αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
24 Δεκεμβρίου 2016, 18:23
Συναισθηματικός εξτρεμισμός versus αγάπη…


Δεν είναι πολλοί αυτοί που συμπαθούν το οτιδήποτε ακραίο και, κατ΄επέκταση, αυτούς που καταφεύγουν σε ακραίου τύπου επιλογές. Το να νιώθει κάποιος απέχθεια για αυτούς που καταφεύγουν σε οποιασδήποτε μορφής ακρότητα είναι ανθρώπινο και απόλυτα κατανοητό. Η αποτροπή δε των ακραίων μορφών βίας, συμπεριλαμβανομένης και της συναισθηματικής, δεν είναι εφικτή με αφορισμούς  και καταδίκες. Για να καταφέρουμε να τις αντιμετωπίσουμε θα πρέπει να εντοπίσουμε και να κατανοήσουμε τις αιτίες που οδηγούν κάποιους στην αγκαλιά της ακρότητας. Αν αρκούμαστε στο να θεωρούμε τους εξτρεμιστές ως αιμοσταγή τέρατα, θα παραμείνουν τέρατα…

Τα άτομα που καταφεύγουν σε ακρότητες προκαλούν συνήθως την απέχθεια των υπολοίπων. Εκεί ακριβώς, όμως, βρίσκεται και η πηγή της όποιας δύναμής τους. Η απέχθεια των άλλων είναι που τους τρέφει, τους δίνει υπόσταση και τους καθιστά ΚΑΠΟΙΟΥΣ. Ένας σουηδός συγγραφέας έγραψε, πριν από πολλές δεκαετίες, πολύ σοφά κάποτε περίπου τα εξής:

«Θέλουμε να αγαπηθούμε, ελλείψει αυτού, να θαυμαστούμε, ελλείψει αυτού, να μας φοβηθούν, και, ελλείψει αυτού, να μας μισούν και να μας περιφρονούν. Θέλουμε να προκαλούμε στους άλλους κάποιου είδους συναίσθημα. Η ψυχή ριγεί στο ψύχος και αποζητά την επαφή με το οποιοδήποτε αντίτιμο».

Το αντίτιμο αυτό, λοιπόν, για τον εξτρεμισμό είναι ο ίδιος ο εξτρεμισμός και τα συνεπαγόμενα αισθήματα απέχθειας που προκαλεί στους άλλους. Αν θεωρήσουμε τον εξτρεμισμό ως μια μάσκα ή μια στολή που φορά ο εξτρεμιστής και του την αφαιρέσουμε, θα δούμε άξαφνα μπροστά μας ένα άτομο που μισεί θανάσιμα…

Αυτούς που μισούν μπορούμε να τους χωρίσουμε σε δύο κατηγορίες: αυτούς που, κατά κάποιον τρόπο, γεννιούνται ως τέτοιοι, κουβαλώντας μια γενετική κληρονομιά μίσους πολλών γενεών. Αυτή η κατηγορία είναι και η πιο επικίνδυνη γιατί δεν είναι δυνατόν να προληφθεί, από τη στιγμή που μπορούν και φυτρώσουν παντού, όπως άλλωστε και κάθε παράσιτο. Στη δεύτερη κατηγορία, ανήκουν αυτοί που μισούν εξαιτίας της έλλειψης του αντίποδα του μίσους, δηλαδή, της αγάπης. Αυτοί είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν, εάν αυτό γίνει έγκαιρα και οργανωμένα από τις μικρές ηλικίες. Πόσο εύκολο είναι, όμως,  να δείξεις αγάπη σε έναν ενήλικα εξτρεμιστή; Δεν είναι καθόλου εύκολο. Είναι ευκολότερο, όμως, να δείξει κάποιος αγάπη σε άτομα μικρότερων ηλικιών που δείχνουν δείγματα πρώιμης ακραίας συμπεριφοράς...

Ίσως ακούγεται πολύ κοινότυπη αυτή η άποψη πως, δηλαδή, ο εξτρεμισμός μπορεί να αντιμετωπισθεί με…αγάπη!!! Και, όμως, όλη η συσσωρευμένη εμπειρία και γνώση μου έως τώρα αυτό μου δείχνει. Έχω δει να γίνονται μικρά ή μεγαλύτερα «θαύματα» ως αποτέλεσμα μιας στάσης αυθεντικού ενδιαφέροντος και αγάπης -από ενήλικες που λειτουργούν ως τα πρότυπα που απουσίαζαν από τη ζωή του παιδιού- απέναντι σε παιδιά, κυρίως, με τεράστια προβλήματα αντικοινωνικής και γεμάτης από μίσος συμπεριφοράς…

Πρόκειται, κυρίως, για αγόρια, που μεγάλωσαν χωρίς ίχνος αγάπης και ασφάλειας. Αντ΄αυτών, εισέπρατταν, συχνά, σωματική ή/και ψυχική βία, εξευτελισμούς και αδιαφορία, από την πλευρά του πατέρα, κατά κύριο λόγο. Στην καλύτερη περίπτωση, είχαν πατεράδες παντελώς απόντες, για διάφορους λόγους, από τη ζωή τους. Οι όποιες υλικές απολαβές δεν παίζουν κανέναν απολύτως ρόλο και, για το λόγο αυτό, τα άτομα που έχουν ως κινητήριο μοχλό τους το μίσος μπορεί να προέρχονται από όλες τις κοινωνικές τάξεις…

Όταν, για κάποια άτομα, η προσοχή των άλλων και η πρόκληση οποιουδήποτε συναισθήματος σε αυτούς αποτελούν οξυγόνο για να έχουν μια ψευδαίσθηση υπόστασης ώστε να αντέχουν τη ζωή τους, τότε όλοι καταλαβαίνουμε πόσο αναγκαίο είναι για αυτούς να δημιουργούν/προκαλούν, ακόμα και με τον πλέον ακραίο τρόπο. Θα μπορούσαμε να πούμε πως όσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη τους για προσοχή και αγάπη τόσο πιο ακραίες μπορεί να είναι και οι ενέργειες μίσους και πρόκλησης της προσοχής των άλλων. Είναι σαν τα μικρά παιδάκια που αποκτούν αδέλφι και νομίζουν πως οι γονείς τους δεν τα αγαπούν πια. Τότε, μπορεί να καταφύγουν ακόμα και σε ακραίες συμπεριφορές, που ίσως προκαλέσουν ακόμα την οργή των γονιών τους, προκειμένου αυτοί να ασχοληθούν μαζί τους…

Εδώ, έρχεται και η τεράστια ευθύνη των Μ.Μ.Ε. που, για τους λάτρεις των ακροτήτων, αποτελούν την κατεξοχήν πηγή οξυγόνου τους και που δίχως αυτήν δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν. Οι πηχυαίοι και βαρύγδουποι τίτλοι τους δίνουν την προσοχή που τόσο πολύ ανάγκη έχουν. Ιδιαίτερα οι βαρύγδουποι χαρακτηρισμοί του τύπου «φασίστες», «ρατσιστές», «ανθρωπόμορφα τέρατα» κ.τ.λ. αποτελούν παράσημα γι΄αυτούς, δίνοντάς τους την αυτοεικόνα που τους λείπει και μια αίσθηση παντοδυναμίας που τους δίνει αέρα στα πανιά τους για να συνεχίσουν το διαβρωτικό τους έργο…

Όσο απλοϊκό και αν φαίνεται, η έγκαιρη παροχή αγάπης αποτελεί το μοναδικό φάρμακο που μπορεί να τους γιατρέψει, αν και δεν πωλείται στα φαρμακεία. Ίσως, αν καταλάβουν πως έχουμε καταλάβει, αυτό να αποτελέσει ένα σοβαρό κίνητρο για αυτούς να γυρίσουν την πλάτη στην καταστροφική τους πορεία…

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Kristalo (24.12.2016)
Ενας άλλος άνθρωπος και εσύ. Κάθεσαι απέναντι του και τον κοιτάς. Πως είναι άραγε; Τι κρυβει η ψυχή του; Το μυαλό του; Τι βιώματα έχει; Ειναι καλοπροαίρετος, είναι νευρικός; έχει φοβίες ....πόσα πραγματα μπορουν να συνθέσουν την προσωπικότητα ενός ατόμου. Ο καθένας μας είμαστε και ένα ''αίνιγμα''. Η ψυχή μας, τοσο δαιδαλώδης, μα νομίζω πως όσες εχουν φεγγίτη αυτές μπορουν να βρίσκουν ισορροπίες. Το μυστικό ειναι στον τρόπο σκέψης και φιλοσοφικής θεωρησης των πραγμάτων που πάντοτε έχουνε 2 όψεις. Και εκει έρχεται και η αγάπη σαν βάλσαμο να καλύψει, να επουλώσει αμυχές, πληγές και ακραιες συμπεριφορές. Ισως να διαβάζονται μπερδεμένα αυτά που γραφω, μα πολλές φορές προσπάθησα να τιθασεύσω ακραια μου συναισθήματα φτιαχνοντας έναν άλλο τροπο σκέψης. Ενα μικρό και γελοιο παραδειγμα..Τα παιδιά μου μου κανουν ανω κάτω το σπιτι και δεν συμμαζεύουν τα πραγματα τους. Με θυμωνουν, θεωρω πως δεν σεβονται τον κόπο μου, την κουραση μου και νευριάζω. Ομως είναι τόσο υπέροχο που τα γεννησα και βρισκονται στην ζωή μου κανοντας την ενδιαφέρουσα και όμορφη. Σε λίγα χρονια θα μου φυγουν για να σπουδάσουν. Τότε μάλλον θα μου λειψει αυτή η γλυκια ακαταστασία. Ημουν πολλες φορές κριτής της συμπεριφοράς μου και ομολογώ πως δεν ήταν άψογη πολλές φορές. Υπήρχαν βαθυτερα αιτια που έκανα καιρό να τα ανακαλύψω. Δυστυχώς ότι συμβαίνει στην ψυχή μας δεν έιναι ευκολο να αλλάξει, είναι εύκολο όμως να ομορφήνει!
Καλά Χριστούγεννα Σάββα!!!


Σχόλιο από Orfeus (25.12.2016)
Συνηθίζω να αποστασιοποιούμαι και δεν εμπλέκομαι στο θέατρο τέτοιων εξτρεμιστικών συμπεριφορών, έτσι ώστε να μην επιτρέπω σ' αυτούς τους ανθρώπους να τρέφουν την ενέργειά τους εις βάρος της δικής μου (πρόσφατο παράδειγμα). Αυτό άλλωστε επιδιώκουν.

Τώρα, -αν αντ' αυτού- μπορούσα να τους πείσω να περάσουν από το "φαρμακείο" μου, θα ήμουν ...άγιος!

Χρόνια Πολλά!






Σχόλιο από sven (25.12.2016)

@ Αναστασία,

μου άρεσε πολύ η έκφρασή σου "...όσες (ψυχές) έχουν φεγγίτη αυτές μπορούν να βρίσκουν ισορροπίες".

Πράγματι, αν έχει η ψυχή μας κάποια, έστω και λίγα, αποτυπώματα αυθεντικής αγάπης, μπορούν να αποτελέσουν τους φεγγίτες που απαλύνουν το σκοτάδι και συντηρούν την ελπίδα για ένα ακόμα πιο φωτεινό αύριο...

Όσον αφορά στο παράδειγμα στο οποίο αναφέρεσαι, μου δίνει κουράγιο γιατί είμαι...ομοιοπαθής!!! Το σπίτι να λάμπει, μετά από τη λάτρα της γυναίκας που μας καθαρίζει, και μετά από λίγες ώρες να μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο. Τώρα, που η κοπελάρα μου ζει πλέον μόνη της, μου λείπει αυτό το...βομβαρδισμένο τοπίο πολύ. Όταν, όμως, έρχεται να μείνει σπίτι για λίγες μέρες με το κακομαθημένο σκυλί της, μέσα από τη μεγάλη χαρά, βρίσκει και πάλι χαραμάδα να ξανατρυπώσει η φρίκη για το βομβαρδισμένο τοπίο που απλώνεται μπροστά στα μάτια μου...Τα τελευταία χρόνια, αποφάσισα ν΄αλλάξω εγώ, να γίνω πιο ανεκτικός, να βλέπω το σπίτι μου ως σπίτι ΜΑΣ και αυτήν ως άτομο με διαφορετική θεώρηση περί ακαταστασίας. Νομίζω πως βρήκα πλέον την ησυχία μου κι αυτή τη δική της. Και ήταν στην ουσία τόσο απλό...

Ό,τι συμβαίνει στην ψυχή μας, έστω και δύσκολα, μπορεί ν΄αλλάξει, αρκεί να το ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ.

Καλές γιορτές!!!


@ Γιώργο,

έχεις τόσο δίκιο! Είσαι παλιά...καραβάνα και δεν χρειάζεσαι νουθετήσεις και φροντιστήρια...

Καλά είσαι όπως είσαι. Ας αφήσουμε στους αγίους τον παράδεισο , κι εμείς ας αρκεστούμε σε μια "γεμάτη" επίγεια ζωή...

Καλές γιορτές!!!


Σχόλιο από sven (26.12.2016)

*νουθεσίες!


Σχόλιο από DemetresOpc (26.12.2016)
2 πράγματα αποζητά ο άνθρωπος και αυτά είναι τα γενεσιουργά κίνητρα για οποιαδήποτε πράξη του και την όποια πρόθεση αυτές έχουν.

Σημασία και αγάπη. Όταν λέω αγάπη εννοώ και όλα τα φουστάνια της όπως αποδοχή, αναγνώριση, θαυμασμό κτλ κτλ.
Η σημασία (που κ αυτή εμπεριέχεται στην έννοια "αγάπη") αποκτά, στον συλλογισμό μου, την ίδια βαρύτητα με την αγάπη καθώς πολές φορές είναι ανεξάρτητο συναίσθημα.

Κάποιος που αρκείται να καλύπτει την ψυχική επαφή π.χ. με την απέχθεια αυτό που στην ουσίαζητά είναι προσοχή. Πολλές φορές κάνει και μια (δια)δήλωση για να δικαιολογήσει την απαίτηση του για προσοχή.
Συνήθως ένα τέτοιο άτομο έχει (απο)δεχθεί πως είναι ανάξιο να αγαπηθεί. Ίσως η πιο καταστροφική αποδοχή που μπορεί να κάνει ένα άτομο για τον εαυτό του.

Η αγάπη διορθώνει πολλά δεινά, όταν είναι κι αυτή υγιείς. Όταν δεν είναι πολλαπλασιάζει τις ακραίες συμπεριφορές.

Θα ήθελα, πριν κλείσω να διευκρινίσω, πως το άτομο που ζητά την αγάπη ή/και την σημασία δεν τα ζητάει κατ αναγκη από τον οποιοδήποτε αλλά πολλές φορές ο στόχος του μπορεί να είναι ένα και μόνο άτομο.

Ακραίες συμπεριφορές πυροδοτεί και η καψούρα, και δεν είναι τυχαίο πως το φάρμακο σε αυτή την κατάσταση μπορεί να είναι η "απομυθοποίηση" του άλλου ατόμου.

Καλές γιορτές Καπετάνιο!!


Σχόλιο από sven (26.12.2016)

"...Όταν λέω αγάπη, εννοώ και όλα τα φουστάνια της..."!!!

Τζιμάκο, πάλι ζωγράφισες!!!

Έχω μια μικρή ένσταση. Γράφεις "Η αγάπη διορθώνει πολλά δεινά, όταν είναι κι αυτή υγιής. Όταν δεν είναι πολλαπλασιάζει τις ακραίες συμπεριφορές.

Η αγάπη είναι ΠΑΝΤΑ υγιής!!! Κάτι που δεν είναι υγιές δεν έχει να κάνει με αγάπη. Πρόκειται για νοσηρή εξάρτηση που αυθαίρετα την αποκαλούμε "αγάπη"...

Αυτός που ζητά αγάπη και προσοχή σαν το οξυγόνο, τα ζητά, στην ουσία, από τον καθένα, ακόμα και διαμέσου της οποιασδήποτε πρόκλησης. Στις ερωτικές του σχέσεις, η ανάγκη αυτή προσωποποιείται, ζητώντας τα απεγνωσμένα και πολύ εντονότερα από τον εκάστοτε αποδέκτη και φορέα των προβολών και των εξιδανικεύσεών του, δηλαδή, από το υποκείμενο της εξάρτησής του...

Αυτό το τελευταίο συνδέεται άμεσα με την τελευταία φράση σου περί...καψούρας. Είμαι βέβαιος πως ξέρεις καλά τι λες...:)))

Η απομυθοποίηση δεν είναι ακριβώς φάρμακο. Στην καλύτερη περίπτωση,...αναγκαστική προσγείωση, στη δε χειρότερη,...συντριβή...!!!

Καλές γιορτές, Τζιμάκο!!!



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης