αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
24 Σεπτεμβρίου 2016, 01:22
Γροθιά στο στομάχι...


Κι ούτε θα με στέρξει το άστρο μου
ούτε θα με λυπηθεί το κύμα 
ούτε θα σωθώ στο κάστρο μου,
αν φοβηθώ και αν δεν κάνω βήμα.....


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από DemetresOpc (24.09.2016)
Η έλλειψη φόβου στην παρουσία γνώσης είναι, συνήθως, υπερβατική κατάσταση.

Η έλλειψη φόβου λόγο άγνοιας είναι αστείο πράμμα.

Ο φόβος λόγο άγνοιας είναι, συνήθως, απλή δυσιδαιμονία.

Ο φόβος λόγο γνώσης σημαίνει ελλιπή γνώση.


Πλάκα θα είχε να μας δείχνουν στοργή τα άστρα μας, έτσι για αλλαγή. Πάλι καλά που είναι μακριά και δεν ακούμε τα χαχανητά τους.

Για το κύμα δεν ξέρω, προσωπικά νοιώθω πως με λυπάται κάθε που δε με πνίγει. Αν και το ίδιο θα πιστεύω αν κάποτε με πνίξει. Δίκαιο το νερό, με την δικιά του δικαιοσύνη βέβαια, αλλά δίκαιο.

Άλλωστε, η θάλασσα, τα πάντα αγκαλιάζει.


Σχόλιο από sven (25.09.2016)
Τζιμάκο, γεια και χαρά σου!

Όπως πάντα, μεστά τα λόγιά σου, δίνοντας αφορμή να σκεφθεί και να πει κανείς πολλά...

Θα είμαι σύντομος, λέγοντάς σου πως η μέχρι τώρα εμπειρία ζωής μου, σε συνδυασμό με την όποια γνώση έχω αποκτήσει είτε μελετώντας είτε από τη στενή σχέση με ανθρώπους, με έχουν οδηγήσει στο συμπέρασμα πως δεν πρέπει να υποτιμούμε ή να χλευάζουμε το οποιοδήποτε άτομο φοβάται ακόμα και για πολύ ασήμαντα, αντικειμενικά, πράγματα και καταστάσεις γιατί υπάρχει σοβαρός λόγος που νιώθει έτσι. Με άλλα λόγια, στις περιπτώσεις αυτές, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα άτομο που υποφέρει και, αν μη τι άλλο, χρίζει της κατανόησης και του σεβασμού μας...

Τώρα, όσον αφορά στους συγκεκριμένους στίχους του υπέροχου αυτού τραγουδιού: κάποια στιγμή, ο οποιοσδήποτε από εμάς μπορεί να κληθεί να αντιμετωπίσει πολύ οριακές καταστάσεις που, μεταξύ άλλων, να πυροδοτήσουν -τουλάχιστον αρχικά- και έναν τεράστιο φόβο.

Στις καταστάσεις αυτές, λοιπόν, είτε βρίσκεις το κουράγιο και τη δύναμη να αγωνισΘείς και, αν όχι να βγεις νικητής, να δώσεις τουλάχιστον την ευκαιρία στον εαυτό σου να νιώσει πως έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε είτε παραιτείσαι, αναγνωρίζοντας ή παραδεχόμενος, εκ των προτέρων, την "ήττα" σου...

Όλα αυτά, όμως, πολύ εύκολα λέγονται και δύσκολα γίνονται...

Καλή σου συνέχεια, φίλε!!!


Σχόλιο από DemetresOpc (25.09.2016)
Φίλε Σβεν,

η εμπειρία και κυρίως η ιδιοσυγκρασία μου με έχουν οδηγήσει να θεωρώ πως όλα είναι εξίσου σοβαρά όσο και γελοία.
Ξέρω πως υπερβάλλω αλλά εκεί κρύβεται η χάρη (αυτής) της αντίφασης.

Έχουμε μια τρομερή ικανότητα οι άνθρωποι να κάνουμε τα εύκολα δύσκολα.

Ξέρεις, φαντάζομαι (και αυτό είναι άσχετο με την συζήτηση) τα κόμπλεξ που κουβαλούμε σαν βρώμικους σωλήνες από κολλώδεις ουσίες μες το κεφάλι μας και η όποια επικοινωνία μας με τον έξω ή εσω κόσμο (μας) γίνεται δια μέσω αυτών των σωλήνων.
Φαντάσου τώρα, κάθε σκέψη μας να γεννιέται καθαρή, να φοράει τα καλά της και να είναι αναγκασμένη να περάσει από όλη αυτή την κολλώδη κατάσταση για να φτάσει στο απέναντι άτομο.
Σκέψου πόσες σκέψεις έχουν θαφτεί πρίν καν φτάσουν στον προορισμό τους, και ποσο έχουν αλλοιωθεί αυτές που έφτασαν.
Μεγάλοι εχθροί της επικοινωνίας τα συμπλέγματα και οι φόβοι.

Καληνύχτα Καπετάνιο.


Σχόλιο από sven (26.09.2016)

"...Φαντάσου τώρα, κάθε σκέψη μας να γεννιέται καθαρή, να φοράει τα καλά της..."

Πολύ όμορφη έκφραση, Τζιμάκο, ποιητική, θα ΄λεγα.

Πιστεύω πως, σε προσωπικό επίπεδο, ένα πολύ μεγάλο μέρος αυτών των φόβων μας οφείλεται στο φόβο μας για εγγύτητα που παραμορφώνει κάθε διάθεση και δυνατότητά μας να δείξουμε τις αυθεντικές πλευρές του εαυτού μας...

Σ΄ένα κοινωνικό επίπεδο, ο φόβος οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη συνειδητοποίηση και γνώση των εκάστοτε κυβερνώντων πως ο φόβος αποτελεί το αποτελεσματικότερο εργαλείο άσκησης εξουσίας. Μπορείς να προκαλείς φόβο ορατό ή αδιόρατο στους ανθρώπους; Τότε έχεις και τον έλεγχό τους. Μοναδική προϋπόθεση είναι να τους παρέχεις μια προοπτική διεξόδου και απαλλαγής από αυτόν το φόβο ή την απειλή. Αν δεν το καταφέρεις και απλά φοβίζεις ή απειλείς, τότε ανοίγεις το δρόμο σε άλλους επίδοξους Μινώταυρους να αναλάβουν τον έλεγχο των ανθρώπων αυτών...

Καλή σου μέρα και καλή βδομάδα!!!



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..




Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης