αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
09 Απριλίου 2016, 02:07
Ήταν μια όμορφη, μα θλιβερή, ιστορία, είπε ο πατέρας...


Είχε το χάρισμα να διηγείται με τρόπο ταξιδιάρικο, σχεδόν μαγευτικό, όμορφες ιστορίες ο πατέρας. Κρεμόμασταν κυριολεκτικά από τα χείλη του για να ακούσουμε τη νέα ιστορία που είχε να μας πει κάθε φορά. Άλλαζε εκφράσεις το πρόσωπό του, έκανε παραστατικές χειρονομίες με τα χέρια, χρωμάτιζε τη φωνή του, άλλοτε χαμηλά και άλλοτε δυνατά, δίνοντας, με τον τρόπο αυτό, πρόσθετο ενδιαφέρον σε αυτό που μας διηγούνταν. Ακόμα και ως έφηβος, αλλά και πολύ αργότερα, τον παρότρυνα να μου διηγηθεί ιστορίες για τον ξεριζωμό και την προσφυγιά, τις απίστευτες κακουχίες και περιπέτειες που έζησαν μέχρι να έρθουν στην πατρίδα που δεν φάνηκε και τόσο γενναιόδωρη απέναντί τους τότε…

Από τις αμέτρητες ιστορίες που μας διηγήθηκε, μία θυμάμαι ακόμα καθώς μου έκανε μεγάλη εντύπωση το ασυνήθιστο περιεχόμενό της…

-  Το μαγαζί αυτό ήταν το στολίδι της Θεσσαλονικιώτικης αγοράς, είπε. Όλοι θαύμαζαν το γούστο, την πρωτοτυπία και το μεράκι του νεαρού ιδιοκτήτη του. Ήταν πολύ όμορφος, λεπτός, ψηλός, με πάντα καλοχτενισμένα τα σπαστά μαύρα του μαλλιά, και κάθε μέρα κομψά ντυμένος στην τελευταία λέξη της μόδας. Έπαιζε τόσο όμορφα πίσω από την πάντα καθαρή και αστραφτερή βιτρίνα του μαγαζιού του που συχνά αναρωτιόμασταν, αν ο τόσος κόσμος που συνέρρεε καθημερινά μπροστά της ήταν για τα πιάνα που πουλούσε ή για τον ίδιο.

 Το πανάκριβο αστραφτερό πιάνο από μαύρο μαόνι, πίσω από τη βιτρίνα, βρίσκονταν πάνω σε μία ολοστρόγγυλη βάση που γύριζε αργά, δίνοντας τη δυνατότητα να βλέπει ο κόσμος τόσο το πιάνο όσο και τον Δον Ζουάν-ιδιοκτήτη και ταλαντούχο νέο μουσικό από όλες τις πλευρές, θαυμάζοντας τη χάρη και την ομορφιά και των δύο.

 Λέγανε πως πέρα από προικισμένος μουσικός -συνέθεσε, μάλιστα, και ένα τραγούδι που έγινε τεράστια επιτυχία πανελλαδικώς τη δεκαετία του 60 ή 70, νομίζω- ήταν και πολύ μεγάλος καρδιοκατακτητής. Τα κορίτσια τον ερωτεύονταν παράφορα αλλά αυτός δεν έπαιρνε ποτέ τον έρωτά τους στα σοβαρά. Τις βαριόταν γρήγορα μα πάντα υπήρχαν ένα σωρό άλλες που έλπιζαν πως θα έχουν καλύτερη τύχη από τις προηγούμενες. Αυτός, όμως, πάντα ανέμελος, bohème και bon-viveur, όταν κάποιος τον ρωτούσε πως και δεν ερωτεύθηκε ποτέ του, έχοντας γνωρίσει τόσες κοπέλες, αυτός, χαμογελώντας, απαντούσε με απόλυτη σιγουριά: «Μια σταλιά είν΄ η ζωή και δεν αξίζει λυπημένος να τη ζήσεις»…

 Κάποια στιγμή, ο πάντα πανέμορφος, αστραφτερός και κομψός νεαρός Δον Ζουάν-ιδιοκτήτης έπαψε να παίζει στο πιάνο της βιτρίνας ή να εμφανίζεται στην εξώπορτα του μαγαζιού του. Τα ρούχα του δεν ήταν πλέον πεντακάθαρα και καλοσιδερωμένα, όπως παλιά. Συχνά, τον βλέπαμε αξύριστο, αγέλαστο και αχτένιστο και με ένα τσιγάρο -αυτός που ποτέ του δεν κάπνιζε- μονίμως κρεμασμένο στα όμορφά του χείλη.. Όλοι αναρωτιόνταν για τους λόγους της τεράστιας αυτής αλλαγής και οι φήμες οργίαζαν, ώσπου μια μέρα οι περαστικοί βρήκαν τη βιτρίνα άδεια και ένα χαρτί κολλημένο στην πόρτα της εισόδου που έγραφε: «Κλειστό λόγω αγάπης»…

 Κανείς δεν έμαθε με σιγουριά τι απέγινε ο πανέμορφος και ταλαντούχος νέος μουσικός, και όχι μόνο. Κάποιοι είπανε πως έφυγε για Αθήνα όπου άνοιξε και πάλι ένα μαγαζί που πουλούσε πιάνα, κάπου στη Σόλωνος, κοντά στα Εξάρχεια.

 Πριν από μερικά χρόνια, κάποιος άλλος είπε πως άκουσε πως ο χαρισματικός αυτός νέος, στα ώριμά του πλέον χρόνια, αποσύρθηκε σε ένα αγρόκτημα κοντά στη φύση, έχοντας μια εμμονή να περιμένει με λαχτάρα, κάθε χρόνο τέτοια εποχή, την Άνοιξη, τα διαβατάρικα πουλιά που φθάνουν από μέρη μακρινά, παρατηρώντας τα, με χαρμολύπη και νοσταλγία, να ερωτεύονται και να χτίζουν τις φωλιές τους, τιτιβίζοντας ύμνους του φτερωτού τους έρωτα…

 Κι εδώ τελείωσε η ιστορία μας για σήμερα, αγαπημένα μου παιδιά. Ήταν η προσωπική, μα θλιβερή, ιστορία ενός πανέμορφου, προικισμένου νέου μουσικού, και όχι μόνο, αλλά και ένα μικρό παραθυράκι με θέα στην Ελλάδα που πέρασε…


19 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Orfeus (10.04.2016)
Η Ελλάδα που πέρασε... Πόσα μπορεί να πει κανείς... να μάθει... να θυμηθεί...

Να τώρα καθώς διαβάζω θυμάμαι εκείνο το μαγαζί που πουλούσε πιάνα στη Σόλωνος χαμηλά κοντά στα Εξάρχεια και τον ιδιοκτήτη του που ήταν μουσικοσυνθέτης, που κι αυτός αποσύρθηκε και τώρα παρατηρεί κάθε Άνοιξη τα πουλιά να τιτιβίζουν και να ερωτεύονται... Με μπερδεύει λίγο αυτό το "τεράστια επιτυχία" αλλά πάλι... τι να πω... λες; Τέτοια σύμπτωση; Είναι μικρός όμως ο κόσμος. Δεν είναι;


Σχόλιο από sven (10.04.2016)

Ορφέα,

εμένα αυτό που με μπερδεύει είναι το ότι ο Αλβέρτος κι εσύ αναφέρεστε πως το κατάστημα πιάνων βρίσκονταν κοντά στη μπουάτ ΒΑΤΡΑΧΟΙ. Ο πατέρας μου δεν ανέφερε, απ΄ ό,τι θυμάμαι, κάτι τέτοιο. Από την άλλη, όμως, τόσες άλλες συμπτώσεις...;;; Τι να πω; Σ΄αυτή τη ζωή, όλα είναι πιθανά...


Σχόλιο από Orfeus (10.04.2016)
Σάββα,

Μη μπερδεύεσαι. Θα σου το εξηγήσω.
Δεν είναι απαραίτητο να αναφερθεί η μπουατ. Μπορεί ο πατέρας σου να θεώρησε περιττό να την αναφέρει ή μπορεί να του διέφυγε. Θυμόταν όμως ότι το μαγαζί με τα πιάνα "στη Σόλωνος χαμηλά κοντά στα Εξάρχεια" και αυτό είναι αρκετό.

Ο Αλβέρτος προφανώς την ανέφερε επειδή ήταν ένας χώρος πασίγνωστος στον οποίο "θητεύσαμε" όλοι μας παίζοντας και τραγουδώντας.

Άρα, το μαγαζί με τα πιάνα "στη Σόλωνος χαμηλά κοντά στα Εξάρχεια" το θυμούνται αρκετοί.



Σχόλιο από sven (10.04.2016)

Ορφέα μου,

σ΄ευχαριστώ από καρδιάς. Όπως πάντα, σαφέστατος, κατατοπιστικός και...καθησυχαστικός...:)))

Άρα, λοιπόν, οι λέξεις "κλειδιά" είναι: Σόλωνος, Εξάρχεια και Βάτραχοι. Εμπεδώθηκε!!!


Σχόλιο από Orfeus (10.04.2016)
Αν θέλεις να το ανεβάσουμε ψηλότερα στην αναζήτηση του google, μπορούμε να βάλουμε κι άλλες, όπως ας πούμε: Πιάνα, Μουσικοσυνθέτης, Ταλαντούχος, Γόης, Επιτυχία, Πουλιά, Άνοιξη, Φωλιές, Έρωτας...


Σχόλιο από mary_omikron (11.04.2016)
είστε και οι δυό χαρισματικοί και υπέροχοι.... ΤΕΛΟΣ :) :) :)


Σχόλιο από Hastaroth (11.04.2016)
Η εικόνα τού νεαρού μουσικοσυνθέτη που έπαιζε πιάνο ενώ η περιστρεφόμενη βάση του γύριζε αργά και λικνιστικά,είναι όλα τα λεφτά....

Καί μόνο που διαβάζω το κείμενο,μού έρχεται στο μυαλό αυτή η σκηνή και σκάω στα γέλια....



Σχόλιο από Orfeus (11.04.2016)
Αλμπέρτο μη γελάς σε παρακαλώ. Δεν είναι σωστό. Αυτά σου μάθαινα όταν παίζαμε στα Σκιάχτρα, στους Λυκαβηττούς και στους Βατράχους "στη Σόλωνος χαμηλά κοντά στα Εξάρχεια";


Σχόλιο από sven (11.04.2016)
@ Μαίρη,

να σε ευχαριστήσω από καρδιάς για τα καλά σου λόγια και από μέρους του Ορφέα που, λόγω φυσικής σεμνότητας και ντροπαλότητας, θα του ήταν δύσκολο να το πράξει ο ίδιος...

Το μόνο που με ανησυχεί είναι μήπως τα τόσο γενναιόδωρα και κολακευτικά για εμάς λόγια σου προκαλέσουν άθελά τους κρίση ζηλοτυπίας σε κάποιους που ίσως να ζουν για να ακούσουν τέτοια λόγια, και, μάλιστα, καταβάλλοντας υπεράνθρωπες προσπάθειες για το σκοπό αυτό...


@ Αλβέρτο,

τώρα εμείς μπορεί να γελάμε αλλά αυτό ακριβώς το πράγμα που έκανε ο δαιμόνιος προικισμένος Δάντης της Ελλάδας που πέρασε σήκωνε θύελλα ενθουσιασμού, σχεδόν στα όρια του παραληρήματος, τότε, σύμφωνα πάντα με τη διήγηση του πατέρα μου...

Καλό συνέχεια νάχουμε...:)))


Σχόλιο από Orfeus (11.04.2016)
Καλά τόσο καλός ήταν αυτός; "Δάντης της Ελλάδας", "θύελλες ενθουσιασμού", "δαιμόνιος", "προικισμένος"... ε και γιατί δεν τον μάθαμε εμείς; Ποιος ήτανε; Και γιατί αποσύρθηκε;


Σχόλιο από mary_omikron (11.04.2016)
Σάββα η διαρκής αυτοπροβολή και προσπάθεια άγρας και εκμαιευσης κολακειών είναι τόσο μα τόσο αστεία :) :)


Σχόλιο από mary_omikron (11.04.2016)
Ηταν μικρος και σεμνός τότε Ορφέα μου.... τώρα που μεγάλωσε αποκαλύφθηκε χαχαχαχαχαα

Πάλι καλα να λες, θα μπορούσε να μην είχε αποκαλυφθεί και εμείς θα χάναμε φλουρί κωνσταντινάτο που λέγαμε παιδιά :)


Σχόλιο από Orfeus (11.04.2016)
Ας είναι καλά ο Σάββας με την πληροφόρηση που μας παρέχει.
Στην προκειμένη περίπτωση βέβαια, βοήθησαν και οι συμπτώσεις ήρθαν καπάκι και οι λέξεις κλειδιά, "Σόλωνος", "Χαμηλά", "Κοντά", "Εξάρχεια", ήρθαν και τα Βατραχοπόδαρα, συγγνώμη οι ΒΑΤΡΑΧΟΙ ήθελα να πω... τέλος πάντων όλα αυτά... τι να πω... τα 'χω χάσει με τον ...Δάντη της Ελλάδας!


Σχόλιο από tallos (12.04.2016)
περιληπτικα,ηταν ενας φανταχτερος πιανίστας με λαμε κοστούμια κ.τ.λ.και τρεις κακοι που τον ζηλεύανε.ενας συνταξιούχος ντράμερ,ενας κιθαριστας με μεγαλη μυτη,και ενας ψυχαναλυτης κνιτης.


Σχόλιο από Hastaroth (12.04.2016)
Ναί μέν αλλά:ο ντράμμερ δέν είναι ακόμη συνταξιούχος (ετοιμάζεται μάλιστα να παίξη και σε σειρά από lives συντόμως,ο κιθαρίστας δέν έχει μεγάλη μύτη αλλά πολλές κιθάρες και δεκαετίες μουσικής και συγγραφικής εμπερίας και γνώσης και ο ψυχαναλυτής δέν είναι κνίτης διότι το εγκεφαλογράφημά του είναι φυσιολογικώτατο και όχι ευθεία γραμμή-πέραν τού ότι όπως αποδεικνύουν τα γραφόμενά του έχει τεκμηριωμένες απόψεις στην επιστήμη του.Οσο γιά τον λαμέ πιανίστα που έπαιζε στην περιστρεφόμενη εξέδρα,μού θυμίζει έκθεση αυτοκινήτων-και δή τής δεκαετίας τού '60....

ΥΓ.Ο Δάντης (ο original) ήταν Ιταλός ποιητής που έγραψε την "Κόλαση".Ο "Δάντης τής Ελλάδας" τί έγραψε;την "Κόκα-κόλα(ση)";


Σχόλιο από Orfeus (12.04.2016)
Εγώ, παιδιά απλά θα σας διαβάζω. Τι άλλο να σας πω.


Σχόλιο από sven (12.04.2016)

tallos,

μερικά σχόλιά σου, όπως αυτό το τελευταίο, -παρ΄όλη την απλότητα, και ενίοτε αφέλειά τους- έχουν πολύ γέλιο!!! Κι αυτή τη φορά πέτυχες διάνα στις βαθυστόχαστες εκτιμήσεις σου!!!

Νάσαι πάντα καλά!!!


Σχόλιο από DemetresOpc (20.04.2016)
Οι άνθρωποι ειμαστε σαν ντουλάπες με καθρέφτη κολλημένο στην προσοψη.

Πασχιζουμε να κρατήσουμε κλειστή την ντουλάπα για να προστετέψουμε το μέσα μας που ακόμα δεν έχουμε αποδεχτεί αλλά ελπίζουμε πως κάποιος θα το κάνει για μας και έτσι ανοίγουμε ποτε πότε για να ρίξει αυτός που επιλέξαμε(;) μια ματιά και να νοιώσουμε την γλύκα της πραγματικής αποδοχής. Ένα συναίσθημα που μάλλον μας ψιθύρισαν την ύπαρξή του λίγο πριν μας εναποθέσουν στην κοιλιά της μάνας μας με αποτέλεσμα να το κυνηγάμε όπως το κυνηγόσκυλο την χτυπημένη πέρδικα. Τελικά ένα χάδι κ ενα μπράβο η ανταμοιβή.

Μπροστά απ όλα ο καθρέφτης όμως.
Ένας καθρέφτης που δίνει στους άλλους ο,τι (ανα)ζητουν. Μια απάντηση στην ερώτηση "καθρέφτη καθρεφτάκι μου ....; ή έναν φόβο που θέλει να ζήσει.

Τα χει πει καλύτερα και ο Δεληβοριάς βέβαια.


Το στραπάτσο το παθαίνεις όταν φτάσεις στην πηγή και δεν πιείς νερό, όταν ανοίξεις την πορτα για να μπει ο ένας και να νοιώσεις πως νοιώθει εκεί ζεστασιά και θαλπωρή αλλά αντ αυτού νοιώθεις το απόλυτο κρύο, την απόλυτη απόρριψη.

Ζωές ολόκληρες έχει καταστρέψει αυτή η μια απόρριψη. Μέχρι και στρατούς έχει αποδεκατίσει.

Η ζωή είναι ενα συνεχές ταξίδι, αν σε δυσκολεύουν τα βουνά, κάνε κύκλους γύρω απ την λίμνη


Σχόλιο από sven (22.04.2016)

Γεια σου, μικρέ μου φιλόσοφε, με τις μεστές και πολύ ενδιαφέρουσες αλληγορίες σου...

Υπάρχουν ντουλάπες με πόρτες ορθάνοιχτες και άλλες που έχουν τις πόρτες τους μόνιμα ερμητικά κλειστές. Στο ενδιάμεσο αυτών των δύο, υπάρχουν εκατομμύρια άλλες αποχρώσεις, τόσες όσες και το σύνολο των ανθρώπων...

Όσο περισσότερο πασχίζουμε να κρατήσουμε την πόρτα κλειστή, για να προστατέψουμε το μέσα μας, τόσο περισσότερο, εκ των προτέρων, λεηλατημένοι είμαστε. Η σπίθα της προσδοκίας, όμως, ποτέ δεν σβήνει, ακόμα και μέσα στο απόλυτο σκοτάδι και την αποπνικτική ατμόσφαιρα της ερμητικά κλειστής ντουλάπας...

Θέλουμε να νιώσουμε "τη γλύκα της πραγματικής αποδοχής" χωρίς, όμως, να έχουμε οι ίδιοι αποδεχθεί, έστω και στοιχειωδώς, τον εαυτό μας. Ανοίγουμε την πόρτα σε κάποιον που θεωρούμε πως "επιλέξαμε" -όπως σωστά λες- μα στην πραγματικότητα κάνουμε, ίσως για πολλοστή φορά, την ίδια επιλογή, βγαλμένη από την ίδια "ψυχική μας μήτρα", με αποτέλεσμα τη ματαίωση και ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη για συνέχιση του ερμητικού κλεισίματος της ψυχής μας...

Η ζωή είναι, πράγματι, ένα συνεχές ταξίδι, και αυτό το γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τα...δελφίνια...

Τη φιλία μου!!!



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven








Tags




Επίσημοι αναγνώστες (37)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης