Είναι φορές στη ζωή μας, που οι άλλοι αναζητούν από εμας, σημάδια για το αντίθετο απ' ότι κάνουν. Κι εμείς, ενώ ακούμε τα καμπανάκια να χτυπούν, κλείνουμε τις πόρτες ... μήπως και ότι πούμε εκληφθεί διαφορετικά, στα πλαίσια μίας διακριτικότητας.

Ισως για να γίνουμε αρεστοί.

Ισως γιατί δεν ξέρουμε πως να διαχειριζόμαστε τις αμφιβολίες μας για τους άλλους, ενώ μας το ζητούν με τον τρόπο τους.

Και πραγματικά είναι λεπτό το όριο. Της ευθύνης που παίρνουμε απέναντι στη ζωή άλλων, δικών μας ανθρώπων με τα ναι και με τα όχι μας.

11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Kerato (22.01.2009)
Πολύ γνωστή και πολύ συχνή η ιστορία που αφηγείσαι...
Δεν είμαι απ' αυτούς που κρατάν το στόμα κλειστό. Δεν είναι ότι δε φοβάμαι να παρεξηγηθώ, ίσα - ίσα. Απλά για μένα η ειλικρίνεια είναι δώρο. Κι ας πονάει. Και προτρέπω τους κοντινούς μου να κάνουν το ίδιο. Προπαντός σε μένα.
Ξέρεις τί απαντούν οι περισσότεροι;
Δεν έχω δικαίωμα να κρίνω τον άλλον, ποιός είμαι εγώ που θα του πω τί να κάνει, θα νομίζει ότι θέλω το κακό του και τέτοια.
Όλα αυτά δεν εμπίπτουν στα πλαίσια της φιλίας. Αν αυτή είναι πραγματική, θα τα ξεπεράσει.
Οπότε καταλήγουμε στο ερώτημα...
Είναι πραγματικές οι φιλίες μας;


Σχόλιο από moufidis (22.01.2009)
Τρομερό Post


Σχόλιο από DITHEN (22.01.2009)
Πραγματικες ειναι οι φιλιες μας ρε παιδια, ειτε ετσι, ειτε αλλιως!

Απλα παντα θα βρισκομαστε σ' αυτο το αεναο αν πρεπει καποια πραγματα να τα πουμε ή οχι και αν ναι, ποιος ειναι ο καλυτερος τροπος να τα πουμε στους κολλητους και τους φιλους μας! Το σημαντικο ειναι να μπορουμε να βρισκουμε τον σωστο τροπο ωστε ο αλλος να αφομιωνει αυτα που του λεμε κι οχι να τον εκνευριζουμε!

Την ιστορια σου thank την αντιμετωπιζουμε καθημερινα στις παρεες μας! Αλλα ο προβληματισμος σου δεν ξερω αν εχει απαντηση!

Ειναι πραγματι πολυ λεπτο το οριο και τις περισσοτερες φορες ειναι αργα για δακρυα .....:)


Σχόλιο από pterarhos (22.01.2009)
Χαιρετω.

Νομιζω οτι αν καποιος ειναι αποφασισμενος για οτι, οσα κι'αν πεις
γνωμη δεν αλλαζει.
Ερωτημα, σκεφτεσαι να της ειχαν πιασει;
Απο την αλλη , ο καλυτερος δασκαλος
ειναι τα λαθη μας.
Χωρις σεντονι, οντως επικινδυνο...
Τα σεβη μου!


Σχόλιο από oinoxoos (22.01.2009)
Γειά χαρά!

Φίλε το ποστ σου με προβλημάτισε... Περιέγραψες, χωρίς να με ξέρεις, την φάση που περνάμε τώρα με την παρέα μου, βλέποντάς την 10 χρόνια μπροστά.
Ο καθένας αρχίζει να διαχωρίζεται, κάνει τις προσωπικές του επιλογές, ξεφεύγει από τον μέχρι τώρα κοινό μας δρόμο.
Και οι άλλοι παρακολουθούμε... Ίσως και διαφωνούντες. Σεβόμενοι...
Αν μή τι άλλο με προβλημάτισες. Ευχαριστώ πολύ!


Σχόλιο από thank (23.01.2009)
@ Κέρατο καλημέρα. Συμπλήρωσες ότι έπρεπε :) Ναι, το κατά πόσο έχουμε δικαίωμα επέμβασης στις ζωές των άλλων, χρησιμοποείται ως αιτιολογικό της ουδετερότητας. Από την άλλη, είναι φορές που όντως οι επεμβάσεις, οι συμβουλές κλπ,΄δεν λειτουργούν θετικά. Είναι ένα παιχνίδι στο οποίο μπαίνουν οι φιλίες.

Κι εγώ λατρεύω τη κριτική, ειδικά αν είναι επί της ουσίας, με κάνει και ξεπερνώ τον εγωϊσμό μου. Και ακούω. Αλλά μόνο όταν νοιώσω πως ο άλλος κάτι έχει διαβάσει από μένα. Αν νοιώσω ότι το κάνουν μόνο για να βγάλουν δικές τους προβολές στη δική μου ζωή, γίνομαι ... κέρατο. Μουλαρώνω κανονικά. Και "δίκιο" να έχουν .. δεν ακούω τίποτα.

Για την πραγματική φιλία, δεν ξέρω. Παλιότερα έλεγα πως οι πραγματικοί φίλοι, όντως ασκούν κριτική ακόμα και αν πληγώσουν κλπ. Τώρα έχω στρογγυλέψει λίγο. Είναι ανάλογα με την όλη αύρα που διέπει τη φιλία. Υπάρχουν φιλίες πολύ ζεστές, ουσιαστικές που βασίζονται περισσότερο σε χημείες και συναισθήματα. Μπορεί και να μην πιάνουν τα "ουσιώδη", ή τουλάχιστον να μη βγαίνουν στην επιφάνεια. Και όμως μας γεμίζουν. ύπάρχουν και άλλες που είναι πιό "εγκεφαλικές" ας το πούμε έτσι, όπου υποτίθεται πως μπαίνουν στα πιο βαθειά του καθενός. Ανάλογα... Αν και τώρα που το σκέφτομαι, υπάρχουν και εκπλήξεις. Πχ κάποιος με τον οποίο έχεις την "απλή, ζεστή φιλία", χωρίς πολλά ψαξίματα", να λειτουργήσει πολύ καθοριστικά και θετικά στη ζωή σου, επισημαίνοντας πράγματα. Και άλλος, με τον οποίο τα πράγματα είναι πιο "ψαγμένα", να μην καταλαβαίνει χριστό επί της ουσίας.. :):):) Ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη :):)

@ Μοufidi, σ' ευχαριστώ πολύ, ειλικρινά. Δεν ξέρω τελικά αν ένα ποστ είναι τρομερό από μόνο του, ή γίνεται τρομερό ανάλογα που χτυπάει στον άλλον :):). Να είσαι καλά.

@ Δήθεν, αρκετά το the point θα έλεγα :):) για το θέμα του "τρόπου". Τελικά, τόσο και σε αυτά όσο και σε άλλα που μας ζορίζουν τις επεκτάσεις ή στο κλείσιμο μέσα στο καβούκι μας, παίζει ρόλο όχι τόσο το μέχρι που θα πας και θα επέμβεις στον άλλον, αλλά το πως.... Και τελικά αυτός ό τρόπος, είναι πιο πολύ διαχειρίσιμος σε μία πιο προσωπική σχέση, παρά σε μια μεγάλη παρέα. Επομένως το παιχνιδάκι διαμορφώνεται ανέμεσα στο "μεχρι που" και "με ποιον" τρόπο.

Πάντως, εμένα αυτό το γεγονός, με επηρεάσε. Οχι πως θα επέτρεπα τίποτα, ή πως δεν φέρθηκα σωστά. Με επηρεάσε επειδή είδα έναν κύκλο ζωής να κλείνει, να γίνονται απολογισμοί κλπ. Και έγινα κατά κάποιο τρόπο θεατής όπως λέμε. Καλώς η κακώς, με οδήγησε να μειώσω τα "μην αγγίζετε" στις σχέσεις μου (ανάλογα με τα περιθώρια μου δίνει και ο άλλος βέβαια). Ευχαριστώ για το σχολιάκι σου φίλε. :):)

@ Πτέραρχέ μου τα σέβη μου. Ναι, έτσι είναι πως, συνήθως ο άλλος ειναι αποφασισμένος ότι και να πεις. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ... έκανε μπαμ ... πως δεν της καθόταν το πακετάκι. Μπαμ όμως. Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις. Γι αυτό και το αναφέρω, σαν ακραίο παράδειγμα, πως στεκόμαστε με μία ακραία ουδετερότητα απέναντι σε μία ακραία απόφαση που βαράει εκατό καμπανάκια.

Πάντως νομίζω πως όντως όλα ειναι θέμα τρόπου, όπως είπε και ο δήθεν. Δεν μπορείς σε καμμία περίπτωση, ούτε να λειτουργήσεις ως πρωϊμος δικαστής των αποφάσεων του άλλου.

Και επίσης σημαντικό είναι το κατά πόσο νοιώθεις ότι όντως έχεις αντιληφθεί όλους τους παράγοντες.. αλλοιώς επεμβαίνεις και μάλιστα άτσαλα. Και με την υποστήριξη του συναισθήματος, υπάρχει ενδεχόμενο αυτό που εσύ θεωρείς ως προστασία, για τον άλλον να ειναι καταστροφή.

Τα δίκά μου σέβη Πτέραρχέ μου.:):)

@ Oinoxόε καλημέρα. Να σου πω την αλήθεια, με "ζόρισε" το σχόλιό σου (με την καλή έννοια και πραγματικά δεν πρέπει να σε επηρεάσει περισσότερο από ένα ερέθισμα :):)

Είναι λογικό στις ηλικία σας να ξεκινάνε οι αποκλίσεις. Και μερικές στοιχίζουν :):). Νομίζω πως στη φάση αυτή, το "σεβόμενοι" είναι πραγματικά αυτό που πρέπει να κανει κανείς, εκτός και αν ... υπάρχει κάτι που βλέπεις να απειλεί άμεσα και ευθέως τον άλλον.

Πολλές φορές ή "διαφωνία" μας έχει να κάνει και με το πως θέλουμε εμείς τον άλλον, πως θα κρατήσουμε τη συνέχεια, ας το πούμε έτσι μιας εποχής που μας αρέσει. Κια καμμία φορά διαφωνούμε, όχι με τη συγκεκριμένη επιλογή από μόνη της, αλλά επειδή η επιλογή αυτή, αλλοιώνει το συναίσθημα, την εικόνα και την προσδοκία που έχουμε εμεις για την παρέα μας.

Η φάση που περιέγραψα ήταν προς το τέλος των σπουδών, αρχή δουλειάς, στρατιωτικό, μεταπτυχιακά (κάποιοι ήδη είχαν ξεκινήσει) κλπ. Ανάμικτη η παρέα. ανάμεσα στα 24 και 27, κάπου εκει. Πάλι πολύ γενικά μιλώντας, ίσως ο καλύτερος τρόπος είναι να κατανοήσει όσο μπορεί ο ένας τις επιλογές του άλλου, ώστε στη συνέχεια να μπορείτε να έχετε μία, όσο γίνεται καλύτερη επικοινωνία.

Καμμία φορά η "προστασία" του άλλου, δεν εκδηλώνεται μόνο στην "αρχή" της απόφασης. Υπάρχει τρόπος αυτό να γίνεται "αμοιβαία" και στη πορεία. Ισως το μεγαλύτερο στοίχημα τώρα, είναι να κρατήσετε την επαφή σας, ενώ θα βρίσκεστε σε διαφορετικούς δρόμους.

Να είσαι καλα, εγώ σ' ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου. :):)


Σχόλιο από Astron (28.01.2009)
Ναι, όπως είπαν και οι προηγούμενοι η ειλικρίνεια ίσως είναι το πιο σημαντικό στοιχείο σε μία φιλία. Είναι όμως περιπτώσεις όπως αυτή που περιγράφεις που ενδεχομένως οι περισσότεροι από εμάς να φερόμασταν με τον ίδιο τρόπο. Ειδικά όταν βλέπεις έναν τέτοιο ενθουσιασμό για το μέλλον στο πρόσωπο του άλλου δε σου πάει η καρδιά να τον πληγώσεις.
Και ειδικά όταν μιλούμε για μεγάλες παρέες είναι πολύ δύσκολο να μπεις στη λογική της κριτικής και να γίνεις ο δυσάρεστος της παρέας.

Όμως νομίζω ότι για τις πολύ κοντινές φιλίες, για τις φιλίες εκείνες που βγάζουν τον καλύτερο εαυτό τους στο 1 on 1 ένα τέτοιου είδους χάιδεμα των αυτιών μπορεί να είναι πολύ βλαβερό. Εάν νιώθεις ότι ο φίλος σου σε αγαπάει η όποια κριτική παίρνει τελείως άλλο χαρακτήρα. Δεν μπαίνουν ανταγωνισμοί και κακίες. Ξέρεις ότι ο άλλος σε νοιάζεται, θέλει να σε βλέπει ευτυχισμένο. Άρα η όποια κριτική και ανησυχία είναι ειλικρινής.

Πόσες όμως σχέσεις είναι άραγε τόσο άδολες; Δυστυχώς έχω δει φιλίες που ενώ έμοιαζαν ιδανικές, στο τέλος με τα κατάλληλα ερεθίσματα έβγαλαν ανταγωνισμούς και κακίες που κανείς δε φανταζόταν.

Είναι δύσκολο λοιπόν να πούμε ποιος θα ήταν ο ιδανικός τρόπος συμπεριφοράς. Ίσως τελικά μόνος οδηγός να είναι το πώς αισθανόμαστε μέσα μας για τον άλλον. Αν ξέρεις ότι έχεις μόνο καλά, αγνά συναισθήματα για τον άλλον, κάνε την κριτική σου, έκφρασε την ανησυχία σου. Κι αν κάποιος σε παρεξηγήσει, κακό του κεφαλιού του.

Αυτά πάντα σε θεωρητικό επίπεδο. Το πρακτικό δίλημμα παραμένει και είναι αυτό που περιγράφεις παραπάνω.
Γι' αυτό απολαμβάνω να διαβάζω τα κείμενά σου. Μέσα απ' τον ιδιαίτερο, συγκινητικό αφηγηματικό σου τρόπο, μέσα απ' τις μικρές αυτές ιστορίες καταφέρνεις να αναδεικνύεις προβληματισμούς που κρύβουμε μέσα μας αλλά πολλές φορές τους προσπερνάμε, δίχως δεύτερη σκέψη.
Να 'σαι καλά φίλε μου :)
Το βραδάκι θα διαβάσω και το νέο σου ποστ, καλά να περνάς!


Σχόλιο από thank (28.01.2009)
εσεις να περνάτε τέλεια και όχι απλά καλα.... Δεν σου λέω τίποτα για το σχόλιο, ... Αν αρχίσω, θα φτάσουμε και στα δικά σου κείμενα και θα γίνει ένα ποστ συναισθηματικών φιλοφρονήσεων ... :):) τι να σου πω βρε Παύλο .. Προσπάθεια, όχι πάντοτε πετυχημένη, για μία έφραση, που ισως και αναφορά έστω και έναν άλλον (παράσταση έστω για μόνον έναν) που λέει ο πτέραρχος. we will see :):)


Σχόλιο από pastella (28.01.2009)
Δεν ξερω τι να σχολιάσω για το συγκεκριμένο ποστ. Αφήνει εναν προβληματισμό διάχυτο μέσα μου μετά από μερικές αναγνωσεις.

Αναρωτήθηκα πολλές φορές τι θα γινόταν αν κάποιοι φίλοι μου είχαν εμπλακεί περισσότερο σε μια δύσκολη κατάσταση που αντιμετώπισα το καλοκαίρι και πριν 2 χρόνια περίπου. Αν δηλαδή με πιάναν από τα μούτρα και τους έβλεπα, αν θα ένιωθα καλύτερα.

Στην πρωτη περίπτωση ενεπλάκησαν με το δικό τους τρόπο, στην δεύτερη ήταν απόντες, και αυτό στοίχισε τόσο σε μένα (από την έλλειψη τους στο πλευρό μου) όσο και στους ίδιους, μιας και δεν ανήκουν πλέον στην κατηγορία φιλοι (για μένα).

Τελικά έμεινα να θεωρώ φίλους όσους με πιάσαν από τα μούτρα και μου είπαν να "συνέλθω". Το ένιωσα το ενδιαφέρον, δεν ήταν στα λόγια και στις σκέψεις μόνο.

Εξαρτάται τελικά από πολλά πράγματα. Από το πόσο σκληρός είσαι, από τις προσδοκίες σου από μια φιλία και απο το αν καταλαβαινεις ποτε ενας ειναι φίλος και πότε όχι. Και από το πόσο αλλάζουν οι άνθρωποι.

Είναι ένα αίνιγμα η φιλία.


Σχόλιο από Emilia_ (29.01.2009)
San na min xenizei to senario ayto....dystyxws... :(


Σχόλιο από thank (29.01.2009)
@ Πα(Στέλλα) καλησπέρα :):) Νομίζω πως στη δική σου προσέγγιση καταλήγω κι εγω. Αν και σε μερικές περιπτώσεις προβάλω άμυνες, αλλά, - ειδικά αν νοιωσω πως με πιανουν από τα μούτρα εχοντας συντονιστεί σε αυτά που θεωρώ σημαντικά -, ενδίδω. Και το επιζητώ αυτό από τους φίλους μου. Ομως, όπως σωστά λες, .. αινιγμα η φιλία. Και από τους λόγους που παραθέτιες, αλλά και απο τα κουμπιά που σου έχει πατήσει κάποιος. Μπορεί δηλ να τον αγαπάς και να σε αγαπάει, αλλά να μην έχεις σχετικές απαιτήσεις. Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου.

@ Αμιλία, ... τελικά ναι .. δεν ξενιζει το σενάριο, τόσο της επιλογής της φίλης μας, όσο και της ίδιας της ιστορίας... Ισως και γι αυτό, μου ήρθε η ιδέα να το ποστάρω σε μπλογκ. Σ' ευχαριστώ πολύ.



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Συγγραφέας
thank


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/thank

Τα γνωστά που έχουν τα περισσότερα μπλόγκς.






Tags

Αναφορές Ιστορίες Μουσικές Σινεμά Σκέψεις




Επίσημοι αναγνώστες (9)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης