αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
18 Σεπτεμβρίου 2016, 01:37
Τα καβουράκια
Σκέψεις του καφέ  

Αυτές τις μέρες θυμάμαι πολύ έντονα τα λόγια σου " Γράφεις για να ζεις, γράφω για να μην πεθάνω". Θα συμπλήρωνα και κάτι ακόμη. Γράφω για να μην εκραγεί το κεφάλι μου ή αποφασίσει να μπει σε ύπνωση - κάπως πρέπει να αμυνθεί κι αυτό - επειδή δεν αντέχει άλλο τις σκέψεις.

Υπάρχουν στιγμές που μέσα στο μυαλό μου στροβιλίζονται λέξεις και κείμενα, σαν τυφώνας. Πάνε κι έρχονται, όμοια με καβουράκια στην άμμο και με τριβελίζουν. Με δαγκώνουν. Βλέπω τον εαυτό μου μπροστά στην οθόνη να τα αραδιάζει στο πλαίσιο του κειμενογράφου. Εκείνη τη στιγμή το μόνο που θέλω είναι να πιάσω το μολύβι και να σταματήσει η γη.

Έρχεται τότε η ρημάδα η πραγματικότητα και ξεσκίζει το όνειρο. Με ρίχνει απότομα κι άπονα στα χαλίκια της καθημερινότητας. Βάζει τρικλοποδιά. Και βγαίνει ξαφνικά η τηλεφωνήτρια " Το κείμενό σας είναι σε αναμονή. Παρακαλώ περιμένετε." Τι να σου κάνουν τα καβουράκια; Τρέχουν πάνω κάτω, πέρα δώθε, γιατί δεν ξέρουν να κάθονται φρόνιμα στη σειρά και να κάνουν υπομονή. Κάποια μόνο που κουράζονται πολύ στέκονται ...αλλά ψοφάνε.

Σε αναμονή, λοιπόν, μέχρι το επόμενο πρωινό που με τον καφέ στο χέρι (το τσιγάρο πάει, μας εγκατέλειψε σιγά σιγά, μας άφησε χρόνους που λένε - άτιμη και άπιστη συνήθεια) τα καβουράκια θα κολυμπήσουν στο κύμα. Γιατί για άλλη μια φορά οι λέξεις μπήκαν ξαφνικά σε αναμονή. Αλλά σήμερα χαλάλι...ξέρω ότι σε μια ώρα θα βρεθώ σε ένα αγαπημένο μέρος που κάποτε περνούσα τις ώρες μου κάνοντας όνειρα.

Υγ. Πριν λίγες μέρες μια γνωστή στο πλαίσιο μιας συζήτησης για τη δουλειά με ρώτησε γιατί δε γράφω βιβλίο. Από τη μια πού να της εξηγώ ότι οι λέξεις δεν βγαίνουν με παραγγελία. Δεν είναι καρβέλια να στα ζυμώνει και να στα ψήνει ο φούρναρης την καθορισμένη ώρα. Από την άλλη σκέφτηκα άντε να τελειώνουμε να εξαφανιστεί το "Παρακάλώ περιμένετε".

Υγ2. Μόλις μου 'ρθε μια ερώτηση που μου έκαναν απ΄όταν ήμουν παιδί: Πώς φαντάζομαι τον εαυτό μου όταν μεγαλώσω. Πάντα απαντούσα, μέχρι και που μεγάλωσα πολύ, ότι θα ΄θελα να ζω σε ένα πέτρινο σπίτι  - ή και ξύλινο - με κήπο γεμάτο γιασεμιά, δίπλα στη θάλασσα. Πάντα το φανταζόμουν γεμάτο χαρτιά και βιβλία, με μουσικά όργανα, και μια γραφομηχανή - αργότερα προστέθηκε κι υπολογιστής ένεκα των τεχνολογικών εξελίξεων - πάνω σε ένα τραπέζι. Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει που σκ@#% έχασα το δρόμο για το όνειρο και στούκαρα στη στροφή;

Υγ3. Τα σκασμένα τα καβουράκια σήμερα δε λένε να ηρεμήσουν σταλιά.

17/9/2016


- Στείλε Σχόλιο






Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης