αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
10 Δεκεμβρίου 2016, 00:30
ΦΘΟΝΟΣ ΚΑΙ ΖΗΛΕΙΑ : Τα θανατηφόρα δηλητήρια της ψυχής…


Συγκρινόμαστε, συνειδητά ή υποσυνείδητα και σχεδόν μόνιμα, με άλλους -φίλους, συναδέλφους, γείτονες, συγγενείς κ.ά. Όχι σπάνια, τα αισθήματα ζήλειας και φθόνου ακολουθούν το ίδιο μονοπάτι που ακολουθούν και οι συγκρίσεις που κάνουμε. Οι περισσότεροι άνθρωποι -άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο και άλλοι μονιμότερα- έχουν νιώσει, έστω και στιγμιαία, τη δηλητηριώδη γεύση αυτών των επώδυνων και απειλητικών αισθημάτων που διαβρώνουν κυριολεκτικά τον ψυχισμό, την αυτοεκτίμηση και τις διαπροσωπικές τους σχέσεις, χωρίς καν να το αντιλαμβάνονται. Πολλοί από εμάς έχουμε σίγουρα γίνει μάρτυρες των απρόσμενων και συχνά ανεξήγητα έντονων αντιδράσεων κάποιων για, φαινομενικά, ασήμαντες καταστάσεις που, όμως, σκαλώνουν σαν αιχμηρός γάντζος στην ετοιμόρροπη αυτοεκτίμηση και εικόνα εαυτού του μικρού παιδιού που κουβαλούν εντός τους αυτοί που φθονούν, προκαλώντας αυτές τις έντονες και δυσανάλογες αντιδράσεις που δεν είναι τίποτα άλλο από τις σπαραχτικές κραυγές πόνου του ψυχισμού τους…

Σπάνια, κάποιος θα ζητήσει βοήθεια για τα αισθήματα φθόνου που τρέφει προς τους άλλους, παρόλο που η καθημερινότητά του χρωματίζεται ανεξίτηλα από αυτά. Ένας βασικός λόγος που αυτό συμβαίνει είναι πως τόσο η ζήλεια όσο και ο φθόνος αποτελούν ταμπού που, ως τέτοια, συνοδεύονται από βαθύτατα αισθήματα ντροπής που καθιστούν ακόμα δυσκολότερη την αποκάλυψή τους σε κάποιον άλλον, ακόμα και στην περίπτωση που αυτός ο άλλος είναι ένας ειδικός του χώρου της ψυχικής υγείας. Αυτοί που, συνήθως,  ζητούν βοήθεια είναι οι αποδέκτες και όχι οι πομποί αισθημάτων φθόνου…

Υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ των αισθημάτων ζήλειας και φθόνου. Στην περίπτωση της ζήλειας, αυτό που συμβαίνει είναι πως θα θέλαμε να έχουμε κι εμείς αυτό που έχει κάποιος άλλος (π.χ. ταλέντο, μόρφωση, ομορφιά, υλικά αγαθά κ.τ.λ.). Στην περίπτωση, όμως, του φθόνου -που είναι πολύ πιο πρωτόγονο και ανώριμο αίσθημα- θέλουμε να μειώσουμε, να απαξιώσουμε, ακόμα και να καταστρέψουμε οτιδήποτε κατέχει κάποιος που θα το θέλαμε κι εμείς οι ίδιοι αλλά που, δυστυχώς, δεν το έχουμε/διαθέτουμε. Αυτό που συμβαίνει είναι πως συγχέεται και περιπλέκεται το «είμαι» με το «έχω»…

Ένα μέρος των αισθημάτων φθόνου έχει τις ρίζες του στην αδυναμία κάποιων γονιών να διαχειριστούν αποτελεσματικά καταστάσεις αδελφικής αντιζηλίας μεταξύ των παιδιών τους. Για το λόγο αυτό, πίσω από τα αισθήματα φθόνου, κρύβεται συχνά ένα μικρό πληγωμένο και αβοήθητο παιδί που νιώθει βαθύτατη ανεπάρκεια και μειονεξία…

Τα αισθήματα φθόνου δεν είναι από μόνα τους επικίνδυνα. Επικίνδυνες είναι, όμως, οι συνέπειές τους -πλημμυρίζοντας την ψυχή με τα δυσβάστακτα αισθήματα μιας τεράστιας υποτιθέμενης ή/και υπαρκτής αδικίας, προσωπικής ανεπάρκειας και οργής- όταν επιλέγουμε να συνεχίσουμε να εξαπατούμε τον εαυτό μας, μη παραδεχόμενοι την ύπαρξή τους και μη κάνοντας κάτι για να απαλλαγούμε σταδιακά από αυτά. Μία ακόμη σημαντική παράμετρος, όσον αφορά στη διαχείριση των αισθημάτων φθόνου, είναι η ανοχή και αντοχή απέναντι στη διαφορετικότητα. Αυτό, όμως, αποτελεί μια εφ΄όρου ζωής προσπάθεια που βαδίζει χέρι-χέρι με τη διαδικασία της προσωπικής ωριμότητας του καθενός μας.

Σε ένα ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο και σε κοινωνίες σκληρού ανταγωνισμού και άκρατου καταναλωτισμού, όπως οι σημερινές, η συστηματική προσπάθεια υποδαύλισης του ανταγωνισμού λειτουργεί ως λίπασμα για τη δημιουργία ή ενίσχυση ήδη υπαρχόντων αισθημάτων φθόνου στα μέλη τους, αποσκοπώντας σαφέστατα στην αύξηση της παραγωγικότητας και της καταναλωτικής τους δυνατότητας. Συχνά, όμως, αυτός ο έντονος εστιασμός στις ατομικές επιδόσεις οδηγεί σε έναν σκληρό ανταγωνισμό μεταξύ συναδέλφων, καθιστώντας σταδιακά τον καθένα σε αντίπαλο δέος για τον άλλον, με συνέπεια η γνώση να μη μοιράζεται, να μη διακινούνται καινούργιες ιδέες, η δε δημιουργικότητα να μετατρέπεται σε τυφλή αποδοτικότητα, αυξάνοντας το στρες, το άγχος και την αβεβαιότητα, μειώνοντας συνάμα τη χαρά της δημιουργίας, της αλληλεγγύης και της συναδελφικότητας.

Τα δύο φύλα διαχειρίζονται διαφορετικά τα αισθήματα φθόνου. Οι άνδρες υπερασπίζονται ανοιχτά το «ζωτικό τους χώρο», καλύπτοντας συχνά τα αισθήματα φθόνου τους, βαφτίζοντάς τα ως «αγώνα εξουσίας», ενώ οι γυναίκες χρησιμοποιούν, συνήθως, πιο έμμεσους τρόπους, απομονώνοντας την αντίζηλό τους, σαμποτάροντάς την ή μιλώντας αρνητικά πίσω από την πλάτη της. Γενικώς, φαίνεται πως οι γυναίκες είναι, συνήθως, πιο σκληρές απέναντι σε γυναίκες συναδέλφους ή «ανταγωνίστριές» τους, όταν πυροδοτούνται εντός τους αισθήματα φθόνου. Δυστυχώς, μοιάζει τα αισθήματα και οι πράξεις αλληλεγγύης να περισσεύουν όταν υπάρχουν δυσκολίες και να μετατρέπονται σε σπάνιο είδος σε περιπτώσεις ευημερίας και επιτυχίας…

Ένα βασικό λάθος που κάνουμε όταν φθονούμε είναι να θεωρούμε πως η επιτυχία των άλλων μας στερεί κάτι σημαντικό, περιορίζοντας, ταυτόχρονα, τη δυνατότητα μιας δικής μας εξέλιξης ή επιτυχίας, κάτι που φυσικά δεν ισχύει και που οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό, σε προσωπικά μας παιδικά βιώματα. Η δική μας φλόγα δεν πρόκειται να λάμψει περισσότερο, εάν σβήσουμε τη φλόγα των άλλων. Το αποτελεσματικότερο αντίδοτο κατά των αισθημάτων ζήλειας και φθόνου δεν είναι άλλο από την αποδοχή αυτού που είμαστε και της ζωής που ζούμε, αλλάζοντας ό,τι σημαντικό μπορεί να αλλάξει, όταν δεν είναι αυτό που θα επιθυμούσαμε…


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Kristalo (10.12.2016)
Στην ζωή μου ποτέ δεν φθόνησα κανένα για οτιδήποτε είχε παραπάνω από εμένα. Πάντα πίστευα πως ηταν νοσηρό να ζεις με φθόνο. Σου στερεί το χαμόγελο και σου δηλητηριάζει την ψυχή. Οτι δεν φτάνεις καλύτερα να γίνει στόχος να το επιτύχεις, να το ξεπεράσεις. Εχω νιωσει όμως την αρνητική ενέργεια από φθόνο άλλων ανθρώπων, μια ενέργεια που με κάνει να θέλω να φυγω μακριά τους. Νομίζω πως από μακριά νιωθω αβολα μαζί τους και προσπαθώ να μην με επηρεάζουν.


Σχόλιο από Orfeus (10.12.2016)
Φθόνος & Ζήλεια. Άγνωστα και τα δύο για μένα. Θεωρώ ότι η ζήλεια είναι βήματα στο σκοτάδι.


Σχόλιο από freddieKrueger (10.12.2016)
Εχω ζηλεψει...και με κατατρωγει σαν σαρακι...δε με αφηνει να απολαυσω...κανει τη ζωη αντι απολαυση αγαθων...ανταγωνισμο για το ποιος ειναι καλυτερος...πραγματι παιδιαστικο στναισθημα...πολλες φορες η ζηλεια τυφλωνει...θολωνει την κριση και εξυψωνει στα ματια μας ανουσια πραγματα και αποπροσανατιλιζει απο στοχους...
Ζηλεψα καποιο επειδη ηταν ψηλοτερος...η καποιον επειδη με νικησε στην παλη...η καποιον επειδη ηταν πιο ετοιμολογος...η καποιον επειδη ειχε την προσοχη της γυναικας που μου αρεσε...εχω ηττηθει τοσες φορες...η ζηλεια και ο ο φθονος ομως ειναι το δηλητηριο που μενει μετα την-ουτως η αλλως μεσα στη ζωη και τα πραγματα ηττα...Οποιος ζηλευει η φθονει φοβαται πολυ να χασει...αρα και να διεκδικησει τη νικη...


Σχόλιο από sven (10.12.2016)

@ Αναστασία και Ορφέα,

ανήκετε στη μικρή μειοψηφία αυτών που δεν έχουν βιώσει τους τρομερούς κραδασμούς αυτών των αισθημάτων και τις συνέπειες που μπορεί να έχουν. Έχετε, σίγουρα, όμως, γίνει αποδέκτες τους που κι αυτό προϋποθέτει μεγάλη εσωτερική δύναμη και ισορροπία για να μην σε παρασύρουν στη δύνη τους...

Ξέρετε, επειδή η ζήλια και ο φθόνος θεωρούνται αισθήματα που κάθε άλλο παρά τιμούν αυτόν που τα νιώθει, χρειάζεται η επιστράτευση πολύ μεγάλου θάρρους για να τα αποδεχθεί και, πολύ περισσότερο, να τα ομολογήσει κάποιος. Ακριβώς αυτό, όμως, είναι και το πρώτο αποφασιστικό βήμα, τουλάχιστον, για να αντιμετωπισθούν και να μετριασθούν κάποια στιγμή.

Αντί να τα αρνούμαστε, ακόμα και από τον ίδιο μας τον εαυτό, ή να τα προβάλουμε σε άλλους, ας προσπαθήσουμε να τα νιώσουμε. Ας προσπαθήσουμε να δούμε τι υπάρχει πίσω από αυτά, τι σημαίνουν για εμάς τους ίδιους. Αν σταθούμε σε αυτά, σύντομα θα διαπιστώσουμε το μέγεθος του πόνου και της θλίψης που κρύβονται πίσω τους. Αυτές οι σημαντικότατες συνειδητοποιήσεις, όμως, μπορούν να μας δείξουν το δρόμο προς μια αποτελεσματικότερη διαχείρισή τους σε ένα ενδοψυχικό και όχι διαπροσωπικό επίπεδο…

Αν το καταφέρουμε αυτό, δηλαδή, αν καταφέρουμε να σταθούμε στα αισθήματα της ζήλιας ή του φθόνου μας, μη επιτρέποντας να καταστρέψουν τη μέρα μας και να μετατρέψουν κάποιον ανύποπτο σε απειλή του ευ ζην μας, τότε θα γίνει η μέρα μας λιγότερο δύσκολη…

Καλή συνέχεια!!!


Σχόλιο από sven (10.12.2016)

freddie,

πολύ μεστή η τελευταία φράση του σχολίου σου "...όποιος ζηλεύει ή φθονεί φοβάται να χάσει...άρα και να διεκδικήσει τη νίκη..." Συμφωνώ απόλυτα!!!

Παραφράζοντας κάποια λόγια του Βούδα, θα έλεγα πως η ζήλια και ο φθόνος είναι σαν πυρακτωμένα κάρβουνα που κρατούμε στα χέρια μας, περιμένοντας την ευκαιρία να τα πετάξουμε σε κάποιον. Δεν αντιλαμβανόμαστε, όμως, πως πρώτοι εμείς οι ίδιοι θα καούμε από αυτά...

Κατ΄επέκταση, θα μπορούσαμε να πούμε πως η εξάσκηση διαχείρισης αυτών των τόσο βασανιστικών και "πυρακτωμένων" αισθημάτων είναι σαν τη εξάσκηση ενός εκκολαπτόμενου αναστενάρη που μαθαίνει σιγά-σιγά να αντέχει το άγγιγμα των πυρακτωμένων κάρβουνων στα πέλματα των ποδιών του...

Καλή συνέχεια!!!


Σχόλιο από DemetresOpc (14.12.2016)
Φίλε Σβεν, καλησπέρα.

Ντοστογιέφσκι.
Προσωπικά αυτό το όνομα είχε ο δικός μου δρόμος, όχι για την εκμηδένιση δςν γίναμε και Βούδες ξαφνικά, αλλά όσο το δυνατόν αποφυγή ή "ελαφροποίηση" (βλέπω τον Μπαμπινιώτη να 'ρχεται με το δίκανο) τέτοιων συναισθημάτων. Συγκεκριμένα αναφέρομαι στο "σημειώσεις απ το υπόγειο".
Αυτό το βιβλίο, και μιλάω ειλικρινά για το συναίσθημα που μου άφησε, ήταν λές και ξέρανε για τα καλά και στα γρήγορα το καύκαλο αυτής της πληγής και έπεσε κάπου στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου αφήνοντας να καλύψει την απουσία του μια λεία υγιή επιφάνεια

Σαν ενα καλό μπάνιο θα μπορούσαμε να πούμε.

Σε κάποιο σημείο αναφέρεις πως συνήθως, λόγω της φύσης του αισθήματος που καλείται " φθόνος", βοήθεια ζητάνε οι δέκτες και οχι οι πομποί. Μήπως όμως ακόμα και κει δεν παίζει, έστω και στο βάθος, το βιολί της η προβολή;

Αν είμαστε ειλικρινής θα δεχθούμε πως τα αρνητικά συναισθήματα έχουν μια ύπουλη έλξη που τραβάει σαν τις Σειρήνες τους αδύνατους/ασταθείς χαρακτήρες (δηλαδή την πλειοψηφία) Πως το είχε πεί ο Καμύ;
Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει.

Ας το αντιστρέψουμε (για) λίγο και πάλι αλήθεια θσ βγει.

Και τι σε συνθλίβει στην προκειμένη; Η λαχτάρα να παραδωθείς στις Σειρήνες και να χτυπηθείς ανελέητα στα βράχια τους.
Και ποιόν ζηλεύεις και φθονείς; Αυτόν που παραδόθηκε και βιώνει αυτή την κακιά γλύκα.

Όταν λέω λοιπόν πως υποφέρω απ τον φθόνο που υφίσταμαι (εκτός τηην ύβρη που τελώ) κατα κύριο λόγω κάνω προβολή αυτού που εγώ νοιώθω, πάνω σε άλλον και για κερασάκι ισχυρίζομαι πως ΕΚΕΊΝΟΣ το νοιώθει.
Κανονικά μια είναι η λύση στον δαίδαλο που σου περιέγραψα, ένα χαστούκι ξανάστροφο μπας και φέρει τα ίσια του ο "δέκτης" και σταματήσει να προσποιείται το θύμα.

Στην τελική δέκτης είναι, ας αλλάξει σταθμό.

Δεν θα μπορούσα να κάνω την δουλειά σου ουτε με τρια κιλά ζάναξ ανα συνεδρία.

Υ.Γ. Φίλε θέλω μια χάρη, έγραψες σε ένα σημείο "Ένα μέρος των αισθημάτων φθόνου έχει τις ρίζες του στην αδυναμία κάποιων γονιών να διαχειριστούν αποτελεσματικά καταστάσεις αδελφικής αντιζηλίας μεταξύ των παιδιών τους. Για το λόγο αυτό, πίσω από τα αισθήματα φθόνου, κρύβεται συχνά ένα μικρό πληγωμένο και αβοήθητο παιδί που νιώθει βαθύτατη ανεπάρκεια και μειονεξία…" και θέλω να ξέρεις πως χτύπησες κέντρο. Θα ήθελα να σε παρακαλέσω όταν θα έχεις απο εκείνα τα κέφια που σου φτιάχνουν την μέρα να γράψεις ένα κείμενο για την αδελφική αντιζηλία και πως αντιμετωπίζεται στην αρχή του, σε ηλικίες 3-5χρονών (αν θεωρείς οτι είναι αρχη δλδ) και επίσης πως δημιουργείς Αυτοπεποίθηση σε ένα παιδί τέτοιας ηλιλίας ουτως ώστε μεγαλώνοντας να μην έχει ανάγκη τα μπράβο από μαλάκες. Όσο για αμοιβή δέχομαι και γω παραγγελια για να πατσίσουμε.



Σχόλιο από sven (14.12.2016)
Τζιμάκο,

πάλι στα βαθιά με ρίχνεις, προκαλώντας σκέψη και συναίσθημα με τις τοποθετήσεις, τα ερωτήματα και τον ιδιαίτερό σου λόγο…

Ας ξεκινήσω με το ότι η ζήλια και ο φθόνος -ένα από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα- είναι αισθήματα σύμφυτα με την ανθρώπινη φύση που, ως ένα βαθμό και μετά από κάποιες δεκάδες χιλιάδες χρόνια, έχουμε καταφέρει, να το ελέγξουμε μερικώς -τουλάχιστον, όσον αφορά στη μετατροπή του σε πράξεις ακραίες- και να το μετουσιώσουμε, δίνοντάς του μορφές που είναι πιο αποδεκτές κοινωνικά. Το ότι πρόκειται για πανανθρώπινα αισθήματα διαφαίνεται ήδη από τα γραφόμενα της Π. Διαθήκης όπου αναφέρεται ο φόνος του Άβελ από το δίδυμο αδελφό του Κάιν, εξαιτίας του ότι ο Θεός εκτίμησε περισσότερο τα δώρα/θυσίες του πρώτου. Το ίδιο θέμα πραγματεύονται και πάρα πολλοί μύθοι, ανάλογου περιεχομένου, σε διάφορους πολιτισμούς, όπως και δημοφιλή παραμύθια όπως η Χιονάτη και οι 7 νάνοι, η Σταχτοπούτα κ.ά. Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν πως ΟΛΟΙ οι άνθρωποι ζηλεύουν και φθονούν, κάτι που προσπαθούσαν να τιθασεύσουν με διάφορους τρόπους. Έτσι, λοιπόν, σε διάφορα τότε κράτη, εάν κάποιος γίνονταν ιδιαίτερα πετυχημένο άτομο στην πολιτική ζωή, αυτό μπορούσε να οδηγήσει στον δεκαετή εξορισμό του, μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα και να μπορέσει να επιστρέψει…

Δεν υπάρχει πιο αποτελεσματικός τρόπος σύνθλιψης της αυτοεικόνας μας από το να συγκρινόμαστε συστηματικά με άλλους, βγάζοντας, τις περισσότερες φορές, τον εαυτό μας «λίγο» σε σχέση με αυτούς, χωρίς απαραίτητα να είναι αυτό που είμαστε κάτι ασήμαντο ή «λίγο». Απλά, έτσι νιώθουμε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Α. Σαλιέρι, στην υπέροχη ταινία του Μ. Φόρμαν «Αμαντέους», που, παρόλο που ο ίδιος ήταν διευθυντής της ιταλικής όπερας της αυλής, ένιωθε, συγκρινόμενος με το θείο ταλέντο του Β.Α. Μότσαρτ, μια καρικατούρα μουσικού, οδηγώντας τον στις γνωστές καταστροφικές του ενέργειες. Και μόνον η γνώση πως κάποιος άλλος κατέχει αυτό που μας λείπει αρκεί, συχνά, για να πυροδοτήσει τρομερά αισθήματα φθόνου…

Στο περίφημο βιβλίο του αγαπημένου μου Ντοστογιέφσκι που αναφέρεσαι, έχουμε να κάνουμε με μια καταναγκαστική ναρκισσιστική μορφή φθόνου όπου ο κρατούμενος του υπογείου βασανίζεται από έναν διαβρωτικό μόνιμο φθόνο απέναντι σε συναδέλφους και παλιούς συμμαθητές που τα κατάφεραν καλά στη ζωή τους. Νιώθει προσβεβλημένος αλλά προσπαθεί να καλύψει τα αισθήματά του πίσω από μια μάσκα μεγαλείου, και να πείσει τον εαυτό του πως υπερέχει όλων αυτών. Έλα, όμως, που, παρόλ΄αυτά, τα αισθήματα κατωτερότητάς του δεν τον αφήνουν να ησυχάσει και απομυθοποιούν τις σκέψεις μεγαλείου του…

Αν διαβάσεις για τα παιδικά βιώματα του Καμύ, θα καταλάβεις πολύ καλά γιατί έχει γράψει αυτά που αναφέρεις…

Κάποιος από τους κυνικούς στην αρχαία Ελλάδα, του οποίου το όνομα δεν θυμάμαι αυτήν τη στιγμή, περιέγραψε το φθόνο που βιώνει κάποιος περίπου ως εξής: «Μια ακατανίκητη επιθυμία να έχουν όλοι μια ανάλογα μικρή επιτυχία όπως κι ο ίδιος». Ο φθόνος μπορεί να γίνει εμμονή και να μας οδηγήσει, όπως και τον Σαλιέρι, σε ακραίες καταστάσεις, στερώντας μας όχι μόνο τη χαρά της δημιουργικότητας, αλλά και αυτής της ίδιας της ζωής. Οι υπερβολικές φιλοδοξίες και προσδοκίες από τον εαυτό μας αποτελούν το καλύτερο καύσιμο των αισθημάτων φθόνου. ‘Όταν δε αυτή η προσωπική αίσθηση συνεπικουρείται και από την, εκ των έξω προερχόμενη, μαγική λέξη-κλειδί της σύγχρονης εποχής «ανταγωνισμός», τότε το μείγμα γίνεται εκρηκτικό…

Για να μην μακρηγορώ(!!!), τα αισθήματα ζήλιας και φθόνου υπάρχουν ΠΑΝΤΟΥ, σε ΟΛΕΣ τις κοινωνίες και σε ΟΛΑ τα κοινωνικά στρώματα, αποτελώντας την κορυφή ενός παγόβουνου που αποτελείται από ματαιώσεις, απογοητεύσεις, προσβολές, ψυχικό πόνο και πίκρα που, με τη σειρά τους, υποκρύπτουν μίσος προς τον ίδιο τον εαυτό και τον τεράστιο φόβο του να μην είμαστε επαρκείς, αποδεκτοί και αγαπητοί για αυτό που είμαστε…

Ας μην ξεχνάμε, επίσης, πως, πολλές φορές, πίσω από κομπλιμέντα, διθυράμβους και φιλοφρονήσεις, κρύβονται αισθήματα ζήλιας και φθόνου…

Προσωπικά, δεν πιστεύω πως υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει νιώσει, έστω υποσυνείδητα, αισθήματα ζήλιας ή φθόνου στη ζωή του. Έχω συναντήσει πολλά άτομα που ισχυρίζονταν πως ποτέ τους δεν ένιωσαν ανάλογα αισθήματα. Κάποια στιγμή, όμως, αποδείχθηκε πως είτε δεν είχαν επαφή με διαστρωματώσεις του εσωτερικού τους κόσμου είτε επέλεγαν συντρόφους/φίλους/συνεργάτες κ.τ.λ. που, κατά βάθος, τους θεωρούσαν ανάξιους ή κατώτερούς τους, δηλαδή, άτομα που είτε δεν έχουν να δώσουν κάτι σημαντικό είτε που δεν τα θέλει κανείς. Ο τεράστιος ψυχικός πόνος και φόβος τους αποκαλύπτεται όταν κάποια στιγμή ο/η σύντροφος/φίλος κ.τ.λ. κουράζεται και τους εγκαταλείπει, βρίσκει κάποιον άλλον/άλλη ή πεθαίνει…

Τέλος, μπορεί να συμβεί, όπως αναφέρεις, κάποιες φορές η αίσθηση κάποιου, που θεωρεί πως γίνεται αποδέκτης προβολών φθόνου ή μίσους, να είναι προϊόν δικών του προβολών. Αυτό, όμως, συμβαίνει μόνο σε περιπτώσεις πολύ σοβαρών ψυχοπαθολογιών που δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να το καταλάβεις…

ΥΓ. Σου υπόσχομαι να γράψω σύντομα για το θέμα που μου ζητάς.

Καλή συνέχεια!!!



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven








Tags




Επίσημοι αναγνώστες (37)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης