αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
29 Σεπτεμβρίου 2016, 22:41
Κάτι από τα παλιά
Άδειασμα ψυχής  

Πήγα σήμερα στην παραλία μας. Ήξερα πως εκεί θα σε ένιωθα, έστω κι αν είναι ψευδαίσθηση, κοντά μου.

Πράγματι ήταν σαν χθες που ήμαστε εκεί μαζί. 

Ακόμη τα κύματα ψιθυρίζουν τα λόγια μας

Ακόμη στην άμμο ξεχωρίζουν τα χνάρια μας, βαθιά σκαμμένα από το βάρος των κορμιών

Ακόμη στον άνεμο μπερδεύονται οι ανάσες μας γρήγορες, λαχανιασμένες.

Ακόμη το πρόσωπό σου σχηματίζεται στο σούρουπο.

Γύρισα σπίτι και έψαξα κάτι που είχα γράψει τότε...ένα άλλο απομεσήμερο στην ίδια ακτή, όταν πίστευα ότι σε έχασα για πάντα. Δεν ξέρω αν το διάβασες ποτέ. Αν όχι...

Το σύννεφο και η καρδιά (24.02.2014)

     Ένα λευκό σύννεφο ταξίδευε με την αύρα του φθινοπώρου. Απολάμβανε το μοναχικό του ταξίδι αλλά πού και πού είχε ανάγκη μια συντροφιά. Ήθελε μια στο τόσο ν' ακούσει μια ιστορία, να πάρει μια αγκαλιά, ν' αντλήσει χαρά και δύναμη για να συνεχίσει το ταξίδι του. 
    Εκείνο το πρωί πετούσε πάνω από μια ακτή, όταν κοίταξε κάτω το κύμα που άφριζε πάνω στους βράχους. Κι εκεί είδε...Είδε πάνω στο γρανίτη μια ματωμένη καρδιά. Και το συννεφάκι ένιωσε την ανάγκη να την πλησιάσει, να την αγκαλιάσει, να μοιραστεί τη θλίψη της.  

- Γεια σου, της είπε περπατώντας ανάλαφρο πάνω στην άμμο.  

  Η καρδιά δε γύρισε να το κοιτάξει. Βυθισμένη στις δικές της σκέψεις άκουγε τον ψίθυρο των κυμάτων. Άφηνε το αίμα της ν' ανακατεύεται με την άμμο, τις στάλες της αρμύρας, να βάφει κόκκινα τα βράχια, να κυλάει και να εξαφανίζεται στο άπειρο γαλάζιο.  

- Ε, δε μ' ακούς; ξανάπε το συννεφάκι. Σου μιλάω! επέμεινε.   

Η καρδιά γύρισε και το κοίταξε αυτή τη φορά. Οι σταγόνες του αίματος σταμάτησαν για μια στιγμή και φάνηκε να χτυπάει.

- Πες μου ένα παραμύθι! είπε το σύννεφο. Ένα όμορφο παραμύθι με καλό τέλος.

- Δεν υπάρχουν παραμύθια με καλό τέλος, συννεφάκι μου. Πάντα κάποιος την πληρώνει - ή ο λύκος δολοφονείται ή οι νάνοι μένουν μόνοι...

-Μήπως ξέρεις ένα παραμύθι με νεράιδες που φέρνουν την άνοιξη;Αχ! πες μου για τις καλές νεράιδες!

- Δεν υπάρχουν καλές νεράιδες συννεφάκι μου. Μόνο ξωτικά, ξωθιές κι αερικά, πνεύματα του δάσους και του νερού που μαγεύουν και μαγεύονται από τους θνητούς...

- Πες μου κάτι για τους δράκους και τους γενναίους ιππότες που τους νικούν.

- Δεν είναι οι δράκοι κακοί, απαλέ μου ταξιδιώτη. Είναι απλά πνεύματα που δεν άντεξαν τον πόνο και τη μοναξιά κι έκαναν το δάκρυ και την αγάπη φλόγα. Ίσως πάλι η φωτιά τους να είναι ο έρωτας που είχαν κρυμμένο στην ψυχή τους και βίαια τους τον πήραν. Έτσι, μόνο καίγοντας την ίδια τους την υπόσταση και ό, τι γύρω τους υπάρχει μπορούν να βρουν τη γιατρειά.

- Μίλα μου, λοιπόν, για την όμορφη χωριατοπούλα, που ο καλός νάνος τής έδωσε το θησαυρό και τη βοήθησε να σώσει το χωριό της από την πείνα.

- Λευκέ μου, αγνέ ταξιδευτή, δεν γνώρισα ποτέ μου μια χωριατοπούλα. Μόνο μια τσιγγάνα βρήκα κάποτε στο δρόμο τού ποταμού. Είχε χάσει ό,τι πιο πολύτιμο είχε, την αγάπη, κι έμεινε μόνη να ενώνει τους λυγμούς της με το τραγούδι του νερού.

- Πες μου, τότε, για έναν πρίγκιπα. Έναν πρίγκιπα που σώζει την πριγκίπισσα από το τέρας.

- Δεν ξέρω παραμύθια με πρίγκιπες και κόρες. Ξέρω μόνο την ιστορία μιας αμαζόνας που αγάπησε έναν όμορφο, μαύρο ιππότη, του χάρισε την καρδιά και την ψυχή της αλλά στο τέλος χάθηκαν κι οι δύο στο σεληνόφως και το άγριο πυκνό δάσος...

- Σκέψου λίγο, καρδιά! Σκέψου λίγο! Πες μου ένα παραμύθι για Νηρηίδες και δελφίνια.

- Ένα πλάσμα του νερού ξέρω, μπαμπακένια μου αύρα. Μια γοργόνα που λάτρεψε ένα δύτη και ξεψύχησε στην αγκαλιά του ψιθυρίζοντάς του "Σ' αγαπώ", είπε η καρδιά και μάτωσε πάλι, ακόμη πιο πολύ.   

Ο χτύπος της δυνάμωσε κι από την πληγή της ανάβλυζε, ίδιος πορφυρό ποτάμι, ο καημός.

Τρεις παλμοί δυνατοί ακούστηκαν κι ύστερα ένα τελευταίο θρόισμα..."Σ' αγαπώ"... Η καρδιά κύλησε από το βράχο στην αρμύρα κι έβαψε κόκκινη όλη την ακτή.  

"Όταν μια καρδιά αγαπήσει, χτυπήσει για τον Έναν δεν ξεχνά ποτέ....ποτέ...." άκουσε το σύννεφο να του λένε τα κύματα κι ο Σιρόκος.

"Δεν ξεχνά ποτέ..." επανέλαβε ο ταξιδευτής κι ανασηκώθηκε ψηλά στον ουρανό. Μόνο που τώρα πια δεν ήταν λευκό βαμβάκι αλλά μετάξι που πλημμύρισε με κόκκινο τον ορίζοντα...  


- Στείλε Σχόλιο






Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης