αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
31 Δεκεμβρίου 2016, 18:46
Τα δικά μου Χριστούγεννα...


 

Είναι αλήθεια πως ο καθένας μας ζει τα δικά του Χριστούγεννα και τις δικές του χρονιάρες μέρες, ανάλογα με το τι σημαίνουν γι΄αυτόν, τι είδους βιώματα κουβαλά εντός του για τις μέρες αυτές και τι πρακτικά μπορεί να κάνει. Υπάρχουν άτομα που τους πιάνει τρόμος και μόνο στη σκέψη πως πλησιάζουν Χριστούγεννα, άλλοι κατακλύζονται από μια απέραντη μοναξιά, άλλοι δεν έχουν ούτε κερί ν΄ανάψουν για να φωτίσουν λίγο το μαύρο που τους περιβάλει, άλλοι βρίσκονται στο κρεβάτι του πόνου, μην ξέροντας τι θα τους ξημερώσει, άλλοι πετούν στα σύννεφα και άλλοι νοσταλγούν και ονειρεύονται Χριστούγεννα απλά για όλους, με μυρουδιές βασιλόπιτας σπιτικής και όχι πλαστικής με φλουρί ψεύτικο…

Η επίπλαστη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, που αρχίζει σχεδόν από τα μέσα του Οκτώβρη, με κάθε λογής ακαλαίσθητες κινεζιές, έχει ως αποτέλεσμα, όταν φθάνουμε πλέον στα Χριστούγεννα, αισθήσεις και ψυχή να έχουν κορεσθεί και εξουθενωθεί σε βαθμό που να μη νιώθουν πλέον τη διαφορά…

Αυτή η συνεχής έκθεση -από τις διαφημίσεις, τα φώτα και τα Μ.Μ.Ε- στα Χριστούγεννα μιας εικονικής και απρόσιτης, για τους περισσότερους, γκλαμουριάς- έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη σκληρή πραγματικότητα που μας περιβάλει. Άστεγοι, πεινασμένα και άρρωστα παιδιά, εκατομμύρια πρόσφυγες μέσα στη λάσπη και το κρύο, πόλεμοι, βόμβες από τον ουρανό αντί δώρων του Άη Βασίλη…

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, με κατακλύζουν πολλά και έντονα συναισθήματα με πιο χαρακτηριστικό αυτό της χαρμολύπης. Για μένα, τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μπουκέτο από μνήμες, εικόνες, μουσικές και μυρουδιές σπιτικές που πασχίζω να ζωντανέψω εντός μου, καθώς αυτό που βλέπω γύρω μου φαντάζει τόσο απόμακρο, ψεύτικο και «λίγο», μια διεκπεραίωση με κύριο χαρακτηριστικό μια άσκηση καταναλωτισμού, άσχημης κούρασης και στείρας επανάληψης…

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, λοιπόν, μου αρέσει να απομονώνομαι σχεδόν κάθε μέρα για λίγες ώρες στο γραφείο μου, να ξανασμίγω με τα παλιά βιβλία αγαπημένων μου συγγραφέων των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων -και όχι μόνο-, να βάζω να ακούγονται παραδοσιακά κάλαντα και μουσικές των ημερών αυτών και να ταξιδεύω νοερά προς τα δικά μου Χριστούγεννα, αυτά των ονείρων και των παιδικών μου χρόνων που μπορεί να υστερούσαν μεν κατά πολύ σε ποσότητα, σε σχέση με τα σημερινά, πλημμύριζαν, όμως, από ομορφιά, αγάπη, εγγύτητα, συνύπαρξη, απλότητα, αθωότητα, γλυκιά θαλπωρή, προσμονή και όνειρα…

Αλέξανδρε Παπαδιαμάντη, Ν. Λαπαθιώτη, Π. Δέλτα, Γ. Αθάνα, Α. Νιρβάνα, Γ. Καρκαβίτσα, Κ. Κρυστάλλη, Γ. Βιζυηνέ, Σ. Λάγκερλεφ και τόσοι άλλοι, πόσο γλυκά με ταξιδέψατε σε ταξίδια που ευτυχώς ακόμα διαρκούν μέσα μου! Σας ευγνωμονώ από καρδιάς για την ευλογία αυτή και σας υπόσχομαι πως, κάθε χρόνο και για όσο μπορώ, θα κάνουμε μαζί Χριστούγεννα, κάπου εκεί μεταξύ φαντασίας και ονείρου, έχοντας συνάμα το  βλέμμα στραμμένο προς τα εκεί που πολλοί από εμάς συχνά λησμονούν πως υπάρχουν πονεμένες ψυχές…

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ με ΥΓΕΙΑ!!!


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Kristalo (31.12.2016)
Έχω κρατήσει ένα βιβλίο από όταν ήμουν κοριτσάκι. "Χριστουγεννιατικα διηγήματα" είναι ο τίτλος του. Τα διηγήματα του είναι τόσο τρυφερά, ιστορίες φτωχών ανθρώπων, δυστυχισμένων, αρρώστων,παιδάκια που είπαν τα καλαντα για να δώσουν τα χρήματα σε άλλα φτωχά παιδάκια ή για να αγοράσουν κάποια φάρμακα. Το λατρεύω αυτό το βιβλίο, είναι ταλαιπωρηθεί, χωρίς πλάτη, μα νομίζω πως είναι κομμάτι μιας εύθραυστη μου πλευράς. Γιατί άραγε τα κάποτε Χριστούγεννα φαντάζουν αλλιώς εντός μας; Θαρρώ πως μυρίζω ακόμα τον ψημένο μπακλαβα της μανούλας μου, και εκείνο το χριστουγεννιατικα δεντράκι το τόσο μια σταλιά, έδειχνε στα μάτια μου πελώριο, αγαπημένο με τις γυάλινες μπαλίτσες και τα βελουτε αγγελάκια. Το δικό μου τώρα είναι πάνω από δύο μέτρα μα σαν εκείνο δεν είναι. Καθόμουν με τις ώρες και χάζευα τα πολύχρωμα φωτάκια που βαθαιναν μέσα από την αράχνη που του ρίχναμε! Πόσα όνειρα εφτιαχνα κοιτώντας το. Και εκείνο το κουκλάκι,η φυσαρμόνικα,η μελωδικα που βρήκα ανήμερα πρωτοχρονιάς στα παπουτσάκια μου! Ήταν τα πιο όμορφα δώρα του κόσμου. Αχ βρε Σάββα τι μου θύμησες... Φουρτουνιασε η ψυχή μου! Συγκινήθηκα τόσο πολύ τώρα! Αμάν πάω να βρω το βιβλίο!


Σχόλιο από Kristalo (31.12.2016)
Είναι ταλαιπωρημενο*


Σχόλιο από sven (31.12.2016)

Αναστασία,

γράφεις: "...Το λατρεύω αυτό το βιβλίο, είναι ταλαιπωρημένο, χωρίς πλάτη, μα νομίζω πως είναι κομμάτι μιας εύθραυστής μου πλευράς..".

Δεν ξέρω, φυσικά, τι εννοείς αλλά, από αυτό που διαβάζω, νομίζω πως πρόκειται για κομμάτι της ευαίσθητης και όχι της εύθραυστής σου πλευράς. Πολλοί, είναι αλήθεια, συγχέουν ή θεωρούν την ευαισθησία ως ευαλωτότητα ή ευθραυστότητα. Εγώ θεωρώ πως είναι ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή, δύναμη!!!

Τα Χριστούγεννα, νομίζω, πως φαντάζουν αλλιώς γιατί ΗΣΑΝ αλλιώς!!! Βέβαια, και το άγγιγμα του χρόνου διαθλά προς το βέλτιστο τις μνήμες. Τα Χριστούγεννα και, γενικά, αυτού του είδους οι γιορτές ήσαν ΓΙΟΡΤΕΣ με τη σημασία της λέξης. Τώρα αποτελούν, ως επί το πλείστον μια σχεδόν τυπική διαδικασία, όπως και πολλά άλλα...

Μπορούμε, όμως, πάντα να τα γιορτάζουμε εντός μας με τον τρόπο που θέλουμε, προσκαλώντας ακόμα και αυτούς που δεν υπάρχουν... Αυτό ακριβώς είναι η δημιουργική και δυναμική φαντασία, δηλαδή, αυτή που μπορεί να καλύπτει κενά, να δημιουργεί νέες προϋποθέσεις, να προκαλεί κινητοποιώντας...

Να φουρτουνιάζει η ψυχή, αλλιώς μαραζώνει...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, να έχουμε, με ΥΓΕΙΑ!!!


Σχόλιο από mary_omikron (31.12.2016)
Τελικά πόσο μοιάζουν σε κάποια σημεία οι άνθρωποι!!! Η δική μου αράχνη όπως η αράχνη απ΄το δέντρο της Κρύστας, ο "Ψαράς και το στοιχειό" χαρισμένο μια Πρωτοχρονιά από την θεία-Χρυσάνθη κι ο "Μπάρμπα-Στάθης" χαρισμένο απ΄τον νονό μου... οι δικές μου αναφορές κάθε μα κάθε χρόνο αυτές τις μέρες..... Χρόνια πολλά σε όλους σας, καλή χρονιά :)


Σχόλιο από sven (31.12.2016)

Μαίρη μου,

όλοι μας τις ίδιες βασικές ανάγκες έχουμε. Απλά, στην πορεία της ζωής μας άλλοι αναγκάζονται να τις μεταλλάξουν, άλλοι να τις θάψουν εντός τους, άλλοι να τις αρνηθούν, άλλοι να τις εκφράζουν απεγνωσμένα με εκρηκτική ένταση, άλλοι...

Τι όμορφο όνομα το Χρυσάνθη, καθώς και η προσφώνηση "η θεία Χρυσάνθη"! Αγαπημένα πρόσωπα που σημάδεψαν, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, τη ζωή μας...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ να ΄χουμε όλοι μας!!!


Σχόλιο από Orfeus (31.12.2016)
Αυτό που θυμάμαι έντονα από τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, είναι τα κάλαντα. Εκεί με πάνε οι μνήμες μου κάθε φορά. Σε κοντινές αποστάσεις από το σπίτι στην αρχή, και χρόνο με το χρόνο όλο και πιο μακριά, μέχρι που έφτανα να "αλητεύω" μέσα στα τρόλεϊ, στα λεωφορεία και στα βαγόνια του τρένου. Καμάρωνα μετά που κουδούνιζαν τα κέρματα στις τσέπες μου.

Καλή Χρονιά να 'χουμε...



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης