αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Εγώ Και Ο Εαυτός Μου...
Είμαστε Ψυχή...Μα Όλοι Κοιτούν Την Μορφή...
Home

21 Μαρτίου 2011, 19:23
Για όσους είναι γεννημένοι μέχρι το 1989...


Το παρακάτω κείμενο ήταν μια καλή αφορμή για να γράψω πάλι στο Blog μου μετά από τόσο καιρό…

Δεν είναι δικό μου…ίσως όμως είναι μια αρχή…

Είμαι σίγουρη ότι θα σας γυρίσει χρόνια πίσω κ θα σας γεμίσει εικόνες.

Εικόνες των παιδικών σας χρόνων…

Καλή ανάγνωση!

 

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε…

Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.

Έπρεπε να περιμένουμε...
δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί…

Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».

Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά…Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.

Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.

Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..


Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»

 

Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.

Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.

Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντας μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet.

Εμείς είχαμε φίλους...

Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.

Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου.

Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση.

Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..

Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια!

Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

 

Πηγή:

http://24wro.blogspot.com/2011/03/1989.html


13 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Emaki (21.03.2011)
Αχ βρε Ζετα...μακάρι να γινόταν να γυρίσουν πίσω εκείνα τα χρόνια.

Το ποτάμι όμως πίσω δε γυρίζει...

Καλό απόγευμα!:)


Σχόλιο από Zefuros (21.03.2011)
To mail αυτο λεει για αυτους που ειναι πριν απο΄τι 1980 κανονικα... ¨-))))

καποιος φουρνος γκρεμίστηκε ε???


Σχόλιο από lvicky (22.03.2011)
Εγω να σου θυμίσω το περιστατικό με το "ορφανό" γατάκι που είχαμε βρει...
Και που μετα ψάχναμε για ένα κουτί σε οοοοοοοολη την περιοχή... λες και δε μπορούσαμε να ζητήσουμε ενα απο τη μάνα σου ή τη μάνα μου....
Και είχε περάσει η ώρα και μας ψάχνανε οι χριστιανοί "Βρε που είναι τα παιδιά, βρε που είναι..." και τότε δεν υπήρχαν κινητά...
Και που μετα φάγαμε το ξύλο της αρκούδας...!!! Θυμάσαι???

χαχαχαχαχα ΩΡΑΙΕΣ ΕΠΟΧΕΣ!!!!


Σχόλιο από Emaki (22.03.2011)
Zefuρενιεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!
Λες να πήρα κανέναν Χριστιανό στο λαιμό μου;χαχαχαχαχχα
Ελπίζω να είσαι καλά...:)

Βικούλα, θυμάμαι πως δε θυμάμαι;Παραλίγο να παιχτεί η φιλία μας σ'αυτό το περιστατικό!!!!:)
Δε φταίει όμως η εποχή που εμάς δε μας εκοψε να ζητήσουμε μια κούτα απ' τους γονείς χαχαχαχαχ Χαζουλιαααααααααα!:D





Σχόλιο από lvicky (22.03.2011)
το "ΩΡΑΙΕΣ ΕΠΟΧΕΣ" πήγαινε στο "ξύλο της αρκούδας..."

χαχαχαχαχαχαχαχα


Σχόλιο από reteos (22.03.2011)
Γιατί (κατά τη γνώμη σου) οριοθετείται η διαφορά στο έτος 1989; ΄Εχει σχέση ή απλώς συμβολικό ; (ρωτάω από απλή και μόνο περιέργεια).


Σχόλιο από PHILIPPOSSM (22.03.2011)
Εμένα δεν με πιάνει......


Σχόλιο από Emaki (22.03.2011)
Βικούλα...το κατάλαβα...ποιος φταίει όμως ε; Η γάτα φταίει!;)

Rereos το αρθρο αφορά όσους γεννήθηκαν εως το 1989...

Ίσως γιατί απ' το 90 κ μετά τα παιδιά μεγαλώνουν πλέον απότομα...

Ίσως γιατί έχει χαθεί η γειτονιά με την έννοια που υπήρχε τότε.

Η τεχνολογία εξελίχθηκε, πράγμα καλό απ' τη μια πλευρά ,απ την άλλη όμως χάθηκε η έννοια του παιχνιδιού έτσι όπως την μάθαμε εμείς τότε...

Πλέον ο φόβος έχει μπει πιο πολύ στη ζωή μας...Όχι μόνο στο θέμα των παιδιών γενικά. Τότε ήταν όλα πιο ανέμελα...
Δε φοβόσουν να αφήσεις τα κλειδιά σου έξω απ' την πόρτα , ούτε να αφήσεις το παιδί σου να τρέξει κ να παίξει κρυφτό μερικά τετράγωνα μακριά απ' το σπίτι.

Πάντα ανησυχούσαν οι γονείς μας αλλά όχι για τους ίδιους λόγους που ανησυχούν τώρα.

Ήταν ωραίες εποχές κ ίσως υπήρξαν ακόμα πιο παλιά κ καλύτερες απ' αυτές που έζησα εγώ δε ξέρω.

Αν διαβάσεις το κείμενο με προσοχή, προσπάθησε μόνος σου να συγκρίνεις το τώρα με το τότε σε κάθε παράγραφο ξεχωριστά...είμαι σίγουρη οτι θα εντοπίσεις τις διαφορές:)

Είναι αυτό που λέμε κάθε πέρυσι κ καλύτερα...

Ελπίζω να σε κάλυψα έστω κ λίγο.
Να περνάς καλά!:)


Σχόλιο από reteos (22.03.2011)
Eμάκι πρίν σχολιάσω ,διάβασα πολύ προσεκτικά το κείμενο που ανάρτησες . ΄Αλλωστε πάντα καταβάλλω την δέουσα προσοχή σε οτιδήποτε διαβάζω . Γιαυτό και η ερώτησή μου . Θα μπορούσε βέβαια, με την ένοια που το θέτεις, κάποιος άλλος(διαφορετικής προφανώς ηλικίας από την δική σου) να βάλει σαν οριο το 1969. Τότε που οι περισσότεροι περπατούσαν με γαζωμένα παπούτσια ( φώλες έλεγαν τα «πέτσινα» μπαλώματα) η με μπαλωμένα παντελόνια ειδικά στα οπίσθια ή τότε που αντί για ποδήλατα είχαν τα αυτοσχέδια πατίνια ή το 1959 τότε που ως μέσα μεταφοράς ήταν τα κάρα και οι σούστες και πάει λέγοντας ή στην αντίθετη κάποιος άλλος μετα από κάποια χρόνια να ξαναγράφει για το ιδιο θέμα θέτοντας ως όριο το 2019 . Θέλω να πώ, πως ο καθένας θέτει το θέμα όπως αυτός το βίωσε ανάλογα με την ηλικία του. Με κάλυψες πάντως με το «κάθε πέρυσι και καλύτερα»
Εύχομαι με τη σειρά μου: Kαι εσύ να περνάς καλά .
Kαληνύκτα.


Σχόλιο από Emaki (23.03.2011)
Δε θα διαφωνησω μαζί σου reteos , αντιθετα συμφωνώ απόλυτα!:)

Φίλιππε δε σχολιαζω το σχόλιο σου!!!!χαχαχχαχα


Σχόλιο από maristo (24.03.2011)
καθως το διαβαζα χαμογελουσα γτ θυμηθηκα πολλα.....τι ξεγνοιασια...τι αθωοτητα.....τι ομορφες στιγμες. Ειμαι στο τελος της γεννιας αυτης μα ολα ηταν ακριβως οπως τα αναφερει αυτο το ποστ! μου αρεσε πολυ, χαιρομαι που το βαλες κι ας μην το χεις γραψει εσυ! Καλα να περνας!


Σχόλιο από Emaki (24.03.2011)
Να 'σαι καλά maristo!Ευχαριστώ, να είσαι κ να περνάς κ εσύ καλα!!!:)



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Συγγραφέας
emaki
Έμυ
Ιδιωτική Υπάλληλος
από ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/emaki

Σκέψεις...Από Καρδιάς...Και Άλλα...











Tags




Επίσημοι αναγνώστες (27)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης