αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Σκόρπιες σκέψεις και ιδέες ενός ανήσυχου μυαλού
Η ζωή θέλει χαμόγελο

23 Νοεμβρίου 2009, 14:12
Μαύρο...
θυμός  σκέψεις  μοναξιά  

Υπάρχουν νύχτες που νομίζεις ότι το πρωί δεν θα ξημερώσεις κι εσύ μαζί με τη μέρα… Ότι θα είναι οι τελευταίες σου… Όταν η ανάσα σου λιγοστεύει επικίνδυνα, φέροντας ακόμα πάνω σου το μαχαίρι που σε κάρφωσε.Μια από αυτές,η χθεσινή,αλλά έχω περάσει κι άλλες...Που πραγματικά φοβήθηκα ότι θα σταματήσω να αναπνέω...

 

Εκτιμώ τους ανθρώπους που είναι αυθεντικοί, έστω και κακοί. Κρατάνε το μαχαίρι στα χέρια, ξέρεις ότι ανά πάσα στιγμή θα στο καρφώσουν. Φυλάγεσαι.

Αντίθετα, δεν εκτιμώ καθόλου τους ανθρώπους που παρουσιάζουν ένα σχεδόν τέλειο εαυτό. Που οι άλλοι τους θεωρούν πρότυπα συμπεριφοράς. Κι όμως πίσω από αυτό όλο, αν ξύσεις την επιφάνεια, κρύβεται ένα ανασφαλές ‘’ανθρωπάκι’’ που θέλει επιβεβαίωση. Που έχει το μαχαίρι στην τσέπη, έτοιμος ανά πάσα στιγμή να στο καρφώσει. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση, δεν το ξέρεις. Σε μαγνητίζει το βλέμμα του. Πας κοντά και πέφτεις στον ιστό της αράχνης. Και τότε λίγα λόγια αρκούν για να σε καρφώσουν. Χειρότερα από οποιοδήποτε κοφτερό μαχαίρι. Να φτάσουν να μισήσεις τα πάντα…

Έτσι κι εσύ…

Που άφηνες ένα παράθυρο ανοιχτό να βλέπω το φως. Έκρυβες το μαχαίρι. Φορούσες τη μάσκα στο δικό σου καρναβάλι. Δήθεν τυφλός στα θέλω μου. Νόμιζες άραγε ότι είμαστε φίλοι; Δεν θα το μάθω. Δεν με ενδιαφέρει άλλωστε. Λίγη σημασία έχει.

Μπορεί να φταίω σε χίλια πράγματα, και το παραδέχομαι. Δεν μπορώ να μιλήσω,να εκθέσω όσα έγιναν ή δεν έγιναν και όσα ειπώθηκαν… Δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος… Αλλά κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα σου έδινε δίκιο…

Όταν αφήνεις κάποιον να πιστεύει κάτι, του αφήνεις περιθώριο ελπίδας, με το να διατηρείς ομίχλη γύρω σου, για να μην ξέρει τι ισχύει, όταν συμπεριφέρεσαι με έναν συγκεκριμένο τρόπο, που δεν αρμόζει στην υπάρχουσα κατάσταση- σύμφωνα με τα λεγόμενα σου- πόσο αρρωστημένο μπορεί να είναι αυτό;

Πολλές φορές λέω ‘’μην κάνεις το ίδιο λάθος, υπάρχουν τόσα άλλα’’ .Και κάνω πάντα το ίδιο λάθος. Λυπάμαι που το λέω, αλλά η αγάπη για μένα ένα λάθος είναι τελικά… Να θέλεις να προσφέρεις στον άλλο και αυτός να το πετάει στα σκουπίδια. Έχω τελειώσει πια με αυτό. Δεν με αφορά. Όσοι την βρήκαν, καλώς την βρήκαν. Μην προσπαθεί να με πείσει κανείς ότι υπάρχει. Είναι κάτι ανύπαρκτο για μένα. Έχω τελειώσει εγώ με αυτό το συναίσθημα.Τέλος.

Ίσως σε άλλη χώρα, σε άλλο πλανήτη, σε άλλη ζωή, να ερχόταν να φωλιάσει μέσα μου.

Κανένα συναίσθημα= κανένας πόνος. Δεν με πείθει τίποτα και κανείς για το αντίθετο. Έχω φάει τόσα ***** στη ζωή μου. Κάποτε, σε όλους τους νορμάλ ανθρώπους, αυτό τελειώνει. Σε μένα όχι.Συνεχίζω ακέθεκτη την τρελή πορεία προς το γκρεμό.Σταματάω στο παραπέντε.

Είμαι ο πιο ειλικρινής άνθρωπος που υπάρχει. Σε σημείο βλακείας. Σε σημείο να γίνομαι πεζή και κυνική.

Πέρασαν άντρες απ’ το κρεβάτι μου. Πολύ πρόσφατα. Βραδιές που είδα αστέρια, κι εκείνοι με τη σειρά τους είδαν όλο τον γαλαξία να κάνει παρέλαση… Μου δώσανε ευκαιρία και έγιναν όλα,δεν κοίταξαν τη βιτρίνα,έστω και για τον λόγο που το έκαναν,δεν έχει σημασία...Τίμια και ειλικρινά,από την αρχή,κοινή συμφωνία.Κι εγώ ήθελα το ίδιο.

Κανένα συναίσθημα= κανένας πόνος.

Οι δρόμοι χωρίζουν την άλλη μέρα και δεν θυμάμαι με μίσος τους ανθρώπους που μου χάρισαν όμορφα βράδια.

Από τα σεντόνια μου πέρασαν,όχι από την ψυχή μου.Το κορμί χόρτασε(εν μέρει), η ψυχή κενή είναι...Πάντα.

Εσένα όμως με μίσος σε θυμάμαι. Γιατί στοίχειωσες τα βράδια μου.Μαζί σου πλάγιαζα την ώρα που τους δόθηκα...Αρρωστημένο...

Όσο εγώ είμαι τίμια και ειλικρινής, θέλω κι από τους άλλους το ίδιο. Είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνεις; Δεν σε δικαιολογώ… Αν ήσουν μικρότερος, μπορεί να το έκανα, στην ηλικία που είσαι, δεν σε δικαιολογώ. Εμένα μετά θεωρείς και αντιμετωπίζεις σαν μικρή; Που η ωριμότητα μου είναι υπερδιπλάσια,αν και μικρότερη σου;

Αν εξηγούσα την όλη κατάσταση, τι ακριβώς έχει γίνει, ίσως κάποιοι δικηγόροι του διαβόλου, να σε υποστήριζαν, ‘’δεν ήξερες, δεν κατάλαβες’’ και τέτοια.Άντρες φυσικά θα ήταν.Και συγνώμη που το λέω υποτιμητικά.Είναι η αλήθεια.Η δικαιολογία πάντα πρόχειρη για την ανεπάρκεια μας...Πάντα φταίνε οι άλλοι...Όχι εμείς...

Με σκότωσαν οι ‘’τυφλές ελπίδες’’. Το παιχνίδι. Αυτό και μόνο.

Το να στέκεσαι με το ψαροκόκκαλο πάνω από τη γάτα και αυτή να προσπαθεί να το πιάσει και εσύ σαδιστικά να το τραβάς για να την βασανίζεις, είναι άνανδρο.

Πόση επιβεβαίωση μπορεί να θέλει κάποιος; Εντάξει, κι εγώ έχω ανάγκη επιβεβαίωσης. Όλοι την έχουμε. Αλλά δεν θα παίξω με όλους για να δείξω ότι ‘’περνάει η μπογιά μου’’ .Ότι αξίζω.

Το ξέρω ότι αξίζω. Άσχετα που κανείς δεν το βλέπει. Δεν με αφορά.

Ξέρω τον εαυτό μου κι αν εσύ και όλοι οι υπόλοιποι θέλετε να κοιτάτε στολισμένες βιτρίνες με ψεύτικα, φανταχτερά, λαμπιόνια και όχι τη λυτή απέριττη δική μου, με τα μωβ και μαύρα χρώματα, δεν με αφορά. Στην ουσία εσένα και όλους αυτούς λυπάμαι, όχι τον εαυτό μου. Που κρίνεται με αυτόν τον τρόπο.

Μου τσάκισες το μωβ χρώμα και μόνο μαύρο υπάρχει γύρω… Όλα μαύρα...

Αλλά στο ξαναλέω και σε σένα-κι ας μην διαβάσεις ποτέ αυτό το γράμμα- και σε όλους αυτούς που θέλουν τις πολύχρωμες φανταχτερές βιτρίνες με τα ζωηρά χρώματα που πίσω τους κρύβουν κόλαση και ψέμα, δεν λυπάμαι τον εαυτό μου που απαλλάχτηκα από ‘’ανθρωπάκια’’ σαν εσάς, αλλά εσάς λυπάμαι που ποτέ δεν θα νιώσετε κάτι αληθινό και στο τέλος θα σας γυρίσει ανάποδα όλο αυτό, η ψευτιά που υποστηρίζετε και φυσικά, όπως πάντα τότε, θα ρίξετε το φταίξιμο στο ψέμα που πιστέψατε και υποστηρίζατε.

Δηλαδή εγώ αν  κόψω το χέρι μου με το μαχαίρι, θα κατηγορήσω το μαχαίρι, όχι τον εαυτό μου που δεν πρόσεχε;

Εσύ και ΌΛΟΙ φυσικά, έτσι με αυτόν τον τρόπο αντιμετωπίζεται την αλήθεια.Δεν κατηγορείται τον εαυτό σας που πιστεύει  ό, τι γυαλίζει, αλλά κατηγορείται αυτό που πριν νομίζατε ότι γυάλιζε, όταν η λάμψη του θαμπώσει… Θαμπό ήταν από την αρχή,εσείς το είδατε λαμπερό.

Και να ήσουν ο μόνος… Θα ήμουνα ευτυχισμένη… Ως τώρα δεν συνάντησα άντρα να μην έχει αυτή την τακτική. Όταν δεν συμφέρει κάτι και μας βγάζει από το βόλεμα μας, το κατηγορούμαι και το υποβιβάζουμε, άσχετα αν εμείς το πιστέψαμε και απορρίψαμε το αληθινό που ήθελε να μας προσφερθεί.Μου έτυχε τέτοια συμπεριφορά κι άλλη, πρόσφατα.

Η τακτική ‘’ κρατάμε το φανταχτερό περιτύλιγμα και πετάμε το ακριβό δώρο’’ είναι η ιστορία της ζωής όχι μόνο της δικής σου,όλων. Κι όσο μισώ το να τσουβαλιάζω ανθρώπους,τόσο ίδια και προβλέψιμα δράτε όλοι.Οι γυναίκες είμαστε όλες διαφορετικές.100 να βάλεις στη σειρά,2 ίδιες δεν θα βρεις.Γιατί αν βάλεις 100 άντρες στη σειρά και οι 100 με παρόμοιο τρόπο σκέφτονται;Με τον εγωισμό και το βόλεμα στην πρώτη γραμμή;

Χρειάζεται να πω πόσο ακριβά δώρα είχα στην ψυχή μου για σένα; Έχει καμία σημασία; Καμία απολύτως.Τα πετάω εγώ η ίδια στα σκουπίδια με συνοπτικές διαδικασίες.

Απλά θα πω ότι δεν σε γνώρισα. Ότι αυτό το όνομα δεν το έχω ξανακούσει, όταν το ακούω δεν θα γυρίζω να κοιτάξω. Κι αν δεν χαθώ εντελώς, αυτό οφείλεται στα υπόλοιπα παιδιά της παρέας μας, να ξέρεις. Που μου αρέσει η παρέα τους και δεν θα σου επιτρέψω να με κάνεις να την στερηθώ.Το έκανα μια φορά,να στερηθώ την παρέα κάποιου,επειδή ο αδελφός του με σκότωσε με τη συμπεριφορά του κι ακόμα με πληγώνει,ο φίλος με το καθαρό βλέμμα,που δεν θέλω να βλέπω,γιατί σε αυτό το βλέμμα διακρίνω κάτι από τον άλλο που με πούλησε.Δεν θα χαθώ.Εκεί γύρω θα είμαι.

Έφτασες σε αυτή την ηλικία,στην αρχή των δεύτερων -άντα, και χρειάζεσαι παιχνίδια για να επιβεβαιωθείς ότι αξίζεις. Δεν το ξέρεις. Εγώ το ξέρω προ πολλού. Την αυτοκριτική μου την κάνω και όπως κρίνω πολύ αυστηρά τον εαυτό μου όταν φταίει, τον επαινώ και όταν έχει δίκιο και ξέρω τα όρια μου. Εσύ έχεις κάνει άραγε;Δεν μπορώ να γιατρεύω την ανασφάλεια σου...

Θα με δεις πάλι. Θα φοράω το χαμόγελο μου. Θα είναι για μένα. Όχι για σένα. Εσένα που ήθελα να στο χαρίσω κι εσύ κατάφερες να το φορτώσεις σκιές. Αλλά μόνο για λίγο. Είμαι πολύ δυνατή για να λυγίζω.Δεν με λυγίζει τίποτα.Δεν με λύγισαν πολυ πιο δύσκολες καταστάσεις.

 

 

 

ΥΓ1: Δεύτερο post αυτό. Εκείνο της χθεσινής νύχτας, δεν θα δει το φως… Κι αυτό το γράμμα, δεν θα το μάθεις ποτέ. Όπως δεν θα μάθεις ποτέ ,τίποτα. Μείνε με την καλόσιδερωμένη ζωή σου. Δεν έχει σημασία…

ΥΓ2:Δεν με πείθει κανείς, ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι...Λυπάμαι...Είναι πολύ χειρότερα από όσο τα πιστεύω, κι αυτό πονάει ακόμα πιο πολύ. Η αλήθεια είναι κάτι ανύπαρκτο. Τότε γιατί στο καλό εγώ επιμένω να πορεύομαι μαζί της; Όταν όλοι την έχουν πουλήσει; Συγνώμη, αλλά δεν με πείθει κανείς ότι υπάρχει...33 χρόνια θα την είχα συναντήσει αν ήταν...

ΥΓ3:Λυπάμαι -φίλοι μου,αρσενικού φύλου- που θα διαβάσετε,για όσα λέω...Ο θυμός μου μιλάει... Ασχετα αν ειναι αλήθειες ή όχι ... Πάντα οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα... Κάποιοι πιστεύω ότι ανήκετε στην εξαίρεση,από όσα έχω δει και καταλάβει.

ΥΓ4:Κι ένα τραγούδι αγαπημένο που με εκφράζει.

 

 

video 

 

 


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Latte (23.11.2009)
Βρε, ματάκια μου, βρε καρδούλα μου γλυκιά, τι πόνος είναι αυτός;
(Και χθες μου φάνηκες κεφάτη...)
Τίποτα δε θα σου πει κανένας μας, θα είμαστε, όμως, όλοι εδώ να σ' ακούμε και να σε στηρίζουμε. Άσε το να βγει από μέσα σου, μην το κρατάς και μην το αντιμάχεσαι. Θα κάνει τον κύκλο του κι αυτό...


Σχόλιο από kithara-woman (23.11.2009)
Έτσι είναι γλυκειά μου...Όλα περνάνε...
Θα πέσω,θα ξανασηκωθώ,τόσα χρόνια αυτό κάνω.Δεν έγινε τίποτα.
ΉΜΟΥΝΑ κεφάτη εχθές μέχρι κάποια ώρα,ήταν ένα όμορφο βράδυ,με την παρουσία τόσο καλής φιλικής παρέας στο σπίτι. ;-)
Αλλά τελικά πόσα καταλαβαίνω...Και σαν να με τσίγκλαγε το διαολάκι,για να μάθω,αν είχα καταλάβει σωστά...Και φυσικά ήταν έτσι...
τες πα...Τι σημασία έχει;
Ευχαριστώ... :-)


Σχόλιο από movflower (23.11.2009)
Αχ ψυχούλα ...
Η αγάπη υπάρχει και μάλιστα σε πολλά πακέτα. Απλά μπερδευόμαστε κι ανοίγουμε τα πιο φανταχτερά καμιά φορά, νομίζοντας ότι μέσα κρύβεται ο θησαυρός. Κι αυτός μπορεί να βρίσκεται σε ένα απλό χάρτινο κουτί.
Έχουμε και οι γυναίκες τα λάθη μας. Προτιμούμε κι εμείς τη βιτρίνα-που δεν είναι απαραίτητα η εξωτερική ομορφιά αλλά κάποια χαρακτηριστικά ή θραύσματα συμπεριφοράς, που μας ελκύουν-και ξεχνάμε να δώσουμε χρόνο.
Αλλά αυτός σου πήρε το μωβ! Όνομα, διεύθυνση και θα του δώσω ένα ξύλο να γίνει όλος μωβ! :))))))))))))))))))))

Η αγάπη υπάρχει! Απλά δεν την έχεις δει ακόμα.
Λες πως ήσουν με κάποιους άνδρες ενώ σκεφτόσουν αυτόν. Γιατί βρε κοριτσάκι μου; Κι ένας από όλους αυτούς, δεν άξιζε;
Καμιά φορά από το τίποτα ξεκινάνε όλα. Φτάνει να χρωματίσουμε αυτό το τίποτα...

Να σε προσέχεις!
φιλάκια σου πολλά πολλά ως τον ουρανό!



Σχόλιο από Liza32 (23.11.2009)
Αυγούλα μου, να θυμάσαι ενα πράγμα. Κανένας δεν αξίζει την αγάπη μας, μέχρι αποδείξεως του εναντίου! Και κανένας δεν αξίζει τα δάκρυα μας! Μακάρι, ο καινούριος χρόνος να σου φέρει την αγάπη που αξίζεις ώστε να ξεχάσεις μια και καλή όλα τα παλιά!


Σχόλιο από Hastaroth (23.11.2009)
Δέν ξέρω τί συνέβη μετά την χτεσινή συγκέντρωση,έχω μείνει στό οτι φαινόσουν αισιόδοξη καί ήμασταν όλοι χαρούμενοι γι'αυτό.

Βέβαια εγώ-ώς πιό μεγάλος και..παθών από τέτοιες καταστάσεις-τά έβλεπα πιό επιφυλακτικά τά πράγματα.Αλλά αφού έλεγες οτι είχες δεί θετικά σημάδια,δέν είχα λόγο να μήν συμμερίζομαι την χαρά και την αισιοδοξία σου.

Εν πάσει περιπτώσει,ξέρεις οτι εμείς οι φίλοι σου είμαστε εδώ και σέ στηρίζουμε.Σημασία έχει,άν πέσουμε κάτω,νά ξανασηκωθούμε και να συνεχίσουμε να περπατάμε.Αν έχουμε καί φίλους δίπλα μας,αυτό είναι πιό εύκολο.

Αυτά.Τά υπόλοιπα,από κοντά.Νά θυμάσαι οτι έχεις μπροστά σου πράγματα να κάνης,πράγματα δημιουργικά καί ευχάριστα.Κι'όπως λέει και η Λίζα,κανείς δέν αξίζει την αγάπη μας μέχρι νά μάς τό αποδείξη.Τό "τεκμήριο" τής αγάπης είναι "μαχητό",όπως λένε και οι εφοριακοί....


Σχόλιο από hithtoly (23.11.2009)
αχος βαρύς ακούγεται...


Σχόλιο από kithara-woman (24.11.2009)
Ευχαριστώ πολύ παιδιά... :-)))

Αυτο που καταλαβαίνω τελικά είναι ότι δεν έχει ιδέα...Εσφαλμένα νόμιζα ότι έχει καταλάβει...Καμία σχέση!Μιλήσαμε πριν λιγο,εκείνος μου μίλησε και ήταν φιλικότατος.Δεν μου έχει φερθεί σκάρτα...Ποτέ.Η γνωριμία μας ήταν από αυτές που λες ότι ήταν γραφτό να συμβεί.Υπο τις πιο περίεργες συνθηκες.Από το πρώτο λεπτό υπήρχε χημεία μεταξύ μας και ο ένας συμπαθησε πολυ τον άλλο.Γιαυτο και ξαναβρεθήκαμε αρκετες φορές.Εννοείται φιλικά και με παρέα.Την πρώτη φορα μονο ήμασταν μονοι.

Πάνω στο θυμο μου τα έλεγα όλα...Δεν τα εννοώ.Εξακολουθώ να τον αγαπάω.Το ίδιο με πριν.Δεν θα κανω τίποτα.Συνεχίζουμε όπως ήμασταν.Δεν θέλω να τον πληγώσω.Αν ειναι κάποιος να πληγωθεί,καλύτερα εγω που αντέχω.

Τον θέλω στη ζωή μου.Είναι το μόνο που ξέρω.Κάποια στιγμή,όταν θα πάψω να φοβάμαι,θα του μιλήσω.Όταν τα καταφέρω.

Μωβένια μου,οι συγκεκριμένοι δεν άξιζαν.Αλλά το ήξερα.Απλά,τίμια και με ειλικρίνεια.Έχω αλλάξει πολύ...Όταν βουλιάζεις,από κάπου θα πιαστείς...

Βαρε΄θηκα να κάνω μια ζωή το σωστό και να υποφέρω.Δεν είπα ότι θα προκαλέσω καταστροφές,αλλά κάπως πρέπει να την βγάλω κι εγω...Να ζω συμφωνα με την ηλικια μου και όχι σαν να ειμαι γρια.

Όσο για την αγάπη... Απάτητη γη...

Αλβέρτο,όσα δεν φέρνει ο χρόνος,τα φέρνει η στιγμή...Σε ευχαριστώ πάντως,κι εσένα και τα παιδιά,έρχεστε και γεμίζει χαρά το σπίτι! :-))


Σχόλιο από maristo (06.02.2010)
"Πολλές φορές λέω ‘’μην κάνεις το ίδιο λάθος, υπάρχουν τόσα άλλα’’ .Και κάνω πάντα το ίδιο λάθος. Λυπάμαι που το λέω, αλλά η αγάπη για μένα ένα λάθος είναι τελικά… Να θέλεις να προσφέρεις στον άλλο και αυτός να το πετάει στα σκουπίδια. Έχω τελειώσει πια με αυτό. Δεν με αφορά. Όσοι την βρήκαν, καλώς την βρήκαν. Μην προσπαθεί να με πείσει κανείς ότι υπάρχει. Είναι κάτι ανύπαρκτο για μένα. Έχω τελειώσει εγώ με αυτό το συναίσθημα.Τέλος" Καπως ετσι νιωθω κι εγω μα λιγο πιο αισιοδοξα πλεον. Τωρα μαλιστα που διαβαζα και τα πιο προσφατα ποστς σου που ξεχυλιζουν απο αγαπη , χαρα και αισιοδοξια ισως μια σταγονα αισιοδοξιας παραπανω ποτισε την ψυχη μου. Ευχομαι να αλλαξουν και για μενα τα πραγματα και να παψουν πια οι σκαρτοι ανθρωποι να ρυπαινουν τη ζωες μας!


Σχόλιο από kithara-woman (06.02.2010)
Για να φτάσεις κορίτσι μου στη χαρά,πρέπει να περάσεις από τη λύπη...Από καταβολής κόσμου...Νόμος της ζωής,να ορίζεται κάθετι από το αντίθετο του...

Για να φτάσω να ξεχειλίζω από αγάπη,ξέρεις τι έχω συναντήσει;
Στα 33 μου έφτασα να συνειδητοποιησω ότι έκανα κι εγω το ίδιο λάθος,να μην πιστεύω στην αγάπη.

Θέλει να έχουμε μάτια ανοιχτά και καρδιές ακόμα πιο ανοιχτές.Υπάρχει δίπλα μας,αλλά πολλές φορές κοιτάμε σε άλλη κατεύθυνση...Το κάνουμε όλοι ανεξαιρέτως...

Τα πράγματα βελτιωνονται όταν θέλουν αυτά και όχι εμείς...Είναι η πικρή αλήθεια...

Δεν είναι λόγια παρηγοριάς.Είναι λόγια εμπειρίας 33 δύσκολων χρόνων.Που τείνουν τωρα να βρουν δικαιωση.



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Συγγραφέας
kithara-woman
Αυγή
από ΚΑΤΕΡΙΝΗ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/kithara-woman

σκέψεις,ιδέες,ποιήματα,χιουμοριστικά κείμενα και σχόλια






Tags

αγάπη ελπίδα ζωή ταξίδι αλλαγή αναμνήσεις σκέψεις γνώσεις παράξενα σοφίες δημιουργία διάφορα στιγμές ευχές χαρά χαμόγελο όνειρο ιδέες νοσταλγία συμπεράσματα συνταγές συνταγή ανέκδοτα φιλία θυμός μοναξιά ιστορία λιμάνι ψυχή λέξεις Μουσική παραμύθι περι ζωής μουσικής φιλίας έρωτα χαμόγελου ποιήμα σιωπή πιστεύω συμπέρασμα χιούμορ χιουμορ ζωγραφική συμβουλές τραγούδια ταινία ταινίες γάμος μετακόμιση παρέα ευτυχία χρήσιμα site ψηφιδωτό στιγμες




Επίσημοι αναγνώστες (21)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης