αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
ΜΟΥΣΙΚΗ, ΤΕΧΝΕΣ, ΛΟΓΟΣ
Η ΜΟΥΣΙΚΗ, ΟΙ ΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΕΞΥΨΩΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.
16 Αυγούστου 2016, 11:50
ΚΑΤΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΑ ΠΑΛΗΚΑΡΙΑ.


Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι, σας γράφω από το πανέμορφο Θέρμο, την αγαπημένη γενέτειρα γη. Είμαι πολύ χαρούμενος, γιατί στις 14 του μήνα έγινε μετά από 55 χρόνια από την αποφοίτησή μας από το Γυμνάσιο τότε και όχι Λύκειο όπως το ονομάζουν σήμερα, η συνάντηση των τότε συμμαθητών. Η πρωτοβουλία ήταν του τέως Δημάρχου Θέρμου και συμμαθητή μας, Θεόδωρου Πορφύρη, που επί πολλά χρόνια υπηρέτησε στην περιοχή ως ένας από τους καλύτερους Δημάρχους αφήνοντας πίσω του μεγάλο έργο και καλή φήμη. Ήταν μια πρωτοβουλία που καλοάρεσε σε όλους σχεδόν τους επιζώντες συμμαθητές , γι' αυτό και ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση για συνάντηση οι πιο πολλοί. Έτσι στις 11 και μισή το πρωί συναντηθήκαμε στο προαύλιο του Γυμνασίου μας όπου επί 6 χρόνια μάθαμε γράμματα και μάλιστα καλά γράμματα, από φωτισμένους και ικανούς καθηγητές, περιηγηθήκαμε τους χώρους εντός του κτηρίου, που είναι τώρα υπό επισκευή, τις αίθουσες, τους διαδρόμους, ακούγοντας, εγώ τουλάχιστον, εκατοντάδες χαρούμενες φωνές, γέλια, και ότι συνέβαινε μεταξύ των 500 περίπου μαθητών τότε, με την δύναμη της μνήμης, που αν δεν πάθει κάτι κακό, μας συνοδεύει μέχρι το τέλος και μας θυμίζει ότι μας έχει συμβεί στην ζωή μας. Μάθαμε μέσα στο σχολείο αυτό, να είμαστε πειθαρχημένοι στη ζωή μας, να μην έχουμε παράλογες απαιτήσεις από αυτήν, να έχουμε φιλοδοξίες για καλύτερη και πετυχημένη πορεία και πάντα να προσπαθούμε για το καλύτερο. Μάθαμε να έχουμε ως προσόν την τιμιότητα και να αγωνιζόμαστε τον “Καλόν Αγώνα”. Και θυμηθήκαμε, πως, οι περισσότεροι από εμάς μαθαίναμε γράμματα μέσα στην φτώχια και την ανέχεια, έτσι που ο καθένας μας στο σήμερα, να φαντάζει σαν ένας μικρός ήρωας. Αφού συγκεντρωθήκαμε και προσπαθήσαμε να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλον, με την βοήθεια πολλές φορές τρίτων συμμαθητών μας που γνώριζαν περισσότερους, αφού θυμηθήκαμε κάποιες ιστορίες και κάποια ευτράπελα, ο Θόδωρος Πορφύρης λίαν συγκινημένος, έκανε ενα προσκλητήριο και όσοι είμασταν εκεί φωνάζαμε “Παρών” -παρούσα. Υπήρξαν πολλοί λίγοι που απουσίαζαν και βέβαια κάποιοι- κάποιες που έχουν πεθάνει. Για τους Νεκρούς συμμαθητές και συμμαθήτριές μας κρατήσαμε ένός λεπτού σιγή. Στη συνέχεια μπήκαμε στα αυτοκίνητα και πήγαμε σε ένα πολύ καλό κέντρο στο Πετροχώρι, την ΑΛΘΑΙΑ, δημιούργημα ενός πολύ προοδευτικού μας συμπατριώτη, που έχει την ωραιότερη θέα, νομίζω από τις ωραιότερες της πατρίδος μας, αφού βρίσκεται πάνω από την πανέμορφη Τριχωνίδα λίμνη. Ένα τοπίο για βράβευση, αλλά που να βρεθούν κανάλια, ειδικοί και λοιπά για να το προβάλλουν; Εκεί μας περίμεναν διάφορα φαγητά και ντόπιο Πετροχωρίτικο κρασί, από τα καλύτερα στον κόσμο. Εκεί καθήσαμε για αρκετές ώρες τρώγωντας και συζητώντας για την τότε μαθητική μας ζωή, αλλά και για την πορεία μας στη ζωή, τις δραστηριότητές μας και κάναμε έτσι μια επαναγνωριμία. Θυμηθήκαμε χίλιες δυο ιστορίες, το πόσο σεμνοί και αγαπημένοι ήμασταν, την φτωχή μας Ελλάδα, που μερικοί διάβαζαν με την λάμπα πετρελαίου να φωτίζει, που άλλοι έρχονταν με τα πόδια από χιλιόμετρα μακριά κάθε πρωί στο Γυμνάσιό μας, πως αγόγγυστα περνούσαμε την ταπεινή ζωή μας. Όμως όλοι μας καταφέραμε να αλλάξουμε την ζωή μας. Προοδέψαμε, φτιάξαμε τα σπίτια μας, σπουδάξαμε τα παιδιά μας και αφήσαμε πίσω μας έργο και ζωή προς μίμηση. Και όλοι λίγο πολύ είμαστε περήφανοι για όλα αυτά. Από το τίποτα ανεβήκαμε τα σκαλοπάτια της ζωής με επιτυχία! Τέλος συμφωνήσαμε να ξανασυναντηθούμε στο μέλλον και εφόσον μας το επιτρέψουν οι συνθήκες της ζωής, πάλι στο αγαπημένο μας Θέρμο και κάθε φορά να παίρνουμε όσοι υπάρχουμε παρουσίες... Μέχρι... μέχρι... Γιατί έτσι είναι η ζωή. . Πάντως τότε το 1961 και φυσικά όλα τα προηγούμενα χρόνια, που ήταν χρόνια δύσκολα, θυμάμαι πόσο φτωχά περνούσαμε και όμως είμασταν ευτυχισμένοι, γεμάτοι - ες όνειρα και ελπίδες. Ο γιος μου συνηθίζει να μου λέει πως η εποχή η τότε, ήταν χρυσή εποχή. Δεν μπορεί να καταλάβει, επειδή η Ελλάδα αναπτύχθηκε ραγδαία και δημιουργήθηκαν ευκαιρίες, πως δεινοπαθήσαμε, πιο πολύ οι γονείς μας βέβαια, ταλαιπωρηθήκαμε και ότι κάναμε το κάναμε, γιατί μέσα μας έκαιγε η άσβεστη φλόγα της δημιουργίας, της αλλαγής της ζωής μας. Συγκρίνει το τότε με την σημερινή Ελλάδα της φοβερής κρίσης. Και γι' αυτό ίσως έχει δίκιο. Εγώ ξέρω πόσο χρυσή ήταν η εποχή εκείνη. Η Ελλάδα εξακολουθούσε να είναι κατεστρμμένη από τον Β΄. Παγκόσμιο κόσμο και τον τρομερό εμφύλιο. Είναι δυνατόν να θεωρείται χρυσή εποχή μια τέτοια κατάσταση. Ότι η ανέχεια βέβαια είναι πάντα αιτία για ανάπτυξη είναι αλήθεια.Παντού μετά την καταστροφή έρχεταιη ανάκαμψη και η ευημερία, προοδευτικά βέβαια, σιγά-σιγά και υπομονετικά. Επανέρχομαι στην συνάντηση για να δικαιολογήσω τον σημερινό τίτλο. Έξω από τις όμορφες στιγμές που μας χάρισε η συνάντηση, διαπιστώσαμε, είμαι βέβαιος, όλοι, πως η ζωή μας κούρασε, και σιγά-σιγά μας πήρε την νεανική μας δροσιά. Όμως σε γενικές γραμμές η ζωή αφήνει κάποια στοιχεία , που εμένα με οδηγούσαν στην αναγνώριση των συμμαθητών μου. Φυσικά στους περισσότερους δεν ήταν εύκολο να θυμηθείς τα ονόματά τους. Ο χρόνος φρόντισε και αυτό. Έτσι εμείς τα κουρασμένα παληκάρια, του τώρα, με την συνάντησή μας αυτή ανανεώσαμε την γνωριμία μας και θα προσπαθήσουμε, όσο ζούμε, να την διατηρήσουμε, σίγουρα τίποτα δεν έχουμε από την δροσιά της νιότης μας ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ “ ΚΑΤΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΑ ΠΑΛΗΚΑΡΙΑ” που σέρνουμε πάνω μας χίλιες δυο αναμνήσεις. Τελειώνοντας... Είναι μια αξέχαστη πετυχημένη πρωτοβουλία αυτή η συνάντηση. Χωρίσαμε με αγάπες , με φιλιά, με λόγια καλωσύνης και χαράς. adreo


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Hastaroth (07.09.2016)
Υποθέτω πως θα φάγατε μεγάλο «σόκ» βλέποντας συμμαθητές που τους θυμόσαστε μικρά παιδιά ή νεαρούς εφήβους/έφηβες και τους ξαναείδατε τώρα μετά από μισόν αιώνα γκριζομάλληδες και γκριζομάλλες,με γεροντόπαχα,φαλάκρες και τα σχετικά «επσκεπτήρια της ηλικίας».Ετσι ένοιωσα κι’εγώ όταν πέρυσι,στις 23 Μαρτίου ξανασυνάντησα μετά από 40 χρόνια τους παλιούς μου συμμαθητές στο προαύλιο του Λεοντείου Λυκείου Νέας Σμύρνης (μαζί με αποφοίτους άλλων ετών).Εξωτερικώς το σχολείο μας δεν έχει αλλάξει,εσωτερικώς όμως του έγινε μια ευρύτατη ανακαίνιση και..τρομάξαμε να το γνωρίσουμε.Μπήκαμε στις τάξεις όπως τότε,καθήσαμε και αναπολήσαμε σκηνές της μαθητικής μας ζωής και γελάσαμε,κλάψαμε,συγκινηθήκαμε.Η δική μου τάξη (του 1973) έχει πλέον καθιερώσει ετήσια συνάντηση κάθε 21η Ιουνίου,αλλά ενδιαμέσως οργανώνονται συναντήσεις σε ταβέρνες κλπ.Σάς συνιστώ να το κάνετε και εσείς για να μην ξαναχάσετε την μεταξύ σας επαφή-άλλωστε,περάσατε μαζί έξι χρόνια της ζωής σας,ίσως και περισσότερα.Επίσης σας συνιστώ να δημιουργήσετε και σχετική σελίδα στο Facebook,όπως έχουμε κάνει κι’εμείς,ώστε να «τα λέτε» καθημερινώς,έστω και με τον γραπτό λόγο.Διότι πλέον τα χρονικά μας περιθώρια αρχίζουν και στενεύουν,όσο κι’αν θέλουμε να είμαστε αιώνιοι-ξέρουμε πως κάποια στιγμή θα λάβουμε την άγουσα για το άγνωστο….


Σχόλιο από adreo (07.09.2016)
αγαπητέ Hastaroth, είναι πράγματι συγκινητικές οι στιγμές τέτοιων συναντήσεων και πολύ θα το θέλαμε να γίνεται κάθε χρόνο η συνάντησή μας αλλά εκτός του ότι είμαστε " κάτι κουρασμένα παληκάρια" είμαστε και σκορπισμένοι όχι μόνο στην χώρα αλλά και στο εξωτερικό. Ήρθε από τον Καναδά κάποιος συμμαθητής μας στην συνάντησή μας.
Στην Αθήνα ή την Θεσσαλονίκη είναι ευκολότερα τα πράγματα.
Είναι κάτι πολύ σημαντικό για όλους μας.
Θύμισες παλιές κατακλύζουν τον καθένα μας με την δύναμη της μνήμης.
Τις σκέψεις σου τις βλέπω με πολύ καλή διάθεση. Στο Facebook όλοι ήμαστε, αλλά μια σελίδα θα είναι πολύ καλύτερα.
Ευχαριστώ


Σχόλιο από Hastaroth (08.09.2016)
Μά κι'εμείς "κουρασμένα παλληκάρια" είμαστε και σκορπισμένοι σ'όλην την χώρα και στο εξωτερικό.Στην φετινή μας συνάντηση,εκτός από άτομα που ήρθαν εκ Γαλλίας στην Αθήνα γι΄'αυτόν τον σκοπό,είχαμε και τηλεδιάσκεψη με συν-απόφοιτους από την Βουλγαρία και την Ελβετία με τους οποίους μιλήσαμε μέσω skype.Η τεχνολογία κάνει τα πράγματα απλούστερα πλέον.
Σάς εύχομαι να είστε πάντα καλά,ν'ανταμώνετε και να ξεφαντώνετε (που λέει και ο Σαββόπουλος) γιά ν'ανασύρετε τίς μνήμες τής σχολικής ηλικίας που,δυστυχώς,καταλαβαίνουμε ότι είναι η καλύτερη τής ζωής μας όταν αυτή η ηλικία έχη περάσει ανεπιστρεπτί..


Σχόλιο από adreo (08.09.2016)
Hastaroth, έχετε φαίνεται συντονιστή πολύ προχωρημένο. Θα προσπαθήσουμε και εμείς. Πάντως δεν είστε σαν και μας "κουρασμένα παληκάρια".΄'Εχουμε ηλικειακές διαφορές μεγάλες, αλλά μετράει και ο συντονιστής. Θα το προσπαθήσουμε λοιπόν Hastaroth.
Καληνύχτα



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
adreo
ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΣ
Μουσικοσυνθέτης
από ΝΕΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/adreo

Σκοπός του BLOG μου είναι η προώθηση και προαγωγή της ΜΟΥΣΙΚΗΣ, οποιασδήποτε μορφής τέχνης (των λεγόμενων ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ) και του λόγου, (ΠΟΙΗΣΗ, ΣΤΙΧΟΣ, ΔΙΗΓΗΜΑ, ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ), σχετική αρθρογραφία και προσωπικές απόψεις, κρίσεις και εκτιμήσεις.








powered by Agones.gr - livescore

 






Tags

Γάτες να αφυπνιστούμε ολοι ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΣ www.musicheaven.gr/html/story.php?id=1523 ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΔΙΗΓΗΜΑ Η ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ




Επίσημοι αναγνώστες (7)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης