αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
24 Νοεμβρίου 2014, 16:54
Αντί απάντησης στο ποστ του DemetresOpc "Τι έμαθες απ΄τη ζωή, παππού"...


Θα προσπαθήσω να καταθέσω τη δική μου ερμηνεία για τα δύσκολα, που πάντα βάζει η ανήσυχη σκέψη του Τζιμάκου, και που νομίζω πως είναι αυτό που θέλει να πει και το Τσιπουράκι που, όμως, επειδή το μυαλό της στροφάρει πολύ γρήγορα, η συγγραφική της ικανότητα δεν προκάνει να καταγράψει επακριβώς τα όσα γεννά η σκέψη της…

 

Λοιπόν, όταν είμαστε μικροί, χρειαζόμαστε πάρα πολλά. Είμαστε απόλυτα ευάλωτοι και εξαρτημένοι απέναντι στα θέλω και στην ικανότητα των άλλων να μπορούν να δίνουν και να ανταποκρίνονται σε αυτά που τόσο ανάγκη έχουμε για να επιβιώσουμε τόσο βιολογικά όσο και ψυχικά. Αρχικά, όμως, δε φοβόμαστε. Προσδοκούμε πως θα εισπράξουμε αυτά που δικαιούμαστε και χρειαζόμαστε. Και ποια είναι αυτά; Το να γίνουμε αποδέκτες μιας γλυκιάς και τρυφερής φροντίδας, να τύχουμε αποδοχής και αγάπης, και η ύπαρξή μας να αποτελεί πηγή χαράς για αυτούς που μας φροντίζουν. Η επιβεβαίωση, που όλα αυτά μαζί συνιστούν, είναι απολύτως απαραίτητη ώστε να γεννηθούμε με την υπαρξιακή έννοια του όρου και να μπορέσουμε σταδιακά να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες που έχουμε ως όντα.

 

Πολλοί από εμάς, όμως, δεν έχουμε την «τύχη» να εισπράξουμε ούτε καν το αυτονόητο. Η προσμονή μας μετατρέπεται σταδιακά σε πανικό. Μια αίσθηση αρχίζει να χαράζει εντός μας που δεν είναι άλλη από το ότι είμαστε ανεπιθύμητοι, πως δεν υπάρχουμε, και, το χειρότερο απ΄όλα, χωρίς να γνωρίζουμε το γιατί. Αυτό που συνήθως συμβαίνει, σε μια τέτοια περίπτωση, ελλείψει απαντήσεων, είναι η δημιουργία μιας αίσθησης πως εμείς ευθυνόμαστε για όλα αυτά, πως δεν είμαστε άξιοι να αγαπηθούμε…

 

Παρόλ΄αυτά, συνεχίζουμε να προσμένουμε και να ελπίζουμε ως τη στιγμή που η αβεβαιότητα θα μετατραπεί στην τραγική βεβαιότητα του ότι δεν πρόκειται να πάρουμε. Δεν υπάρχει πλέον ελπίδα για εμάς. Η βεβαιότητα αυτή προκαλεί απίστευτο ψυχικό πόνο. Σε μια απέλπιδα προσπάθειά μας να μειώσουμε τον αφόρητο ψυχικό πόνο, περιχαρακωνόμαστε στον εαυτό μας, γινόμαστε απροσπέλαστοι για τους άλλους και θάβουμε όσο βαθύτερα γίνεται εντός μας το φοβισμένο και απεγνωσμένο κομμάτι του εαυτού μας ώστε να μην το ανακαλύψει κανείς, ίσως ούτε καν κι εμείς οι ίδιοι…

 

Προσπαθούμε να γίνουμε όσο γίνεται πιο «αυτάρκεις». Πως όλα όσα αρχικά τόσο πολύ είχαμε ανάγκη δεν μας χρειάζονται πια. Μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτά. Το «Σε χρειάζομαι» μετατρέπεται σε «Δεν χρειάζομαι κανένα σας, αφήστε με στην ησυχία μου». Μαθαίνουμε να ζούμε με την έλλειψη, εξελίσσοντας πολλούς τρόπους ώστε να κρύβουμε το γοερό κλάμα και τις απεγνωσμένες κραυγές πόνου του μικρού και στερημένου μικρού παιδιού μέσα μας. Οι διάφορες πανοπλίες μας παίρνουν τη μορφή της ψυχρότητας, της αδιαφορίας, της αυτάρκειας και αυτού που δεν τον αγγίζει τίποτα. Φορώντας τες, κανείς δεν πρόκειται να μας πλησιάσει επικίνδυνα, θεωρώντας πως τίποτα και κανέναν δεν χρειαζόμαστε. Ίσως γίνουμε άτομα που διαθέτουν χιούμορ, γοητεία και πολλές γνωριμίες. Είναι και αυτός ένας τρόπος να κρατούμε τους άλλους σε απόσταση ασφαλείας. Ίσως, ακόμα, γίνουμε πολύ ευγενικοί, καλοί και πρόθυμοι να βοηθούμε τους άλλους και, με τον τρόπο αυτό, να εισπράττουμε κάτι που να προσομοιάζει με αυτό που ποτέ δεν πήραμε, πείθοντας τον εαυτό μας πως πρόκειται για αγάπη. Είναι, όμως, μια «αγάπη» που την εκμαιεύσαμε, κάνοντας τα πάντα για τους άλλους, μετατρεπόμενοι σε καλούς Σαμαρείτες και υπηρέτες του καλού, για λίγα ψίχουλα προσοχής που τα βαφτίζουμε «αγάπη» και που τα πήραμε δείχνοντας πως είμαστε κάποιοι άλλοι…

 

Η ζωή συνεχίζεται, αν και μέσα σε αποκαΐδια, με το μικρό παιδί μέσα μας να συνεχίσει να ελπίζει, μέσα στην απόλυτη υπαρξιακή του μοναξιά, πως ίσως κάτι αλλάξει. Τίποτα, όμως, δεν μπορεί να αλλάξει. Η προσωπική μας ιστορία δεν μπορεί να ξαναγραφεί. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε, όμως, είναι να δώσουμε στο μικρό παιδί μέσα μας το δικαίωμα ύπαρξης. Και αυτό μπορεί να γίνει αν καταφέρουμε να αντιπαρατεθούμε με τις παγωμένες συναισθηματικές μας ανάγκες που κανείς, όταν τόσο το χρειαζόμασταν, δεν βρέθηκε επαρκώς να καλύψει. Να βιώσουμε και πάλι εκείνον τον αβάσταχτο πόνο, να τον αποδεχθούμε και να πενθήσουμε για όλα όσα ανεπιστρεπτί χάσαμε. Τη φορά αυτή, όμως, θα επιβιώσουμε!!! Θα φροντίσουμε οι ίδιοι το μικρό παιδί μέσα μας, με τη βοήθεια και συναισθηματική παρουσία ατόμων που μας νοιάζονται στο παρόν. Δεν χρειάζεται πλέον να κρύβουμε το μικρό και πονεμένο αυτό παιδί μέσα μας. Να του δώσουμε την ευκαιρία και το δικαίωμα να υπάρξει με τους δικούς του όρους, χωρίς ντροπή και φόβο.

 

Όταν καταφέρουμε, λοιπόν, να αποδεχθούμε τον πόνο και τις ματαιωμένες ανάγκες αυτού του μικρού παιδιού μέσα μας, μόνον τότε θα καταφέρουμε να το ενσωματώσουμε πραγματικά στο ενήλικο άτομο που έχουμε πλέον γίνει.

 

Εν κατακλείδι, και για να επανέλθω στο ποστάκι του Τζιμάκου, ο καθένας μας -και ανάλογα με το βαθμό και την ποιότητα της φροντίδας που έτυχε το μικρό παιδί που κουβαλά μέσα του- διαθέτει και ανάλογου βαθμού καθάριο βλέμμα, σαν κι αυτό του υποτιθέμενου παππού. Πιστεύω πως τόσο καθάριο βλέμμα σπάνια θα συναντήσουμε, όχι μόνο γιατί όλοι μας έχουμε ζήσει μικρότερες ή μεγαλύτερες ματαιώσεις, που έχουν σίγουρα «θολώσει» το βλέμμα με το οποίο κοιτούμε τον κόσμο γύρω μας, αλλά κυρίως γιατί λίγοι από εμάς έχουν τη διάθεση και τη δύναμη να θέλουν και να τολμούν να ξανασυναντήσουν το πανικοβλημένο και στερημένο μικρό παιδί μέσα τους, στο παρόν…


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από DemetresOpc (08.12.2014)
Αγαπητέ μου Καπετάνιε γειά σου!:

Ευχαριστώ για τα τιμητικά σχόλια.
Θα προσπαθήσω να απαντησω σαν αναγνώστης (με πληροφορίες εκ των έσω.) 
Αυτό το βλέμμα, δεν πιστελυω πως είναι το αθώο παιδικό, περισσότερο μου κάνει για λενα βλέμμα που ξέρει, που είναι υποωιασμένο και δεν μπορείς να του πουλήσεις τίποτα, κυρίως γιατί δεν θέλει να αγοράσει, μα και επειδή δεν μπορείς να το "δουλέψεις". Δεν μπορείς του δημιουργήσεις ανάγκες γιατί δεν έχει. Τα έχει δει και τα ξέρει πριν από σένα.
Η ρίζα και ο κορμός της δύναμής του είναι η γνώση. Ξέρει τι θα του πεις πριν μιλήσεις και ξέρει τι θα προσπαθήσεις να απαντήσεις  πριν από σένα.
Όπως πρόσφατα είε και ο Αλκίνοος, κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και βλέπεις πως το είδωλο είναι κατακερματισμένο.
Δεν προσμένει κάτι.

Θα ήθελα να σου πω με ευκαιρεία το ποστ αυτό, πως έχω παρατηρήσει πως όλοι περιμένουν "κάποιον", το λυτρωτή τους, αυτόν που θα τους δώσει όσα δικαιωματικά νομίζουν πως τους ανήκουν.
Η λύση θεωρώ πως δεν είναι η αυτάρκια (και εδώ είμαι πιστός οπαδός του Μπουκάϊ) αλλά η αυτοεξάρτηση.
Και νομίζω πως είναι πάντα πιο εύκολο όταν θέλουμε να εμβαθύνουμε στο μέσα μας για να κατανοήσουμε τους λόγους των συνισθημάτω/πράξεων/σκέψεών μας είναι καλύτερα να εμβαθύνουμε στους άλλους, έτσι είναι πιο εύκολο να παραδεχτούμε/ομολογήσουμε τον εαυτό μας.

Έτσι αν, όσα έγραψες για αυτά που ζητάει το παιδί μέσα μας, τα δούμε σε όλους τους άλλους γύρω μας, θα είναι δύσκολο την στιγμή της αυτοκριτηκή μας να εξαιρέσουμε τον εαυτό μας από το σύνολο.. 
εε; διαφωνείς προσεκτικέ μου δάσκαλε;

Κλείνω αναφέροντας ένα αυτονόητο, χαίρομαι για τους φίλους  που έχω.


Σχόλιο από sven (12.12.2014)

Τζιμάκο,

δεν νομίζω πως λέμε πολύ διαφορετικά πράγματα. Απλά, νομίζω πως τα όσα γράφω είναι προαπαιτούμενα των δικών σου απόψεων!!!

Ορισμένες ακόμα συμπληρωματικές σκέψεις. Αν η ρίζα και ο κορμός της δύναμής του είναι μόνον η γνώση, τότε κάτι το πολύ σημαντικό λείπει. Θεωρώ πως από μόνη της η γνώση, χωρίς την αναγκαία συναισθηματική ωριμότητα, είναι στέρφα γης, όπλο στην υπηρεσία ενός αδηφάγου ναρκισσισμού, ακόμα έως και επικίνδυνη. Η συναισθηματική ωριμότητα, δηλαδή το αποτέλεσμα της αποδοχής, της επιβεβαίωσης και της κάλυψης των θεμελιακών αναγκών του μικρού παιδιού μέσα μας, είναι που φορμάρει και δίνει ευρύτερο νόημα στη γνώση, καθιστώντας την δύναμη ζωής, έμπνευσης και δημιουργικότητας.

Αυτό που γράφεις, και με το οποίο συμφωνώ απόλυτα, δηλαδή πως οι περισσότεροι μοιάζει να περιμένουν «κάποιον», το λυτρωτή τους, που θα τους δώσει όλα όσα έχουν στερηθεί, δεν είναι τίποτα άλλο από την αντανάκλαση του μικρού παιδιού μέσα τους που προσμένει τη μητέρα ή το γενναιόδωρο στήθος της που θα τους «χορτάσει» και θα τους επιτρέψει να αφεθούν στη συνέχεια ασφαλείς και καλυμμένοι στη ζεστή αγκαλιά της…
Δεν υπάρχει αυτάρκεια παρά μόνο μια ψευδαίσθηση που την αποκαλούμε έτσι για να αυτοπαρηγορούμαστε και να προστατεύουμε τους εαυτούς μας από το ενδεχόμενο μιας αβάσταχτης ματαίωσης. Το τίμημα, όμως, μιας τέτοιας «στρατηγικής» είναι ζοφερό καθώς οδηγεί στην παραμόρφωση του ψυχισμού μας και παράλληλη διαστρέβλωση της πραγματικότητας…

Τέλος, σε αυτό που «διαφωνώ» μαζί σου είναι πως η κατανόηση του εαυτού μας περνά μέσα από την εμβάθυνση της γνώσης μας για τους άλλους. Θεωρώ πως προηγείται η αυτογνωσία η οποία διευκολύνει και την κατανόηση των συναισθημάτων, των αναγκών, των προθέσεων και των κινήτρων των άλλων. Η ικανότητα του να μπορούμε να «μπαίνουμε στα ρούχα των άλλων» αποτελεί το ουσιαστικότερο βήμα προς τη συναισθηματική και γενικότερη ωριμότητά μας αλλά και προς την απόκτηση της ικανότητας για δημιουργία ισορροπημένων και αμοιβαίων διαπροσωπικών σχέσεων, δηλαδή για συνύπαρξη και συγκρότηση της υπόστασής μας ως κοινωνικά όντα.

Να καλοπερνάς και να συνεχίζεις να μας…προβληματίζεις:)))


Σχόλιο από DemetresOpc (18.12.2014)
καπετάνιε μου, δεν μίλησα για αυτάρκεια αλλά για αυτοεξάρτηση..
"Τέλος, σε αυτό που «διαφωνώ» μαζί σου είναι πως η κατανόηση.............δηλαδή για συνύπαρξη και συγκρότηση της υπόστασής μας ως κοινωνικά όντα."

Κοίτα, λέω ας πούμε 
"Τα περισσότερα προβλήματα σε ένα βλάκα και στους ανθρώπους στο περιβάλλον του δημιουργούνται απ την πεποίθηση του πρώτου πως είναι πιο έξυπνος απ τους δεύτερους."

Μόλις κάνω αυτή την αποδοχή σημαίνει πως την επόμενη φορά που θα νοιώσω πιο έξυπνς απ το περιβάλλον μου (και εφ όσον είμαι αληθινός με/σε μένα) θα πρέπει αυτόματα να παραδεχτώ πως είμαι βλάκας.
Δεν θα μπορώ να με αποκλείσω απ το σύνολο.



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven








Tags




Επίσημοι αναγνώστες (37)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης