αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
ΜΟΥΣΙΚΗ, ΤΕΧΝΕΣ, ΛΟΓΟΣ
Η ΜΟΥΣΙΚΗ, ΟΙ ΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΕΞΥΨΩΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.
25 Οκτωβρίου 2016, 11:36
ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ. Ποιήματα


φίλες, φίλοι, Μετά από πολύ καιρό και ξέροντας πια πως με τις καταστάσεις που επικρατούν, ήταν που ήταν, τώρα έγιναν πιο δύσκολες με τους εκκδοτικούς οίκους, και επειδή εγώ δεν πληρώνω για να εκδώσω τα λογοτεχνήματά μου ποίηση, διηγήματα μυθιστορήματα, βιβλία και μεθόδους εκμάθησης Μουσικής, που μερικά ευτυχώς έχουν εκδοθεί, σκέφτηκα να τα δημοσιεύσω και να  θέσω στην κρίση σας και την κριτική σας την νέα μου ποιητική συλλογή. 

Διαβάστε τα ποιήματά μου και αν σας αρέσουν διαδώστε τα, γιατί έτσι, ποιος ξέρει κάποια στιγμή να συγκινηθούν οι πάσης φύσεως ανευθυνοϋπεύθυνοι... και να ασχοληθούν με μένα, με ότι γράφω, μουσική, λογοτεχνία και λοιπά. Ακόμα και το ίδιο το Κράτος. 

σας ευχαριστώ.



ΓΙΑΝΝΗ ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΥ

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ. Ποιήματα

 

Ως πρόβατα επί σφαγή

 

Ο δρόμος ήταν ανοιχτός στους απρόσιτους ανέμους,

οι στρατιώτες τραγουδούσαν

με το όπλο υπό μάλης τον ύμνο της χαράς,

μπερδεύοντας σκόπιμα τα λόγια.

Ένας χαρταετός Κόκκινος,

που έσταζε αίμα

έκοβε κύκλους τη ζωή του,

μετρώντας τα νεαρά κεφάλια,

ως πρόβατα επί σφαγή.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Θα σας θυμάμαι

 

Με  ποτίσατε νέκταρ ροδοφύλλων.

Με ζήσατε με ιστορικές συμπαιγνίες,

με αφήσατε να περιμένω με μετέωρο βήμα

στον προθάλαμο των αερίων.

Με στείλατε κρουαζιέρα στην χώρα των αγγέλων,

μακάρια  ευτυχισμένο.

Θα σας θυμάμαι.

 

 

Ποιος ξέρει;

 

Ποιός ξέρει για το Σταυρό που σηκώνω; 

Για τα έξι καρφιά στα πλευρά μου,

δύο χρυσά, δύο ασημένια, δύο χάλκινα;

Σαν μετάλλια Ολυμπιακών Αγώνων.

Ποιός ξέρει για τα βουρκωμένα μάτια μου; 

Ποιός ξέρει για το παράπονο

που κρέμεται στα χείλη;

Μόνο εγώ ξέρω… τα κρατώ για πάρτη μου. 

 

 

 

Της αγάπης.

 

Στων δακτύλων μου τις άκρες

πετάει η άνοιξη.

Πάνω στα βλέφαρα των ματιών μου,

κάνει τραμπάλα ένα αστέρι.

 

Χίλιες δύο ανάσες

κι έφτασα κοντά σου,

πάνω στο άρμα

που φτιάχτηκε από λέξεις αγάπης,

που ξεστόμισαν  δυο πουλιά. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δεν μπορώ ν’ ανέβω

 

 

Δεν μπορώ ν’ ανέβω την σκάλα τ’ ουρανού.

Δεν μ’ αφήνουν τα δακρυσμένα μάτια μου.

Οι μαγικές φωνές των παιδιών,

τα φτερουγίσματα των νέων καιρών.

Οι κεραυνοί των ξεχασμένων καταιγίδων.

 

Δεν μπορώ ν’  ανέβω τη σκάλα του ουρανού.

Δεν με αφήνουν τα αδυσώπητα ερωτήματα

των δύστυχων ανθρώπων,

οι μετουσιωμένες παρθένες,

που φωνάζουν δυνατά,

τα χέρια των γιγάντων

που κρατούν στους ώμους τους

την πεμπτουσία της ατέλειωτης νύχτας. 

 

 

 

 

Αχ να μπορούσα

Αχ να μπορούσα να κρατήσω

μες τα χέρια μου τις ήσυχες  λέξεις

των ήμερων  καιρών μου.

 

Αχ να μπορούσα να χωρέσω

μέσα στα μάτια μου τη θάλασσα,

που τύλιξε το κορμί σου.

 

Θα ’μουν δίχως άλλο,

ένας Αετός περήφανος

με ανοιγμένα τα φτερά,

μια πλατειά ανοιχτή  λεωφόρος.

 

Θα ‘μουν δίχως άλλο

ένα ποτάμι ορμητικό,

μες στα  κακοτράχαλα βουνά

που δάκρυα δεν έχει να κατεβάσει.

 

Θα ‘μουν χιλιάδες κόκκινα λουλούδια,

με κίτρινους στήμονες,

θα ‘μουν χιλιάδες ναι,  χιλιάδες όχι,

θα ‘μουν κι εγώ δεν ξέρω τι.

Πως φοβάμαι τη Δευτέρα.

 

Πως φοβάμαι τη Δευτέρα.

Προέρχομαι από χειμερία νάρκη,

από πνευματική και σωματική ακαμψία.

 

Θα περάσουν οι διάφοροι σατραπίσκοι,

άλλος κραδαίνοντας το πελώριο μαχαίρι του,

άλλος σημαδεύοντάς με,

με το όπλο του,

και κάποιος τρίτος,

που ΄ναι  ευγενικός,

μ’ ένα χαρτί με διάφορες σφραγίδες.

 

Κι’ εγώ με σφιγμένες τις γροθιές,

με τα δόντια σε τετράγωνη διάταξη,

θα τους αφήνω

να διαπράττουν τις βέβηλες πράξεις τους,

να λένε τις βαρύτατες λέξεις τους,

σηκώνοντας από καιρού εις καιρόν τους ώμους,

ψάχνοντας ένα τρόπο να τους ξεφορτωθώ,

να τους κοιμίσω πάλι,

ως τ’ άλλο Σαββατοκύριακο.

Κουράστηκα

 

Κουράστηκαν τα μάτια μου

κοιτάζοντας τον ορίζοντα,

‘κει που τα τραγούδια σιωπούν,

‘κει που οι ελπίδες ανοίγουν τα φτερά τους,

δοκιμάζοντας την ταχύτητα των ανέμων.

 

Κουράστηκα να με χτυπούν

οι ξαφνικές νεροποντές,

να με σταματούν στο δρόμο οι πολισμάνοι,

να με ξεχνούν οι δεύτερες μέρες της εβδομάδος

να με βρίσκουν οι μοιραίες συμπτώσεις

Κουράστηκα να περιμένω

το τρένο της Εδέμ,

κουράστηκα να αγναντεύω τις ψηλές βουνοκορφές,

τα μικρά  ποταμάκια,

που δεν έχουν άλλα δάκρυα να πάρουν. 

 

 

 

 

 

Έτσι δεν θα πικραίνομαι

 

Χριστέ μου,

ρίξε τη ματιά σου στο πρόσωπό μου.

Χρυσή μου Αυγή, 

στείλε το δάκρυ σου

με την πρωινή βροχή.

Και σεις ακρογιαλιές μου όλες,

μαζευτείτε στου χεριού μου τη γροθιά.

Έτσι δεν θα πικραίνομαι. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ευγνωμοσύνη

Ψυχή μου,

χάρηκες το γαλάζιο τ’ ουρανού και σήμερα,

το γέλιο του μικρού παιδιού στο καροτσάκι του.

Άφησες τους στεναγμούς σου

σαν θυμίαμα να ανεβαίνει,

σαν ελάχιστη ευγνωμοσύνη,

στην αόρατη δύναμη,

ελπίζοντας.

Απαλοιφή

 

Η καρδιά μου,

ακολουθεί τον ρυθμό των γεγονότων,

απαλείφοντας τις μπερδεμένες καταστάσεις,

τα ξέφρενα πανηγύρια,

τις ερειπωμένες πολιτείες,

τις εγκαταλειμμένες αυλές

των ακατοίκητων σπιτιών,

τα αδόξαστα γκαλτερίμια, 

που ακατάπαυστα τα μυρμήγκια διαβαίνουν. 

 

 

 

 

Να τραγουδώ

 

Δεν μπορώ,

παρά να τραγουδώ για κείνες τις νύχτες,

για κείνα τα όνειρα,

που κρατούσαν τις ματιές μας ανοιχτές,

τις αγκαλιές μας ζεστές,

τις φωνές μας δυνατές.

 

Δεν μπορώ,

παρά να τραγουδώ,

για τις ξεχασμένες πολιτείες,

τους αδύνατους ανέμους,

για τις αστραφτερές στέγες

που πλύθηκαν

από τη δυνατή βροχή των δακρύων

των ταλαίπωρων ανθρώπων. 

 

 

 

 

 

 

Ξέρω κ’ εγώ

 

Ξέρω κ’ εγώ

που με πηγαίνουν οι αμήχανες φωνές μου;

Ξέρω κ’ εγώ που με πάνε τα τραγούδια των κρίνων;

Ξέρω κ’  εγώ που με πάνε τα κλειστά μάτια μου,

οι ανοιχτές πληγές μου,

τα αδυσώπητα σκιρτήματα

των ακοίμητων επιθυμιών μου;

Ξέρω κ’ εγώ πόσο πικρά είναι τα χείλη μου,

πόσο δακρυσμένα είναι τα μάτια μου;

Σας καλωσορίσω στον κατακόκκινο ουρανό μου. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Περιμένουν τα όνειρα

 

Στην πλατειά  λεωφόρο,

με τα ήρεμα ποτάμια,

με τα κλειστά τα μάτια,

περιμένουν τα όνειρα.

 

Λουφάζουν στις εσοχές των ρείθρων,

στους στεναγμούς των ανθρώπων

 στο μισοκίτρινο χορτάρι,

πάνω στα πέταλα του χαμομηλιού,

που τα σπρώχνει με πάθος

το ακούραστο μυρμήγκι.

 

Στην πλατειά λεωφόρο

περιμένουν οι πικραμένες  νύχτες,

σπαρμένες στην απεραντοσύνη  του ουρανού,

στα μισοσβησμένα φώτα των σπιτιών. 

Στις συλλαβές των τραγουδιών που δεν έχουν τέλος.

 

 Dimitris P. Kraniotis http://greekpoetics.blogspot.gr/2016/10/blog-post_85.htmlΓιάννης Σ. Ανδρεόπουλος: "Περιμένουν τα όνειρα"GREEKPOETICS.BLOGSPOT.COM

 

 

 

 

Δεν γυρίζουν

 

Δεν γυρίζουν πίσω οι ποταμοί των δακρύων,

Οι  απύθμενες λέξεις των θνητών οραμάτων.

Οι τυχαίες παρουσίες των αδίστακτων γεγονότων.

Οδεύουμε ταλαιπωρημένοι,

προς το τέλος της μακράς χειμωνιάτικης νύχτας.

Στο τέλος του τούνελ το γαλάζιο  μου φως. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δεν έψαξα

Δεν έψαξα να βρω τα κιτρινισμένα γράμματα,

δεν έπλεξα σφικτά τα δάκτυλα μου

μπροστά στο στήθος μου.

Στην απελπισία μου απάνω,

πήρα το μολύβι  και έγραψα μερικές σελίδες,

λέξεις χωρίς ειρμό.

Έβαλα στο πέτο του σακακιού μου

ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο,

το πικραμένο μου μειδίαμα στα χείλη,

και έσυρα τα πονεμένα μου πόδια

πάνω στο πλακόστρωτο δρόμο,

ανιχνεύοντας τα σημάδια που μου άφησαν

οι πράξεις των βέβηλων ανθρώπων.

Κουραστικό το ταξίδι,

λίγο το φως του ήλιου,

και οι άνεμοι, σώπασαν πάνω στη γένεσή τους.

Κάπου …χάθηκα. 

 

 

 

Ταξιδεύω

Δεν μπορώ να γυρίσω πίσω,

δεν μπορώ να φωνάξω δυνατά στους ανέμους.

Κρατώντας ψηλά τα χέρια μου,

με ανοιχτές τις παλάμες,

σε ψάχνω στον έναστρο ουρανό,

που αφουγκράζεται την φωνή μου.

 

Και ταξιδεύω ολονυχτίς

 μέσα στους δύσκολους δρόμους,

στις ξέρες των ποταμιών,

στα ίχνη του άφησες πάνω στην άμμο.

 

Και ταξιδεύω ολονυχτίς,

με το τρένο της γραμμής,

και σε ψάχνω,

με το βλέμμα καρφωμένο στους αγρούς,

στις κορφές των δέντρων,

στις απότομες χαράδρες των βουνών.

Και σε ψάχνω παντού, μα τίποτα…

μόνο πέντε έξι λέξεις

που άφησες στο τσαλακωμένο χαρτί,

που κρατώ σφιχτά στο χέρι μου.

Σε ψάχνω

Σε ψάχνω

μα δεν σε βρίσκω πουθενά.

Κρατώ μες στην αγκαλιά μου

την αύρα σου,

είναι και αυτό κάτι.

Μα θέλω να φιλήσω τα χείλη σου,

θέλω να ακουμπήσω το Σώμα σου,

να παίξω μαζί σου.

Πως να γίνει; 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Και μετά θα βυθιστώ

 

Θα ανοίξω το στόμα μου

και θα σου πω χίλιες λέξεις

των απρόσμενων καιρών μου.

Θα ανοίξω τα μάτια μου

να διαβάσεις της καρδιάς μου τις αποθυμιές.

Και μετά θα βυθιστώ

στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας της δικής σου,

θα γίνω εξερευνητής στο χαμένο νησί σου,

θα ψάξω για ένα μάτσο λουλούδια

και δύο τρείς χαρές,

μα δεν θα αφήσω το αβέβαιο συναίσθημα

να με πνίξει και να με γεμίσει με χίλια αν  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ταξίδι στην Ανδρομέδα.

 

Σε σεργιάνισα στου  ουρανού την άκρη,

σου έδειξα τη μεγάλη Άρκτο,

στο παγωμένο τοπίο να κοιμάται.

Σε έβαλα στο Εξπρές για την Ανδρομέδα, 

ταρακουνήθηκες λιγάκι, μα έφθασες.

Είμαι καλά.

Σ’ αγαπώ,  μου είπες στο τηλέφωνο,

πάω να κοιμηθώ τώρα.

Είμαι κουρασμένη.

Σε έβλεπα στην οθόνη, κ’ ήσουν γεμάτη θλίψη.

Πότε θα ‘ρθείς; Σου είπα..

Ε! ξέρεις τώρα,

το άλλο καλοκαίρι.

Φτιάξε στο εξοχικό τα δέντρα να ναι πράσινα

και τα λουλούδια ανθισμένα.

Χρόνος είναι..

θα περάσει, Άντε καληνύχτα,

δηλαδή καλημέρα,

γιατί εδώ είναι πρωί .

Άντε γεια σου.               

 

Σαν αστραπή

 

 

Σαν αστραπή που αυλάκωσε τον ουρανό,

πέρασες απ τη ζωή μου

και με έκανες τη νύχτα ν'  αγαπώ

κι’ αλλού να μη δίνω το φιλί  μου.

 

Κι όλα περάσανε  σαν όνειρο απατηλό

και σε ένα άγγιγμά σου αναριγώ ψυχή μου,

έμαθα χωρίς τον πόνο να μη ζώ,

χαίρομαι, που λες, "δεν σε μισώ" καλή μου.

 

 Ήταν το φιλί  σαν γλυκόπικρο ποτό,

κ'  ήπια απ αυτό με την ψυχή μου, 

μ' έμαθες χωρίς εσένα να μη ζω

να σ’ αγαπώ, να σ’ αγαπώ καλή μου.

 

Σαν αστραπή μου θάμπωσες τα μάτια

 κι΄ έγιανες την πληγή μου,

μου 'μαθες τον έρωτα σ ένα λεπτό,

σε λάτρεψα, μα έφυγες ψυχή μου. 

 

 

Θα θελα. 

 

Θα θελα ν’ άνοιγα πανιά,

για το πουθενά,

για κοντά και μακριά,

για όνειρα τρελά. 

 

Θα θελα ν'  άνοιγα  πανιά,

για τη μεγάλη πόλη,

εκεί που πάνε  όλοι,

μα δεν μπορώ, ούτε το θέλω  τελικά. 

 

 

Θα θελα ν’  άνοιγα πανιά,

υποθετικά,

στα χαρτιά και μυστικά,

για το πουθενά.

 

 

 

 

 

 

Η νύχτα.    

 

Η νύχτα δεν περνά

και με τυραννά,

σαν το μαύρο πέπλο της απλώνει

και τ' όνειρο σκοτώνει,

με μια μαχαιριά. 

 

 

Και αποζητώ το λυτρωμό,

να γελάσει το χειλάκι μου,

και αναθαρρώ, κι΄ αναριγώ

με το χλομό το φως  σου,

φεγγαράκι μου. 

 

Η νύχτα δεν περνά

και πιο πολύ πονά

σαν η καρδιά ξαναματώνει,

και στη γωνιά σκαλώνει.   

 

 

 

 

 

Το παρελθόν     

 

 

Μες το μυαλό μου όλα ανακατωμένα, 

θλίψεις,  χαρές,  αγωνίες, ελπίδες,

παιδικές αναμνήσεις,

σκηνές στερητικές, 

τρύπιες τσέπες και παντελόνια. 

χαρούμενες Κυριακές,

και  πανηγύρια,

του Αη Λιά

και της Αγιάς Παρασκευής

της Παναγιάς.

 Και κόσμος πολύς,

με τα καλά του ντυμένος

και τ΄άλογα να δεινοπαθούν,

ανεβαίνοντας στα βουνά.

 Μες στο μυαλό μου όλα ανακατεμένα,

 μα όλα ζωντανά.

 Αχ να γύριζε ο χρόνος πίσω,

 να τα ξαναζήσω. 

 

 

 Της λήθης

 

Ξεχώρισαν οι γραμμές με τις ασφυκτικές καμπύλες

των αρχαίων ναών.

Τ' αετόπουλα λούφαξαν στην αγκαλιά του ήλιου,

χωρίς να βγάζουνε μιλιά.

 

Ξεθάρρεψαν τα αστέρια της νύχτας

και άρχισαν να τρεμοσβήνουν,

να κάνουν τον μυστικό χορό τους,

τη σκοτεινή σύναξή τους.

 

Ατέλειωτες και οι έγνοιες στο μυαλό μου

εισακούονται από τ’ ανοιχτά  αυτιά του Θεού.

Όλα με οδηγούν στη χειμερία νάρκη,

όλα με αφήνουν να ξεχνώ το παρελθόν.

 

 

 

 

 

 

Δίχως εσένα. 

 

Δίχως εσένα είναι άδεια η ζωή μου,

δίχως εσένα οι νύχτες είν’ μοναχικές.

Δίχως εσένα διψάει κ' η ψυχή μου

και οι ώρες που περνούνε είναι φονικές.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δροσοσταλιά μου.

 

Δροσοσταλιά μου

ανθάκι μου φθινοπωρινό,

μες στην καρδιά μου

σ΄ έχω κρυμμένη

μα ψάχνω να σε βρω.

 

Τα μάτια δακρυσμένα,

τα όνειρα χαμένα

και γεμάτη η νύχτα ενοχές.

Τα χέρια μου λυμένα,

παράξενα στημένα

στους δρόμους οι ανθρώπινες σκιές.

 

Δροσοσταλιά μου 

της δίψα μου αθάνατο νερό,

είσαι η χαρά μου

και ψάχνω να σε  βρω.

 

 

 

 

 

Τα πάνω κάτω.

 

 Έφερες τα πάνω κάτω στη ζωή μου,

ήσουνα για μένανε η αναπνοή μου.

Πίστεψα σε σένανε  σούδωσα την καρδιά μου,

κι' έγινες  ξαφνικά, κυρίαρχη στον έρωτα μου.

 

 Ρεφραίν

 Και έλεγες πως με αγαπούσες

κι εγώ το πίστεψα πολύ 

κι'  όταν με διπλοφιλούσες,

άδολα σ’ αγαπούσα πιο πολύ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μου είπες να φύγω.

 

Μου είπες να φύγω απ το σπίτι, 

απ τη ζεστή μου τη γωνιά 

κ'  είναι μεγάλη μου η θλίψη

και σκέφτομαι την παγωνιά.

 

 

Σκοτώνουν τ'  άλογα όταν γεράσουν,

το ίδιο έκανες και συ, 

μα οι μέρες αστραπή  θε να περάσουν,

το ξέρεις πόσο λίγη είναι η ζωή;

 

Μου είπες να φύγω από το σπίτι, 

με τρόπο απαξιωτικό,

όμως σου είπα να περιμένεις

φοβάμαι να ξέρεις τον καιρό.

 

 

 

 

 

Να ξέρεις πως σε αγαπώ.

 

 Να ξέρεις πως σε αγαπώ,

το χω γράψει στον απέναντι τοίχο

με γράμματα χονδρά,

με αράδες που τραγουδάνε

και μερικά ανθάκια ζωγράφισα

με έντονα χρώματα,

όπως τα παιδιά της

πρώτης δημοτικού.

 

Συγχώρεσέ με

γι' αυτή μου την απρέπεια.

Ότι έγραψα

το έγραψα με την καρδιά μου.

Μία καρδιά

που δεν μπόρεσες

να πιάσεις το σφυγμό της. 

 

 

 

 

 

 

Σε εσένα.

 

 Ξέχασε με, γιατί να με θυμάσαι; 

Καλύτερα να ζεις μέσα στη λήθη, 

όπως αυτός που με κρασί μεθά.

 

Ξέχασέ με, δεν θέλω να θυμάσαι

μες στο μυαλό σου να μην υπάρχω

και να μη σου λαβώνω την καρδιά.

.

Ξέχασε με, ξέχασέ με, 

αν και δεν το θέλω και πολύ.                                                                                                                                                                                                                                                                      

 

 

 


12 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από EVAGGELIASAKELLARIOU (25.10.2016)
Καλημέρα. Η αλήθεια είναι ότι τα ποιήματά σου φανερώνουν ευαισθησία και βαθύ γνώστη της ελληνικής γλώσσας. Όμως δεν ανέβασες τραγούδια σου, adreo. Να τα περιμένω; Ε.Σ.


Σχόλιο από adreo (25.10.2016)
ευχαριστώ.
Το site κυρία Ευαγγελία έχει όρια που δεν επιτρέπουν ανάρτηση πάνω απο 200 kb. Αν ξέρεις εσύ ή όποιος άλλος τον τρόπο, ας μου στείλετε μήνυμα... και από τραγούδια να φάνε και οι κότες.. Και με την ευκαιρία επειδή σε βλέπω ανυπόμονη, στείλε μου 2-3 ποιήματά σου καλά μετρημένα και θα στα στείλω τραγούδια, έτοιμα για παραπέρα πορεία, αν τα ζητήσει κάποιος. κ. Ευαγγελία εγώ γράφω όπως κάποιος πίνει ένα ποτήρι νερό. Τόσο εύκολα. Περιμένω τώρα τα πολυβόλα του site αυτοί που πολύ με αγαπούν να με πολυβολήσουν... Αλλά ο adreo μπορει, 10 χρόνια...


Σχόλιο από EVAGGELIASAKELLARIOU (25.10.2016)
Καλησπέρα. Δεν γράφω ποίηση, αλλά διαβάζω πολύ. Δεν είμαι ανυπόμονη, αλλά το να ανεβάσεις τραγούδια στο ΜΗ είναι εύκολο. Όταν έχεις μπει στο blog σου στο κείμενο κάτω δεξιά υπάρχει ένα κόκκινο κουμπάκι. Το πατάς και εμφανίζεται ένα menu. Στη κενή γραμμή του menu εισάγεις τη διεύθυνση του τραγουδιού από το youtube και πατάς την εντολή insert. Το βίντεο με το τραγούδι έχει εισαχθεί στο πλαίσιο κειμένου. Στη συνέχεια ακολουθείς τη διαδικασία για να ανεβάσεις το "κείμενο". Αυτά τα ολίγα. Ελπίζω να ήμουν σαφής και κατατοπιστική. Ε.Σ.


Σχόλιο από adreo (25.10.2016)
ευχαριστώ. Θα το προσπαθήσω.


Σχόλιο από Orfeus (27.10.2016)
Α Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Ρ Γ Η Μ Α Τ Ι Κ Α!!!


Σχόλιο από EVAGGELIASAKELLARIOU (28.10.2016)
Επιτέλους, θα έχουμε δείγμα της δουλειάς του adreo. E.Σ.


Σχόλιο από adreo (28.10.2016)



κ. Ευαγγελία
προφανώς με δουλεύετε, προβληματική και εσείς, προστεθήκατε στην γνωστή ομάδα. Δηλαδή πρώτη φορά θα έχετε δείγμα της δουλειάς του adreo και κατά κόσμον ΓΙΑΝΝΗ ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΥ;
Γράψετε αυτό το ονοματεπώνυμο και ακούστε τα λίγα αλλά αντιπροσωπευτικά έτοιμα ή και ημιέτοιμα τραγούδια μου. Διαβάστε τα λογοτεχνήματά μου και ιδιαίτερα το διήγημά μου "Η ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ" που είναι πραγματικό.
Λυπάμαι για αυτή σας την αμέλεια ή και απρέπεια.
Αυτά σε πρώτη μικροαπάντηση. Περιμένω την απάντησή σας, που ελπίζω να μην είναι ούτε επιπόλαιη όπως η παραπάνω, ούτε ειρωνική ή οτιδήποτε κακής σκέψης. ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ και σε ηλικία, και μεγέθους προσφοράς στην μουσική, ως δάσκαλους Μουσικής, ιδιοκτήτες μουσικών Ιδρυμάτων, ακόμα και μεγάλων εμπορικών μεν επιχειρήσεων αλλά και σε αυτό τον τομέα με προσφορά και μια ζωή που εύχομαι το ένα εκατοστό από αυτά που πέτυχα εγώ να επιτύχετε εσείς, πάλι ικανοποιημένη θα είστε, Ε! αυτούς τους ανθρώπους, δηλαδή εμένα πρέπει να τους σέβεστε και τολμώ να πω να ΥΠΟΚΛΙΝΕΣΤΕ, γιατί πως να το κάνουμε; στον τομέα τους είναι κάποιοι. ΑΥΤΑ ΤΑ περήφανα και όχι εγωιστικά λόγια σας γράφω, για να σας ενημερώσω, και για να κάνετε ένα ταξιδάκι στο ιντερνέτ, το μόνο που έχω για να είμαι κάποιος, και να γνωρίσετε λίγο-κάπως τον Γιάννη Ανδρεόπουλο. κ. Ευαγγελία σας συνιστώ να μην παρασέρνεστε σε αγώνες προκλητικούς, ενόχλησης του adreo.
Αφήστε αυτό το έργο στην ομαδούλα των 2-3 αποτυχημένων, ζηλόφθονων μηδενιστών εδώ μέσα, που δεν τολμώ να γράψω μια λέξη και αμέσως επιτίθενται.
Ως γυναίκα που είστε, ας έχετε την στοιχειώδη ευγένεια κ. Ευαγγελία , αν δεν μπορείτε να γράψετε κάτι σωστό θετικό ή αρνητικό , δεκτό και αυτό τουλάχιστον να σιωπάτε.
Και κάτι τελευταίο, ΠΟΙΗΜΑΤΑ δημοσίευσα εδώ, που εσείς τα αγνοήσατε.
Όχι πως έχω ανάγκη ή καίγομαι για την γνώμη σας, αλλά μπαίνετε σκόπιμα σε άλλο θέμα, που είναι μεν το κύριο αντικείμενό μου, αλλά δεν γράφω γι' αυτό σε αυτή την δημοσίευση.


Σχόλιο από EVAGGELIASAKELLARIOU (28.10.2016)
Αγαπητέ adreo, δεν είχα τη διάθεση να ειρωνευτώ τη δουλειά σας, ούτε έχω σκοπό να είμαι αμελής ή απρεπής. Στο κόσμο της μουσικής μπήκα πρόσφατα, ύστερα από ένα μεγάλο διάστημα αποχής από αυτή. Οπότε είναι λογικό να μη γνωρίζω το έργο σας και ελπίζω να σεβαστείτε το γεγονός αυτό. Τα ποιημάτά σας με ευχαρίστησαν και με τη φράση: "Επιτέλους, θα έχουμε δείγμα της δουλειάς του adreo" εννοούσα ότι θα έρθω σε επαφή με κάτι καινούργιο για μένα, ενώ για εσάς είναι δημιουργία μιας ολόκληρης ζωής. Αυτά τα ολίγα. Ευχαριστώ για την ανάγνωση και ελπίζω κάποια στιγμή, που εσείς θα κρίνετε ως κατάλληλη, να ανεβάσετε τα μουσικά κομμάτια σας. Ε.Σ.


Σχόλιο από adreo (28.10.2016)
Και τώρα ο αγαπητός, για λύπηση βέβαι ένεκα της συμπεριφοράς του, κ. Γιώργος.

Την πήρες την συνταξούλα Γιώργη; εγώ δεν την πήρα και φοβάμαι μη και οι καινούριοι δεν μου την βάλουν την Δευτέρα.
Τότε να δεις λύπηση Γιώργη.
Αλήθεια Γιώργη, γιατί τόσο πολύ βαρυστομαχιάζεις για μένα; Γιατί εγώ κάποιες φορές γράφω δυο λόγια για σένα πάντα καλά, γιατί έτσι αισθάνομαι,και εσύ πάντα παραβλέπεις τα γραφόμενά μου και ασχολείσαι με ειρωνείες, μικροπρέπειες και λοιπά;
Πιστεύεις ότι οι χιλιάδες που σε διαβάζουν στο μπλογκ μου σου στέλνουν νοερά συγχαρητήρια που ενοχλείς θεωρώντας μτον παιδάκι, προκλητικά τον adreo;
Μούτζες ταλαίπωρε Γιώργη σου στέλνουν, γιατί σιωπούν αλλά δεν σε έχουν και περί πολού και πάνε με το δίκιο.
Γράψε δυο λόγια για ότι γράφω εγώ, επικριτικά αν θες, αλλά με επιχειρήματα. Δεν νομίζεις πως τα τρίτα σου ήντα τα χαραμίζεις σε αθλιότητες, ειρωνίες, ζηλόφθονες ενέργειες και κακίες με το γάντι ή κάτω από τον μανδύα του δήθεν πειράγματος;
Ένα μικρό παιδάκι Γιώργη πειράζεις, ενοχλείς , ειρωνεύεσαι;
Όχι Γιώργη, πρέπει αυτά να τα σταματήσεις γιατί ευτελίζεσαι.
Δεν θέλω να γράψω απαξειωτικά για σένα γιατί σε θεωρώ καλό χειριστή του λόγου, σέβομαι την ηλικία σου... περίπου την ίδια έχω και εγώ... και εν πάσει περιπτώσει, εγώ το blog μου δεν το έκανα για διαμάχες, το έκανα για να περνάω την ώρα μου, να λέω τις γνώμες μου, να δημοσιεύω τα ποιηματάκια μου, κανένα τραγουδάκι , διηγηματάκι, να βαράω τους πάσης φύσεως κυβερνώντες, δες το αρχείο μου, έτσι για να μην με χρωματίσεις, που έτσι φτάνουν στα πέρατα του κόσμου... καιικανοποιώ την επιθυμία μου να τα μοιράζομαι με τον κόσμο.
Εσύ γιατί γράφεις;
για να παλεύεις με μένα;
Αυτό το πρόβλημα έχεις;
Δεν βλέπεις που χάνεται η βασανισμένη ΠΑΤΡΙΔΑ και αντί να πυροβολείς τους ανίκανους που χειρίζονται κάθε φορά τις τύχες μας, πυροβολείς συνέχεια τον adreo με τον οποίο δεν έχεις να μοιράσεις τίποτα παρά την κακή μοίρα που μας φόρτωσαν οι ξένοι και οι δικοί μας που λένε πως κυβερνούν και ότι μας σώζουν συνέχεια.
Καιρός Γιώργη να αλλάξεις την δορά που φορείς και τον καθένα εδώ μέσα και εμένα ιδιαίτερα να μας βλέπεις με ανθρώπινο μάτι. Σταμάτα να πιστεύεις πως είσαι κάτι ξεχωριστό. Άνθρωποι είμαστε και οι δυο.
Ξαλάφρωσα Γιώργη.. Καιρό ήθελα να σε "περιποιηθώ". αλλά μαλακά-μαλακά. Περιμένω την βελτίωσή σου. Αυτά κ. Γιώργο.


Σχόλιο από adreo (28.10.2016)
κ. Ευαγγελία,
ευχαριστώ για την απάντησή σας, τη ειλικρίνειά σας και σας συνιστώ μέσω ιντερνέτ να γνωρίσετε σχετικά την μουσική μου, μέσα από τα πολύ λίγα δημοσιευμένα τραγούδια μου και σημειώστε πως δεν γράφω μόνο τραγούδια, έχω γράψει και γράφω και μουσικά βιβλία και αρκετά κλασσικά έργα.
Πληροφοριακά αυτά γιατί πάλι θέλετε να γνωρίσετε την μουσική μου σώνει και καλά, μέσα από εδώ και όχι από αυτά που έχετε στο ιντερνέτ και άμα καίγεστε, μπορείτε να τα ακούσετε..
Όσο για άλλα αδημοσίευτα, κάθε πράγμα στον καιρό του.
Για να ανεβούν θέλουν χρόνο, πρέπει να είναι σε video , και έχω αντικειμενικές δυσκολίες. Οψόμεθα!


Σχόλιο από Orfeus (28.10.2016)
Γεια σου Ανδρεόπουλε συνταξιούχε!


Σχόλιο από adreo (28.10.2016)
χαίρομαι που δεν είσαι συνταξιούχος. Όπως εύχομαι να έχεις δουλειά για να ελπίζεις.
Αλλά στα τρίτα ήντα και ακόμα σύνταξη; Μήπως προορίζεσαι για νέος Μαθουσάλας; Χαίρομαι που γνωρίζω ιντερνετικά τον επόμενο συνταξιούχο Μαθουσάλα. Για φαντάσου να πάρεις σύνταξη στα 99 χρόνια σου. Μη αστειευόμενος... Υγεία Γιώργη γιατί αν πάμε νοσοκομείο, την έχουμε βαμμένη.



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
adreo
ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΣ
Μουσικοσυνθέτης
από ΝΕΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/adreo

Σκοπός του BLOG μου είναι η προώθηση και προαγωγή της ΜΟΥΣΙΚΗΣ, οποιασδήποτε μορφής τέχνης (των λεγόμενων ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ) και του λόγου, (ΠΟΙΗΣΗ, ΣΤΙΧΟΣ, ΔΙΗΓΗΜΑ, ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ), σχετική αρθρογραφία και προσωπικές απόψεις, κρίσεις και εκτιμήσεις.








powered by Agones.gr - livescore

 






Tags

Γάτες να αφυπνιστούμε ολοι ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΣ www.musicheaven.gr/html/story.php?id=1523 ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΔΙΗΓΗΜΑ Η ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ




Επίσημοι αναγνώστες (7)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης