Μετά από 13 ολόκληρες μέρες που λείπαμε από το σπίτι μας, επιστρέψαμε δριμύτεροι χθες. Με τα κορίτσια μας μεγαλύτερα, ακόμα πιο ζωηρά και ακόμα πιο έξυπνα. Η Παναγιώτα βέβαια δεν ήθελε με τίποτα να αφήσει το χωριό, τη γιαγιά, τους φίλους και τις τρέλες της, είχαμε κλάματα και δράματα, αλλά τελικά το πήρε απόφαση η καημενούλα μου… Το μικράκι μου τρελάθηκε μόλις είδε τα παιχνίδια του, αλλά περισσότερο τρελάθηκε μόλις είδε τον μπαμπά του… (Και βέβαια δεν παρέλειψε να κάνει χιλιάδες ζημιές μέσα σε δευτερόλεπτα…)
Έμεινα αρκετές ώρες μόνη μου αυτό το διάστημα, σκέφτηκα, αφουγκράστηκα, ένιωσα, βούτηξα βαθιά στο παρελθόν (αχ…), κοίταξα με μάτι τρίτου το παρόν, ταξίδεψα στο μέλλον(;), συνάντησα τον εαυτό μου και μίλησα μαζί του κοφτά και ξεκάθαρα… Πολλά συναισθήματα… Μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε, αλλάζουμε όμως, είμαστε σε θέση να αποχωριστούμε, να ξεχάσουμε, να απαλλαχτούμε από ό, τι παλιό και ψυχοφθόρο;…
Δεν ξέρω, πάλεψα πολύ να καταλάβω , να δώσω μια απάντηση.( Αν κρίνω από τις εκλογές οι άνθρωποι άρχισαν να βιώνουν και να αντιλαμβάνονται την ανάγκη μιας ριζικής αλλαγής… Αλλά) είδα ότι δεν είναι εύκολο να αλλάξουμε, να ξεφύγουμε από τους δαίμονες που κουβαλάμε μέσα στην ψυχή μας… Θέλει πολύ προσπάθεια… Μεγάλη υπομονή… Επιμονή… Και όχι απαισιοδοξία… Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ συναντάω ανθρώπους με μαυρισμένη την ψυχή, με τον φόβο να φωλιάζει μέσα τους… Τι θα γίνει, πως, γιατί… Άγχος κι αγωνία και μια τρομοκρατία απίστευτη… Γιατί; Αυτά τα «γιατί» είναι που με πνίγουν… Τι είναι αυτό που μας καθορίζει, που διαμορφώνει την προσωπικότητά μας, την πορεία της ζωής μας, το dna και τα γονίδια, ο τρόπος που μεγαλώνουμε, οι γονείς, τα βιώματά μας, το περιβάλλον, η τύχη, οι συγκυρίες… (Θυμάμαι στο Παιδαγωγικό ένας καθηγητής μας, στο βασικό ερώτημα της παιδαγωγικής ψυχολογίας αν το παιδί επηρεάζεται περισσότερο από τις κληρονομικές καταβολές ή από το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει, απαντούσε πως ένα παιδί, ένας άνθρωπος δεν είναι ένα φτερό, ένα πούπουλο που ο αέρας το παρασύρει ή στην μία ή στην άλλη κατεύθυνση και ότι η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση…)
Αμπελοφιλοσοφίες και μπερδεμένες βραδινές σκέψεις… Θα αποφύγω σήμερα τον ύπνο όσο μπορώ… Δε θέλω να κοιμηθώ… Είναι από τις ελάχιστες στιγμές στη ζωή μου, που, χωρίς να ξέρω το γιατί, θα ήθελα να καπνίζω και να πίνω, μήπως ξορκίσω της ψυχής τα απόκρυφα και ό, τι με βαραίνει χωρίς να μπορώ να το προσδιορίσω…
Καλό βράδυ και καλή αντάμωση στην Αλήθεια…
Υ.γ: ( Όχι, σας διαβεβαιώ, δεν τρελάθηκα ακόμη, απλά είμαι γεμάτη συναισθήματα και τώρα πάω να τα αφήσω πάνω στο χαρτί, να αδειάσω και να ηρεμήσω… -Μου λείψατε...)
