αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Σκόρπιες σκέψεις και ιδέες ενός ανήσυχου μυαλού
Η ζωή θέλει χαμόγελο

28 Ιανουαρίου 2012, 02:56
Περπατώντας...


Περπατούσε αρκετή ώρα. Πάντα όταν ήθελε να σκεφτεί, περπατούσε.

Τι να σκεφτεί; Δικό της το καρπούζι, δικό της και το μαχαίρι. Δικές της οι επιλογές.

Λάθος; Σωστές; Εκείνη τη στιγμή δεν ήξερε να πει. Όλα λάθος τα έβλεπε.

Θολωμένο το κεφάλι της.

Τα γράμματα ή μάλλον οι αριθμοί χόρευαν στα μάτια της. Σωστά είδε;

Ναι. Δυστυχώς.

Οι χορευτές αριθμοί προστέθηκαν στους άλλους χορευτές αριθμούς και αυτοί στους άλλους και σε αυτούς πρόσθεσε την απόγνωση της.

Νιώθει να πνίγεται.

Εκείνος; Τι φταίει…

Κάνει ό, τι μπορεί…

Όταν είσαι στην κινούμενη άμμο, οι κινήσεις είναι περιορισμένες..

Έχεις ελπίδες; Δεν ήξερε να το πει.

Εκείνος έκανε ό, τι μπορούσε.

Φτάνει;

Σε αυτή την κοινωνία, το ‘’ό, τι μπορώ’’ ποτέ δεν φτάνει..

Προσπαθείς, φτύνεις αίμα να προσπαθείς, βάζεις όλες σου τις δυνάμεις, όλο σου το είναι, ξέρεις ότι θα δικαιωθείς.. Κι όμως..Πάντα έρχεται κάποιος να σου πάρει την μπουκιά από το στόμα. Και μάντεψε… Αυτός ο κάποιος πάντα είναι αυτός που έχει προσπαθήσει το λιγότερο που μπορούσε. Κοινώς, δεν κουνάει το δαχτυλάκι του και όλα του έρχονται έτοιμα στη ζωή.

Αυτή την αίσθηση έχει στη ζωή της. Αυτό το παράπονο.

Δεν της φέρθηκε η ζωή όπως έπρεπε. Πάντα έβαζε όλες της τις δυνάμεις και πετύχαιναν το στόχο τους όσοι δεν προσπαθούσαν.Πάντα με αυτό το παράπονο έμενε.Ότι έδινε όλο της το είναι για κάτι και άλλοι χωρίς κόπο το είχαν.Ποια δικαιοσύνη να πιστέψει..Καμία δικαιοσύνη δεν έχει η ζωή και έχει ένα χιούμορ κατάμαυρο.Κανείς δεν γελάει.

Μόνο εκείνος της έχει μείνει. Μόνο η αγάπη του. Όσο και να το πείς, δεν είναι και λίγο. Θα μπορούσε να ζήσει μόνο μ’ αυτή. Αλλά… Υπάρχει το μεγάλο Αλλά.. Η ζωή είναι πεζή. Και να θες να είσαι ονειροπαρμένος, σου δίνει μια και πας από κει που ‘ρθες. Δεν συγχωρεί όνειρα. Δεν χωράνε ροζ συννεφάκια. Στο τσουκάλι δεν μπαίνει αγάπη. Δεν μπαίνει όνειρο. Μπαίνει ρύζι, μπαίνουν μακαρόνια, μπαίνουν αυγά, μπαίνουν πατάτες.

Μήπως, σκέφτεται, έπρεπε να ζω σε μια εποχή που  η ανταλλαγή γινόταν με πράγματα; Έδινες 2 πατάτες και έπαιρνες 2 ντομάτες. Έδινες ένα ψάρι και έπαιρνες ένα κοτόπουλο. Ποιος άτιμος εφεύρεσε το χρήμα; Κατέστρεψε τον κόσμο.

Του έδωσε προδοσία. Του έδωσε έγκλημα. Του έδωσε δολοφονία. Του έδωσε χρεοκοπία. Του έδωσε συμφέρον. Του έδωσε αυτοκτονία. Του έδωσε ζητιανιά. Του έδωσε αλαζονία. Του έδωσε σνομπισμό. Του έδωσε ζήλεια.

Τα 7 κακά της μοίρας του του έδωσε κι ακόμα παραπέρα.

Η αγάπη… Οι αξίες.. Η αλήθεια..

Η αξιοκρατία.. Μεγάλη κουβέντα αυτή.

Αυτό σκεφτόταν όσο περπατούσε.

Ποτέ δεν φοβήθηκε τη δουλειά. Ποτέ όσο δούλευε δεν είπε τη λέξη ‘’βαρέθηκα’’. Πρώτη πήγαινε, τελευταία έφευγε. Με το χαμόγελο. Ένιωθε χρήσιμη. Ότι προσφέρει.

Τώρα; Πώς να το νιώσει;

Μια αδικία νιώθει. Να βλέπει ανθρώπους που δεν μπορούν να κατανοήσουν βασικές έννοιες και από τις πράξεις τους να κρίνεται η μέρα σου, αν θα τελειώσεις μια δουλειά ή θα ταλαιπωρείσαι για μήνες.

Έτσι και εκείνος. Ταλαιπωρείται 3 μήνες για κάτι πανεύκολο. Άλλους 2 για κάτι άλλο εξίσου πανεύκολο. Σπάσιμο νεύρων.

Υπομονετικός είναι. Εκείνη το ίδιο. Αλλά ακόμα και το γαιδουράκι κάποτε θα θυμώσει, θα εξαντληθεί η υπομονή του και θα κλωτσήσει. Αν του τραβάς την ουρά όλη την ώρα..

Έφτασε. Εκεί που έβαλε σημάδι για να σταματήσει.

Καιρός να γυρίσει.

Να είναι πιο ήρεμη.

Ελπίζει.

Εύκολο το έχεις; Τις καλύτερες προθέσεις να έχεις, κάτι θα στη σπάσει. Δεν γίνεται.

Θέλεις κάτι να χτίσεις, το ξεκινάς, με όρεξη, θάρρος, αγάπη και βοήθεια από αυτόν που αγαπάς και όταν είσαι στο παρα πέντε να το τελειώσεις, τρώει μια κλωτσιά το κατασκεύασμα σου και ξανά στο μηδέν. Μετά από τόσους κόπους. Το ξαναφτιάχνεις και ξανά τα ίδια.

Η μπότα του ανάξιου είναι ισχυρή. Η κλωτσιά στον ικανό πονάει…

Αλλά οι φελλοί επιπλέουν.

Τουλάχιστον ξέρει ότι δεν ανήκει στους φελλούς..

Και μόνο που είναι στον πάτο, κι αυτή και εκείνος, το ξέρουν.

Η ικανότητα, το θάρρος, η υπομονή, είναι με το μέρος τους.

Θέλει να τα έχεις αυτά.

Οι φελλοί έχουν τις τύχες. Τις διασυνδέσεις.

Αλλά ότι δεν λύνεται, κόβεται. Αυτό της δίδαξε η ζωή. Εφόσον η ατυχία δεν λύνεται, θα την κόψει.

Και ξανά στην ανηφόρα. Και ξανά στον αγώνα. Και ξανά στην προσπάθεια.

Θέλει πολύ αίμα, ιδρώτα, πολύ δάκρυ να ξοδέψεις για να μείνεις στον αφρό.

Και ο φελλός κάποτε θα βουλιάξει.

Όχι γιατί θα αποκτήσει ποτέ περιεχόμενο.

Αλλά θα φανεί ότι για έναν λόγο είναι αήττητος.. Γιατί ως γνωστόν ‘’οι ηλίθιοι είναι αήττητοι’’..

 

ΥΓ1: Στα link έχω προσθέσει ένα που λέει για δωρεάν ξένες γλώσσες.Έχει ενδιαφέρον, για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει. Συνεχίζω τα Ιταλικα έτσι, κάνοντας on line ασκήσεις,με πόντους που κερδίζω, διορθώνοντας όσους μαθαίνουν Ελληνικά. Μετά τις δικές μου ασκήσεις τις διορθώνουν Ιταλοί και έτσι μαθαίνεις.Από τα λάθη. Όπως στη ζωή. Πάντα από τα λάθη μαθαίνεις.

ΥΓ2:Τελικά η μαγειρική και η ζαχαροπλαστική είναι απίστευτη ψυχοθεραπεία.

ΥΓ3:Η φωτογραφία άσχετη.Αλλά μ'αρέσει η συννεφιά της.


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από movflower (28.01.2012)
Κιθαρίτσα μου,
Καλή σου μέρα και Καλό Σαββατοκύριακο.

Ευχαριστώ για την ιστοσελίδα! Την χρειάζομαι επειγόντως! :))))))))

Στο σακούλι πρέπει να βάζεις πρωτίστως νερό,πρωτεϊνες και λαχανικά,οι υδατάνθρακες μας κάνουν πολλά κακά,μεταξύ άλλων και αρνητισμό. - Δεν αναφέρομαι στα χάππι θοτς που σου δίνει το κόμφορντ φουντ προσωρινά αλλά σε πιο μόνιμες αλλοιώσεις διάθεσης.
Μπορεί να ανταλλάξεις αγαθά φτάνει να βρεις τα κατάλληλα άτομα. Μπορείς να αρχίσεις να κάνεις μαθήματα σε παιδάκια αν κάθεσαι,τόσες γνώσεις έχεις,και αντί για χρήματα μπορείς να πληρώνεσαι σε είδη.
Η επαρχία έχει τα καλά της, που δεν ξέρω...μου δίνεις την αίσθηση πως από τότε που άφησες την Αθήνα,πνίγεσαι.
Δεν ξέρω αν είσαι μόνη εκεί, αν δεν έχεις κάποιο δικό σου. Χρειαζόμαστε να γνωρίζουμε ανθρώπους, να έχουμε καθημερινή επικοινωνία.
Είναι δύσκολο μεγαλώνοντας να βρεις άτομα του επιπέδου,της μόρφωσης και του ψυχισμού σου αλλά η προσπάθεια έυρεσης τους φέρνει θησαυρούς! :)

...
αν η μαγειρική και η ζαχαροπλαστική είναι ψυχοθεραπευτικές,άρχισε ένα μπλογκ, κόπιασε στο μπλογκσποτ ;)))))))))))))) (μιαμήμπλιαξ εδώ)

φιλιά από παγωμένη αλλά καθόλου χιονισμένη Λουκανικούπολη


Σχόλιο από kithara-woman (28.01.2012)
Καλώς την!
Καλημέρα!

Τα έχω σκεφτεί όλα αυτά..Αλλά δυστυχώς,δεν κινείται τίποτα..Από την Αθήνα ακόμα είχα προσπαθήσει να ανοιχτώ,για μαθήματα και τέτοια,είχα βάλει αγγελίες,αλλά ούτε εκεί κινήθηκε κάτι(και προ κρίσης) ούτε εδώ...

Προσπάθησα και με τις κατασκευές που κάνω, να δω τι θα τα κάνω,αλλά τελικά γέμισα ένα σπίτι πραγματάκια που δεν ξέρω πως να διοχετεύσω...Κάποια πλέον τα χρησιμοποίησα εγώ,στο σπίτι,πχ κάτι κορνίζες.

Νόμιζα ότι στην επαρχία θα ήταν πιο εύκολο,για τέτοια πράγματα,αλλά τελικά,πουθενά δεν είναι εύκολο όταν όλοι μας πλέον μπορούμε να ψωνίζουμε τα βασικά..Αν δεν έχεις αυτά,δεν θα σκεφτείς να ψωνίσεις είδη δώρων..Λογικό.

Μόνη είμαι εδώ.Ο Στέλιος είναι μεγάλο στήριγμα,αλλά όσο να 'ναι,και οι γονείς μου μου λείπουν και οι παρέες μου,και πολλές φορές,το άτιμο μυαλό κολλάει σαν τσίχλα και θυμάται,όταν απομακρύνεσαι από μια κατάσταση,την ωραιοποιείς αναπόφευκτα...Από όλη την Αθήνα όμως,μόνο η τελευταία μου γειτονιά,μόνο αυτή μου λείπει..Η Ν.Σμύρνη που έμεινα μόνο 10 μήνες.

Ακόμα και να με πληρώναν,δεν θα ξαναγύριζα Αθήνα.Όσα προβλήματα κι αν υπάρχουν εδώ,είναι αμελητέα, σε σχέση με της Αθήνας.Αυτά τα προβλήματα,θα τα είχαμε οπουδήποτε..Δυο άνεργοι μες το σπίτι,χωρίς κανένα εισόδημα,είναι πρόβλημα ακόμα και στο τελευταίο χωριό,στα σύνορα..

Εδώ δεν έχω καμία φίλη.Δεν είναι ότι εγώ κλείνομαι.Πολλές φορές οι άλλοι σε αφήνουν απέξω.Γνωστούς ναι,αρκετούς,θα πω και 10 καλημέρες που λέει ο λόγος.

Θέλω να πιστεύω ότι οι μπόρες είναι περαστικές.Τις προσπάθειες μου τις κάνω.Κι εγώ κι ο Στέλιος.Πιστεύω θα σταθούμε στα πόδια μας..

Ευχαριστώ για την βόλτα στα μέρη μου!
Πολλά φιλιά!



Σχόλιο από Hastaroth (28.01.2012)
Χαίρετε!
("Ποιός χαίρεται;" απαντούσε ένας γνωστός μου όταν τού το έλεγα,αλλά αυτό είναι άλλο θέμα...)

Κι'εγώ πιστεύω ότι τελικά θα τα καταφέρετε και οι δύο,η επαρχία έχει περισσότερες πιθανότητες να ξεπεράση την κρίση απ'όσες η Αθήνα και-σε λιγώτερο βαθμό-η Θεσσαλονίκη.

Μήν ανησυχής που δέν έχεις ακόμα φίλες εκεί-μήν ξεχνάς πως έχει περάσει μόλις λίγο πάνω από έναν χρόνο που είσαι στην Κατερίνη.Κάποιοι απ'τους γνωστούς που τους λές καλημέρα κάθε πρωί,κάποια στιγμή θα σε πλησιάσουν περισσότερο και θα αποκτήσης και φιλίες.

Εδώ είμαστε όλοι εν αναμονή τής χιονόπτωσης που,σύμφωνα με τα μετεωρολογικά δελτία,θα μάς επισκεφτή την Δευτέρα.Ηδη προβληματίζομαι πώς θα καταφέρω να πάω στη δουλειά μου,εκεί στού διαόλου την μάνα που μάς έχει κουβαλήσει ο εργοδότης μας......

Πρός το παρόν,κάθομαι στο ζεστό σπίτι μου γιατί με τέτοιο κρύο,ακόμα και το ότι πήγα στην ταβέρνα στην πλατεία,πολύ ήταν:).Αύριο έχω πρόβα με τον Παντελή (Crocodile) σ'ένα στούντιο εδώ κοντά,αλλά τουλάχιστον θα είναι μέρα και ελπίζω πως δέν θα είναι τόσο αισθητό το κρύο.

Δώσε χαιρετίσματα στον Στέλιο,καλό βράδυ και στους δύο σας:)

ΥΓ.Η φωτογραφία είναι πολύ ωραία αλλά έχει και βαθύτερο νόημα.Πρός το βάθος,μετά την συννεφιά,ο ουρανός γίνεται γαλάζιος.....


Σχόλιο από kithara-woman (01.02.2012)
Καλησπερα!Καλό μήνα.

Θα συμφωνήσω με το γνωστό σου.
Τις τελευταίες μέρες(και όχι μόνο) έχουν τύχει διάφορα,που μόνο να χαρείς δεν σε κάνουν..Μεταξύ άλλων και μικροπροβλήματα υγείας του Στέλιου(όχι σοβαρά).

Η επαρχία ξεπερνά πιο εύκολα την κρίση.Στην Αθήνα είναι σκούρα τα πράγματα.Βλέπω περιπτώσεις και συγκρίνω.Εμείς είμαστε δύσκολα γιατί είμαστε και οι 2 άνεργοι,αν είχε ο ένας μας έστω δουλειά,θα ήταν διαφορετικά.Αλλά βλέπω γενικά,ότι ο κόσμος μια χαρά τα πάει εδώ.Ένα απλό παράδειγμα,στην πολυκατοικία τα κοινόχρηστα είναι τραγωδία..200 ευρώ,250 ευρώ..Μόλις βάλει το χαρτί,την άλλη μέρα,οι μισοί έχουν πληρώσει.Συγκρίνω με περιπτώσεις που ξέρω στην Αθήνα-μεταξύ αυτών και στην πολυκατοικία της μάνας μου-για ποσά 20,30,το πολύ 50 ευρώ,κάνουν 1-2 μήνες να πληρώσουν.Σε άλλες πολυκατοικίες χρωστάνε 6-7 μήνες...Άσε που δεν παίρνουν καν πετρέλαιο, ενώ εδώ,τα σπίτια είναι φούρνος.

Ευτυχώς,κάτι παίζει για τον Στέλιο..Κάτι κινήθηκε.Πιστεύω αυτό το μήνα θα δουλέψει.Υπάρχουν βάσιμες υποψίες,για να μην πω βεβαιότητα.Θέλω να είμαι συγκρατημένα αισιόδοξη.

Σήμερα χιονίζει από το πρωί.Δεν το έχει στρώσει,αλλά είναι πιθανόν...Βλέπω τον καιρό και κλαίω,γιατί εδώ αυτό μεταφράζεται σε πετρέλαιο και ήδη έχουμε 240 ευρώ να δώσουμε κοινόχρηστα..Μας έχουν γονατίσει...Ελπίζουμε να βρεθεί δουλειά,γιατί τον άλλο μήνα θα είμαστε να μας κλαίνε οι ρέγγες,μην σου πω και όλα τα ψαρικά παρέα..

Ωραία!Για την πρόβα.
Εγώ το λέω με ντροπή ότι έχω αμελήσει την κιθάρα.

Ευχαρίστως!Κι εμείς εδώ καθόμαστε,πίνουμε καφεδάκι,εγώ έκανα ασκήσεις Ιταλικά,τώρα σταμάτησα.

Καλό απόγευμα.



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Συγγραφέας
kithara-woman
Αυγή
από ΚΑΤΕΡΙΝΗ
34 ετών



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/kithara-woman

σκέψεις,ιδέες,ποιήματα,χιουμοριστικά κείμενα και σχόλια






Tags

αγάπη ελπίδα ζωή ταξίδι αλλαγή αναμνήσεις σκέψεις γνώσεις παράξενα σοφίες δημιουργία διάφορα στιγμές ευχές χαρά χαμόγελο όνειρο ιδέες νοσταλγία συμπεράσματα συνταγές συνταγή ανέκδοτα φιλία θυμός μοναξιά ιστορία λιμάνι ψυχή λέξεις Μουσική παραμύθι περι ζωής μουσικής φιλίας έρωτα χαμόγελου ποιήμα σιωπή πιστεύω συμπέρασμα χιούμορ χιουμορ ζωγραφική συμβουλές τραγούδια ταινία ταινίες γάμος μετακόμιση παρέα ευτυχία χρήσιμα site ψηφιδωτό στιγμες




Επίσημοι αναγνώστες (21)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης