αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
12 Φεβρουαρίου 2016, 16:23
Ήθελε, απλά, ν΄αγαπηθεί...


Περίμενε να την προσέξει, να της δείξει έστω και το παραμικρό σημάδι αγάπης, έγνοιας και φροντίδας, και, προσμένοντας, αρκούνταν σε ό,τι της προσφέρονταν, είτε αυτό ήταν ένα χάδι από τη μητέρα της -όταν συνέρχονταν από το μεθύσι της, την επομένη- είτε από τη γειτόνισσα που γνώριζε την κόλαση που ζούσε είτε από τη δασκάλα της στο σχολείο…

Όπως και κάθε άλλο παιδί, έτσι κι αυτή χρειάζονταν απεγνωσμένα αγάπη, τρυφερότητα, έναν γλυκό λόγο, λίγη, έστω, προσοχή για να νιώσει πως υπάρχει. Αν αυτό γίνονταν με το να φροντίζει τη μητέρα της, με το να της κρατά σφιχτά το χέρι όταν ήταν θλιμμένη, λέγοντάς την: «Μη στεναχωριέσαι, μανούλα, εγώ είμαι εδώ», μικρή σημασία είχε. Όπως και κάθε παιδί, σε ανάλογη τουλάχιστον θέση, αποδέχονταν το ρόλο που της απέδιδαν. Έτσι, λοιπόν, μάζευε πάντα τα σπασμένα αντικείμενα μετά από κάθε μεθύσι της μητέρας, καθάριζε εμέτους και άλλες βρωμιές, έφτιαχνε καφέ και ήταν ευγενική με κάθε νέο εραστή της. Ήταν αυτό που καταλάβαινε πως πρέπει να είναι: υπάκουη, ευγενική, πρόθυμη για όλα και…αόρατη. Να υπάρχει αλλά να μη φαίνεται, να μη ζητά ποτέ κάτι για τον εαυτό της, πολύ περισσότερο δε να απαιτεί.

Παρόλο που ένιωθε πως κάποιο σοβαρό λάθος θα πρέπει να υπάρχει σε όλα αυτά που ζει, ήταν το μόνο που γνώριζε, το μόνο που καταλάβαινε, καλυμμένο από ενοχές, ντροπή και, προπάντων, σιωπή. Η αλήθεια έπρεπε με κάθε θυσία να αποκρυβεί από τους άλλους, ακόμα και με κάθε είδους ψέμα, στρέφοντας αλλού την προσοχή.

Τώρα, στα 25 της χρόνια, συνεχίζει να κάνει το μόνο που γνωρίζει και που έκανε πάντα, δηλαδή, να είναι η καλή, η υπάκουη, ο κλόουν, το θύμα, ο σωτήρας των άλλων. Ο λόγος πάντα ο ίδιος: να καταφέρει να εισπράξει, επιτέλους, λίγη προσοχή κι επιβεβαίωση. Και όταν, κάποια φορά, τύχει να της προσφερθούν δίχως ανταλλάγματα, μένει ασυγκίνητη, γιατί ποτέ της δεν βίωσε και δεν έμαθε να διαχειρίζεται κάτι τέτοιο, μα κι ούτε το πιστεύει…

Κι αυτή, όπως και κάθε παιδί, άσχετα από το πώς το έχουν φερθεί οι γονείς του, παίρνει πάντα το μέρος της μητέρας της. Αγωνίζεται με νύχια και με δόντια να την προστατέψει, να μην καταλάβει κανείς το παραμικρό, να δείχνει πως δεν της λείπει τίποτα. Μέσα της, το μόνο που έχει σημασία είναι να εισπράξει κάποτε την αποδοχή και, αν όχι την αγάπη, τουλάχιστον τη συμπάθεια της μητέρας της, ν΄ ακούσει από τα χείλη της πως νιώθει περήφανη που είναι παιδί της, χωρίς να χρειάζεται να κάνει όλα όσα, χρόνια τώρα, κάνει…

Το βλέμμα της είναι τόσο διερευνητικό που έρχονται στιγμές που νιώθω κάπως αμήχανα. «Μήπως θυμώσατε;», «Σας είπα πως έχω πιει πολύ και μυρίζω αλλά δεν είδα απέχθεια στο βλέμμα σας», «Φοβάμαι, κάποιες φορές, πως δεν θα με αντέξετε και θα με διώξετε», «Έχω αρχίσει να αντέχω κάποιες δύσκολες για μένα καταστάσεις, ξέροντας πως θα ΄ρθω εδώ σε σας», και άλλα πολλά ανάλογα. Αγωνία, φόβος, λαχτάρα, απόγνωση αλλά, επιτέλους, κάποια προσδοκία…

Μετά από 1 ½ χρόνο πολύ σκληρών δοκιμασιών εκατέρωθεν, φαίνεται πως κάτι έχει αρχίζει ν΄αλλάζει. Έρχονται φορές που χαμογελά, «Ένα κομμάτι του εαυτού μου έχει αρχίσει να σας εμπιστεύεται αλλά αυτό με τρομάζει αφάνταστα» είπε κάποια στιγμή…

Κάπου στο βάθος, έχει αρχίσει ν΄αχνοφέγγει κάποια αχτίδα ελπίδας, λειτουργώντας ως  πυξίδα μας, πλασμένης από την ενστικτώδη ανάγκη μιας αγέννητης αγάπης που τώρα πασχίζει να ξεμυτίσει από τα βαθιά σκοτάδια μιας αφάνταστα λεηλατημένης παιδικής ψυχής…


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από DemetresOpc (13.02.2016)
Ααχ ρε Σβεν τι φλέβες χτυπάς.

Έχε το νου σου στο παιδί είχε πει και ήξερε τι έλεγε. Τίποτα πολυτιμότςρο για μια κοινωνία απ την προσπάθεια να μεγαλώνει υγιή παιδιά.

Όταν θυμώνεις περιορίζεται σημαντικά η περιφερειακή όραση με αποτέλεσμα να επικεντρωνσαι τόσο πολύ στην λύση του προβλήματος που να ξεχνάς το πρόβλημα και τις βασικές αιτίες του.
Έτσι σχεδόν πάντα η απλούστερη λύση θεωρείται και η καλύτερη.
Την στιγμή που διάβαζα το υπέροχο κειμενό σου σκεφτόμουν την καλύτερη λύση. Θυμωμένος καθώς είμαι σκέφτομαι πως ο θάνατος της μάνα είναι καθαρή απόδοση δικαιοσύνης και άρα κάτι σωστό. Κάνοντας τγν αυτοκριτική μου σε παράλληλο χρόνο βλέπω πως πιο φασίστας πεθαίνεις και αφήνω κατά μέρος τις απλές λύσεις.

Θςωρώ τους ανθρώπους οθόνες. Οθόνες που προβάλουν οτι εισπράττουν. (Σε γενικές γραμμές πάντα). Φτιάχνουν την δικιά τους ταινία με παλιά φθαρμένα σκηνικά και ηθοποιούς που θυμίζουν τους προηγούμενους αστέρες.

Δύσκολα, αν όχι ακατόρθωτα βγαίνουμε από αυτή την αέναη κατάσταση. Κάποιοι που τα κατάφεραν φορτώθηκαν το ρόλο του μεσία για παράδειγμα.

Πιστεύω πως οι άνθρωποι αλλάζουν με πράξεις (καινούργια σκηνικά δηλαδή) και όχι με λέξεις (διαλόγους ας πούμε).

Σημαντική η δουλειά σου και τρέφω γνήσια ζήλια (χωρίς φθόνο δλδ) για την αφεντιά σου. Οι ψυχολόγοι μου θυμίζουν τους τύπους στους σταθμούς των τραίνων που αλλάζοντας μια ράγα στέλνουν ολόκληρα τραίνα στο βερολίνο ή στο Παρίσι. Σκέψου, με μια ράγα τι αλλαγή κάνεις..

Η κοπέλα αν Θέλει να κάνει την διαφορά μπορεί. Κίνητρο χρειάζεται και προοπτική της μεγάλης εικόνας.

Είθε να είσαι πάντα καλά και πλήρεις για να μπορείς να κάνεις αυτο που περισσότερο αγαπάς, να δίνεις.


Σχόλιο από sven (14.02.2016)
Τζιμάκο,

είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης να ταυτιζόμαστε με τον αδύναμο, τον ανήμπορο και τον ευάλωτο. Κατανοώ απόλυτα τον αυθόρμητο θυμό σου για μια μάνα, που όχι μόνο δεν κατάφερε να δώσει τα αυτονόητα στο παιδί της, μα το εξέθεσε σε απίστευτα τραυματικές καταστάσεις. Τον κατανοώ γιατί μου πήρε χρόνια πολλά προσωπικής δουλειάς με τον εαυτό μου, εκπαίδευσης και εμπειρίας όχι μόνο για να μπορώ να ελέγχω αυτές τις απόλυτα δικαιολογημένες συναισθηματικές αντιδράσεις αλλά και για να μπορώ να μπαίνω στη θέση ενός τέτοιου ατόμου ώστε να κατανοήσω καλύτερα τόσο το ίδιο όσο και το παιδί. Αυτό αποτελεί θεραπευτικό μονόδρομο. Όποιος δεν μπορεί να το καταφέρει αυθεντικά και ταυτίζεται με την αντίληψη «Σταύρωσον Αυτόν» δεν έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει κανέναν. Γίνεται κάποιος που απλά συμπάσχει…

Είμαστε -πολύ σωστά το λες- οθόνες που προβάλλουμε, σε μεγάλο βαθμό, ό,τι εισπράττουμε, και το χειρότερο, χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Εδώ έρχεται η τεράστια σημασία του θεραπευτικού διαλόγου, που δεν είναι ένας απλός διάλογος αλλά μία συστηματική προσπάθεια διάλυσης της σύγχυσης, της ασάφειας και του εσωτερικού και εξωτερικού χάους, λεκτικοποιώντας και συγκεκριμενοποιώντας τα αλλά και διασυνδέοντάς τα με τα συναφή συναισθήματα και τις συναφείς εμπειρίες που σταδιακά αρχίζουν να αναδύονται από τα έγκατα του ασυνειδήτου όπου εξωθήθηκαν για να μην συνεχίζουν να πληγώνουν και να πανικοβάλουν…

Οι πράξεις, συνήθως, έπονται και τότε συμβάλουν κι αυτές με τη δική τους δυναμική στη συνολική προσπάθεια εύρεσης προσωπικού νοήματος και νέων στόχων ζωής. Όσοι αντέχουν να ολοκληρώσουν ένα τέτοιο ταξίδι καταφέρνουν, σχεδόν πάντα, να συναντήσουν για πρώτη φορά τον Αληθινό τους εαυτό και να γράψουν, επιτέλους, το Δικό τους σενάριο ζωής…

ΥΓ. Γράφε συχνότερα, ρε μπαγάσα, αφού τόχεις…


Σχόλιο από Hastaroth (15.02.2016)
Πρώτον,οι "τύποι" στους σταθμούς τών τραίνων (και όχι μόνο),άν δέν προσέξουν την ωρα που γυρίζουν το κλειδί τής διακλάδωσης,μπορούν να στείλουν ακόμη και εκατοντάδες ανθρώπους στον θάνατο.

Δεύτερον,εξέτασε κανείς γιατί η συγκεκριμένη μητέρα έγινε αλκοολική;Ισως έτσι βρή και την λύση στο πρόβλημα που βασανίζει αμφότερες,μάνα και κόρη.

Τρίτον,έχω γράψει ένα τραγούδι που μιλάει γιά τους ψυχολόγους.Αν βρώ κάποτε κάποιον κατάλληλο αοιδό,θα ολοκληρώσω την ηχογράφησή του και θα το ανεβάσω εδώ πρός ακρόασιν.


Σχόλιο από DemetresOpc (15.02.2016)
Αλβέρτο, όσο μεγαλύτερη επιρροή έχεις τόσο μεγαλύτερη και η ευθύνη που σου αναλογεί. Αυτονόητο. Δεν καταλαβαίνω τι προσθέτεις.


Σχόλιο από Hastaroth (08.03.2016)
Τώρα το είδα και γι'αυτό η...ετεροχρονισμένη απάντηση.

Δέν προσθέτω κάτι-απλώς μιά ερώτηση έκανα.Δέν γίνεται κάποιος αλκοολικός έτσι,στα καλά καθούμενα,ούτε το κάνει από χόμπυ.Κάποια αιτία υπάρχει-κι'άν βρεθή,σχεδόν πάντα βρίσκεται και η θεραπεία.Εξ ού και η ερώτηση που απευθύνω στον Sven (που μάς παρουσίασε την περίπτωση και-όπως δείχνουν τα πράγματα-την κατευθύνει σε αίσιον πέρας)

ΥΓ.Δέν είναι μόνο "οι τύποι στους σταθμούς των τραίνων που αλλάζοντας μια ράγα στέλνουν ολόκληρα τραίνα στο βερολίνο ή στο Παρίσι",που μοιάζει το έργο τους μ'αυτό τών ψυχολόγων.Είναι και αυτοί που κατευθύνουν τους πιλότους τών αεροπλάνων πώς να φτάσουν στον προορισμό τους.Κι'έχουν γίνει πολύνεκρα δυστυχήματα εξ αιτίας τής απροσεξίας κάποιων απ'αυτούς.

Η διαφορά είναι πως οι ψυχολόγοι έχουν-συνήθως-μεγάλη άνεση χρόνου γιά να εξασκήσουν την επιρροή τους στον πάσχοντα και να τον κατευθύνουν σωστά,ενώ οι κλειδούχοι που αλλάζουν τίς γραμμές τών τραίνων ή οι ελεγκτές στους πύργους ελέγχου τών αεροδρομίων πρέπει να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις πολλές φορές ακόμη και σε κλάσματα τού δευτερολέπτου.Είναι αδύνατο να συλλάβη κανείς την χρονική πίεση και το άγχος αυτών τών ανθρώπων....






Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven








Tags




Επίσημοι αναγνώστες (37)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης